ਸਂਵਿਭਜ੍ਯ ਚ ਭੂਤੇषੁ ਵਿਸृਜ੍ਯ ਚ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਵਿਜ੍ਵਰੋ ਧੂਤਪਾਪ੍ਮਾ ਚ ਵਾਸਵੋऽਭਵਦਾਤ੍ਮਵਾਨ੍
ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਪ ਵੰਡ ਕੇ ਤੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਸੁਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਸਵ, ਬਿਮਾਰੀ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਪਾਪ ਤੋਂ ਸਾਫ ਅਤੇ ਆਤਮ-ਸੰਯਮੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਕਮ੍ਪ੍ਯਂ ਨਹੁषਂ ਸ੍ਥਾਨਾਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬਲਨਿषੂਦਨਃ। ਤੇਜੋਘ੍ਨਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਵਰਦਾਨਾਚ੍ਚ ਦੁਃਸਹਮ੍
ਨਹੁਸ਼ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਹਿਲਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਵਰਦਾਨ ਦੇ ਕਾਰਨ ਸਹਿਣਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਵਾਲਾ—
ਤਤਃ ਸ਼ਚੀਪਤਿਰ੍ਦੇਵਃ ਪੁਨਰੇਵ ਵ੍ਯਨਸ਼੍ਯਤ। ਅਦृਸ਼੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਕਾਲਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੀ ਚਚਾਰ ਹ
ਫਿਰ ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਪਤੀ ਦੇਵਤਾ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸਹੀ ਸਮੇਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਚੁਪਚਾਪ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਨष੍ਟੇ ਤੁ ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰੇ ਸ਼ਚੀ ਸ਼ੋਕਸਮਨ੍ਵਿਤਾ । ਹਾ ਸ਼ਕ੍ਰੇਤਿ ਤਦਾ ਦੇਵੀ ਵਿਲਲਾਪ ਸੁਦੁਃਖਿਤਾ
ਜਦੋਂ ਸ਼ਕਰ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ, ਸ਼ਚੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, 'ਹਾਏ ਸ਼ਕਰ!' ਕਹਿ ਕੇ ਵੱਡਾ ਰੋਣਾ ਰੋਈ।
ਯਦਿ ਦਤ੍ਤਂ ਯਦਿ ਹੁਤਂ ਗੁਰਵਸ੍ਤੋषਿਤਾ ਯਦਿ। ਏਕਭਰ੍ਤृਤ੍ਵਮੇਵਾਸ੍ਤੁ ਸਤ੍ਯਂ ਯਦ੍ਯਸ੍ਤਿ ਵਾ ਮਯਿ
ਜੇ ਮੈਂ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਜੇ ਮੈਂ ਹੋਮ ਕੀਤਾ, ਜੇ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਇਕੋ ਪਤੀ ਹੋਵੇ—ਜੇ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਸਚ ਹੈ।
ਪੁਣ੍ਯਾਂ ਚੇਮਾਮਹਂ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਾਮੁਤ੍ਤਰਾਯਣੇ। ਦੇਵੀਂ ਰਾਤ੍ਰਿਂ ਨਮਸ੍ਯਾਮਿ ਸਿਧ੍ਯਤਾਂ ਮੇ ਮਨੋਰਥਃ
ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ, ਦੇਵਤਾਈ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਉੱਤਰਾਯਣ ਵਿੱਚ ਆਈ ਹੈ, ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ; ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇ।
ਪ੍ਰਯਤਾ ਚ ਨਿਸ਼ਾਂ ਦੇਵੀਮੁਪਾਤਿष੍ਠਤ ਤਤ੍ਰ ਸਾ। ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਤ੍ਵਾਤ੍ਸਤ੍ਯੇਨ ਸੋਪਸ਼੍ਰੁਤਿਮਥਾਕਰੋਤ੍
ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ, ਸ਼ਚੀ ਨੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਰਾਤ ਦੀ ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ; ਆਪਣੀ ਪਤੀ-ਨਿਸ਼ਠਾ ਤੇ ਸਚ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਸ ਨੇ ਉਪਸ਼੍ਰੁਤੀ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ।
ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਦੇਵਰਾਜੋऽਸੌ ਤਂ ਦੇਸ਼ਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਸ੍ਵ ਮੇ। ਇਤ੍ਯਾਹੋਪਸ਼੍ਰੁਤਿਂ ਦੇਵੀਂ ਸਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯੇਨ ਦृਸ਼੍ਯਤਾਮ੍
'ਜਿਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਉਹ ਥਾਂ ਮੈਨੂੰ ਦਿਖਾ,' ਸ਼ਚੀ ਨੇ ਉਪਸ਼੍ਰੁਤੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ। 'ਸਚ ਸਚ ਨਾਲ ਦਿਖਾਈ ਦੇਵੇ।'
ਅਥੈਨਾਂ ਰੂਪਿਣੀ ਸਾਧ੍ਵੀਮੁਪਾਤਿष੍ਠਦੁਪਸ਼੍ਰੁਤਿਃ। ਤਾਂ ਵਯੋਰੂਪਸਂਪਨ੍ਨਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵੀਮੁਪਸ੍ਥਿਤਾਮ੍
ਉਪਸ਼੍ਰੁਤੀ ਨੇ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਸਧਾਰਣ ਮਹਿਲਾ ਕੋਲ ਆਈ; ਜਦ ਸ਼ਚੀ ਨੇ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ—
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਣੀ ਸਂਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਸਂਪੂਜ੍ਯੈਨਾਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਇਚ੍ਛਾਮਿ ਤ੍ਵਾਮਹਂ ਜ੍ਞਾਤੁਂ ਕਾ ਤ੍ਵਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਵਰਾਨਨੇ
ਇੰਦਰਾਣੀ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਉਪਸ਼੍ਰੁਤੀ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਮੈਂ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ। ਦੱਸੋ, ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ।'
ਉਪਸ਼੍ਰੁਤਿਰਹਂ ਦੇਵਿ ਤਵਾਨ੍ਤਿਕਮੁਪਾਗਤਾ। ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਚੈਵ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਤਵ ਸਤ੍ਯੇਨ ਭਾਮਿਨਿ
'ਮੈਂ ਉਪਸ਼੍ਰੁਤੀ ਹਾਂ, ਦੇਵੀ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਈ ਹਾਂ; ਤੇਰੇ ਸਚ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਤੇ ਦਰਸ਼ਨ ਪਾ ਲਿਆ, ਓ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਵਾਲੀ।'
ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਚ ਯੁਕ੍ਤਾ ਚ ਯਮੇਨ ਨਿਯਮੇਨ ਚ। ਦਰ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਦੇਵਂ ਵृਤ੍ਰਨਿषੂਦਨਮ੍
'ਤੂੰ ਪਤੀ-ਨਿਸ਼ਠਾ ਤੇ ਯਮ ਦੇ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਕਰ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ, ਦਿਖਾਵਾਂਗੀ।'
ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਨ੍ਵੇਹਿ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮਮ੍। ਤਤਸ੍ਤਾਂ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਾਂ ਦੇਵੀਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਣੀ ਸਾ ਸਮਨ੍ਵਗਾਤ੍
'ਚਲ ਤੁਰ, ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ—ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੂੰ ਵੇਖੇਗੀ।' ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਤੁਰੀ, ਇੰਦਰਾਣੀ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲੀ।
ਦੇਵਾਰਣ੍ਯਾਨ੍ਯਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਪਰ੍ਵਤਾਂਸ਼੍ਚ ਬਹੂਂਸ੍ਤਤਃ । ਹਿਮਵਨ੍ਤਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਉਤ੍ਤਰਂ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਮਾਗਮਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਾਈ ਜੰਗਲ ਤੇ ਕਈ ਪਹਾੜ ਪਾਰ ਕਰ ਲਏ; ਹਿਮਾਵਤ ਪਹਾੜ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਉੱਤਰ ਪਾਸੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਚ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਬਹੁਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤृਤਮ੍। ਆਸਸਾਦ ਮਹਾਦ੍ਵੀਪਂ ਨਾਨਾਦ੍ਰੁਮਲਤਾਵृਤਮ੍
ਉਹ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਕਈ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ, ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਟਾਪੂ ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਜੋ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੁੱਖ ਤੇ ਬੇਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰਾਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸਰੋ ਦਿਵ੍ਯਂ ਨਾਨਾਸ਼ਕੁਨਿਭਿਰ੍ਵृਤਮ੍। ਸ਼ਤਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਤਾਵਦੇਵਾਯਤਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਉਥੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਦੇਵਤਾਈ ਸਰੋਵਰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਉਹ ਸਰੋਵਰ ਸੌ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਤੇ ਲੰਮਾ ਸੀ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਸ਼ੁਭ ਦਿਸਦਾ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਪਦ੍ਮਾਨਿ ਪਞ੍ਚਵਰ੍ਣਾਨਿ ਭਾਰਤ । षਟ੍ਪਦੈਰੁਪਗੀਤਾਨਿ ਪ੍ਰਫੁਲ੍ਲਾਨਿ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਉਥੇ, ਭਾਰਤ, ਪੰਜ ਰੰਗਾਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਮਲ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਮਧੁ-ਮੱਖੀਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਸਰਸਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਧ੍ਯੇ ਤੁ ਪਦ੍ਮਿਨੀ ਮਹਤੀ ਸ਼ੁਭਾ । ਗੌਰੇਣੋਨ੍ਨਤਨਾਲੇਨ ਪਦ੍ਮੇਨ ਮਹਤਾ ਵृਤਾ
ਉਸ ਸਰੋਵਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਕਮਲ-ਪੋਖਾ ਸੀ, ਜਿਸ 'ਚ ਇੱਕ ਵੱਡਾ, ਚਿੱਟਾ, ਲੰਬਾ ਡੰਢੀ ਵਾਲਾ ਕਮਲ ਸੀ।
ਪਦ੍ਮਸ੍ਯ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਨਾਲਂ ਚ ਵਿਵੇਸ਼ ਸਹਿਤਾ ਤਯਾ। ਬਿਸਤਨ੍ਤੁਪ੍ਰਵਿष੍ਟਂ ਚ ਤਤ੍ਰਾਪਸ਼੍ਯਚ੍ਛਤਕ੍ਰਤੁਮ੍
ਕਮਲ ਦੀ ਡੰਢੀ ਨੂੰ ਤੋੜ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਅੰਦਰ ਗਏ; ਕਮਲ ਦੇ ਰੇਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਜਾਲੀ ਵਿੱਚ, ਉਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਸੁਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮੇਣ ਰੂਪੇਣਾਵਸ੍ਥਿਤਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍ । ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਰੂਪਧਰਾ ਦੇਵੀ ਬਭੂਵੋਪਸ਼੍ਰੁਤਿਸ਼੍ਚ ਸਾ
ਉਥੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸੁਖਮ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ; ਦੇਵੀ ਤੇ ਉਪਸ਼੍ਰੁਤੀ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਸੁਖਮ ਕਰ ਲਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਤੁष੍ਟਾਵ ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣੀ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤੈਃ ਪੂਰ੍ਵਕਰ੍ਮਭਿਃ। ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਸ੍ਤਤੋ ਦੇਵਃ ਸ਼ਚੀਮਾਹ ਪੁਰਨ੍ਦਰਃ
ਇੰਦ੍ਰਾਣੀ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕੰਮਾਂ ਦੀਆਂ ਵਡੀਆਂ ਵਡੀਆਂ ਤਾਰੀਫਾਂ ਕਰਕੇ ਸਲਾਹੀ। ਇੰਦ੍ਰ, ਜਿਸਨੂੰ ਪੁਰੰਦਰ ਵੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਇੰਦ੍ਰਾਣੀ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਸੁਣ ਕੇ ਸ਼ਚੀ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਕਿਮਰ੍ਥਮਸਿ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਵਿਜ੍ਞਾਤਸ਼੍ਚ ਕਥਂ ਤ੍ਵਹਮ੍। ਤਤਃ ਸਾ ਕਥਯਾਮਾਸ ਨਹੁषਸ੍ਯ ਵਿਚੇष੍ਟਿਤਮ੍
ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਈ ਹੈਂ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਲੱਭ ਲਿਆ?' ਫਿਰ ਇੰਦ੍ਰਾਣੀ ਨੇ ਨਹੁਸ਼ ਦੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਤ੍ਵਂ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਦਰ੍ਪਾਵਿष੍ਟਸ਼੍ਚ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਮਾਮੁਵਾਚ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋ
ਉਹ ਨਹੁਸ਼, ਜਿਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਇੰਦ੍ਰਤਾ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ, ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਮੰਦ-ਮਨ, ਓਹ ਮੈਨੂੰ, ਹੇ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ, ਗਲਤ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ।
ਉਪਤਿष੍ਠੇਤਿ ਸ ਕ੍ਰੂਰਃ ਕਾਲਂ ਚ ਕृਤਵਾਨ੍ਮਮ । ਯਦਿ ਨ ਤ੍ਰਾਸ੍ਯਸਿ ਵਿਭੋ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਸ ਮਾਂ ਵਸ਼ੇ
ਉਹ ਕਠੋਰ ਨਹੁਸ਼ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੇਰੀ ਸੇਵਾ ਕਰ,' ਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਮਾਂ ਵੀ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। 'ਜੇ ਤੂੰ ਡਰਦੀ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਵੇਗਾ।'
ਏਤੇਨ ਚਾਹਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਦ੍ਰੁਤਂ ਸ਼ਕ੍ਰ ਤਵਾਨ੍ਤਿਕਮ੍। ਜਹਿ ਰੌਦ੍ਰਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਨਹੁषਂ ਪਾਪਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਜਲਦੀ ਆ ਗਈ ਹਾਂ, ਹੇ ਸ਼ਕ੍ਰ। ਤੂੰ ਨਹੁਸ਼, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਰੌਦਰ ਤੇ ਪਾਪੀ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ।
ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਯਸ੍ਵ ਚਾਤ੍ਮਾਨਂ ਦੈਤ੍ਯਦਾਨਵਸੂਦਨ। ਤੇਜਃ ਸਮਾਪ੍ਨੁਹਿ ਵਿਭੋ ਦੇਵਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਸ਼ਾਧਿ ਚ
ਆਪਣੀ ਹਸਤੀ ਨੂੰ ਸਪਸ਼ਟ ਕਰ, ਹੇ ਦੈਤ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ। ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਮੁੜ ਹਾਸਲ ਕਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਜਗੱਦੀ ਤੇ ਫਿਰ ਰਾਜ ਕਰ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਭਗਵਾਞ੍ਸ਼ਚ੍ਯਾ ਤਾਂ ਪੁਨਰਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਵਿਕ੍ਰਮਸ੍ਯ ਨ ਕਾਲੋऽਯਂ ਨਹੁषੋ ਬਲਵਤ੍ਤਰਃ
ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਐਸਾ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫਿਰ ਆਖਿਆ, 'ਇਸ ਵੇਲੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਰਤਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ, ਨਹੁਸ਼ ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਵੱਧ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੈ।'
ਵਿਵਰ੍ਦ੍ਧਿਤਸ਼੍ਚ ऋषਿਭਿਰ੍ਹਵ੍ਯਕਵ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਭਾਮਿਨਿ । ਨੀਤਿਮਤ੍ਰ ਵਿਧਾਸ੍ਯਾਮਿ ਦੇਵਿ ਤਾਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਹਵਨ-ਕਵਨ ਨਾਲ ਹੋਰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ। ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਤੂੰ ਕਰਨਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਗੁਹ੍ਯਂ ਚੈਤਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਨਾਖ੍ਯਾਤਵ੍ਯਂ ਸ਼ੁਭੇ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ । ਗਤ੍ਵਾ ਨਹੁषਮੇਕਾਨ੍ਤੇ ਬ੍ਰਵੀਹਿ ਚ ਸੁਮਧ੍ਯਮੇ
ਇਹ ਗੱਲ ਤੂੰ ਗੁਪਤ ਰੱਖੀਂ, ਹੇ ਸ਼ੁਭਾ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਨਾ ਦੱਸੀਂ। ਨਹੁਸ਼ ਕੋਲ ਇਕੱਲੀ ਜਾ ਕੇ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਖੀਂ।
ऋषਿਯਾਨੇਨ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਮਾਮੁਪੈਹਿ ਜਗਤ੍ਪਤੇ । ਏਵਂ ਤਵ ਵਸ਼ੇ ਪ੍ਰੀਤਾ ਭਵਿष੍ਯਾਮੀਤਿ ਤਂ ਵਦ
'ਤੂੰ ਇਸ ਦਿਵਿਆ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਵਾਹਨ ਬਣਾਕੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ, ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ। ਤਦ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗੀ'—ਇਹ ਗੱਲ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖੀਂ।