ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਂ ਨਹੁषਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵਯੋਰੂਪਸਮਨ੍ਵਿਤਾਮ੍ । ਸਮਹृष੍ਯਤ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਕਾਮੋਪਹਤਚੇਤਨਃ
ਜਦ ਨਹੁਸ਼ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਜਵਾਨੀ ਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਕਾਮ ਵਲ ਝੁਕ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਮਾੜਾ ਸੀ।
ਅਥ ਤਾਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਹੁषੋ ਦੇਵਰਾਟ੍ ਤਦਾ। ਤ੍ਰਯਾਣਾਮਪਿ ਲੋਕਾਨਾਮਹਮਿਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ
ਫਿਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਨਹੁਸ਼, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਆਖਿਆ: ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਹਾਂ, ਹਸਦੀ ਹੋਈ ਪਵਿੱਤਰ।
ਭਜਸ੍ਵ ਮਾਂ ਵਰਾਰੋਹੇ ਪਤਿਤ੍ਵੇ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ। ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਤੁ ਸਾ ਦੇਵੀ ਨਹੁषੇਣ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ
ਸੁੰਦਰ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ, ਰੰਗਤ ਵਾਲੀ। ਨਹੁਸ਼ ਵੱਲੋਂ ਐਸਾ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਪਤੀ ਵਫਾਦਾਰ ਦੇਵੀ
ਪ੍ਰਾਵੇਪਤ ਭਯੋਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾ ਪ੍ਰਵਾਤੇ ਕਦਲੀ ਯਥਾ। ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸਾ ਹਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਸ਼ਿਰਸਾ ਤੁ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ
ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਕੇਲੇ ਦਾ ਰੁੱਖ ਕੰਬਦਾ ਹੈ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ।
ਦੇਵਰਾਜਮਥੋਵਾਚ ਨਹੁषਂ ਘੋਰਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ । ਕਾਲਮਿਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਂ ਲਬ੍ਧੁਂ ਤ੍ਵਤ੍ਤਃ ਕਂਚਿਤ੍ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਨਹੁਸ਼ ਨੂੰ, ਜੋ ਡਰਾਉਣਾ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਆਖਿਆ: 'ਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ.'
ਨ ਹਿ ਵਿਜ੍ਞਾਯਤੇ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਕਿਂ ਵਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕ੍ਵ ਵਾ ਗਤਃ। ਤਤ੍ਤ੍ਵਮੇਤਤ੍ਤੁ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਯਦਿ ਨ ਜ੍ਞਾਯਤੇ ਪ੍ਰਭੋ
ਸ਼ਕਰ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਕੀ ਹੋਇਆ, ਜਾਂ ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ, ਇਹ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਇਹ ਗੱਲ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀ, ਤਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ, ਇਸ ਦਾ ਸੱਚ ਖੋਜੋ।
ਤਤੋऽਹਂ ਤ੍ਵਾਮੁਪਸ੍ਥਾਸ੍ਯੇ ਸਤ੍ਯਮੇਤਦ੍ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤੇ। ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਣ੍ਯਾ ਨਹੁषਃ ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਨਭੂਤ੍
ਫਿਰ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਕਰਾਂਗਾ—ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਂ ਸੱਚੀ ਆਖਦਾ ਹਾਂ। ਇੰਦਰਾਣੀ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਹੁਸ਼ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਵਂ ਭਵਤੁ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਯਥਾ ਮਾਮਿਹ ਭਾषਸੇ। ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਚਾਗਮਨਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਮੇਤਦਨੁਸ੍ਮਰੇਃ
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਓਹੀ ਹੋਵੇ। ਜਦੋਂ ਆਉਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਸੱਚ ਯਾਦ ਰੱਖੀ।
ਨਹੁषੇਣ ਵਿਸृष੍ਟਾ ਚ ਨਿਸ਼੍ਚਕ੍ਰਾਮ ਤਤਃ ਸ਼ੁਭਾ। ਬृਹਸ੍ਪਤਿਨਿਕੇਤਂ ਚ ਸਾ ਜਗਾਮ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ
ਨਹੁਸ਼ ਨੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਮਹਿਲਾ ਉਥੋਂ ਨਿਕਲ ਗਈ ਅਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੇ ਘਰ ਚਲੀ ਗਈ।
ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਂਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਚ ਵਚੋ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚਾਗ੍ਨਿਪੁਰੋਗਮਾਃ । ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸੁਰੇਕਾਗ੍ਰਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਾਰ੍ਥਂ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ, ਸ਼ਕਰ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਲਗ ਗਏ।
ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਸ਼ਙ੍ਗਮ੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਪ੍ਰਭਵਿष੍ਣੁਨਾ। ਊਚੁਸ਼੍ਚੈਨਂ ਸਮੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਾਕ੍ਯਵਿਸ਼ਾਰਦਾਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਸ਼ਕਰ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ, ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਕੇ, ਸੁਚੱਜੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਧ੍ਯਾਭਿਭੂਤੋ ਵੈ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸੁਰਗਣੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਗਤਿਸ਼੍ਚ ਨਸ੍ਤ੍ਵਂ ਦੇਵੇਸ਼ ਪੂਰ੍ਵਜੋ ਜਗਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਸ਼ਕਰ, ਸੁਰਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਧ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੈ। ਸਾਡੇ ਲਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਹੀ ਪੁਰਾਣਾ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ।
ਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਵਿष੍ਣੁਤ੍ਵਮੁਪਜਗ੍ਮਿਵਾਨ੍। ਤ੍ਵਦ੍ਵੀਰ੍ਯਨਿਹਤੇ ਵृਤ੍ਰੇ ਵਾਸਵੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਯਾ
ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ। ਤੇਰੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਵਾਸਵ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਧ ਦਾ ਪਾਪ ਲਿਆ।
ਵृਤਃ ਸੁਰਗਣਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਤਸ੍ਯ ਵਿਨਿਰ੍ਦਿਸ਼। ਤੇषਾਂ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੇਵਾਨਾਂ ਵਿष੍ਣੁਰਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸੁਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਸਰਾ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਰਾਹ ਦੱਸੋ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਮਾਮੇਵ ਯਜਤਾਂ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਪਾਵਯਿष੍ਯਾਮਿ ਵਜ੍ਰਿਣਮ੍। ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਹਯਮੇਧੇਨ ਮਾਮਿष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ
ਸ਼ਕਰ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਮੈਂ ਵਜਰਧਾਰੀ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਾਂਗਾ। ਪਵਿੱਤਰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਪਾਕਸ਼ਾਸਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਪੁਨਰੇष੍ਯਤਿ ਦੇਵਾਨਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰਤ੍ਵਮਕੁਤੋਭਯਃ। ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਭਿਸ਼੍ਚ ਨਹੁषੋ ਨਾਸ਼ਂ ਯਾਸ੍ਯਤਿ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ
ਉਹ ਮੁੜ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਜਗਦੀ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਡਰ ਦੇ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਵੇਗਾ। ਤੇ ਨਹੁਸ਼, ਜਿਸ ਦੀ ਮੱਤ ਮਾੜੀ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਕਿਂਚਿਤ੍ਕਾਲਮਿਦਂ ਦੇਵਾ ਮਰ੍षਯਧ੍ਵਮਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਾਃ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੋਃ ਸ਼ੁਭਾਂ ਸਤ੍ਯਾਂ ਵਾਣੀਂ ਤਾਮਮृਤੋਪਮਾਮ੍
ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸਹਿਣ ਕਰੋ, ਤੇ ਆਲਸੀ ਨਾ ਹੋਵੋ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੱਚੀ ਬਾਤ, ਜੋ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਸੁਣ ਕੇ—
ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਰਗਣਾਃ ਸੋਪਾਧ੍ਯਾਯਾਃ ਸਹਰ੍षਿਭਿਃ । ਯਤ੍ਰ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਭਯੋਦ੍ਵਿਗ੍ਨਸ੍ਤਂ ਦੇਸ਼ਮੁਪਚਕ੍ਰਮੁਃ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਆਪਣੇ ਆਚਾਰਿਆਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਓਥੇ ਗਏ ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਕਰ ਡਰ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰਾਸ਼੍ਵਮੇਧਃ ਸੁਮਹਾਨ੍ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਵਵृਤੇ ਪਾਵਨਾਰ੍ਥਂ ਵੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਪਹੋ ਨृਪ
ਉਥੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਮਹੇਂਦਰ ਲਈ ਵੱਡਾ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਧ ਦਾ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਸਕੇ।
ਵਿਭਜ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਂ ਤੁ ਵृਕ੍ਸ਼ੇषੁ ਚ ਨਦੀषੁ ਚ। ਪਰ੍ਵਤੇषੁ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਚ ਸ੍ਤ੍ਰੀषੁ ਚੈਵ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਧ ਦਾ ਪਾਪ ਰੁੱਖਾਂ, ਨਦੀਆਂ, ਪਹਾੜਾਂ, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ।
ਸਂਵਿਭਜ੍ਯ ਚ ਭੂਤੇषੁ ਵਿਸृਜ੍ਯ ਚ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਵਿਜ੍ਵਰੋ ਧੂਤਪਾਪ੍ਮਾ ਚ ਵਾਸਵੋऽਭਵਦਾਤ੍ਮਵਾਨ੍
ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਪ ਵੰਡ ਕੇ ਤੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਸੁਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਸਵ, ਬਿਮਾਰੀ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਪਾਪ ਤੋਂ ਸਾਫ ਅਤੇ ਆਤਮ-ਸੰਯਮੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਕਮ੍ਪ੍ਯਂ ਨਹੁषਂ ਸ੍ਥਾਨਾਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬਲਨਿषੂਦਨਃ। ਤੇਜੋਘ੍ਨਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਵਰਦਾਨਾਚ੍ਚ ਦੁਃਸਹਮ੍
ਨਹੁਸ਼ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਹਿਲਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਵਰਦਾਨ ਦੇ ਕਾਰਨ ਸਹਿਣਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਵਾਲਾ—
ਤਤਃ ਸ਼ਚੀਪਤਿਰ੍ਦੇਵਃ ਪੁਨਰੇਵ ਵ੍ਯਨਸ਼੍ਯਤ। ਅਦृਸ਼੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਕਾਲਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੀ ਚਚਾਰ ਹ
ਫਿਰ ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਪਤੀ ਦੇਵਤਾ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸਹੀ ਸਮੇਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਚੁਪਚਾਪ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਨष੍ਟੇ ਤੁ ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰੇ ਸ਼ਚੀ ਸ਼ੋਕਸਮਨ੍ਵਿਤਾ । ਹਾ ਸ਼ਕ੍ਰੇਤਿ ਤਦਾ ਦੇਵੀ ਵਿਲਲਾਪ ਸੁਦੁਃਖਿਤਾ
ਜਦੋਂ ਸ਼ਕਰ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ, ਸ਼ਚੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, 'ਹਾਏ ਸ਼ਕਰ!' ਕਹਿ ਕੇ ਵੱਡਾ ਰੋਣਾ ਰੋਈ।
ਯਦਿ ਦਤ੍ਤਂ ਯਦਿ ਹੁਤਂ ਗੁਰਵਸ੍ਤੋषਿਤਾ ਯਦਿ। ਏਕਭਰ੍ਤृਤ੍ਵਮੇਵਾਸ੍ਤੁ ਸਤ੍ਯਂ ਯਦ੍ਯਸ੍ਤਿ ਵਾ ਮਯਿ
ਜੇ ਮੈਂ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਜੇ ਮੈਂ ਹੋਮ ਕੀਤਾ, ਜੇ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਇਕੋ ਪਤੀ ਹੋਵੇ—ਜੇ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਸਚ ਹੈ।
ਪੁਣ੍ਯਾਂ ਚੇਮਾਮਹਂ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਾਮੁਤ੍ਤਰਾਯਣੇ। ਦੇਵੀਂ ਰਾਤ੍ਰਿਂ ਨਮਸ੍ਯਾਮਿ ਸਿਧ੍ਯਤਾਂ ਮੇ ਮਨੋਰਥਃ
ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ, ਦੇਵਤਾਈ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਉੱਤਰਾਯਣ ਵਿੱਚ ਆਈ ਹੈ, ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ; ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇ।
ਪ੍ਰਯਤਾ ਚ ਨਿਸ਼ਾਂ ਦੇਵੀਮੁਪਾਤਿष੍ਠਤ ਤਤ੍ਰ ਸਾ। ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਤ੍ਵਾਤ੍ਸਤ੍ਯੇਨ ਸੋਪਸ਼੍ਰੁਤਿਮਥਾਕਰੋਤ੍
ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ, ਸ਼ਚੀ ਨੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਰਾਤ ਦੀ ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ; ਆਪਣੀ ਪਤੀ-ਨਿਸ਼ਠਾ ਤੇ ਸਚ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਸ ਨੇ ਉਪਸ਼੍ਰੁਤੀ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ।
ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਦੇਵਰਾਜੋऽਸੌ ਤਂ ਦੇਸ਼ਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਸ੍ਵ ਮੇ। ਇਤ੍ਯਾਹੋਪਸ਼੍ਰੁਤਿਂ ਦੇਵੀਂ ਸਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯੇਨ ਦृਸ਼੍ਯਤਾਮ੍
'ਜਿਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਉਹ ਥਾਂ ਮੈਨੂੰ ਦਿਖਾ,' ਸ਼ਚੀ ਨੇ ਉਪਸ਼੍ਰੁਤੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ। 'ਸਚ ਸਚ ਨਾਲ ਦਿਖਾਈ ਦੇਵੇ।'
ਅਥੈਨਾਂ ਰੂਪਿਣੀ ਸਾਧ੍ਵੀਮੁਪਾਤਿष੍ਠਦੁਪਸ਼੍ਰੁਤਿਃ। ਤਾਂ ਵਯੋਰੂਪਸਂਪਨ੍ਨਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵੀਮੁਪਸ੍ਥਿਤਾਮ੍
ਉਪਸ਼੍ਰੁਤੀ ਨੇ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਸਧਾਰਣ ਮਹਿਲਾ ਕੋਲ ਆਈ; ਜਦ ਸ਼ਚੀ ਨੇ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ—
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਣੀ ਸਂਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਸਂਪੂਜ੍ਯੈਨਾਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਇਚ੍ਛਾਮਿ ਤ੍ਵਾਮਹਂ ਜ੍ਞਾਤੁਂ ਕਾ ਤ੍ਵਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਵਰਾਨਨੇ
ਇੰਦਰਾਣੀ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਉਪਸ਼੍ਰੁਤੀ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਮੈਂ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ। ਦੱਸੋ, ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ।'