ਏਤਦੇਵਂ ਵਿਜਾਨਨ੍ਵੈ ਨ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਸ਼ਚੀਮਿਮਾਮ੍। ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਣੀਂ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾਂ ਲੋਕੇ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਮਹਿषੀਂ ਪ੍ਰਿਯਾਂ
ਇਹ ਸਭ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਸ਼ਚੀ, ਜੋ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਰਾਣੀ, ਨਹੀਂ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਅਸ੍ਯਾ ਹਿਤਂ ਭਵੇਦ੍ਯਚ੍ਚ ਮਮ ਚਾਪਿ ਹਿਤਂ ਭਵੇਤ੍। ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਤਤ੍ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਨਹਿ ਦਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਸ਼ਚੀਮ੍
ਜੋ ਉਸ ਲਈ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ ਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੀ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ, ਉਹੀ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ; ਪਰ ਮੈਂ ਸ਼ਚੀ ਨਹੀਂ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਅਥ ਦੇਵਾਃ ਸਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਗੁਰੁਮਾਹੁਰਿਦਂ ਵਚਃ। ਕਥਂ ਸੁਨੀਤਂ ਨੁ ਭਵੇਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਸ੍ਵ ਬृਹਸ੍ਪਤੇ
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਇਹ ਕੰਮ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਸਾਨੂੰ ਸਲਾਹ ਦਿਓ।
ਨਹੁषਂ ਯਾਚਤਾਂ ਦੇਵੀ ਕਿਂਚਿਤ੍ਕਾਲਾਨ੍ਤਰਂ ਸ਼ੁਭਾ। ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਿ ਹਿਤਮੇਤਦ੍ਧਿ ਤਥਾऽਸ੍ਮਾਕਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇੰਦਰਾਣੀ, ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਨਹੁਸ਼ ਤੋਂ ਮੰਗ ਲਵੇ; ਇਹ ਇੰਦਰਾਣੀ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਡੀ ਵੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇਗੀ।
ਬਹੁਵਿਘ੍ਨਃ ਸੁਰਾਃ ਕਾਲਃ ਕਾਲਃ ਕਾਲਂ ਨਯਿष੍ਯਤਿ। ਗਰ੍ਵਿਤੋ ਬਲਵਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨਹੁषੋ ਵਰਸਂਸ਼੍ਰਯਾਤ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ, ਬਹੁਤ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਆਉਣਗੀਆਂ; ਸਮਾਂ, ਸਮਾਂ ਨੂੰ ਲੰਘਾ ਦੇਵੇਗਾ। ਨਹੁਸ਼, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰੀ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਉਹ ਵਰ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਐਸਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਤਤਸ੍ਤੇਨ ਤਥੋਕ੍ਤੇ ਤੁ ਪ੍ਰੀਤਾ ਦੇਵਾਸ੍ਤਥਾਬ੍ਰੁਵਨ੍। ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਸਾਧ੍ਵਿਦਮੁਕ੍ਤਂ ਤੇ ਹਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਨੇ ਐਸਾ ਆਖਿਆ, ਤਾਂ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਦੇਵਤੇ ਬੋਲੇ: ਬ੍ਰਹਮਨ, ਤੁਸੀਂ ਚੰਗਾ ਆਖਿਆ; ਤੁਹਾਡੀ ਗੱਲ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੈ।
ਏਵਮੇਤਦ੍ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਦੇਵੀ ਚੇਯਂ ਪ੍ਰਸਾਦ੍ਯਤਾਮ੍। ਤਤਃ ਸਮਸ੍ਤਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਣੀਂ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚਾਗ੍ਨਿਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਵਿਦਵਾਨੋ, ਇਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਮਨਾਓ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਇੰਦਰਾਣੀ ਕੋਲ ਗਏ।
ਤ੍ਵਯਾ ਜਗਦਿਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਧृਤਂ ਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮਮ੍। ਏਕਪਤ੍ਨ੍ਯਸਿ ਸਤ੍ਯਾ ਚ ਗਚ੍ਛਸ੍ਵ ਨਹੁषਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਜਗਤ, ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਅਡੋਲ, ਸੰਭਾਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਇਕ ਪਤੀ ਦੀ ਵਫਾਦਾਰ ਤੇ ਸਚੀ ਹੋ; ਨਹੁਸ਼ ਕੋਲ ਜਾਓ।
ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਤ੍ਵਾਮਭਿਕਾਮਸ਼੍ਚ ਵਿਨਸ਼ਿष੍ਯਤਿ ਪਾਪਕृਤ੍। ਨਹੁषੋ ਦੇਵਿ ਸ਼ਕ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸੁਰੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਤਿ
ਜਲਦੀ, ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪ ਕਰਕੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ; ਨਹੁਸ਼ ਤੇ ਸ਼ਕਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਣਗੇ।
ਏਵਂ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਣੀ ਕਾਰ੍ਯਸਿਦ੍ਧਯੇ। ਅਭ੍ਯਗਚ੍ਛਤ ਸਵ੍ਰੀਡਾ ਨਹੁषਂ ਘੋਰਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸਚਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ, ਇੰਦਰਾਣੀ ਲਜਜਾ ਨਾਲ, ਡਰਾਉਣੇ ਨਹੁਸ਼ ਕੋਲ ਗਈ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਂ ਨਹੁषਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵਯੋਰੂਪਸਮਨ੍ਵਿਤਾਮ੍ । ਸਮਹृष੍ਯਤ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਕਾਮੋਪਹਤਚੇਤਨਃ
ਜਦ ਨਹੁਸ਼ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਜਵਾਨੀ ਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਕਾਮ ਵਲ ਝੁਕ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਮਾੜਾ ਸੀ।
ਅਥ ਤਾਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਹੁषੋ ਦੇਵਰਾਟ੍ ਤਦਾ। ਤ੍ਰਯਾਣਾਮਪਿ ਲੋਕਾਨਾਮਹਮਿਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ
ਫਿਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਨਹੁਸ਼, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਆਖਿਆ: ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਹਾਂ, ਹਸਦੀ ਹੋਈ ਪਵਿੱਤਰ।
ਭਜਸ੍ਵ ਮਾਂ ਵਰਾਰੋਹੇ ਪਤਿਤ੍ਵੇ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ। ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਤੁ ਸਾ ਦੇਵੀ ਨਹੁषੇਣ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ
ਸੁੰਦਰ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ, ਰੰਗਤ ਵਾਲੀ। ਨਹੁਸ਼ ਵੱਲੋਂ ਐਸਾ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਪਤੀ ਵਫਾਦਾਰ ਦੇਵੀ
ਪ੍ਰਾਵੇਪਤ ਭਯੋਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾ ਪ੍ਰਵਾਤੇ ਕਦਲੀ ਯਥਾ। ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸਾ ਹਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਸ਼ਿਰਸਾ ਤੁ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ
ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਕੇਲੇ ਦਾ ਰੁੱਖ ਕੰਬਦਾ ਹੈ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ।
ਦੇਵਰਾਜਮਥੋਵਾਚ ਨਹੁषਂ ਘੋਰਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ । ਕਾਲਮਿਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਂ ਲਬ੍ਧੁਂ ਤ੍ਵਤ੍ਤਃ ਕਂਚਿਤ੍ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਨਹੁਸ਼ ਨੂੰ, ਜੋ ਡਰਾਉਣਾ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਆਖਿਆ: 'ਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ.'
ਨ ਹਿ ਵਿਜ੍ਞਾਯਤੇ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਕਿਂ ਵਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕ੍ਵ ਵਾ ਗਤਃ। ਤਤ੍ਤ੍ਵਮੇਤਤ੍ਤੁ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਯਦਿ ਨ ਜ੍ਞਾਯਤੇ ਪ੍ਰਭੋ
ਸ਼ਕਰ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਕੀ ਹੋਇਆ, ਜਾਂ ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ, ਇਹ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਇਹ ਗੱਲ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀ, ਤਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ, ਇਸ ਦਾ ਸੱਚ ਖੋਜੋ।
ਤਤੋऽਹਂ ਤ੍ਵਾਮੁਪਸ੍ਥਾਸ੍ਯੇ ਸਤ੍ਯਮੇਤਦ੍ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤੇ। ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਣ੍ਯਾ ਨਹੁषਃ ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਨਭੂਤ੍
ਫਿਰ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਕਰਾਂਗਾ—ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਂ ਸੱਚੀ ਆਖਦਾ ਹਾਂ। ਇੰਦਰਾਣੀ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਹੁਸ਼ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਵਂ ਭਵਤੁ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਯਥਾ ਮਾਮਿਹ ਭਾषਸੇ। ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਚਾਗਮਨਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਮੇਤਦਨੁਸ੍ਮਰੇਃ
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਓਹੀ ਹੋਵੇ। ਜਦੋਂ ਆਉਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਸੱਚ ਯਾਦ ਰੱਖੀ।
ਨਹੁषੇਣ ਵਿਸृष੍ਟਾ ਚ ਨਿਸ਼੍ਚਕ੍ਰਾਮ ਤਤਃ ਸ਼ੁਭਾ। ਬृਹਸ੍ਪਤਿਨਿਕੇਤਂ ਚ ਸਾ ਜਗਾਮ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ
ਨਹੁਸ਼ ਨੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਮਹਿਲਾ ਉਥੋਂ ਨਿਕਲ ਗਈ ਅਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੇ ਘਰ ਚਲੀ ਗਈ।
ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਂਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਚ ਵਚੋ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚਾਗ੍ਨਿਪੁਰੋਗਮਾਃ । ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸੁਰੇਕਾਗ੍ਰਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਾਰ੍ਥਂ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ, ਸ਼ਕਰ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਲਗ ਗਏ।
ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਸ਼ਙ੍ਗਮ੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਪ੍ਰਭਵਿष੍ਣੁਨਾ। ਊਚੁਸ਼੍ਚੈਨਂ ਸਮੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਾਕ੍ਯਵਿਸ਼ਾਰਦਾਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਸ਼ਕਰ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ, ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਕੇ, ਸੁਚੱਜੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਧ੍ਯਾਭਿਭੂਤੋ ਵੈ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸੁਰਗਣੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਗਤਿਸ਼੍ਚ ਨਸ੍ਤ੍ਵਂ ਦੇਵੇਸ਼ ਪੂਰ੍ਵਜੋ ਜਗਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਸ਼ਕਰ, ਸੁਰਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਧ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੈ। ਸਾਡੇ ਲਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਹੀ ਪੁਰਾਣਾ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ।
ਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਵਿष੍ਣੁਤ੍ਵਮੁਪਜਗ੍ਮਿਵਾਨ੍। ਤ੍ਵਦ੍ਵੀਰ੍ਯਨਿਹਤੇ ਵृਤ੍ਰੇ ਵਾਸਵੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਯਾ
ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ। ਤੇਰੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਵਾਸਵ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਧ ਦਾ ਪਾਪ ਲਿਆ।
ਵृਤਃ ਸੁਰਗਣਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਤਸ੍ਯ ਵਿਨਿਰ੍ਦਿਸ਼। ਤੇषਾਂ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੇਵਾਨਾਂ ਵਿष੍ਣੁਰਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸੁਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਸਰਾ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਰਾਹ ਦੱਸੋ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਮਾਮੇਵ ਯਜਤਾਂ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਪਾਵਯਿष੍ਯਾਮਿ ਵਜ੍ਰਿਣਮ੍। ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਹਯਮੇਧੇਨ ਮਾਮਿष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ
ਸ਼ਕਰ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਮੈਂ ਵਜਰਧਾਰੀ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਾਂਗਾ। ਪਵਿੱਤਰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਪਾਕਸ਼ਾਸਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਪੁਨਰੇष੍ਯਤਿ ਦੇਵਾਨਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰਤ੍ਵਮਕੁਤੋਭਯਃ। ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਭਿਸ਼੍ਚ ਨਹੁषੋ ਨਾਸ਼ਂ ਯਾਸ੍ਯਤਿ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ
ਉਹ ਮੁੜ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਜਗਦੀ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਡਰ ਦੇ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਵੇਗਾ। ਤੇ ਨਹੁਸ਼, ਜਿਸ ਦੀ ਮੱਤ ਮਾੜੀ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਕਿਂਚਿਤ੍ਕਾਲਮਿਦਂ ਦੇਵਾ ਮਰ੍षਯਧ੍ਵਮਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਾਃ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੋਃ ਸ਼ੁਭਾਂ ਸਤ੍ਯਾਂ ਵਾਣੀਂ ਤਾਮਮृਤੋਪਮਾਮ੍
ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸਹਿਣ ਕਰੋ, ਤੇ ਆਲਸੀ ਨਾ ਹੋਵੋ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੱਚੀ ਬਾਤ, ਜੋ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਸੁਣ ਕੇ—
ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਰਗਣਾਃ ਸੋਪਾਧ੍ਯਾਯਾਃ ਸਹਰ੍षਿਭਿਃ । ਯਤ੍ਰ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਭਯੋਦ੍ਵਿਗ੍ਨਸ੍ਤਂ ਦੇਸ਼ਮੁਪਚਕ੍ਰਮੁਃ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਆਪਣੇ ਆਚਾਰਿਆਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਓਥੇ ਗਏ ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਕਰ ਡਰ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰਾਸ਼੍ਵਮੇਧਃ ਸੁਮਹਾਨ੍ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਵਵृਤੇ ਪਾਵਨਾਰ੍ਥਂ ਵੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਪਹੋ ਨृਪ
ਉਥੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਮਹੇਂਦਰ ਲਈ ਵੱਡਾ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਧ ਦਾ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਸਕੇ।
ਵਿਭਜ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਂ ਤੁ ਵृਕ੍ਸ਼ੇषੁ ਚ ਨਦੀषੁ ਚ। ਪਰ੍ਵਤੇषੁ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਚ ਸ੍ਤ੍ਰੀषੁ ਚੈਵ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਧ ਦਾ ਪਾਪ ਰੁੱਖਾਂ, ਨਦੀਆਂ, ਪਹਾੜਾਂ, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ।