ਤਤਸ੍ਤੁ ਨਾਹੁषੋ ਰਾਜਾ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍। ਰੇਮੇ ਚ ਸੁਚਿਰਂ ਕਾਲਂ ਤਯਾ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਯਾ ਸਹ
ਫਿਰ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਰਾਜਾ ਨਾਹੁਸ਼ ਨੇ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਇਆ।
ਤਸ੍ਮਾਦੇਵ ਤੁ ਰਾਜਰ੍षੇਃ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾ ਵਾਰ੍षਪਰ੍ਵਣੀ। ਦ੍ਰੁਹ੍ਯੁਂ ਚਾਨੁਂ ਚ ਪੂਰੁਂ ਚ ਤ੍ਰੀਨ੍ਕੁਮਾਰਾਨਜੀਜਨਤ੍
ਉਸ ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀ ਤੋਂ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਨ ਦੀ ਧੀ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਨੇ ਤਿੰਨ ਪੁੱਤਰ — ਦ੍ਰੁਹਯੁ, ਅਨੁ ਤੇ ਪੁਰੂ — ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਕਾਲੇ ਤੁ ਕਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਿਦ੍ਦੇਵਯਾਨੀ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤਾ। ਯਯਾਤਿਸਹਿਤਾ ਰਾਜਞ੍ਜਗਾਮ ਰਹਿਤਂ ਵਨਮ੍
ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ ਦੇਵਯਾਨੀ, ਯਯਾਤਿ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ, ਇਕ ਅਲੱਗ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਈ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਚ ਤਦਾ ਤਤ੍ਰ ਕੁਮਾਰਾਨ੍ਦੇਵਰੂਪਿਣਃ। ਕ੍ਰੀਡਮਾਨਾਨ੍ਸੁਵਿਸ਼੍ਰਬ੍ਧਾਨ੍ਵਿਸ੍ਮਿਤਾ ਚੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਕੁਮਾਰਿਆਂ ਨੂੰ, ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਖੇਡਦੇ ਵੇਖਿਆ; ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਬੋਲ ਪਈ।
ਕਸ੍ਯੈਤੇ ਦਾਰਕਾ ਰਾਜਨ੍ਦੇਵਪੁਤ੍ਰੋਪਮਾਃ ਸ਼ੁਭਾਃ। ਵਰ੍ਚਸਾ ਰੂਪਤਸ਼੍ਚੈਵ ਸਦृਸ਼ਾ ਮੇ ਮਤਾਸ੍ਤਵ
ਇਹ ਕਿਨਾਂ ਦੇ ਬੱਚੇ ਹਨ, ਰਾਜਾ? ਇਹ ਸੁੰਦਰ, ਦੇਵ-ਪੁਤ੍ਰਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਤੇ ਰੂਪ ਦੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਸਮਝਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਤੇਰੇ ਵਰਗੇ ਹਨ।
ਏਵਂ ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਰਾਜਾਨਂ ਕੁਮਾਰਾਨ੍ਪਰ੍ਯਪृਚ੍ਛਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੇ ਕੁਮਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਵਾਲ ਕੀਤਾ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇ ਤੁ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਧਾਤ੍ਰੀ ਤੇषਾਂ ਵਚੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਕਿਂ ਨ ਬ੍ਰੂਤ ਕੁਮਾਰਾ ਵਃ ਪਿਤਰਂ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜਰ੍षਭਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਧਾਈ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਬੱਚੋ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ — ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਨ — ਬਾਰੇ ਦੱਸਦੇ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ?'
ऋषਿਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ਼੍ਚੈਵ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਸ਼੍ਚੈਵ ਨਃ ਪਿਤਾ। ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾ ਨਾਨृਤਂ ਬ੍ਰੂਤੇ ਦੇਵਯਾਨਿ ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵ ਨਃ
'ਸਾਡਾ ਪਿਤਾ ਰਿਸ਼ੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦੀ। ਦੇਵਯਾਨੀ, ਸਾਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇ।'
ਕਿਂਨਾਮਧੇਯਗੋਤ੍ਰੋ ਵਃ ਪੁਤ੍ਰਕਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਪਿਤਾ। ਪ੍ਰਬ੍ਰੂਤ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਕਸ਼੍ਚਾਸੌ ਕ੍ਵ ਚ ਵਰ੍ਤਤੇ
'ਪਿਆਰੇ ਬੱਚੋ, ਤੁਹਾਡੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਿਤਾ ਦਾ ਨਾਮ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਕੀ ਹੈ? ਸੱਚ-ਸੱਚ ਦੱਸੋ — ਉਹ ਕੌਣ ਹੈ ਤੇ ਕਿੱਥੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ?'
ਪ੍ਰਬ੍ਰੂਤ ਮੇ ਯਥਾ ਤਥ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤਂ ਹ੍ਯਹਮ੍। ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਃ ਕੁਮਾਰਸ੍ਤੇ ਦੇਵਯਾਨ੍ਯਾ ਸੁਮਧ੍ਯਯਾ
'ਜਿਵੇਂ ਸੱਚ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਉਸ ਬਾਰੇ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁੰਦਰ ਕਦ ਵਾਲੀ ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੇ—
ਤੇऽਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਪ੍ਰਦੇਸ਼ਿਨ੍ਯਾ ਤਮੇਵ ਨृਪਸਤ੍ਤਮਮ੍। ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾਂ ਮਾਤਰਂ ਚੈਵ ਤਥਾऽऽਚਖ੍ਯੁਸ਼੍ਚ ਦਾਰਕਾਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਉਂਗਲੀ ਨਾਲ ਉਸੀ ਸਰਵੋਤਮ ਰਾਜਾ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਵਜੋਂ ਵੀ ਦੱਸਿਆ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਹਿਤਾਸ੍ਤੇ ਤੁ ਰਾਜਾਨਮੁਪਚਕ੍ਰਮੁਃ। ਨਾਭ੍ਯਨਨ੍ਦਤ ਤਾਨ੍ਰਾਜਾ ਦੇਵਯਾਨ੍ਯਾਸ੍ਤਦਾਨ੍ਤਿਕੇ
ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਇਕੱਠੇ ਆ ਗਏ; ਪਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਦੇਵਯਾਨੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।
ਰੁਦਨ੍ਤਸ੍ਤੇऽਥ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾਮਭ੍ਯਯੁਰ੍ਬਾਲਕਾਸ੍ਤਤਃ। `ਅਵਿਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤੀ ਕਿਂਚਿਚ੍ਚ ਰਾਜਾਨਂ ਚਾਰੁਲੋਚਨਾ
ਫਿਰ, ਰੋਂਦੇ ਹੋਏ ਬੱਚੇ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਕੋਲ ਗਏ, ਜਦਕਿ ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਮਹਿਲਾ, ਕੁਝ ਨਾ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਆਈ।
ਨਾਤਿਦੂਰਾਚ੍ਚ ਰਾਜਾਨਂ ਸਾ ਚਾਤਿष੍ਠਦਵਾਙ੍ਮੁਖੀ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੇषਾਂ ਤੁ ਬਾਲਾਨਾਂ ਸਵ੍ਰੀਡ ਇਵ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ
ਰਾਜਾ ਤੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਦੂਰ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਮੂੰਹ ਫੇਰ ਕੇ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ; ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਕੁਝ ਲਜਜਤ ਹੋਇਆ ਜਾਪਦਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਤਿਵਕ੍ਤੁਮਸ਼ਕ੍ਤੋऽਭੂਤ੍ਤੂष੍ਣੀਂਭੂਤੋऽਭਵਨ੍ਨृਪਃ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਤੇषਾਂ ਬਾਲਾਨਾਂ ਪ੍ਰਣਯਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਰਾਜਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀਆਂ ਦੀ ਮੋਹ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਦੇਖ ਕੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬੋਲ ਸਕਿਆ ਤੇ ਚੁੱਪ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਤੁ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤੋ ਦੇਵੀ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾਪਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਅਭ੍ਯਾਗਚ੍ਛਤਿ ਮਾਂ ਕਸ਼੍ਚਿਦृषਿਰਿਤ੍ਯੇਵਮਬ੍ਰਵੀਃ
ਸੱਚਾਈ ਸਮਝ ਕੇ, ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਕੋਈ ਰਿਸ਼ੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।'
ਯਯਾਤਿਮੇਵਂ ਰਾਜਾਨਂ ਤ੍ਵਂ ਗੋਪਾਯਸਿ ਭਾਮਿਨਿ। ਪੂਰ੍ਵਮੇਵ ਮਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਤੁ ਵृਜਿਨਂ ਕृਤਮ੍
ਹੇ ਸੋਹਣੀਏ, ਤੂੰ ਅਜਿਹੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈਂ; ਪਰ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਆਖ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਤੇ ਤੂੰ ਗਲਤ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਮਦਧੀਨਾ ਸਤੀ ਕਸ੍ਮਾਦਕਾਰ੍षੀਰ੍ਵਿਪ੍ਰਿਯਂ ਮਮ। ਤਮੇਵਾऽऽਸੁਰਧਰ੍ਮਂ ਤ੍ਵਮਾਸ੍ਥਿਤਾ ਨ ਬਿਭੇषਿ ਮੇ
ਜਦ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਅਧੀਨ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਮੇਰੀ ਨਾਪਸੰਦ ਚੀਜ਼ ਕਿਉਂ ਕੀਤੀ? ਤੂੰ ਅਸੁਰਾਂ ਵਾਲਾ ਰਵੱਈਆ ਅਪਣਾ ਲਿਆ ਤੇ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਡਰਦੀ ਨਹੀਂ।
ਯਦੁਕ੍ਤਮृषਿਰਿਤ੍ਯੇਵ ਤਤ੍ਸਤ੍ਯਂ ਚਾਰੁਹਾਸਿਨਿ। ਨ੍ਯਾਯਤੋ ਧਰ੍ਮਤਸ਼੍ਚੈਵ ਚਰਨ੍ਤੀ ਨ ਬਿਭੇਮਿ ਤੇ
ਜੋ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ 'ਰਿਸ਼ੀ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ', ਉਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ। ਨਿਆਂ ਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਚੱਲ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਡਰਦੀ ਨਹੀਂ।
ਯਦਾ ਤ੍ਵਯਾ ਵृਤੋ ਭਰ੍ਤਾ ਵृਤ ਏਵ ਤਦਾ ਮਯਾ। ਸਖੀਭਰ੍ਤਾ ਹਿ ਧਰ੍ਮੇਣ ਭਰ੍ਤਾ ਭਵਤਿ ਸ਼ੋਭਨੇ
ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਚੁਣਿਆ, ਮੈਂ ਵੀ ਉਸ ਵੇਲੇ ਚੁਣਿਆ। ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਖੀ ਦਾ ਪਤੀ ਆਪਣਾ ਪਤੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ।
ਪੂਜ੍ਯਾਸਿ ਮਮ ਮਾਨ੍ਯਾ ਚ ਜ੍ਯੇष੍ਠਾ ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੀ ਹ੍ਯਸਿ। ਤ੍ਵਤ੍ਤੋਪਿ ਮੇ ਪੂਜ੍ਯਤਮੋ ਰਾਜਰ੍षਿਃ ਕਿਂ ਨ ਵੇਤ੍ਥ ਤਤ੍
ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਆਦਰਯੋਗ, ਮਾਣਯੋਗ ਤੇ ਵੱਡੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕੁੜੀ ਵੀ ਹੈਂ। ਪਰ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਤੈਥੋਂ ਵੀ ਵਧ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ—ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਪਤਾ ਨਹੀਂ?
ਤ੍ਵਤ੍ਪਿਤ੍ਰਾ ਮਮ ਗੁਰੁਣਾ ਸਹ ਦਤ੍ਤੇ ਉਭੇ ਸ਼ੁਭੇ। ਤਤੋ ਭਰ੍ਤਾ ਚ ਪੂਜ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪੋष੍ਯਾਂ ਪੋषਯਤੀਹ ਮਾਮ੍
ਹੇ ਸ਼ੁਭਾ, ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਗੁਰੂ ਹਨ, ਇਕੱਠੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ ਪਤੀ ਆਦਰਯੋਗ ਤੇ ਪਾਲਣਯੋਗ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਇੱਥੇ ਮੇਰੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਤੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਦੇਵਯਾਨ੍ਯਬ੍ਰਵੀਦਿਦਮ੍। ਰਮਸ੍ਵੇਹ ਯਥਾਕਾਮਂ ਦੇਵ੍ਯਾ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਯਾ ਸਹ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਮੁਤਾਬਕ, ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿ ਕੇ ਆਨੰਦ ਮਾਣ।'
ਰਾਜਨ੍ਨਾਦ੍ਯੇਹ ਵਤ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਵਿਪ੍ਰਿਯਂ ਮੇ ਕृਤਂ ਤ੍ਵਯਾ। ਇਤਿ ਜਜ੍ਵਾਲ ਕੋਪੇਨ ਦੇਵਯਾਨੀ ਤਤੋ ਭृਸ਼ਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਅੱਜ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਰਹਾਂਗੀ; ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਨਾਪਸੰਦ ਚੀਜ਼ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਯਾਨੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭੜਕ ਉਠੀ।
ਨਿਰ੍ਦਹਨ੍ਤੀਵ ਸਵ੍ਰੀਡਾਂ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾਂ ਸਮੁਦੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ। ਅਪਵਿਧ੍ਯ ਚ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਭੂषਣਾਨ੍ਯਸਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾ
ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਨੂੰ ਲਜਜਤ ਹੋਈ ਦੇਖ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾੜ ਰਹੀ ਹੋਵੇ, ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਕਾਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਗਹਿਣੇ ਉਤਾਰ ਕੇ ਪਾਸੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੇ।
ਸਹਸੋਤ੍ਪਤਿਤਾਂ ਸ਼੍ਯਾਮਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਂ ਸਾਸ਼੍ਰੁਲੋਚਨਾਮ੍। ਤੂਰ੍ਣਂ ਸਕਾਸ਼ਂ ਕਾਵ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਾਂ ਵ੍ਯਥਿਤਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਸ਼ਿਆਮ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਉੱਠਦੇ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਹੰਝੂਆਂ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਯਾਨੀ ਤੁਰੰਤ ਕਵੀ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਣ ਲਈ ਨਿਕਲ ਪਈ, ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ।
ਅਨੁਵਵ੍ਰਾਜ ਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਪृष੍ਠਤਃ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਨ੍ਨृਪਃ। ਨ੍ਯਵਰ੍ਤਤ ਨਚੈਵ ਸ੍ਮ ਕ੍ਰੋਧਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਾ
ਰਾਜਾ ਘਬਰਾਇਆ ਹੋਇਆ ਪਿੱਛੋਂ ਪਿੱਛੇ ਚਲਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਨਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ; ਪਰ ਉਹ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਮੁੜੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਅਵਿਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤੀ ਕਿਂਚਿਤ੍ਸਾ ਰਾਜਾਨਂ ਸਾਸ਼੍ਰੁਲੋਚਨਾ। ਅਚਿਰਾਦੇਵ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਕਾਵ੍ਯਸ੍ਯੋਸ਼ਨਸੋऽਨ੍ਤਿਕਮ੍
ਉਹ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਆਖੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਤੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਵਿੱਚ ਕਵੀ ਉਸ਼ਨਸ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਗਈ।
ਸਾ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵੈ ਪਿਤਰਮਭਿਵਾਦ੍ਯਾਗ੍ਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਾ। ਅਨਨ੍ਤਰਂ ਯਾਯਾਤਿਸ੍ਤੁ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਭਾਰ੍ਗਵਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਹੋਈ। ਫਿਰ ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਭਾਰਗਵ ਵੰਸ਼ੀ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਧਰ੍ਮੇਣ ਜਿਤੋ ਧਰ੍ਮਃ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਮਧਰੋਤ੍ਤਰਮ੍। ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਯਾऽਤਿਵृਤ੍ਤਾऽਸ੍ਮਿ ਦੁਹਿਤ੍ਰਾ ਵृषਪਰ੍ਵਣਃ
ਅਧਰਮ ਨੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਹੁਣ ਅਧਰਮ ਹੀ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਪर्वਨ ਦੀ ਧੀ, ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।