ਤੇ ਤ੍ਵਾਂ ਦੇਵਾਃ ਸਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ऋषਯਸ਼੍ਚ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤੇ । ਪ੍ਰਸਾਦਯਨ੍ਤਿ ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣੀ ਨਹੁषਾਯ ਪ੍ਰਦੀਯਤਾਮ੍
ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮਹਾਨ ਚਮਕ ਵਾਲੇ। ਇੰਦ੍ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਨਹੁਸ਼ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਦ੍ਵਿਸ਼ਿष੍ਟੋ ਨਹੁषੋ ਦੇਵਰਾਜੋ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ । ਵृਣੋਤ੍ਵਿਮਂ ਵਰਾਰੋਹਾ ਭਰ੍ਤृਤ੍ਵੇ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ
ਨਹੁਸ਼, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਇੰਦ੍ਰਾ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ। ਇਹ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਇਸਤਰੀ ਉਸਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਚੁਣੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਤੁ ਸਾ ਦੇਵੀ ਬਾष੍ਪਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਸਸ੍ਵਨਮ੍ । ਉਵਾਚ ਰੁਦਤੀ ਦੀਨਾ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਮਿਦਂ ਵਚਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਰੋਈ ਤੇ ਅੰਸੂ ਛੱਡ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਨਾਹਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਨਹੁषਂ ਪਤਿਂ ਦੇਵਰ੍षਿਸਤ੍ਤਮ। ਸ਼ਰਣਾਗਤਾਸ੍ਮਿ ਤੇ ਬ੍ਰਹਂਸ੍ਤ੍ਰਾਯਸ੍ਵ ਮਹਤੋ ਭਯਾਤ੍
ਮੈਂ ਨਹੁਸ਼ ਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀ, ਦੇਵਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਸਰਾ ਲੈ ਚੁੱਕੀ ਹਾਂ। ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਵੱਡੇ ਡਰ ਤੋਂ ਬਚਾ।
ਸ਼ਰਣਾਗਤਂ ਨ ਤ੍ਯਜੇਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਣਿ ਮਮ ਨਿਸ਼੍ਚਯਃ। ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਾਂ ਸਤ੍ਯਸ਼ੀਲਾਂ ਚ ਨ ਤ੍ਯਜੇਯਮਨਿਨ੍ਦਿਤੇ
ਜੋ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਸਰਾ ਲੈ ਚੁੱਕਾ, ਮੈਂ ਉਹਨੂੰ ਛੱਡ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਇੰਦ੍ਰਾਣੀ। ਇਹ ਮੇਰਾ ਪੱਕਾ ਫੈਸਲਾ ਹੈ। ਜੋ ਧਰਮ ਜਾਣਦੀ ਤੇ ਸੱਚੀ ਚਾਲ ਚਲਦੀ ਹੈ, ਨਿਰਦੋਸ਼, ਮੈਂ ਉਹਨੂੰ ਛੱਡ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਨਾਕਾਰ੍ਯਂ ਕਰ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਸਨ੍ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਸ਼੍ਰੁਤਧਰ੍ਮਾ ਸਤ੍ਯਸ਼ੀਲੋ ਜਾਨਨ੍ਧਰ੍ਮਾਨੁਸ਼ਾਸਨਮ੍
ਮੈਂ ਕੁਝ ਗਲਤ ਕਰਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋਣ ਕਰਕੇ। ਜੋ ਧਰਮ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਦਾ, ਸੱਚੀ ਚਾਲ ਚਲਦਾ ਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਲਤ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਨਾਹਮੇਤਤ੍ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਗਚ੍ਛਧ੍ਵਂ ਵੈ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਾਃ । ਅਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਾਰ੍ਥੇ ਪੁਰਾ ਗੀਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮਿਦਮ੍
ਮੈਂ ਇਹ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ; ਤੁਸੀਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਇਥੋਂ ਚਲੇ ਜਾਓ। ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ, ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੱਲੋਂ ਗਾਇਆ ਗਿਆ ਇੱਕ ਗੀਤ ਸੁਣੋ।
ਨ ਤਸ੍ਯ ਬੀਜਂ ਰੋਹਤਿ ਰੋਹਕਾਲੇ ਨ ਤਸ੍ਯ ਵਰ੍षਂ ਵਰ੍षਤਿ ਵਰ੍षਕਾਲੇ। ਭੀਤਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਂ ਪ੍ਰਦਦਾਤਿ ਸ਼ਤ੍ਰਵੇ ਨ ਸ ਤ੍ਰਾਤਾਰਂ ਲਭਤੇ ਤ੍ਰਾਣਮਿਚ੍ਛਨ੍
ਉਸ ਦਾ ਬੀਜ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਉੱਗਦਾ; ਉਸ ਦੀ ਵਰਖਾ ਵਰਖਾ ਦੇ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦੀ। ਜੋ ਡਰ ਕੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਕੁਝ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਦੋਂ ਰੱਖਿਆ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਮੋਘਮਨ੍ਨਂ ਵਿਨ੍ਦਤਿ ਚਾਪ੍ਯਚੇਤਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਲ੍ਲੋਕਾਦ੍ਧਸ਼੍ਯਤਿ ਨष੍ਟਚੇष੍ਟਃ। ਭੀਤਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਂ ਪ੍ਰਦਦਾਤਿ ਯੋ ਵੈ ਨ ਤਸ੍ਯ ਹਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣਨ੍ਤਿ ਦੇਵਾਃ
ਜੋ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਾਵਧਾਨ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਅਨਾਜ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਲੱਭਦਾ ਹੈ; ਆਪਣੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਗਵਾ ਕੇ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਤੇ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਡਰ ਕੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਕੁਝ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਭੇਟ ਦੇਵਤੇ ਕਬੂਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਪ੍ਰਮੀਯਤੇ ਚਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਜਾ ਹ੍ਯਕਾਲੇ ਸਦਾ ਵਿਵਾਸਂ ਪਿਤਰੋऽਸ੍ਯ ਕੁਰ੍ਵਤੇ। ਭੀਤਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਂ ਪ੍ਰਦਦਾਤਿ ਸ਼ਤ੍ਰਵੇ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰਹਰਨ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯ ਵਜ੍ਰਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਅਣਸਮੇਂ ਮਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਪਿਤਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਨੂੰ ਭਟਕਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਡਰ ਕੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਕੁਝ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਸਜ਼ਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਏਤਦੇਵਂ ਵਿਜਾਨਨ੍ਵੈ ਨ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਸ਼ਚੀਮਿਮਾਮ੍। ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਣੀਂ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾਂ ਲੋਕੇ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਮਹਿषੀਂ ਪ੍ਰਿਯਾਂ
ਇਹ ਸਭ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਸ਼ਚੀ, ਜੋ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਰਾਣੀ, ਨਹੀਂ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਅਸ੍ਯਾ ਹਿਤਂ ਭਵੇਦ੍ਯਚ੍ਚ ਮਮ ਚਾਪਿ ਹਿਤਂ ਭਵੇਤ੍। ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਤਤ੍ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਨਹਿ ਦਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਸ਼ਚੀਮ੍
ਜੋ ਉਸ ਲਈ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ ਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੀ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ, ਉਹੀ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ; ਪਰ ਮੈਂ ਸ਼ਚੀ ਨਹੀਂ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਅਥ ਦੇਵਾਃ ਸਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਗੁਰੁਮਾਹੁਰਿਦਂ ਵਚਃ। ਕਥਂ ਸੁਨੀਤਂ ਨੁ ਭਵੇਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਸ੍ਵ ਬृਹਸ੍ਪਤੇ
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਇਹ ਕੰਮ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਸਾਨੂੰ ਸਲਾਹ ਦਿਓ।
ਨਹੁषਂ ਯਾਚਤਾਂ ਦੇਵੀ ਕਿਂਚਿਤ੍ਕਾਲਾਨ੍ਤਰਂ ਸ਼ੁਭਾ। ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਿ ਹਿਤਮੇਤਦ੍ਧਿ ਤਥਾऽਸ੍ਮਾਕਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇੰਦਰਾਣੀ, ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਨਹੁਸ਼ ਤੋਂ ਮੰਗ ਲਵੇ; ਇਹ ਇੰਦਰਾਣੀ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਡੀ ਵੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇਗੀ।
ਬਹੁਵਿਘ੍ਨਃ ਸੁਰਾਃ ਕਾਲਃ ਕਾਲਃ ਕਾਲਂ ਨਯਿष੍ਯਤਿ। ਗਰ੍ਵਿਤੋ ਬਲਵਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨਹੁषੋ ਵਰਸਂਸ਼੍ਰਯਾਤ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ, ਬਹੁਤ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਆਉਣਗੀਆਂ; ਸਮਾਂ, ਸਮਾਂ ਨੂੰ ਲੰਘਾ ਦੇਵੇਗਾ। ਨਹੁਸ਼, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰੀ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਉਹ ਵਰ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਐਸਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਤਤਸ੍ਤੇਨ ਤਥੋਕ੍ਤੇ ਤੁ ਪ੍ਰੀਤਾ ਦੇਵਾਸ੍ਤਥਾਬ੍ਰੁਵਨ੍। ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਸਾਧ੍ਵਿਦਮੁਕ੍ਤਂ ਤੇ ਹਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਨੇ ਐਸਾ ਆਖਿਆ, ਤਾਂ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਦੇਵਤੇ ਬੋਲੇ: ਬ੍ਰਹਮਨ, ਤੁਸੀਂ ਚੰਗਾ ਆਖਿਆ; ਤੁਹਾਡੀ ਗੱਲ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੈ।
ਏਵਮੇਤਦ੍ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਦੇਵੀ ਚੇਯਂ ਪ੍ਰਸਾਦ੍ਯਤਾਮ੍। ਤਤਃ ਸਮਸ੍ਤਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਣੀਂ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚਾਗ੍ਨਿਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਵਿਦਵਾਨੋ, ਇਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਮਨਾਓ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਇੰਦਰਾਣੀ ਕੋਲ ਗਏ।
ਤ੍ਵਯਾ ਜਗਦਿਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਧृਤਂ ਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮਮ੍। ਏਕਪਤ੍ਨ੍ਯਸਿ ਸਤ੍ਯਾ ਚ ਗਚ੍ਛਸ੍ਵ ਨਹੁषਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਜਗਤ, ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਅਡੋਲ, ਸੰਭਾਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਇਕ ਪਤੀ ਦੀ ਵਫਾਦਾਰ ਤੇ ਸਚੀ ਹੋ; ਨਹੁਸ਼ ਕੋਲ ਜਾਓ।
ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਤ੍ਵਾਮਭਿਕਾਮਸ਼੍ਚ ਵਿਨਸ਼ਿष੍ਯਤਿ ਪਾਪਕृਤ੍। ਨਹੁषੋ ਦੇਵਿ ਸ਼ਕ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸੁਰੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਤਿ
ਜਲਦੀ, ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪ ਕਰਕੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ; ਨਹੁਸ਼ ਤੇ ਸ਼ਕਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਣਗੇ।
ਏਵਂ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਣੀ ਕਾਰ੍ਯਸਿਦ੍ਧਯੇ। ਅਭ੍ਯਗਚ੍ਛਤ ਸਵ੍ਰੀਡਾ ਨਹੁषਂ ਘੋਰਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸਚਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ, ਇੰਦਰਾਣੀ ਲਜਜਾ ਨਾਲ, ਡਰਾਉਣੇ ਨਹੁਸ਼ ਕੋਲ ਗਈ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਂ ਨਹੁषਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵਯੋਰੂਪਸਮਨ੍ਵਿਤਾਮ੍ । ਸਮਹृष੍ਯਤ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਕਾਮੋਪਹਤਚੇਤਨਃ
ਜਦ ਨਹੁਸ਼ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਜਵਾਨੀ ਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਕਾਮ ਵਲ ਝੁਕ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਮਾੜਾ ਸੀ।
ਅਥ ਤਾਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਹੁषੋ ਦੇਵਰਾਟ੍ ਤਦਾ। ਤ੍ਰਯਾਣਾਮਪਿ ਲੋਕਾਨਾਮਹਮਿਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ
ਫਿਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਨਹੁਸ਼, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਆਖਿਆ: ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਹਾਂ, ਹਸਦੀ ਹੋਈ ਪਵਿੱਤਰ।
ਭਜਸ੍ਵ ਮਾਂ ਵਰਾਰੋਹੇ ਪਤਿਤ੍ਵੇ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ। ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਤੁ ਸਾ ਦੇਵੀ ਨਹੁषੇਣ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ
ਸੁੰਦਰ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ, ਰੰਗਤ ਵਾਲੀ। ਨਹੁਸ਼ ਵੱਲੋਂ ਐਸਾ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਪਤੀ ਵਫਾਦਾਰ ਦੇਵੀ
ਪ੍ਰਾਵੇਪਤ ਭਯੋਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾ ਪ੍ਰਵਾਤੇ ਕਦਲੀ ਯਥਾ। ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸਾ ਹਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਸ਼ਿਰਸਾ ਤੁ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ
ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਕੇਲੇ ਦਾ ਰੁੱਖ ਕੰਬਦਾ ਹੈ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ।
ਦੇਵਰਾਜਮਥੋਵਾਚ ਨਹੁषਂ ਘੋਰਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ । ਕਾਲਮਿਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਂ ਲਬ੍ਧੁਂ ਤ੍ਵਤ੍ਤਃ ਕਂਚਿਤ੍ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਨਹੁਸ਼ ਨੂੰ, ਜੋ ਡਰਾਉਣਾ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਆਖਿਆ: 'ਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ.'
ਨ ਹਿ ਵਿਜ੍ਞਾਯਤੇ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਕਿਂ ਵਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕ੍ਵ ਵਾ ਗਤਃ। ਤਤ੍ਤ੍ਵਮੇਤਤ੍ਤੁ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਯਦਿ ਨ ਜ੍ਞਾਯਤੇ ਪ੍ਰਭੋ
ਸ਼ਕਰ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਕੀ ਹੋਇਆ, ਜਾਂ ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ, ਇਹ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਇਹ ਗੱਲ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀ, ਤਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ, ਇਸ ਦਾ ਸੱਚ ਖੋਜੋ।
ਤਤੋऽਹਂ ਤ੍ਵਾਮੁਪਸ੍ਥਾਸ੍ਯੇ ਸਤ੍ਯਮੇਤਦ੍ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤੇ। ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਣ੍ਯਾ ਨਹੁषਃ ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਨਭੂਤ੍
ਫਿਰ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਕਰਾਂਗਾ—ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਂ ਸੱਚੀ ਆਖਦਾ ਹਾਂ। ਇੰਦਰਾਣੀ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਹੁਸ਼ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਵਂ ਭਵਤੁ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਯਥਾ ਮਾਮਿਹ ਭਾषਸੇ। ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਚਾਗਮਨਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਮੇਤਦਨੁਸ੍ਮਰੇਃ
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਓਹੀ ਹੋਵੇ। ਜਦੋਂ ਆਉਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਸੱਚ ਯਾਦ ਰੱਖੀ।
ਨਹੁषੇਣ ਵਿਸृष੍ਟਾ ਚ ਨਿਸ਼੍ਚਕ੍ਰਾਮ ਤਤਃ ਸ਼ੁਭਾ। ਬृਹਸ੍ਪਤਿਨਿਕੇਤਂ ਚ ਸਾ ਜਗਾਮ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ
ਨਹੁਸ਼ ਨੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਮਹਿਲਾ ਉਥੋਂ ਨਿਕਲ ਗਈ ਅਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੇ ਘਰ ਚਲੀ ਗਈ।
ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਂਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਚ ਵਚੋ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚਾਗ੍ਨਿਪੁਰੋਗਮਾਃ । ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸੁਰੇਕਾਗ੍ਰਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਾਰ੍ਥਂ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ, ਸ਼ਕਰ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਲਗ ਗਏ।