ਸਂਕ੍ਸ਼ੋਭਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਤ੍ਵਾਨਾਮਨਾਵृष੍ਟਿਕृਤੋऽਭਵਤ੍। ਦੇਵਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਭृਸ਼ਂ ਤ੍ਰਸ੍ਤਾਸ੍ਤਥਾ ਸਰ੍ਵੇ ਮਹਰ੍षਯਃ
ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਉਲਝਣ ਪੈਦਾ ਹੋਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੀਂਹ ਨਹੀਂ ਪਿਆ; ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ੀ ਬਹੁਤ ਡਰ ਗਏ।
ਅਰਾਜਕਂ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਮਭਿਭੂਤਮੁਪਦ੍ਰਵੈਃ। ਤਤੋ ਭੀਤਾऽਭਵਨ੍ਦੇਵਾਃ ਕੋ ਨੋ ਰਾਜਾ ਭਵੇਦਿਤਿ
ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਰਾਜਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਡਰ ਗਏ, ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, 'ਸਾਡਾ ਰਾਜਾ ਕੌਣ ਹੋਵੇ?'
ਦਿਵਿ ਦੇਵਰ੍षਯਸ਼੍ਚਾਪਿ ਦੇਵਰਾਜਵਿਨਾਕृਤਾਃ। ਨ ਸ੍ਮ ਕਸ਼੍ਚਨ ਦੇਵਾਨਾਂ ਰਾਜ੍ਯੇ ਵੈ ਕੁਰੁਤੇ ਮਤਿਮ੍
ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਦੇਵ-ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਸਾਰੇ, ਰਾਜਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਕਰਨ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ।
ऋषਯੋऽਥਾਬ੍ਰੁਵਨ੍ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਤ੍ਰਿਦਿਵੇਸ਼੍ਵਰਾਃ। ਅਯਂ ਵੈ ਨਹੁਪਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਦੇਵਰਾਜ੍ਯੇऽਭਿषਿਚ੍ਯਤਾਮ੍
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ: 'ਇਹ ਨਹੁਸ਼ ਬਹੁਤ ਵਡਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ।'
ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਚ ਯਸ਼ਸ੍ਵੀ ਚ ਧਾਰ੍ਮਿਕਸ਼੍ਚੈਵ ਨਿਤ੍ਯਦਾ। ਤੇ ਗਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਬ੍ਰੁਵਨ੍ਸਰ੍ਵੇ ਰਾਜਾ ਨੋ ਭਵ ਪਾਰ੍ਥਿਵ
ਉਹ ਤਾਕਤਵਾਨ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮਵਾਨ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਸਾਰੇ ਉਸ ਕੋਲ ਗਏ ਅਤੇ ਕਹਿਆ, 'ਸਾਡੇ ਰਾਜਾ ਬਣੋ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।'
ਸ ਤਾਨੁਵਾਚ ਨਹੁषੋ ਦੇਵਾਨृਪਿਗਣਾਂਸ੍ਤਥਾ । ਪਿਤृਭਿਃ ਸਹਿਤਾਨ੍ਰਾਜਨ੍ਪਰਿਪ੍ਸਨ੍ਹਿਤਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਨਹੁਸ਼ ਨੇ ਉਹਨਾਂ—ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਸਮੇਤ—ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲਾਭ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ:
ਦੁਰ੍ਬਲੋऽਹਂ ਨ ਮੇ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਭਵਤਾਂ ਪਰਿਪਾਲਨੇ। ਬਲਵਾਞ੍ਜ੍ਞਾਯਤਾਂ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਬਲਂ ਸ਼ਕ੍ਰੇ ਹਿ ਨਿਤ੍ਯਦਾ
'ਮੈਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹਾਂ, ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਦੀ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ; ਕੋਈ ਤਾਕਤਵਾਨ ਚੁਣੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਇੰਦਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਾਕਤਵਾਨ ਸੀ।'
ਤਮਬ੍ਰੁਵਨ੍ਪੁਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾ ऋषਿਪੁਰੋਗਮਾਃ । ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਤਪਸਾ ਯੁਕ੍ਤਃ ਪਾਹਿ ਰਾਜ੍ਯਂ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪੇ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ: 'ਸਾਡੇ ਤਪ ਨਾਲ ਯੋਗ ਹੋ ਕੇ, ਤੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਰਾਜ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।'
ਪਰਸ੍ਪਰਭਯਂ ਘੋਰਮਸ੍ਮਾਕਂ ਹਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਅਭਿषਿਚ੍ਯਸ੍ਵ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਭਵ ਰਾਜਾ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪੇ
'ਸਾਡੇ ਵਿੱਚ ਡਰਾਵਨਾ ਪਰਸਪਰ ਡਰ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਰਾਜਾ ਬਣ, ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਦਾ ਰਾਜ ਸੰਭਾਲ।'
ਦੇਵਦਾਨਵਯਕ੍ਸ਼ਾਣਾਮृषੀਣਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਤਥਾ। ਪਿਤृਗਨ੍ਧਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਵਿषਯਵਰ੍ਤਿਨਾਮ੍
'ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ, ਯਕਸ਼, ਰਿਸ਼ੀ, ਰਾਖਸ਼, ਪਿਤਰ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਭੂਤ—ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ—'
ਤੇਜ ਆਦਾਸ੍ਯਸੇ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਬਲਵਾਂਸ਼੍ਚ ਭਵਿष੍ਯਸਿ। ਧਰ੍ਮਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਸਦਾ ਸਰਵਲੋਕਾਧਿਪੋ ਭਵ
ਤੂੰ ਜਦੋਂ ਧਿਆਨ ਕਰੇਗਾ, ਤੈਨੂੰ ਚਮਕ ਮਿਲੇਗੀ ਤੇ ਤੂੰ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੋਵੇਂਗਾ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ ਬਣ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षੀਸ਼੍ਚਾਪਿ ਦੇਵਾਂਸ਼੍ਚ ਗੋਪਾਯਸ੍ਵ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪੇ
ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਧਰ੍ਮਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਤਦਾ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਧਿਪੋऽਭਵਤ੍। ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਂ ਵਰਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰਾਜ੍ਯਂ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪੇ
ਉਸ ਨੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਤੇ ਵਿਰਲਾ ਵਰ ਮਿਲਿਆ ਤੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਮਿਲਿਆ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ ਬਣ ਗਿਆ।
ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸਤਤਂ ਭੂਤ੍ਵਾ ਕਾਮਾਤ੍ਮਾ ਸਮਪਦ੍ਯਤ। ਦੇਵੋਦ੍ਯਾਨੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਨਨ੍ਦਨੋਪਵਨੇषੁ ਚ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿ ਕੇ, ਫਿਰ ਇੱਛਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਬਾਗਾਂ ਤੇ ਨੰਦਨ ਬਨ ਵਿੱਚ।
ਕੈਲਾਸੇ ਹਿਮਵਤ੍ਪृष੍ਠੇ ਮਨ੍ਦਰੇ ਸ਼੍ਵੇਤਪਰ੍ਵਤੇ। ਸਹ੍ਯੇ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਮਲਯੇ ਸਮੁਦ੍ਰੇषੁ ਸਰਿਤ੍ਸੁ ਚ
ਕੈਲਾਸ, ਹਿਮਾਵਤ ਦੇ ਪਹਾੜ, ਮੰਦਰ, ਸਫੈਦ ਪਹਾੜ, ਸਹਿਆ, ਮਹਿੰਦਰ, ਮਲਯ, ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਤੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ।
ਅਪ੍ਸਰੋਭਿਃ ਪਰਿਵृਤੋ ਦੇਵਕਨ੍ਯਾਸਮਾਵृਤਃ । ਨਹੁषੋ ਦੇਵਰਾਜੋऽਥ ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਬਹੁਵਿਧਂ ਤਦਾ
ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਦੇਵੀ ਕੁੜੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਨਹੁਸ਼, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ਼੍ਰृਣ੍ਵਨ੍ਦਿਵ੍ਯਾ ਬਹੁਵਿਧਾਃ ਕਥਾਃ ਸ਼੍ਰੁਤਿਮਨੋਹਰਾਃ । ਵਾਦਿਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਗੀਤਂ ਚ ਮਧੁਰਸ੍ਵਨਮ੍
ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਦਾ, ਸਾਰੇ ਵਾਦਯੰਤਰ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲੇ ਗੀਤ ਸੁਣਦਾ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਵਸੁਰ੍ਨਾਰਦਸ਼੍ਚ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸਾਂ ਗਣਾਃ। ऋਤਵਃ षਟ੍ਚ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮੂਰ੍ਤਿਮਨ੍ਤ ਉਪਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਵਿਸ਼ਵਾਵਸੁ, ਨਾਰਦ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਛੇ ਰੁੱਤਾਂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਏ।
ਮਾਰੁਤਃ ਸੁਰਭਿਰ੍ਵਾਤਿ ਮਨੋਜ੍ਞਃ ਸਤ੍ਵਸ਼ੀਤਲਃ । ਏਵਂ ਵਿਕ੍ਰੀਡਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨਹੁषਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ
ਇੱਕ ਸੁਗੰਧਤ, ਮਨਮੋਹਣੀ ਤੇ ਠੰਡੀ ਹਵਾ ਵਹੀ। ਇੰਝ, ਨਹੁਸ਼, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਮਾੜਾ ਸੀ, ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਦੇਵੀ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਮਹਿषੀ ਪ੍ਰਿਯਾ। ਸ ਤਾਂ ਸਂਦृਸ਼੍ਯ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰਾਹ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਭਾਸਦਃ
ਸ਼ਕਰ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਰਾਣੀ, ਦੇਵੀ, ਸਾਹਮਣੇ ਆਈ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਮਾੜੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਮਹਿषੀ ਦੇਵੀ ਕਸ੍ਮਾਨ੍ਮਾਂ ਨੋਪਤਿष੍ਠਤਿ। ਅਹਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋऽਸ੍ਮਿ ਦੇਵਾਨਾਂ ਲੋਕਾਨਾਂ ਚ ਤਥੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਇੰਦਰ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਦੇਵੀ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ? ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹਾਂ।
ਆਗਚ੍ਛਤੁ ਸ਼ਚੀ ਮਹ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਦ੍ਯ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍ । ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੁਰ੍ਮਨਾ ਦੇਵੀ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਮੁਵਾਚ ਹ
ਸ਼ਚੀ ਅੱਜ ਜਲਦੀ ਮੇਰੇ ਘਰ ਆਵੇ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਦੁਖੀ ਹੋਈ ਤੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀ।
ਰਕ੍ਸ਼ ਮਾਂ ਨਹੁषਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਂਸ੍ਤ੍ਵਾਮਸ੍ਮਿ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਾ। ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਪਨ੍ਨਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਾਂ ਪ੍ਰਭਾषਸੇ
ਮੈਨੂੰ ਨਹੁਸ਼ ਤੋਂ ਬਚਾ, ਬ੍ਰਹਮਨ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸ਼ਰਨ ਆਈ ਹਾਂ। ਤੂੰ, ਬ੍ਰਹਮਨ, ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਚੰਗੇ ਲੱਛਣਾਂ ਵਾਲੀ ਹਾਂ, ਗੱਲ ਕਰ।
ਦੇਵਰਾਜਸ੍ਯ ਦਯਿਤਾਮਤ੍ਯਨ੍ਤਂ ਸੁਖਭਾਗਿਨੀਮ੍। ਅਵੈਧਵ੍ਯੇਨ ਯੁਕ੍ਤਾਂ ਚਾਪ੍ਯੇਕਪਤ੍ਨੀਂ ਪਤਿਵ੍ਰਦਾਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਬਹੁਤ ਸੁਖੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ, ਵਿਧਵਾ ਨਹੀਂ, ਇੱਕ ਪਤੀ ਵਾਲੀ ਤੇ ਪਤੀ ਵ੍ਰਤਾ।
ਉਕ੍ਤਵਾਨਸਿ ਮਾਂ ਪੂਰ੍ਵਮृਤਾਂ ਤਾਂ ਕੁਰੁ ਵੈ ਗਿਰਮ੍। ਨੋਕ੍ਤਪੂਰ੍ਵਂ ਚ ਭਗਵਨ੍ਮृषਾ ਤੇ ਕਿਂਚਿਦੀਸ਼੍ਵਰ
ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ; ਹੁਣ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਪੂਰੀ ਕਰ। ਭਗਵਾਨ, ਤੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ।
ਤਸ੍ਮਾਦੇਤਦ੍ਭਵੇਤ੍ਸਤ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯੋਕ੍ਤਂ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ। ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰਥੋਵਾਚ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਣੀਂ ਭਯਮੋਹਿਤਾਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਤੂੰ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਸੱਚ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ ਡਰੀ ਹੋਈ ਇੰਦ੍ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਯਦੁਕ੍ਤਾਸਿ ਮਯਾ ਦੇਵਿ ਸਤ੍ਯਂ ਤਦ੍ਭਵਿਤਾ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਦੇਵਰਾਜਂ ਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਿਹਾਗਤਮ੍
ਦੇਵੀ, ਜੋ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਪੱਕਾ ਸੱਚ ਹੋਵੇਗਾ। ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਇੰਦਰ, ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖੇਗੀ।
ਨ ਭੇਤਵ੍ਯਂ ਚ ਨਹੁषਾਤ੍ਸਤ੍ਯਮੇਤਦ੍ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤੇ। ਸਮਾਨਯਿष੍ਯੇ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਨਚਿਰਾਦ੍ਭਵਤੀਮਹਮ੍
ਤੈਨੂੰ ਨਹੁਸ਼ ਤੋਂ ਡਰਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ; ਇਹ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਕਰ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਮਿਲਾਵਾਂਗਾ।
ਅਥ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਨਹੁष ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਣੀਂ ਸ਼ਰਣੀਂ ਗਤਾਮ੍। ਬृਹਸ੍ਪਤੇਰਙ੍ਗਿਰਸਸ਼੍ਰੁਕ੍ਰੋਧ ਸ ਨृਪਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ ਨਹੁਸ਼ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਇੰਦ੍ਰਾਣੀ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਕੋਲ ਆਸਰਾ ਲੈ ਲਈ ਹੈ। ਅੰਗਿਰਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੇ ਕੋਲ ਇੰਦ੍ਰਾਣੀ ਦੀ ਪਨਾਹ ਜਾਣ ਦੀ ਖਬਰ ਮਿਲੀ ਤਾਂ ਨਹੁਸ਼ ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਤੁ ਨਹੁषਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਾ ऋषਿਪੁਰੋਗਮਾਃ। ਅਬ੍ਰੁਵਨ੍ਦੇਵਰਾਜਾਨਂ ਨਹੁषਂ ਘੋਰਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਜਦੋਂ ਨਹੁਸ਼ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਸਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨਹੁਸ਼ ਨੂੰ, ਜੋ ਡਰਾਉਣਾ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਆਖਿਆ।