ਸਵਜ੍ਰਮਥ ਫੇਨਂ ਤਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਵृਤ੍ਰੇ ਨਿਸृष੍ਟਵਾਨ੍। ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਫੇਨਂ ਤਂ ਵਿष੍ਣੁਰਥ ਵृਤ੍ਰਂ ਵ੍ਯਨਾਸ਼ਯਤ੍
ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਵਜਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਫੇਨ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਿਆ; ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਉਸ ਫੇਨ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿਹਤੇ ਤੁ ਤਤੋ ਵृਤ੍ਰੇ ਦਿਸ਼ੋ ਵਿਤਿਮਿਰਾऽਭਵਨ੍। ਪ੍ਰਵਵੌ ਚ ਸ਼ਿਵੋ ਵਾਯੁਃ ਪ੍ਰਜਾਸ਼੍ਚ ਜਹृषੁਸ੍ਤਥਾ
ਜਦ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ; ਚੰਗਾ ਹਵਾ ਵਹੀ, ਤੇ ਲੋਕ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤੋ ਦੇਵਾਃ ਸਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਯਕ੍ਸ਼ਰਕ੍ਸ਼ੋਮਹੋਰਗਾਃ । ऋषਯਸ਼੍ਚ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਤਮਸ੍ਤੁਵਨ੍ਵਿਵਿਧੈਃ ਸ੍ਤਵੈਃ
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼, ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਮਹਿੰਦਰ ਦੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਨਮਸ੍ਕृਤਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤੈਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨ੍ਯਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਤ੍। ਹਤ੍ਵਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਂ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਵਾਸਵਃ ਸਹ ਦੈਵਤੈਃ
ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਾਸਵ ਨੇ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿੱਤੀ; ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਵਾਸਵ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਆਈ ਅਤੇ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਰਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ।
ਵਿष੍ਣੁਂ ਤ੍ਰਿਭੁਵਨਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਧਰ੍ਮਵਿਤ੍। ਤਤੋ ਹਤੇ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੇ ਵृਤ੍ਰੇ ਦੇਵਭਯਙ੍ਕਰੇ
ਧਰਮਵਾਨ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ; ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਮਹਾਂਵੀਰ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ—
ਅਨृਤੇਨਾਭਿਭੂਤੋऽਭੂਚ੍ਛਕ੍ਰਃ ਪਰਮਦੁਰ੍ਮਨਾਃ । ਤ੍ਰੈਸ਼ੀਰ੍षਯਾऽਭਿਭੂਤਸ਼੍ਚ ਸ ਪੂਰ੍ਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਯਾ
ਚਕਰਾ ਵਾਲਾ ਝੂਠ ਨਾਲ ਹਾਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ; ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਤਿੰਨ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸੀ।
ਮਹਾਦੇਵਸ੍ਯ ਭੂਤੈਸ਼੍ਚ ਸ ਪੁਨਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਾ ਇਤਿ। ਆਕ੍ਰੁष੍ਟੋ ਨਿਰ੍ਭਯੈਰ੍ਭੂਯੋ ਵ੍ਰੀਡਿਤੋ ਬਲਵृਤ੍ਰਹਾ
ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਭੂਤਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕਿਹਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਬੇਫਿਕਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸ਼ਰਮਿੰਦਗੀ ਅਤੇ ਨਿੰਦਾ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹੋਇਆ।
ਸੋऽਨ੍ਤਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਲੋਕਾਨਾਂ ਨष੍ਟਸਂਜ੍ਞੋ ਵਿਚੇਤਨਃ। ਨ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਾਯਤ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਭਿਭੂਤਃ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਭਿਃ
ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਗੁਆ ਬੈਠਾ; ਆਪਣੇ ਕਰਤਬਾਂ ਨਾਲ ਹਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਇੰਦਰ ਹੁਣ ਪਛਾਣ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਇਆ।
ਪ੍ਰਤਿਚ੍ਛਨ੍ਨੋऽਵਸਚ੍ਚਾਪ੍ਸੁ ਚੇष੍ਟਮਾਨ ਇਵੋਰਗਃ । ਤਤਃ ਪ੍ਰਨष੍ਟੇ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾ ਭਯਾਰ੍ਦਿਤੇ
ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਕੇ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਹਿਲਦਾ-ਡੁਲਦਾ; ਫਿਰ, ਜਦ ਇੰਦਰ ਡਰ ਕਰਕੇ ਲੁਕ ਗਿਆ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ—
ਭੂਮਿਃ ਪ੍ਰਧ੍ਵਸ੍ਤਸਂਕਾਸ਼ਾ ਨਿਰ੍ਵृਕ੍ਸ਼ਾ ਸ਼ੁष੍ਕਕਾਨਨਾ । ਵਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਸ੍ਰੋਤਸੋ ਨਦ੍ਯਃ ਸਰਾਂਸ੍ਯਨੁਦਕਾਨਿ ਚ
ਧਰਤੀ ਦੀ ਚਮਕ ਮਿਟ ਗਈ, ਉਹ ਬਿਨਾ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਹੋ ਗਈ, ਜੰਗਲ ਸੁੱਕ ਗਏ; ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਰਾਹ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਝੀਲਾਂ ਵੀ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਸਂਕ੍ਸ਼ੋਭਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਤ੍ਵਾਨਾਮਨਾਵृष੍ਟਿਕृਤੋऽਭਵਤ੍। ਦੇਵਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਭृਸ਼ਂ ਤ੍ਰਸ੍ਤਾਸ੍ਤਥਾ ਸਰ੍ਵੇ ਮਹਰ੍षਯਃ
ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਉਲਝਣ ਪੈਦਾ ਹੋਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੀਂਹ ਨਹੀਂ ਪਿਆ; ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ੀ ਬਹੁਤ ਡਰ ਗਏ।
ਅਰਾਜਕਂ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਮਭਿਭੂਤਮੁਪਦ੍ਰਵੈਃ। ਤਤੋ ਭੀਤਾऽਭਵਨ੍ਦੇਵਾਃ ਕੋ ਨੋ ਰਾਜਾ ਭਵੇਦਿਤਿ
ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਰਾਜਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਡਰ ਗਏ, ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, 'ਸਾਡਾ ਰਾਜਾ ਕੌਣ ਹੋਵੇ?'
ਦਿਵਿ ਦੇਵਰ੍षਯਸ਼੍ਚਾਪਿ ਦੇਵਰਾਜਵਿਨਾਕृਤਾਃ। ਨ ਸ੍ਮ ਕਸ਼੍ਚਨ ਦੇਵਾਨਾਂ ਰਾਜ੍ਯੇ ਵੈ ਕੁਰੁਤੇ ਮਤਿਮ੍
ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਦੇਵ-ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਸਾਰੇ, ਰਾਜਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਕਰਨ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ।
ऋषਯੋऽਥਾਬ੍ਰੁਵਨ੍ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਤ੍ਰਿਦਿਵੇਸ਼੍ਵਰਾਃ। ਅਯਂ ਵੈ ਨਹੁਪਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਦੇਵਰਾਜ੍ਯੇऽਭਿषਿਚ੍ਯਤਾਮ੍
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ: 'ਇਹ ਨਹੁਸ਼ ਬਹੁਤ ਵਡਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ।'
ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਚ ਯਸ਼ਸ੍ਵੀ ਚ ਧਾਰ੍ਮਿਕਸ਼੍ਚੈਵ ਨਿਤ੍ਯਦਾ। ਤੇ ਗਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਬ੍ਰੁਵਨ੍ਸਰ੍ਵੇ ਰਾਜਾ ਨੋ ਭਵ ਪਾਰ੍ਥਿਵ
ਉਹ ਤਾਕਤਵਾਨ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮਵਾਨ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਸਾਰੇ ਉਸ ਕੋਲ ਗਏ ਅਤੇ ਕਹਿਆ, 'ਸਾਡੇ ਰਾਜਾ ਬਣੋ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।'
ਸ ਤਾਨੁਵਾਚ ਨਹੁषੋ ਦੇਵਾਨृਪਿਗਣਾਂਸ੍ਤਥਾ । ਪਿਤृਭਿਃ ਸਹਿਤਾਨ੍ਰਾਜਨ੍ਪਰਿਪ੍ਸਨ੍ਹਿਤਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਨਹੁਸ਼ ਨੇ ਉਹਨਾਂ—ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਸਮੇਤ—ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲਾਭ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ:
ਦੁਰ੍ਬਲੋऽਹਂ ਨ ਮੇ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਭਵਤਾਂ ਪਰਿਪਾਲਨੇ। ਬਲਵਾਞ੍ਜ੍ਞਾਯਤਾਂ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਬਲਂ ਸ਼ਕ੍ਰੇ ਹਿ ਨਿਤ੍ਯਦਾ
'ਮੈਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹਾਂ, ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਦੀ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ; ਕੋਈ ਤਾਕਤਵਾਨ ਚੁਣੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਇੰਦਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਾਕਤਵਾਨ ਸੀ।'
ਤਮਬ੍ਰੁਵਨ੍ਪੁਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾ ऋषਿਪੁਰੋਗਮਾਃ । ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਤਪਸਾ ਯੁਕ੍ਤਃ ਪਾਹਿ ਰਾਜ੍ਯਂ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪੇ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ: 'ਸਾਡੇ ਤਪ ਨਾਲ ਯੋਗ ਹੋ ਕੇ, ਤੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਰਾਜ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।'
ਪਰਸ੍ਪਰਭਯਂ ਘੋਰਮਸ੍ਮਾਕਂ ਹਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਅਭਿषਿਚ੍ਯਸ੍ਵ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਭਵ ਰਾਜਾ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪੇ
'ਸਾਡੇ ਵਿੱਚ ਡਰਾਵਨਾ ਪਰਸਪਰ ਡਰ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਰਾਜਾ ਬਣ, ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਦਾ ਰਾਜ ਸੰਭਾਲ।'
ਦੇਵਦਾਨਵਯਕ੍ਸ਼ਾਣਾਮृषੀਣਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਤਥਾ। ਪਿਤृਗਨ੍ਧਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਵਿषਯਵਰ੍ਤਿਨਾਮ੍
'ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ, ਯਕਸ਼, ਰਿਸ਼ੀ, ਰਾਖਸ਼, ਪਿਤਰ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਭੂਤ—ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ—'
ਤੇਜ ਆਦਾਸ੍ਯਸੇ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਬਲਵਾਂਸ਼੍ਚ ਭਵਿष੍ਯਸਿ। ਧਰ੍ਮਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਸਦਾ ਸਰਵਲੋਕਾਧਿਪੋ ਭਵ
ਤੂੰ ਜਦੋਂ ਧਿਆਨ ਕਰੇਗਾ, ਤੈਨੂੰ ਚਮਕ ਮਿਲੇਗੀ ਤੇ ਤੂੰ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੋਵੇਂਗਾ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ ਬਣ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षੀਸ਼੍ਚਾਪਿ ਦੇਵਾਂਸ਼੍ਚ ਗੋਪਾਯਸ੍ਵ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪੇ
ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਧਰ੍ਮਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਤਦਾ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਧਿਪੋऽਭਵਤ੍। ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਂ ਵਰਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰਾਜ੍ਯਂ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪੇ
ਉਸ ਨੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਤੇ ਵਿਰਲਾ ਵਰ ਮਿਲਿਆ ਤੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਮਿਲਿਆ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ ਬਣ ਗਿਆ।
ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸਤਤਂ ਭੂਤ੍ਵਾ ਕਾਮਾਤ੍ਮਾ ਸਮਪਦ੍ਯਤ। ਦੇਵੋਦ੍ਯਾਨੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਨਨ੍ਦਨੋਪਵਨੇषੁ ਚ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿ ਕੇ, ਫਿਰ ਇੱਛਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਬਾਗਾਂ ਤੇ ਨੰਦਨ ਬਨ ਵਿੱਚ।
ਕੈਲਾਸੇ ਹਿਮਵਤ੍ਪृष੍ਠੇ ਮਨ੍ਦਰੇ ਸ਼੍ਵੇਤਪਰ੍ਵਤੇ। ਸਹ੍ਯੇ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਮਲਯੇ ਸਮੁਦ੍ਰੇषੁ ਸਰਿਤ੍ਸੁ ਚ
ਕੈਲਾਸ, ਹਿਮਾਵਤ ਦੇ ਪਹਾੜ, ਮੰਦਰ, ਸਫੈਦ ਪਹਾੜ, ਸਹਿਆ, ਮਹਿੰਦਰ, ਮਲਯ, ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਤੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ।
ਅਪ੍ਸਰੋਭਿਃ ਪਰਿਵृਤੋ ਦੇਵਕਨ੍ਯਾਸਮਾਵृਤਃ । ਨਹੁषੋ ਦੇਵਰਾਜੋऽਥ ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਬਹੁਵਿਧਂ ਤਦਾ
ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਦੇਵੀ ਕੁੜੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਨਹੁਸ਼, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ਼੍ਰृਣ੍ਵਨ੍ਦਿਵ੍ਯਾ ਬਹੁਵਿਧਾਃ ਕਥਾਃ ਸ਼੍ਰੁਤਿਮਨੋਹਰਾਃ । ਵਾਦਿਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਗੀਤਂ ਚ ਮਧੁਰਸ੍ਵਨਮ੍
ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਦਾ, ਸਾਰੇ ਵਾਦਯੰਤਰ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲੇ ਗੀਤ ਸੁਣਦਾ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਵਸੁਰ੍ਨਾਰਦਸ਼੍ਚ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸਾਂ ਗਣਾਃ। ऋਤਵਃ षਟ੍ਚ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮੂਰ੍ਤਿਮਨ੍ਤ ਉਪਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਵਿਸ਼ਵਾਵਸੁ, ਨਾਰਦ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਛੇ ਰੁੱਤਾਂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਏ।
ਮਾਰੁਤਃ ਸੁਰਭਿਰ੍ਵਾਤਿ ਮਨੋਜ੍ਞਃ ਸਤ੍ਵਸ਼ੀਤਲਃ । ਏਵਂ ਵਿਕ੍ਰੀਡਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨਹੁषਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ
ਇੱਕ ਸੁਗੰਧਤ, ਮਨਮੋਹਣੀ ਤੇ ਠੰਡੀ ਹਵਾ ਵਹੀ। ਇੰਝ, ਨਹੁਸ਼, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਮਾੜਾ ਸੀ, ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਦੇਵੀ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਮਹਿषੀ ਪ੍ਰਿਯਾ। ਸ ਤਾਂ ਸਂਦृਸ਼੍ਯ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰਾਹ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਭਾਸਦਃ
ਸ਼ਕਰ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਰਾਣੀ, ਦੇਵੀ, ਸਾਹਮਣੇ ਆਈ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਮਾੜੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ।