ਬਾਢਮਿਤ੍ਯੇਵ ऋषਯਸ੍ਤਮੂਚੁਰ੍ਭਰਤਰ੍षਭ। ਏਵਂ ਵृਤ੍ਤੇ ਤੁ ਸਨ੍ਧਾਨੇ ਵृਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤੋऽਭਵਤ੍
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਠੀਕ ਹੈ,' ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਂਝ ਬਣ ਗਈ, ਤੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸਨ੍ਧਿਂ ਮਿਥਃ ਕृਤ੍ਵਾ ऋषਯੋ ਦੀਪ੍ਤਤੇਜਸਃ। ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਸਹ ਵृਤ੍ਰੇਣ ਪੁਨਰ੍ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਯਥਾਗਤਮ੍
ਫਿਰ, ਆਪਸ ਵਿਚ ਸਾਂਝ ਕਰ ਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਰਿਸ਼ੀ ਸ਼ਕਰ ਤੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਨੂੰ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸੀ, ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਯੁਕ੍ਤਃ ਸਦਾऽਭਵਚ੍ਚਾਪਿ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਹਰ੍षਸਮਨ੍ਵਿਤਃ। ਵृਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵਧਸਂਯੁਕ੍ਤਾਨੁਪਾਯਾਨਨ੍ਵਚਿਨ੍ਤਯਤ੍
ਸ਼ਕਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੌਕਸ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੇ ਢੰਗਾਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦਾ ਰਹਿੰਦਾ।
ਅਭਿਸਨ੍ਧਿਰ੍ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸਨ੍ਧਿਕਰ੍ਮਣਿ ਯਃ ਕृਤਃ। ऋषਿਭਿਸ੍ਤ੍ਵੀਰਿਤਂ ਯਚ੍ਚ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤਦਨੁਸ੍ਮਰਨ੍
ਮਹੇਂਦਰ ਨੇ ਜੋ ਮਨ ਵਿਚ ਸਾਂਝ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਜੋ ਆਖਿਆ, ਉਹ ਮਹੇਂਦਰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਛਿਦ੍ਰਾਨ੍ਵੇषੀ ਸਮੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਃ ਸਦਾ ਵਸਤਿ ਦੇਵਰਾਟ੍। ਸ ਕਦਾਚਿਨ੍ਸਮੁਦ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਸਮਪਸ਼੍ਯਨ੍ਮਹਾਸੁਰਮ੍
ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਾਹ ਲੱਭਦਾ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਵੱਸਦਾ ਸੀ; ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ, ਉਸ ਨੇ ਵੱਡਾ ਅਸੁਰ ਦੇਖਿਆ।
ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਕਾਲ ਉਪਾਵृਤ੍ਤੇ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇ ਚਾਤਿਦਾਰੁਣੇ। ਤਤਃ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ਵਰਦਾਨਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਜਦੋਂ ਸੰਧਿਆ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਡਰਾਉਣਾ ਪਲ ਸੀ, ਤਦ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਿਲੀ ਵਰ ਦੀ ਯਾਦ ਕੀਤੀ।
ਸਨ੍ਧ੍ਯੇਯਂ ਵਰ੍ਤਤੇ ਰੌਦ੍ਰਾ ਨ ਰਾਤ੍ਰਿਰ੍ਦਿਵਸਂ ਨ ਚ। ਵृਤ੍ਰਸ਼੍ਚਾਵਸ਼੍ਯਵਧ੍ਯੋऽਯਂ ਮਮ ਸਰ੍ਵਹਰੋ ਰਿਪੁਃ
ਹੁਣ ਸੰਧਿਆ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੈ, ਕੜਕ—ਨਾ ਰਾਤ ਹੈ, ਨਾ ਦਿਨ; ਤੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਖਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਜਰੂਰ ਮਾਰਨਾ ਪਵੇਗਾ।
ਯਦਿ ਵृਤ੍ਰਂ ਨ ਹਨ੍ਮ੍ਯਦ੍ਯ ਵਞ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਸੁਰਮ੍। ਮਹਾਬਲਂ ਮਹਾਕਾਯਂ ਨ ਮੇ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜੇ ਮੈਂ ਅੱਜ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਨੂੰ, ਵੱਡੇ ਅਸੁਰ ਨੂੰ, ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਨਾ ਮਾਰਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤ ਤੇ ਵੱਡਾ ਸਰੀਰ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਭਲਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗਾ।
ਏਵਂ ਸਂਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਨੇਵ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਵਿष੍ਣੁਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍। ਅਥ ਫੇਨਂ ਤਦਾऽਪਸ਼੍ਯਤ੍ ਸਮੁਦ੍ਰੇ ਪਰ੍ਵਤੋਪਮਪ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦਿਆਂ, ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ; ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਫੇਨ ਦੇਖਿਆ।
ਨਾਯਂ ਯੁष੍ਕੋ ਨ ਚਾਦ੍ਰੋऽਯਂ ਨ ਚ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਮਿਦਂ ਤਥਾ। ਏਨਂ ਕ੍ਸ਼ੇਪ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਵृਤ੍ਰਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦੇਵ ਨਸ਼ਿष੍ਯਤਿ
ਇਹ ਨਾ ਸੁੱਕਾ ਹੈ, ਨਾ ਗੀਲਾ, ਨਾ ਪੱਥਰ, ਨਾ ਹਥਿਆਰ; ਇਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਨੂੰ ਵੱਜਾਂਗਾ, ਤੇ ਉਹ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਸਵਜ੍ਰਮਥ ਫੇਨਂ ਤਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਵृਤ੍ਰੇ ਨਿਸृष੍ਟਵਾਨ੍। ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਫੇਨਂ ਤਂ ਵਿष੍ਣੁਰਥ ਵृਤ੍ਰਂ ਵ੍ਯਨਾਸ਼ਯਤ੍
ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਵਜਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਫੇਨ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਿਆ; ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਉਸ ਫੇਨ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿਹਤੇ ਤੁ ਤਤੋ ਵृਤ੍ਰੇ ਦਿਸ਼ੋ ਵਿਤਿਮਿਰਾऽਭਵਨ੍। ਪ੍ਰਵਵੌ ਚ ਸ਼ਿਵੋ ਵਾਯੁਃ ਪ੍ਰਜਾਸ਼੍ਚ ਜਹृषੁਸ੍ਤਥਾ
ਜਦ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ; ਚੰਗਾ ਹਵਾ ਵਹੀ, ਤੇ ਲੋਕ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤੋ ਦੇਵਾਃ ਸਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਯਕ੍ਸ਼ਰਕ੍ਸ਼ੋਮਹੋਰਗਾਃ । ऋषਯਸ਼੍ਚ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਤਮਸ੍ਤੁਵਨ੍ਵਿਵਿਧੈਃ ਸ੍ਤਵੈਃ
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼, ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਮਹਿੰਦਰ ਦੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਨਮਸ੍ਕृਤਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤੈਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨ੍ਯਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਤ੍। ਹਤ੍ਵਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਂ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਵਾਸਵਃ ਸਹ ਦੈਵਤੈਃ
ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਾਸਵ ਨੇ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿੱਤੀ; ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਵਾਸਵ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਆਈ ਅਤੇ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਰਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ।
ਵਿष੍ਣੁਂ ਤ੍ਰਿਭੁਵਨਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਧਰ੍ਮਵਿਤ੍। ਤਤੋ ਹਤੇ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੇ ਵृਤ੍ਰੇ ਦੇਵਭਯਙ੍ਕਰੇ
ਧਰਮਵਾਨ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ; ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਮਹਾਂਵੀਰ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ—
ਅਨृਤੇਨਾਭਿਭੂਤੋऽਭੂਚ੍ਛਕ੍ਰਃ ਪਰਮਦੁਰ੍ਮਨਾਃ । ਤ੍ਰੈਸ਼ੀਰ੍षਯਾऽਭਿਭੂਤਸ਼੍ਚ ਸ ਪੂਰ੍ਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਯਾ
ਚਕਰਾ ਵਾਲਾ ਝੂਠ ਨਾਲ ਹਾਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ; ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਤਿੰਨ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸੀ।
ਮਹਾਦੇਵਸ੍ਯ ਭੂਤੈਸ਼੍ਚ ਸ ਪੁਨਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਾ ਇਤਿ। ਆਕ੍ਰੁष੍ਟੋ ਨਿਰ੍ਭਯੈਰ੍ਭੂਯੋ ਵ੍ਰੀਡਿਤੋ ਬਲਵृਤ੍ਰਹਾ
ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਭੂਤਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕਿਹਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਬੇਫਿਕਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸ਼ਰਮਿੰਦਗੀ ਅਤੇ ਨਿੰਦਾ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹੋਇਆ।
ਸੋऽਨ੍ਤਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਲੋਕਾਨਾਂ ਨष੍ਟਸਂਜ੍ਞੋ ਵਿਚੇਤਨਃ। ਨ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਾਯਤ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਭਿਭੂਤਃ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਭਿਃ
ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਗੁਆ ਬੈਠਾ; ਆਪਣੇ ਕਰਤਬਾਂ ਨਾਲ ਹਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਇੰਦਰ ਹੁਣ ਪਛਾਣ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਇਆ।
ਪ੍ਰਤਿਚ੍ਛਨ੍ਨੋऽਵਸਚ੍ਚਾਪ੍ਸੁ ਚੇष੍ਟਮਾਨ ਇਵੋਰਗਃ । ਤਤਃ ਪ੍ਰਨष੍ਟੇ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾ ਭਯਾਰ੍ਦਿਤੇ
ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਕੇ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਹਿਲਦਾ-ਡੁਲਦਾ; ਫਿਰ, ਜਦ ਇੰਦਰ ਡਰ ਕਰਕੇ ਲੁਕ ਗਿਆ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ—
ਭੂਮਿਃ ਪ੍ਰਧ੍ਵਸ੍ਤਸਂਕਾਸ਼ਾ ਨਿਰ੍ਵृਕ੍ਸ਼ਾ ਸ਼ੁष੍ਕਕਾਨਨਾ । ਵਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਸ੍ਰੋਤਸੋ ਨਦ੍ਯਃ ਸਰਾਂਸ੍ਯਨੁਦਕਾਨਿ ਚ
ਧਰਤੀ ਦੀ ਚਮਕ ਮਿਟ ਗਈ, ਉਹ ਬਿਨਾ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਹੋ ਗਈ, ਜੰਗਲ ਸੁੱਕ ਗਏ; ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਰਾਹ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਝੀਲਾਂ ਵੀ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਸਂਕ੍ਸ਼ੋਭਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਤ੍ਵਾਨਾਮਨਾਵृष੍ਟਿਕृਤੋऽਭਵਤ੍। ਦੇਵਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਭृਸ਼ਂ ਤ੍ਰਸ੍ਤਾਸ੍ਤਥਾ ਸਰ੍ਵੇ ਮਹਰ੍षਯਃ
ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਉਲਝਣ ਪੈਦਾ ਹੋਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੀਂਹ ਨਹੀਂ ਪਿਆ; ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ੀ ਬਹੁਤ ਡਰ ਗਏ।
ਅਰਾਜਕਂ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਮਭਿਭੂਤਮੁਪਦ੍ਰਵੈਃ। ਤਤੋ ਭੀਤਾऽਭਵਨ੍ਦੇਵਾਃ ਕੋ ਨੋ ਰਾਜਾ ਭਵੇਦਿਤਿ
ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਰਾਜਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਡਰ ਗਏ, ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, 'ਸਾਡਾ ਰਾਜਾ ਕੌਣ ਹੋਵੇ?'
ਦਿਵਿ ਦੇਵਰ੍षਯਸ਼੍ਚਾਪਿ ਦੇਵਰਾਜਵਿਨਾਕृਤਾਃ। ਨ ਸ੍ਮ ਕਸ਼੍ਚਨ ਦੇਵਾਨਾਂ ਰਾਜ੍ਯੇ ਵੈ ਕੁਰੁਤੇ ਮਤਿਮ੍
ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਦੇਵ-ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਸਾਰੇ, ਰਾਜਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਕਰਨ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ।
ऋषਯੋऽਥਾਬ੍ਰੁਵਨ੍ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਤ੍ਰਿਦਿਵੇਸ਼੍ਵਰਾਃ। ਅਯਂ ਵੈ ਨਹੁਪਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਦੇਵਰਾਜ੍ਯੇऽਭਿषਿਚ੍ਯਤਾਮ੍
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ: 'ਇਹ ਨਹੁਸ਼ ਬਹੁਤ ਵਡਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ।'
ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਚ ਯਸ਼ਸ੍ਵੀ ਚ ਧਾਰ੍ਮਿਕਸ਼੍ਚੈਵ ਨਿਤ੍ਯਦਾ। ਤੇ ਗਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਬ੍ਰੁਵਨ੍ਸਰ੍ਵੇ ਰਾਜਾ ਨੋ ਭਵ ਪਾਰ੍ਥਿਵ
ਉਹ ਤਾਕਤਵਾਨ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮਵਾਨ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਸਾਰੇ ਉਸ ਕੋਲ ਗਏ ਅਤੇ ਕਹਿਆ, 'ਸਾਡੇ ਰਾਜਾ ਬਣੋ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।'
ਸ ਤਾਨੁਵਾਚ ਨਹੁषੋ ਦੇਵਾਨृਪਿਗਣਾਂਸ੍ਤਥਾ । ਪਿਤृਭਿਃ ਸਹਿਤਾਨ੍ਰਾਜਨ੍ਪਰਿਪ੍ਸਨ੍ਹਿਤਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਨਹੁਸ਼ ਨੇ ਉਹਨਾਂ—ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਸਮੇਤ—ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲਾਭ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ:
ਦੁਰ੍ਬਲੋऽਹਂ ਨ ਮੇ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਭਵਤਾਂ ਪਰਿਪਾਲਨੇ। ਬਲਵਾਞ੍ਜ੍ਞਾਯਤਾਂ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਬਲਂ ਸ਼ਕ੍ਰੇ ਹਿ ਨਿਤ੍ਯਦਾ
'ਮੈਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹਾਂ, ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਦੀ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ; ਕੋਈ ਤਾਕਤਵਾਨ ਚੁਣੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਇੰਦਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਾਕਤਵਾਨ ਸੀ।'
ਤਮਬ੍ਰੁਵਨ੍ਪੁਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾ ऋषਿਪੁਰੋਗਮਾਃ । ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਤਪਸਾ ਯੁਕ੍ਤਃ ਪਾਹਿ ਰਾਜ੍ਯਂ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪੇ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ: 'ਸਾਡੇ ਤਪ ਨਾਲ ਯੋਗ ਹੋ ਕੇ, ਤੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਰਾਜ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।'
ਪਰਸ੍ਪਰਭਯਂ ਘੋਰਮਸ੍ਮਾਕਂ ਹਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਅਭਿषਿਚ੍ਯਸ੍ਵ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਭਵ ਰਾਜਾ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪੇ
'ਸਾਡੇ ਵਿੱਚ ਡਰਾਵਨਾ ਪਰਸਪਰ ਡਰ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਰਾਜਾ ਬਣ, ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਦਾ ਰਾਜ ਸੰਭਾਲ।'
ਦੇਵਦਾਨਵਯਕ੍ਸ਼ਾਣਾਮृषੀਣਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਤਥਾ। ਪਿਤृਗਨ੍ਧਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਵਿषਯਵਰ੍ਤਿਨਾਮ੍
'ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ, ਯਕਸ਼, ਰਿਸ਼ੀ, ਰਾਖਸ਼, ਪਿਤਰ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਭੂਤ—ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ—'