ਉਵਾਚ ਤਾਨृषੀਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾऽਸੁਰਃ । ਸਰ੍ਵੇ ਯੂਯਂ ਮਹਾਭਾਗਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਅਸੁਰ ਨੇ ਸਿਰ ਨਮਾ ਕੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਗੰਧਰਵ ਵੀ।'
ਯਦ੍ਬ੍ਰੂਥ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਮਮਾਪਿ ਸ਼੍ਰृਣੁਤਾਨਘਾਃ। ਸਨ੍ਧਿਃ ਕਥਂ ਵੈ ਭਵਿਤਾ ਮਮ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਚੋਭਯੋਃ । ਤੇਜਸੋਰ੍ਹਿ ਦ੍ਵਯੋਰ੍ਦੇਵਾਃ ਸਖ੍ਯਂ ਵੈ ਭਵਿਤਾ ਕਥਮ੍
'ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਸਭ ਸੁਣ ਲਿਆ; ਹੁਣ, ਪਵਿੱਤਰ ਜੀਵੋ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਵੀ ਸੁਣੋ। ਮੇਰੇ ਤੇ ਸ਼ਕਰ ਵਿਚ ਕਿਵੇਂ ਸਾਂਝ ਬਣੇਗੀ? ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਫਿਰ ਦੋਸਤੀ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?'
ਸਕृਤ੍ਸਤਾਂ ਸਙ੍ਗਤਮੀਪ੍ਸਿਤਵ੍ਯਂ ਤਤਃ ਪਰਂ ਭਵਿਤਾ ਭਵ੍ਯਮੇਵ। ਨਾਤਿਕ੍ਰਾਮੇਤ੍ਸਤ੍ਪੁਰੁषੇਣ ਸਙ੍ਗਤਂ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਤਾਂ ਸਂਗਤਮੀਪ੍ਸਿਤਵ੍ਯਮ੍
ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ ਜੋ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਵੇਗਾ। ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨੂੰ ਕਦੇ ਤੋੜਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ; ਇਸ ਲਈ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਹੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਦृਢਂ ਸਤਾਂ ਸਙ੍ਗਤਂ ਚਾਪਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰੂਯਾਚ੍ਚਾਰ੍ਥਂ ਹ੍ਯਰ੍ਥਕृਚ੍ਛ੍ਰੇषੁ ਧੀਰਾਃ । ਮਹਾਰ੍ਥਵਤ੍ਸਤ੍ਪੁਰੁषੇਣ ਸਙ੍ਗਤਂ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਨ੍ਤਂ ਨ ਜਿਘਾਂਸੇਤ ਧੀਰਃ
ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵੇਲੇ ਸਹੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵੱਡੀ ਕੀਮਤ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਧੀਰ ਲੋਕ ਚੰਗਿਆਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਤਾਂ ਸਂਮਤਸ਼੍ਚ ਨਿਵਾਸਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਸਤ੍ਯਵਾਦੀ ਹ੍ਯਨਿਨ੍ਦ੍ਯਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਵਿਤ੍ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਇੰਦਰ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਇਜ਼ਤਦਾਰ ਹੈ ਤੇ ਵੱਡੇ ਮਨਾਂ ਦੀ ਠਿਕਾਣਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੱਚ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਨਿੰਦਨਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਧਰਮ ਦੀ ਸਮਝ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਤੇ ਬਹੁਤ ਨੁਕਤੇਵਾਰ ਗੱਲਾਂ ਵਿਚ ਸਹੀ ਫੈਸਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤੇਨ ਤੇ ਸਹ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਸਨ੍ਧਿਰ੍ਭਵਤੁ ਨਿਤ੍ਯਦਾ। ਏਵਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਮਾਗਚ੍ਛ ਮਾ ਤੇ ਭੂਦ੍ਬੁਦ੍ਧਿਰਨ੍ਯਥਾ
ਇਸ ਲਈ ਤੇਰਾ ਤੇ ਸ਼ਕਰ ਦਾ ਸਦਾ ਮਿਲਾਪ ਰਹੇ। ਤੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਰੋਸਾ ਕਰ ਤੇ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਹੋਰ ਕੋਈ ਸੋਚ ਨਾ ਆਵੇ।
ਮਹਰ੍षਿਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਾਨੁਵਾਚ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ। ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਭਗਵਨ੍ਤੋ ਮੇ ਮਾਨਨੀਯਾਸ੍ਤਪਸ੍ਵਿਨਃ
ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਵਡਿਆਸੀਆਂ ਤੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਦੀ ਮੈਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਜ਼ਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।'
ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਯਦਹਂ ਦੇਵਾਸ੍ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਯਦਿ। ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਯਦੂਚੁਰ੍ਮਾਂ ਦਿਵੌਕਸਃ
ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਦੇਵਤਾ ਹੋ ਕੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਜੇ ਉਹ ਸਭ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਕੁਝ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਉਹ ਮੈਂ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗਾ।
ਨ ਸ਼ੁष੍ਕੇਣ ਨ ਚਾਦ੍ਰੇਣ ਨਾਸ਼੍ਮਨਾ ਨ ਚ ਦਾਰੁਣਾ । ਨ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਨ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਨ ਦਿਵਾ ਨ ਤਥਾ ਨਿਸ਼ਿ
ਨਾ ਸੁੱਕੀ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ, ਨਾ ਗੀਲੀ ਨਾਲ, ਨਾ ਪੱਥਰ ਨਾਲ, ਨਾ ਲੱਕੜ ਨਾਲ, ਨਾ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ, ਨਾ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਨਾ ਦਿਨ ਵਿਚ, ਨਾ ਰਾਤ ਵਿਚ—
ਵਧ੍ਯੋ ਭਵੇਯਂ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਸਹ ਦੈਵਤੈਃ । ਏਵਂ ਮੇ ਰੋਚਤੇ ਸਨ੍ਧਿਃ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਸਹ ਨਿਤ੍ਯਦਾ
—ਮੈਂ ਸ਼ਕਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵਾਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਕਰ ਨਾਲ ਸਦਾ ਲਈ ਮਿਲਾਪ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਬਾਢਮਿਤ੍ਯੇਵ ऋषਯਸ੍ਤਮੂਚੁਰ੍ਭਰਤਰ੍षਭ। ਏਵਂ ਵृਤ੍ਤੇ ਤੁ ਸਨ੍ਧਾਨੇ ਵृਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤੋऽਭਵਤ੍
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਠੀਕ ਹੈ,' ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਂਝ ਬਣ ਗਈ, ਤੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸਨ੍ਧਿਂ ਮਿਥਃ ਕृਤ੍ਵਾ ऋषਯੋ ਦੀਪ੍ਤਤੇਜਸਃ। ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਸਹ ਵृਤ੍ਰੇਣ ਪੁਨਰ੍ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਯਥਾਗਤਮ੍
ਫਿਰ, ਆਪਸ ਵਿਚ ਸਾਂਝ ਕਰ ਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਰਿਸ਼ੀ ਸ਼ਕਰ ਤੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਨੂੰ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸੀ, ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਯੁਕ੍ਤਃ ਸਦਾऽਭਵਚ੍ਚਾਪਿ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਹਰ੍षਸਮਨ੍ਵਿਤਃ। ਵृਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵਧਸਂਯੁਕ੍ਤਾਨੁਪਾਯਾਨਨ੍ਵਚਿਨ੍ਤਯਤ੍
ਸ਼ਕਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੌਕਸ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੇ ਢੰਗਾਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦਾ ਰਹਿੰਦਾ।
ਅਭਿਸਨ੍ਧਿਰ੍ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸਨ੍ਧਿਕਰ੍ਮਣਿ ਯਃ ਕृਤਃ। ऋषਿਭਿਸ੍ਤ੍ਵੀਰਿਤਂ ਯਚ੍ਚ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤਦਨੁਸ੍ਮਰਨ੍
ਮਹੇਂਦਰ ਨੇ ਜੋ ਮਨ ਵਿਚ ਸਾਂਝ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਜੋ ਆਖਿਆ, ਉਹ ਮਹੇਂਦਰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਛਿਦ੍ਰਾਨ੍ਵੇषੀ ਸਮੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਃ ਸਦਾ ਵਸਤਿ ਦੇਵਰਾਟ੍। ਸ ਕਦਾਚਿਨ੍ਸਮੁਦ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਸਮਪਸ਼੍ਯਨ੍ਮਹਾਸੁਰਮ੍
ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਾਹ ਲੱਭਦਾ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਵੱਸਦਾ ਸੀ; ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ, ਉਸ ਨੇ ਵੱਡਾ ਅਸੁਰ ਦੇਖਿਆ।
ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਕਾਲ ਉਪਾਵृਤ੍ਤੇ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇ ਚਾਤਿਦਾਰੁਣੇ। ਤਤਃ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ਵਰਦਾਨਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਜਦੋਂ ਸੰਧਿਆ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਡਰਾਉਣਾ ਪਲ ਸੀ, ਤਦ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਿਲੀ ਵਰ ਦੀ ਯਾਦ ਕੀਤੀ।
ਸਨ੍ਧ੍ਯੇਯਂ ਵਰ੍ਤਤੇ ਰੌਦ੍ਰਾ ਨ ਰਾਤ੍ਰਿਰ੍ਦਿਵਸਂ ਨ ਚ। ਵृਤ੍ਰਸ਼੍ਚਾਵਸ਼੍ਯਵਧ੍ਯੋऽਯਂ ਮਮ ਸਰ੍ਵਹਰੋ ਰਿਪੁਃ
ਹੁਣ ਸੰਧਿਆ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੈ, ਕੜਕ—ਨਾ ਰਾਤ ਹੈ, ਨਾ ਦਿਨ; ਤੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਖਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਜਰੂਰ ਮਾਰਨਾ ਪਵੇਗਾ।
ਯਦਿ ਵृਤ੍ਰਂ ਨ ਹਨ੍ਮ੍ਯਦ੍ਯ ਵਞ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਸੁਰਮ੍। ਮਹਾਬਲਂ ਮਹਾਕਾਯਂ ਨ ਮੇ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜੇ ਮੈਂ ਅੱਜ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਨੂੰ, ਵੱਡੇ ਅਸੁਰ ਨੂੰ, ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਨਾ ਮਾਰਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤ ਤੇ ਵੱਡਾ ਸਰੀਰ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਭਲਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗਾ।
ਏਵਂ ਸਂਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਨੇਵ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਵਿष੍ਣੁਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍। ਅਥ ਫੇਨਂ ਤਦਾऽਪਸ਼੍ਯਤ੍ ਸਮੁਦ੍ਰੇ ਪਰ੍ਵਤੋਪਮਪ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦਿਆਂ, ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ; ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਫੇਨ ਦੇਖਿਆ।
ਨਾਯਂ ਯੁष੍ਕੋ ਨ ਚਾਦ੍ਰੋऽਯਂ ਨ ਚ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਮਿਦਂ ਤਥਾ। ਏਨਂ ਕ੍ਸ਼ੇਪ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਵृਤ੍ਰਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦੇਵ ਨਸ਼ਿष੍ਯਤਿ
ਇਹ ਨਾ ਸੁੱਕਾ ਹੈ, ਨਾ ਗੀਲਾ, ਨਾ ਪੱਥਰ, ਨਾ ਹਥਿਆਰ; ਇਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਨੂੰ ਵੱਜਾਂਗਾ, ਤੇ ਉਹ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਸਵਜ੍ਰਮਥ ਫੇਨਂ ਤਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਵृਤ੍ਰੇ ਨਿਸृष੍ਟਵਾਨ੍। ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਫੇਨਂ ਤਂ ਵਿष੍ਣੁਰਥ ਵृਤ੍ਰਂ ਵ੍ਯਨਾਸ਼ਯਤ੍
ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਵਜਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਫੇਨ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਿਆ; ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਉਸ ਫੇਨ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿਹਤੇ ਤੁ ਤਤੋ ਵृਤ੍ਰੇ ਦਿਸ਼ੋ ਵਿਤਿਮਿਰਾऽਭਵਨ੍। ਪ੍ਰਵਵੌ ਚ ਸ਼ਿਵੋ ਵਾਯੁਃ ਪ੍ਰਜਾਸ਼੍ਚ ਜਹृषੁਸ੍ਤਥਾ
ਜਦ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ; ਚੰਗਾ ਹਵਾ ਵਹੀ, ਤੇ ਲੋਕ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤੋ ਦੇਵਾਃ ਸਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਯਕ੍ਸ਼ਰਕ੍ਸ਼ੋਮਹੋਰਗਾਃ । ऋषਯਸ਼੍ਚ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਤਮਸ੍ਤੁਵਨ੍ਵਿਵਿਧੈਃ ਸ੍ਤਵੈਃ
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼, ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਮਹਿੰਦਰ ਦੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਨਮਸ੍ਕृਤਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤੈਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨ੍ਯਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਤ੍। ਹਤ੍ਵਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਂ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਵਾਸਵਃ ਸਹ ਦੈਵਤੈਃ
ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਾਸਵ ਨੇ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿੱਤੀ; ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਵਾਸਵ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਆਈ ਅਤੇ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਰਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ।
ਵਿष੍ਣੁਂ ਤ੍ਰਿਭੁਵਨਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਧਰ੍ਮਵਿਤ੍। ਤਤੋ ਹਤੇ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੇ ਵृਤ੍ਰੇ ਦੇਵਭਯਙ੍ਕਰੇ
ਧਰਮਵਾਨ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ; ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਮਹਾਂਵੀਰ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ—
ਅਨृਤੇਨਾਭਿਭੂਤੋऽਭੂਚ੍ਛਕ੍ਰਃ ਪਰਮਦੁਰ੍ਮਨਾਃ । ਤ੍ਰੈਸ਼ੀਰ੍षਯਾऽਭਿਭੂਤਸ਼੍ਚ ਸ ਪੂਰ੍ਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਯਾ
ਚਕਰਾ ਵਾਲਾ ਝੂਠ ਨਾਲ ਹਾਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ; ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਤਿੰਨ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸੀ।
ਮਹਾਦੇਵਸ੍ਯ ਭੂਤੈਸ਼੍ਚ ਸ ਪੁਨਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਾ ਇਤਿ। ਆਕ੍ਰੁष੍ਟੋ ਨਿਰ੍ਭਯੈਰ੍ਭੂਯੋ ਵ੍ਰੀਡਿਤੋ ਬਲਵृਤ੍ਰਹਾ
ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਭੂਤਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕਿਹਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਬੇਫਿਕਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸ਼ਰਮਿੰਦਗੀ ਅਤੇ ਨਿੰਦਾ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹੋਇਆ।
ਸੋऽਨ੍ਤਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਲੋਕਾਨਾਂ ਨष੍ਟਸਂਜ੍ਞੋ ਵਿਚੇਤਨਃ। ਨ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਾਯਤ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਭਿਭੂਤਃ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਭਿਃ
ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਗੁਆ ਬੈਠਾ; ਆਪਣੇ ਕਰਤਬਾਂ ਨਾਲ ਹਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਇੰਦਰ ਹੁਣ ਪਛਾਣ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਇਆ।
ਪ੍ਰਤਿਚ੍ਛਨ੍ਨੋऽਵਸਚ੍ਚਾਪ੍ਸੁ ਚੇष੍ਟਮਾਨ ਇਵੋਰਗਃ । ਤਤਃ ਪ੍ਰਨष੍ਟੇ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾ ਭਯਾਰ੍ਦਿਤੇ
ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਕੇ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਹਿਲਦਾ-ਡੁਲਦਾ; ਫਿਰ, ਜਦ ਇੰਦਰ ਡਰ ਕਰਕੇ ਲੁਕ ਗਿਆ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ—
ਭੂਮਿਃ ਪ੍ਰਧ੍ਵਸ੍ਤਸਂਕਾਸ਼ਾ ਨਿਰ੍ਵृਕ੍ਸ਼ਾ ਸ਼ੁष੍ਕਕਾਨਨਾ । ਵਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਸ੍ਰੋਤਸੋ ਨਦ੍ਯਃ ਸਰਾਂਸ੍ਯਨੁਦਕਾਨਿ ਚ
ਧਰਤੀ ਦੀ ਚਮਕ ਮਿਟ ਗਈ, ਉਹ ਬਿਨਾ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਹੋ ਗਈ, ਜੰਗਲ ਸੁੱਕ ਗਏ; ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਰਾਹ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਝੀਲਾਂ ਵੀ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਈਆਂ।