ਗਚ੍ਛਧ੍ਵਂ ਸਰ੍षਿਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਯਤ੍ਰਾਸੌ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਧृਕ੍। ਸਾਮ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਯੁਞ੍ਜਧ੍ਵਂ ਤਤ ਏਨਂ ਵਿਜੇष੍ਯਥ
ਤੁਸੀਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸ ਜਗ੍ਹਾ ਜਾਓ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਵਿਸ਼ਵ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਉਸ ਉੱਤੇ ਸਾਮ ਵਰਤੋ, ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਵੋਗੇ।
ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਜਯੋ ਦੇਵਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਮਮ ਤੇਜਸਾ । ਅਦृਸ਼੍ਯਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵਜ੍ਰੇ ਹ੍ਯਸ੍ਯਾਯੁਧੋਤ੍ਤਮੇ
ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸ਼ਕਰ ਦੀ ਜਿੱਤ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹੋਵੇਗੀ; ਮੈਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਇਸ ਵਧੀਆ ਹਥਿਆਰ, ਵਜਰ, ਵਿਚ ਵੱਸ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਗਚ੍ਛਧ੍ਵਮृषਿਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਸ਼੍ਚ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਾਃ । ਵृਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸਹ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਸਨ੍ਧਿਂ ਕੁਰੁਤ ਮਾਚਿਰਮ੍
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਜਾਓ, ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਿਆਂ; ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਤੇ ਸ਼ਕਰ ਵਿਚ ਜਲਦੀ ਸਾਂਝ ਬਣਾਓ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਤੁ ਦੇਵੇਨ ऋषਯਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਸ੍ਤਥਾ । ਯਯੁਃ ਸਮੇਤ੍ਯ ਸਹਿਤਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੁਰਃਸਰਮ੍
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਐਸਾ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ ਵੀ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਸਮੀਪਮੇਤ੍ਯ ਚ ਯਦਾ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਮਹੌਜਸਃ। ਤਂ ਤੇਜਸਾ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਿਤਂ ਪ੍ਰਤਪਨ੍ਤਂ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼
ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਮਹਾ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਨੇੜੇ ਆਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਦਸੋਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਂਦਾ ਵੇਖਿਆ।
ਗ੍ਰਸਨ੍ਤਮਿਵ ਲੋਕਾਂਸ੍ਤ੍ਰੀਨ੍ਸੂਰ੍ਯਾਚਨ੍ਦ੍ਰਮਸੌ ਯਥਾ। ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤੇ ਤਤੋ ਵृਤ੍ਰਂ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਸਹ ਦੇਵਤਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਸ਼ਕਰ ਦੇ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ।
ऋषਯੋऽਥ ਤਤੋऽਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਵृਤ੍ਰਮੂਚੁਃ ਪ੍ਰਿਯਂ ਵਚਃ। ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਜਗਦਿਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤੇਜਸਾ ਤਵ ਦੁਰ੍ਜਯ
ਫਿਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ: 'ਤੇਰੀ ਅਜੈ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਵਿਆਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।'
ਨ ਚ ਸ਼ਕ੍ਨੋषਿ ਨਿਰ੍ਜੇषੁਂ ਵਾਸਵਂ ਬਲਿਨਾਂ ਵਰ। ਯੁਧ੍ਯਤੋਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵਾਂ ਕਾਲੋ ਵ੍ਯਤੀਤਃ ਸੁਮਹਾਨਿਹ
ਪਰ ਤੂੰ ਵਾਸਵ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਤਾਕਤ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ; ਤੇ ਤੇਰੇ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਯੁੱਧ ਦਾ ਸਮਾਂ ਇਥੇ ਬਹੁਤ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।
ਪੀਡ੍ਯਨ੍ਤੇ ਚ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸਦੇਵਾਸੁਰਮਾਨੁषਾਃ । ਸਖ੍ਯਂ ਭਵਤੁ ਤੇ ਵृਤ੍ਰ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਸਹ ਨਿਤ੍ਯਦਾ
ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਦੇਵਤਾ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਸਮੇਤ, ਪੀੜਾ ਵਿਚ ਹਨ; ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ, ਤੇਰੇ ਤੇ ਸ਼ਕਰ ਵਿਚ ਸਦਾ ਲਈ ਦੋਸਤੀ ਹੋਵੇ।
ਅਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਸੁਖਂ ਤ੍ਵਂ ਚ ਸ਼ਕ੍ਰਲੋਕਾਂਸ਼੍ਚ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਾਨ੍। ऋषਿਵਾਕ੍ਯਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯਾਥ ਵृਤ੍ਰਃਸ ਤੁ ਮਹਾਬਲਃ
ਤੂੰ ਸੁਖ ਤੇ ਸ਼ਕਰ ਦੇ ਸਦਾ ਲਈ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ; ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ, ਜੋ ਮਹਾ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ—
ਉਵਾਚ ਤਾਨृषੀਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾऽਸੁਰਃ । ਸਰ੍ਵੇ ਯੂਯਂ ਮਹਾਭਾਗਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਅਸੁਰ ਨੇ ਸਿਰ ਨਮਾ ਕੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਗੰਧਰਵ ਵੀ।'
ਯਦ੍ਬ੍ਰੂਥ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਮਮਾਪਿ ਸ਼੍ਰृਣੁਤਾਨਘਾਃ। ਸਨ੍ਧਿਃ ਕਥਂ ਵੈ ਭਵਿਤਾ ਮਮ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਚੋਭਯੋਃ । ਤੇਜਸੋਰ੍ਹਿ ਦ੍ਵਯੋਰ੍ਦੇਵਾਃ ਸਖ੍ਯਂ ਵੈ ਭਵਿਤਾ ਕਥਮ੍
'ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਸਭ ਸੁਣ ਲਿਆ; ਹੁਣ, ਪਵਿੱਤਰ ਜੀਵੋ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਵੀ ਸੁਣੋ। ਮੇਰੇ ਤੇ ਸ਼ਕਰ ਵਿਚ ਕਿਵੇਂ ਸਾਂਝ ਬਣੇਗੀ? ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਫਿਰ ਦੋਸਤੀ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?'
ਸਕृਤ੍ਸਤਾਂ ਸਙ੍ਗਤਮੀਪ੍ਸਿਤਵ੍ਯਂ ਤਤਃ ਪਰਂ ਭਵਿਤਾ ਭਵ੍ਯਮੇਵ। ਨਾਤਿਕ੍ਰਾਮੇਤ੍ਸਤ੍ਪੁਰੁषੇਣ ਸਙ੍ਗਤਂ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਤਾਂ ਸਂਗਤਮੀਪ੍ਸਿਤਵ੍ਯਮ੍
ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ ਜੋ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਵੇਗਾ। ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨੂੰ ਕਦੇ ਤੋੜਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ; ਇਸ ਲਈ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਹੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਦृਢਂ ਸਤਾਂ ਸਙ੍ਗਤਂ ਚਾਪਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰੂਯਾਚ੍ਚਾਰ੍ਥਂ ਹ੍ਯਰ੍ਥਕृਚ੍ਛ੍ਰੇषੁ ਧੀਰਾਃ । ਮਹਾਰ੍ਥਵਤ੍ਸਤ੍ਪੁਰੁषੇਣ ਸਙ੍ਗਤਂ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਨ੍ਤਂ ਨ ਜਿਘਾਂਸੇਤ ਧੀਰਃ
ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵੇਲੇ ਸਹੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵੱਡੀ ਕੀਮਤ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਧੀਰ ਲੋਕ ਚੰਗਿਆਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਤਾਂ ਸਂਮਤਸ਼੍ਚ ਨਿਵਾਸਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਸਤ੍ਯਵਾਦੀ ਹ੍ਯਨਿਨ੍ਦ੍ਯਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਵਿਤ੍ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਇੰਦਰ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਇਜ਼ਤਦਾਰ ਹੈ ਤੇ ਵੱਡੇ ਮਨਾਂ ਦੀ ਠਿਕਾਣਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੱਚ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਨਿੰਦਨਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਧਰਮ ਦੀ ਸਮਝ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਤੇ ਬਹੁਤ ਨੁਕਤੇਵਾਰ ਗੱਲਾਂ ਵਿਚ ਸਹੀ ਫੈਸਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤੇਨ ਤੇ ਸਹ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਸਨ੍ਧਿਰ੍ਭਵਤੁ ਨਿਤ੍ਯਦਾ। ਏਵਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਮਾਗਚ੍ਛ ਮਾ ਤੇ ਭੂਦ੍ਬੁਦ੍ਧਿਰਨ੍ਯਥਾ
ਇਸ ਲਈ ਤੇਰਾ ਤੇ ਸ਼ਕਰ ਦਾ ਸਦਾ ਮਿਲਾਪ ਰਹੇ। ਤੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਰੋਸਾ ਕਰ ਤੇ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਹੋਰ ਕੋਈ ਸੋਚ ਨਾ ਆਵੇ।
ਮਹਰ੍षਿਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਾਨੁਵਾਚ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ। ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਭਗਵਨ੍ਤੋ ਮੇ ਮਾਨਨੀਯਾਸ੍ਤਪਸ੍ਵਿਨਃ
ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਵਡਿਆਸੀਆਂ ਤੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਦੀ ਮੈਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਜ਼ਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।'
ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਯਦਹਂ ਦੇਵਾਸ੍ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਯਦਿ। ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਯਦੂਚੁਰ੍ਮਾਂ ਦਿਵੌਕਸਃ
ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਦੇਵਤਾ ਹੋ ਕੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਜੇ ਉਹ ਸਭ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਕੁਝ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਉਹ ਮੈਂ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗਾ।
ਨ ਸ਼ੁष੍ਕੇਣ ਨ ਚਾਦ੍ਰੇਣ ਨਾਸ਼੍ਮਨਾ ਨ ਚ ਦਾਰੁਣਾ । ਨ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਨ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਨ ਦਿਵਾ ਨ ਤਥਾ ਨਿਸ਼ਿ
ਨਾ ਸੁੱਕੀ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ, ਨਾ ਗੀਲੀ ਨਾਲ, ਨਾ ਪੱਥਰ ਨਾਲ, ਨਾ ਲੱਕੜ ਨਾਲ, ਨਾ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ, ਨਾ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਨਾ ਦਿਨ ਵਿਚ, ਨਾ ਰਾਤ ਵਿਚ—
ਵਧ੍ਯੋ ਭਵੇਯਂ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਸਹ ਦੈਵਤੈਃ । ਏਵਂ ਮੇ ਰੋਚਤੇ ਸਨ੍ਧਿਃ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਸਹ ਨਿਤ੍ਯਦਾ
—ਮੈਂ ਸ਼ਕਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵਾਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਕਰ ਨਾਲ ਸਦਾ ਲਈ ਮਿਲਾਪ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਬਾਢਮਿਤ੍ਯੇਵ ऋषਯਸ੍ਤਮੂਚੁਰ੍ਭਰਤਰ੍षਭ। ਏਵਂ ਵृਤ੍ਤੇ ਤੁ ਸਨ੍ਧਾਨੇ ਵृਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤੋऽਭਵਤ੍
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਠੀਕ ਹੈ,' ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਂਝ ਬਣ ਗਈ, ਤੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸਨ੍ਧਿਂ ਮਿਥਃ ਕृਤ੍ਵਾ ऋषਯੋ ਦੀਪ੍ਤਤੇਜਸਃ। ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਸਹ ਵृਤ੍ਰੇਣ ਪੁਨਰ੍ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਯਥਾਗਤਮ੍
ਫਿਰ, ਆਪਸ ਵਿਚ ਸਾਂਝ ਕਰ ਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਰਿਸ਼ੀ ਸ਼ਕਰ ਤੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਨੂੰ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸੀ, ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਯੁਕ੍ਤਃ ਸਦਾऽਭਵਚ੍ਚਾਪਿ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਹਰ੍षਸਮਨ੍ਵਿਤਃ। ਵृਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵਧਸਂਯੁਕ੍ਤਾਨੁਪਾਯਾਨਨ੍ਵਚਿਨ੍ਤਯਤ੍
ਸ਼ਕਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੌਕਸ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੇ ਢੰਗਾਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦਾ ਰਹਿੰਦਾ।
ਅਭਿਸਨ੍ਧਿਰ੍ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸਨ੍ਧਿਕਰ੍ਮਣਿ ਯਃ ਕृਤਃ। ऋषਿਭਿਸ੍ਤ੍ਵੀਰਿਤਂ ਯਚ੍ਚ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤਦਨੁਸ੍ਮਰਨ੍
ਮਹੇਂਦਰ ਨੇ ਜੋ ਮਨ ਵਿਚ ਸਾਂਝ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਜੋ ਆਖਿਆ, ਉਹ ਮਹੇਂਦਰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਛਿਦ੍ਰਾਨ੍ਵੇषੀ ਸਮੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਃ ਸਦਾ ਵਸਤਿ ਦੇਵਰਾਟ੍। ਸ ਕਦਾਚਿਨ੍ਸਮੁਦ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਸਮਪਸ਼੍ਯਨ੍ਮਹਾਸੁਰਮ੍
ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਾਹ ਲੱਭਦਾ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਵੱਸਦਾ ਸੀ; ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ, ਉਸ ਨੇ ਵੱਡਾ ਅਸੁਰ ਦੇਖਿਆ।
ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਕਾਲ ਉਪਾਵृਤ੍ਤੇ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇ ਚਾਤਿਦਾਰੁਣੇ। ਤਤਃ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ਵਰਦਾਨਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਜਦੋਂ ਸੰਧਿਆ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਡਰਾਉਣਾ ਪਲ ਸੀ, ਤਦ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਿਲੀ ਵਰ ਦੀ ਯਾਦ ਕੀਤੀ।
ਸਨ੍ਧ੍ਯੇਯਂ ਵਰ੍ਤਤੇ ਰੌਦ੍ਰਾ ਨ ਰਾਤ੍ਰਿਰ੍ਦਿਵਸਂ ਨ ਚ। ਵृਤ੍ਰਸ਼੍ਚਾਵਸ਼੍ਯਵਧ੍ਯੋऽਯਂ ਮਮ ਸਰ੍ਵਹਰੋ ਰਿਪੁਃ
ਹੁਣ ਸੰਧਿਆ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੈ, ਕੜਕ—ਨਾ ਰਾਤ ਹੈ, ਨਾ ਦਿਨ; ਤੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਖਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਜਰੂਰ ਮਾਰਨਾ ਪਵੇਗਾ।
ਯਦਿ ਵृਤ੍ਰਂ ਨ ਹਨ੍ਮ੍ਯਦ੍ਯ ਵਞ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਸੁਰਮ੍। ਮਹਾਬਲਂ ਮਹਾਕਾਯਂ ਨ ਮੇ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜੇ ਮੈਂ ਅੱਜ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਨੂੰ, ਵੱਡੇ ਅਸੁਰ ਨੂੰ, ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਨਾ ਮਾਰਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤ ਤੇ ਵੱਡਾ ਸਰੀਰ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਭਲਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗਾ।
ਏਵਂ ਸਂਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਨੇਵ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਵਿष੍ਣੁਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍। ਅਥ ਫੇਨਂ ਤਦਾऽਪਸ਼੍ਯਤ੍ ਸਮੁਦ੍ਰੇ ਪਰ੍ਵਤੋਪਮਪ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦਿਆਂ, ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ; ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਫੇਨ ਦੇਖਿਆ।
ਨਾਯਂ ਯੁष੍ਕੋ ਨ ਚਾਦ੍ਰੋऽਯਂ ਨ ਚ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਮਿਦਂ ਤਥਾ। ਏਨਂ ਕ੍ਸ਼ੇਪ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਵृਤ੍ਰਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦੇਵ ਨਸ਼ਿष੍ਯਤਿ
ਇਹ ਨਾ ਸੁੱਕਾ ਹੈ, ਨਾ ਗੀਲਾ, ਨਾ ਪੱਥਰ, ਨਾ ਹਥਿਆਰ; ਇਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਨੂੰ ਵੱਜਾਂਗਾ, ਤੇ ਉਹ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।