ਤਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵ੍ਰਤਂ ਘੋਰਮਾਚਰਤ੍ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ। ਤਪਸਾ ਚ ਸੁਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਸਹ ਦੇਵੈਰ੍ਮਰੁਦ੍ਗਣੈਃ
ਫਿਰ ਪਾਕਾ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਵਰਤ ਲਿਆ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮਰੁਦਗਣਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਤਪ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਮੁਦ੍ਰੇषੁ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਚ ਵਨਸ੍ਪਤਿषੁ ਸ੍ਤ੍ਰੀषੁ ਚ। ਵਿਭਜ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਂ ਚ ਤਾਨ੍ਵਰੈਰਪ੍ਯਯੋਜਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰਾਂ, ਧਰਤੀ, ਰੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਵਰਾਂ ਰਾਹੀਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਵਰਦਸ੍ਤੁ ਵਰਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪृਥਿਵ੍ਯੈ ਸਾਗਰਾਯ ਚ। ਵਨਸ੍ਪਤਿਭ੍ਯਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਂ ਨੁਨੋਦ ਤਾਮ੍
ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਧਰਤੀ, ਸਮੁੰਦਰ, ਰੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਸ਼ੁਦ੍ਧੋ ਭਗਵਾਨ੍ਦੇਵੈਰ੍ਲੋਕੈਸ਼੍ਚ ਪੂਜਿਤਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਥਾਨਮੁਪਾਤਿष੍ਠਤ੍ਪੂਜ੍ਯਮਾਨੋ ਮਹਰ੍षਿਭਿਃ
ਫਿਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਦਾ ਸਥਾਨ ਸੰਭਾਲਿਆ, ਮਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ।
ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣਾਥ ਹਤਂ ਸੁਤਮ੍। ਕ੍ਰੋਧਸਂਰਕ੍ਤਨਯਨ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਤਵਸ਼ਟਾ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਕਰ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਬੋਲ ਕਹੇ:
ਤਪ੍ਯਮਾਨਂ ਤਪੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਦਾਨ੍ਤਂ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਮ੍। ਵਿਨਾऽਪਰਾਧੇਨ ਯਤਃ ਪੁਤ੍ਰਂ ਹਿਂਸਿਤਵਾਨ੍ਮਮ
ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਜੋ ਸਦਾ ਤਪ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਧੀਰਜਵਾਨ, ਸੰਜਮ ਵਾਲਾ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਗਲਤੀ ਦੇ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਇਆ।
ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛਕ੍ਰਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਵृਤ੍ਰਮੁਤ੍ਪਾਦਯਾਮ੍ਯਹਮ੍। ਲੋਕਾਃ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੁ ਮੇ ਵੀਰ੍ਯਂ ਤਪਸਸ਼੍ਚ ਬਲਂ ਮਹਮ੍ । ਸ ਚ ਪਸ਼੍ਯਤੁ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾ ਪਾਪਚੇਤਨਃ
ਇਸ ਲਈ, ਸ਼ਕਰ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਮੈਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਪੈਦਾ ਕਰਾਂਗਾ; ਲੋਕ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੇਖਣ, ਤੇ ਉਹ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਪਾਪੀ ਇੰਦਰ ਵੀ ਵੇਖੇ।
ਉਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤਪਸ੍ਵੀ ਸੁਮਹਾਯਸ਼ਾਃ । ਅਗ੍ਨੌ ਹੁਤ੍ਵਾ ਸਮੁਤ੍ਪਾਦ੍ਯ ਘੋਰਂ ਵृਤ੍ਰਮੁਵਾਚ ਹ
ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਤਪਸਵੀ, ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਭਿਆਨਕ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਪੈਦਾ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ਤ੍ਰੋ ਵਿਵਰ੍ਧਸ੍ਵ ਪ੍ਰਭਾਵਾਤ੍ਤਪਸੋ ਮਮ। ਸੋऽਵਰ੍ਘਤ ਦਿਵਂ ਸ੍ਤਬ੍ਧ੍ਵਾ ਸੂਰ੍ਯਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰੋਪਮਃ
ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਮੇਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੂੰ ਹੋਰ ਵਧ। ਉਹ ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਢਿੱਠ ਹੋ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕਿਂ ਕਰੋਮੀਤਿ ਚੋਵਾਚ ਕਾਲਸੂਰ੍ਯ ਇਵੋਦਿਤਃ। ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਜਹੀਤਿ ਚਾਪ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਜਗਾਮ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਤਤਃ
ਉਹ, ਕਾਲ-ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਉਭਰ ਕੇ, ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ: 'ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?' ਜਦੋਂ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, 'ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰ', ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਯੁਦ੍ਧਂ ਸਮਭਵਦ੍ਵृਤ੍ਰਵਾਸਵਯੋਰ੍ਮਹਤ੍। ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਯੋਰ੍ਮਹਾਘੋਰਂ ਪ੍ਰਸਕ੍ਤਂ ਕੁਰੁਸਤ੍ਤਮ
ਫਿਰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਾਸਵ ਵਿਚ ਇਕ ਵੱਡਾ ਜੰਗ ਹੋਇਆ, ਦੋਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ, ਹੇ ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਤਤੋ ਜਗ੍ਰਾਹ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵृਤ੍ਰੋ ਵੀਰਃ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਮ੍ । ਅਪਾਵृਤ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਿਪਦ੍ਵਕ੍ਰੇ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਕੋਪਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਫਿਰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੇ, ਜੋ ਬਹਾਦਰ ਸੀ, ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਜੋ ਸੌ ਯਜਨਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਹਨੂੰ ਕਾਬੂ ਕਰ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਪਾਸੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਗ੍ਰਸ੍ਤੇ ਵृਤ੍ਰੇਣ ਸ਼ਕ੍ਰੇ ਤੁ ਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤਾਸ੍ਤ੍ਰਿਦਿਵੇਸ਼੍ਵਰਾਃ। ਅਸृਜਂਸ੍ਤੇ ਮਹਾਸਤ੍ਵਾ ਜृਮ੍ਭਿਕਾਂ ਵृਤ੍ਰਨਾਸ਼ਿਨੀਮ੍
ਜਦੋਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਲਿਆ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਡਰ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੱਡੀ ਜੁੰਝ, ਜੋ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਛੱਡੀ।
ਵਿਜृਮ੍ਭਮਾਣਸ੍ਯ ਤਤੋ ਵृਤ੍ਰਸ੍ਯਾਸ੍ਯਾਦਪਾਵृਤਾਤ੍। ਸ੍ਵਾਨ੍ਯਙ੍ਗਾਨ੍ਯਭਿਸਂਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਬਲਨਾਸ਼ਨਃ
ਫਿਰ, ਜਦ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਮੂੰਹ ਵੱਡਾ ਜੁੰਝ ਕਰਕੇ ਖੁਲਿਆ, ਤਾਕਤ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਸਮੇਟ ਕੇ, ਅੰਦਰੋਂ ਬਚ ਕੇ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਲੋਕਸ੍ਯ ਜृਮ੍ਭਿਕਾ ਪ੍ਰਾਣਿਸਂਸ਼੍ਰਿਤਾ। ਜਹृषੁਸ਼੍ਚ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਨਿਃਸृਤਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਜੁੰਝਣਾ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ, ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਵਵृਤੇ ਯੁਦ੍ਧਂ ਵृਤ੍ਰਵਾਸਵਯੋਃ ਪੁਨਃ । ਸਂਰਬ੍ਧਯੋਸ੍ਤਦਾ ਘੋਰਂ ਸੁਚਿਰਂ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਫਿਰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਾਸਵ ਵਿਚ ਮੁੜ ਜੰਗ ਹੋਇਆ, ਦੋਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਲੰਮਾ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ।
ਯਦਾ ਵ੍ਯਵਰ੍ਧਤ ਰਣੇ ਵृਤ੍ਰੋ ਬਲਸਮਨ੍ਵਿਤਃ। ਤ੍ਵष੍ਟੁਸ੍ਤੇਜੋਬਲਾਵਿਦ੍ਧਸ੍ਤਦਾ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਨ੍ਯਵਰ੍ਤਤ
ਜਦੋਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਹੋਰ ਵਧ ਗਿਆ, ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਚੋਟ ਖਾ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਿਆ।
ਨਿਵृਤ੍ਤੇ ਚ ਤਦਾ ਦੇਵਾ ਵਿषਾਦਮਗਮਨ੍ਪਰਮ੍ । ਸਮੇਤ੍ਯ ਸਹ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਤ੍ਵष੍ਟੁਸ੍ਤੇਜੋਵਿਮੋਹਿਤਾਃ
ਜਦ ਇੰਦ੍ਰ ਪਿੱਛੇ ਹਟਿਆ, ਦੇਵਤੇ ਵੱਡੇ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ। ਉਹ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹੈਰਾਨ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲੇ।
ਅਮਨ੍ਤ੍ਰਯਨ੍ਤ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਮੁਨਿਭਿਃ ਸਹ ਭਾਰਤ। ਕਿਂ ਕਾਰ੍ਯਮਿਤਿ ਵੈ ਰਾਜਨ੍ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਭਯਮੋਹਿਤਾਃ
ਸਾਰੇ, ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਹੇ ਭਾਰਤ, 'ਕੀ ਕਰੀਏ?'—ਡਰ ਨਾਲ ਗੁੰਝਲ ਵਿੱਚ ਪਏ।
ਜਗ੍ਮੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਨੋਭਿਰ੍ਵਿष੍ਣੁਮਵ੍ਯਯਮ੍। ਉਪਵਿष੍ਟਾ ਮਨ੍ਦਰਾਗ੍ਰੇ ਸਰ੍ਵੇ ਵृਤ੍ਰਵਧੇਪ੍ਸਵਃ
ਸਾਰੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ, ਅਟੱਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਕੋਲ ਗਏ, ਜੋ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਸਾਰੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਵਧ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਂ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਮਿਦਂ ਦੇਵਾ ਵृਤ੍ਰੇਣ ਜਗਦਵ੍ਯਯਮ੍। ਨ ਹ੍ਯਸ੍ਯ ਸਦृਸ਼ਂ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਪ੍ਰਤਿਘਾਤਾਯ ਯਦ੍ਭਵੇਤ੍
ਦੇਵਤੇ ਆਖਦੇ ਹਨ: 'ਇਹ ਸਾਰਾ ਅਟੱਲ ਜਗਤ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਵਿਰੋਧ ਲਈ ਕੋਈ ਉਸ ਵਰਗਾ ਨਹੀਂ।'
ਸਮਰ੍ਥੋ ਹ੍ਯਭਵਂ ਪੂਰ੍ਵਮਸਮਰ੍ਥੋऽਸ੍ਮਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍। ਕਥਂ ਨੁ ਕਾਰ੍ਯਂ ਭਦ੍ਰਂ ਵੋ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਃ ਸ ਹਿ ਮੇ ਮਤਃ
ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਮਰਥ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਅਸਮਰਥ ਹਾਂ। ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੀ ਕਰੀਏ? ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਅਜਿਹੜਾ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਹਰਾਇਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਚ ਯੁਦ੍ਧੇ ਚਾਮਿਤਵਿਕ੍ਰਮਃ । ਗ੍ਰਸੇਤ੍ਰਿਭੁਵਨਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸਦੇਵਾਸੁਰਮਾਨੁषਮ੍
ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ, ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਣਗਣੇ ਜੋਸ਼ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕ, ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਮਨੁੱਖ, ਨਿਗਲ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਯਮਿਮਂ ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਤ੍ਰਿਦਿਵੌਕਸਃ। ਵਿष੍ਣੋਃ ਕ੍ਸ਼ਯਮੁਪਾਗਮ੍ਯ ਸਮੇਤ੍ਯ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਆਸਮਾਨ ਦੇ ਵਾਸੀਓ, ਇਹ ਫੈਸਲਾ ਸੁਣੋ: ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਘਰ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ—
ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਮਘਵਤਾ ਦੇਵਾਃ ਸ਼ਰ੍षਿਗਣਾਸ੍ਤਦਾ। ਸ਼ਰਣ੍ਯਂ ਸ਼ਰਮਂ ਦੇਵਂ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਵਿष੍ਣੁਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਮਘਵਨ ਦੇ ਐਸਾ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਕੋਲ ਗਏ, ਜੋ ਸਰਣ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ ਹੈ।
ਊਚੁਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਵृਤ੍ਰਭਯਾਰ੍ਦਿਤਾਃ। ਤ੍ਰਯੋ ਲੋਕਾਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਵਿਕ੍ਰਮਣੈਃ ਪੁਰਾ
ਸਾਰੇ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ: 'ਤੇਰੇ ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ, ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਪਹਿਲਾਂ ਪਾਰ ਕਰ ਲਏ ਗਏ।'
ਅਮृਤਂ ਚਾਹृਤਂ ਵਿष੍ਣੋ ਦੈਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਨਿਹਤਾ ਰਣੇ। ਬਲਿਂ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਮਹਾਦੈਤ੍ਯਂ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਦੇਵਾਧਿਪਃ ਕृਤਃ
ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਿṣṇੂ ਨੇ ਲਿਆ, ਦੈਤੀਆਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਮਹਾ ਦੈਤ ਬਲੀ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ।
ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਭੁਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਂ ਤ੍ਵਯਾ ਸਰ੍ਵਮਿਦਂ ਤਤਮ੍। ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਦੇਵੋ ਮਹਾਦੇਵ ਸਰ੍ਵਲੋਕਨਮਸ੍ਕृਤਃ
ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ; ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿਆਪ ਰਹੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਹੀ ਵੱਡਾ ਦੇਵਤਾ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਆਦਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਗਤਿਰ੍ਭਵ ਤ੍ਵਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਮਮਰੋਤ੍ਤਮ। ਜਗਦ੍ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਵृਤ੍ਰੇਣਾਸੁਰਸੂਦਨ
ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈਂ; ਤੇਰੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਵਿਆਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਵਧੇ।
ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਕਰਣੀਯਂ ਮੇ ਭਵਤਾਂ ਹਿਤਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਤਸ੍ਮਾਦੁਪਾਯਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਥਾऽਸੌ ਨਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਮੇਰੇ ਲਈ ਤੁਹਾਡੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਲਾਈ ਕਰਨੀ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਤਰੀਕਾ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਰਹੇਗਾ ਨਹੀਂ।