ਸ਼ਿਰਃ ਪਸ਼ੋਸ੍ਤੇ ਦਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਭਾਗਂ ਯਜ੍ਞੇषੁ ਮਾਨਵਾਃ । ਏष ਤੇऽਨੁਗ੍ਰਹਸ੍ਤਕ੍ਸ਼ਨ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਕੁਰੁ ਮਮ ਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਮਾਨਵ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਸ਼ੂ ਦਾ ਸਿਰ ਭਾਗ ਵਜੋਂ ਚੜ੍ਹਾਏ ਜਾਣਗੇ; ਇਹ ਮੇਰੀ ਤਰਫੋਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕਿਰਪਾ ਹੈ, ਮਿਸਤਰੀ—ਚਲ, ਜਲਦੀ ਮੇਰਾ ਮਨ ਪਸੰਦ ਕੰਮ ਕਰ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਕ੍ਸ਼ਾ ਸ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਵਚਨਾਤ੍ਤਦਾ। ਸ਼ਿਰਾਂਸ੍ਯਥ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸਃ ਕੁਠਾਰੇਣਾਚ੍ਛਿਨਤ੍ਤਦਾ
ਮਹਿੰਦਰ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਿਸਤਰੀ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਦੇ ਸਿਰ ਕੁਹਾੜੀ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ।
ਨਿਕृਤ੍ਤੇषੁ ਤਤਸ੍ਤੇषੁ ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਮਨ੍ਨਣ੍ਡਜਾਸ੍ਤ੍ਵਥ। ਕਪਿਞ੍ਜਲਾਸ੍ਤਿਤ੍ਤਿਰਾਸ਼੍ਚ ਕਲਵਿਙ੍ਕਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਿਰ ਕੱਟੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਅੰਡਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪੰਛੀ ਨਿਕਲ ਆਏ—ਕਪੀੰਜਲ, ਤਿਤਤਰ ਅਤੇ ਕਲਵਿੰਕ, ਸਾਰੇ।
ਯੇਨ ਵੇਦਾਨਧੀਤੇ ਸ੍ਮ ਪਿਬਤੇ ਸੋਮਮੇਵ ਚ। ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਕ੍ਰਾਰ੍ਦ੍ਵਿਨਿਸ਼੍ਚੇਰੁਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਤਸ੍ਯ ਕਪਿਞ੍ਜਲਾਃ
ਜਿਸ ਸਿਰ ਨਾਲ ਉਹ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਦਾ ਸੀ ਤੇ ਸੋਮ ਪੀਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਵਕਰੇ ਸਿਰ ਵਿੱਚੋਂ ਕਪੀੰਜਲ ਪੰਛੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਿਕਲ ਆਏ।
ਯੇਨ ਸਰ੍ਵਾ ਦਿਸ਼ੋ ਰਾਜਨ੍ਪਿਬਨ੍ਨਿਵ ਨੀਰੀਕ੍ਸ਼ਤੇ। ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਕ੍ਰਾਦ੍ਵਿਨਿਸ਼੍ਚੇਰੁਸ੍ਤਿਤ੍ਤਿਰਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵ
ਪਾਂਡਵ, ਜਿਸ ਸਿਰ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪੀਣ ਵਾਂਗ ਨਿਹਾਰਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਵਕਰੇ ਸਿਰ ਵਿੱਚੋਂ ਤਿਤਤਰ ਪੰਛੀ ਨਿਕਲ ਆਏ।
ਯਤ੍ਸੁਰਾਪਂ ਤੁ ਤਸ੍ਯਾਸੀਦ੍ਵਕ੍ਰਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸਸ੍ਤਦਾ। ਕਲਵਿਙ੍ਕਾਃ ਸਮੁਤ੍ਪੇਤੁਃ ਸ਼੍ਯੇਨਾਸ਼੍ਚ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਦੇ ਜਿਸ ਸਿਰ ਨੂੰ ਮਦਿਰਾ ਦੀ ਆਦਤ ਸੀ, ਭਰਤਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਕਲਵਿੰਕ ਅਤੇ ਸ਼ੇਨ ਪੰਛੀ ਉੱਡ ਕੇ ਨਿਕਲ ਆਏ।
ਤਤਸ੍ਤੇषੁ ਨਿਕृਤ੍ਤੇषੁ ਵਿਜ੍ਵਰੋ ਮਘਵਾਨਥ। `ਤਕ੍ਸ਼੍ਣੇ ਤਥਾ ਵਰਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਿਰ ਕੱਟੇ ਗਏ, ਮਘਵਨ ਨੇ ਤਕਸ਼ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਬਿਨਾ ਚਿੰਤਾ ਦੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਆਨੰਦ ਮਨਾਇਆ।
ਜਗਾਮ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਦੇਵਸ੍ਤਕ੍ਸ਼ਾऽਪਿ ਸ੍ਵਗृਹਾਨ੍ਯਯੌ। ਮੇਨੇ ਕृਤਾਰ੍ਥਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਹਤ੍ਵਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਂ ਸੁਰਾਰਿਹਾ
ਦੇਵਤਾ ਸਵਰਗ ਚਲੇ ਗਏ, ਤੇ ਮਿਸਤਰੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਾਮਯਾਬ ਸਮਝਦੇ ਹੋਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਤਕ੍ਸ਼ਾਪਿ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਗਤ੍ਵਾ ਨੈਵ ਸ਼ਂਸਤਿ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍। ਅਥੈਨਂ ਨਾਭਿਜਾਨਨ੍ਤਿ ਵਰ੍षਮੇਕਂ ਤਥਾਗਤਮ੍
ਮਿਸਤਰੀ ਘਰ ਆ ਕੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਕੰਮ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ।
ਅਥ ਸਂਵਤ੍ਸਰੇ ਪੂਰ੍ਣੇ ਭੂਤਾਃ ਪਸ਼ੁਪਤੇਃ ਪ੍ਰਭੋ। ਤਮਾਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਤ ਮਘਵਾਨ੍ਨਃ ਪ੍ਰਭੁਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਾ ਇਤਿ
ਪਰ ਜਦ ਇੱਕ ਸਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਸ਼ੁਪਤੀ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਮਘਵਨ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਲਾਇਆ, 'ਸਾਡਾ ਸਵਾਮੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।'
ਤਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵ੍ਰਤਂ ਘੋਰਮਾਚਰਤ੍ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ। ਤਪਸਾ ਚ ਸੁਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਸਹ ਦੇਵੈਰ੍ਮਰੁਦ੍ਗਣੈਃ
ਫਿਰ ਪਾਕਾ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਵਰਤ ਲਿਆ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮਰੁਦਗਣਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਤਪ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਮੁਦ੍ਰੇषੁ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਚ ਵਨਸ੍ਪਤਿषੁ ਸ੍ਤ੍ਰੀषੁ ਚ। ਵਿਭਜ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਂ ਚ ਤਾਨ੍ਵਰੈਰਪ੍ਯਯੋਜਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰਾਂ, ਧਰਤੀ, ਰੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਵਰਾਂ ਰਾਹੀਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਵਰਦਸ੍ਤੁ ਵਰਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪृਥਿਵ੍ਯੈ ਸਾਗਰਾਯ ਚ। ਵਨਸ੍ਪਤਿਭ੍ਯਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਂ ਨੁਨੋਦ ਤਾਮ੍
ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਧਰਤੀ, ਸਮੁੰਦਰ, ਰੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਸ਼ੁਦ੍ਧੋ ਭਗਵਾਨ੍ਦੇਵੈਰ੍ਲੋਕੈਸ਼੍ਚ ਪੂਜਿਤਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਥਾਨਮੁਪਾਤਿष੍ਠਤ੍ਪੂਜ੍ਯਮਾਨੋ ਮਹਰ੍षਿਭਿਃ
ਫਿਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਦਾ ਸਥਾਨ ਸੰਭਾਲਿਆ, ਮਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ।
ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣਾਥ ਹਤਂ ਸੁਤਮ੍। ਕ੍ਰੋਧਸਂਰਕ੍ਤਨਯਨ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਤਵਸ਼ਟਾ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਕਰ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਬੋਲ ਕਹੇ:
ਤਪ੍ਯਮਾਨਂ ਤਪੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਦਾਨ੍ਤਂ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਮ੍। ਵਿਨਾऽਪਰਾਧੇਨ ਯਤਃ ਪੁਤ੍ਰਂ ਹਿਂਸਿਤਵਾਨ੍ਮਮ
ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਜੋ ਸਦਾ ਤਪ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਧੀਰਜਵਾਨ, ਸੰਜਮ ਵਾਲਾ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਗਲਤੀ ਦੇ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਇਆ।
ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛਕ੍ਰਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਵृਤ੍ਰਮੁਤ੍ਪਾਦਯਾਮ੍ਯਹਮ੍। ਲੋਕਾਃ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੁ ਮੇ ਵੀਰ੍ਯਂ ਤਪਸਸ਼੍ਚ ਬਲਂ ਮਹਮ੍ । ਸ ਚ ਪਸ਼੍ਯਤੁ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾ ਪਾਪਚੇਤਨਃ
ਇਸ ਲਈ, ਸ਼ਕਰ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਮੈਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਪੈਦਾ ਕਰਾਂਗਾ; ਲੋਕ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੇਖਣ, ਤੇ ਉਹ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਪਾਪੀ ਇੰਦਰ ਵੀ ਵੇਖੇ।
ਉਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤਪਸ੍ਵੀ ਸੁਮਹਾਯਸ਼ਾਃ । ਅਗ੍ਨੌ ਹੁਤ੍ਵਾ ਸਮੁਤ੍ਪਾਦ੍ਯ ਘੋਰਂ ਵृਤ੍ਰਮੁਵਾਚ ਹ
ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਤਪਸਵੀ, ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਭਿਆਨਕ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਪੈਦਾ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ਤ੍ਰੋ ਵਿਵਰ੍ਧਸ੍ਵ ਪ੍ਰਭਾਵਾਤ੍ਤਪਸੋ ਮਮ। ਸੋऽਵਰ੍ਘਤ ਦਿਵਂ ਸ੍ਤਬ੍ਧ੍ਵਾ ਸੂਰ੍ਯਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰੋਪਮਃ
ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਮੇਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੂੰ ਹੋਰ ਵਧ। ਉਹ ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਢਿੱਠ ਹੋ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕਿਂ ਕਰੋਮੀਤਿ ਚੋਵਾਚ ਕਾਲਸੂਰ੍ਯ ਇਵੋਦਿਤਃ। ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਜਹੀਤਿ ਚਾਪ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਜਗਾਮ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਤਤਃ
ਉਹ, ਕਾਲ-ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਉਭਰ ਕੇ, ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ: 'ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?' ਜਦੋਂ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, 'ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰ', ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਯੁਦ੍ਧਂ ਸਮਭਵਦ੍ਵृਤ੍ਰਵਾਸਵਯੋਰ੍ਮਹਤ੍। ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਯੋਰ੍ਮਹਾਘੋਰਂ ਪ੍ਰਸਕ੍ਤਂ ਕੁਰੁਸਤ੍ਤਮ
ਫਿਰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਾਸਵ ਵਿਚ ਇਕ ਵੱਡਾ ਜੰਗ ਹੋਇਆ, ਦੋਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ, ਹੇ ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਤਤੋ ਜਗ੍ਰਾਹ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵृਤ੍ਰੋ ਵੀਰਃ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਮ੍ । ਅਪਾਵृਤ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਿਪਦ੍ਵਕ੍ਰੇ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਕੋਪਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਫਿਰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੇ, ਜੋ ਬਹਾਦਰ ਸੀ, ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਜੋ ਸੌ ਯਜਨਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਹਨੂੰ ਕਾਬੂ ਕਰ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਪਾਸੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਗ੍ਰਸ੍ਤੇ ਵृਤ੍ਰੇਣ ਸ਼ਕ੍ਰੇ ਤੁ ਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤਾਸ੍ਤ੍ਰਿਦਿਵੇਸ਼੍ਵਰਾਃ। ਅਸृਜਂਸ੍ਤੇ ਮਹਾਸਤ੍ਵਾ ਜृਮ੍ਭਿਕਾਂ ਵृਤ੍ਰਨਾਸ਼ਿਨੀਮ੍
ਜਦੋਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਲਿਆ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਡਰ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੱਡੀ ਜੁੰਝ, ਜੋ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਛੱਡੀ।
ਵਿਜृਮ੍ਭਮਾਣਸ੍ਯ ਤਤੋ ਵृਤ੍ਰਸ੍ਯਾਸ੍ਯਾਦਪਾਵृਤਾਤ੍। ਸ੍ਵਾਨ੍ਯਙ੍ਗਾਨ੍ਯਭਿਸਂਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਬਲਨਾਸ਼ਨਃ
ਫਿਰ, ਜਦ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਮੂੰਹ ਵੱਡਾ ਜੁੰਝ ਕਰਕੇ ਖੁਲਿਆ, ਤਾਕਤ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਸਮੇਟ ਕੇ, ਅੰਦਰੋਂ ਬਚ ਕੇ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਲੋਕਸ੍ਯ ਜृਮ੍ਭਿਕਾ ਪ੍ਰਾਣਿਸਂਸ਼੍ਰਿਤਾ। ਜਹृषੁਸ਼੍ਚ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਨਿਃਸृਤਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਜੁੰਝਣਾ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ, ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਵਵृਤੇ ਯੁਦ੍ਧਂ ਵृਤ੍ਰਵਾਸਵਯੋਃ ਪੁਨਃ । ਸਂਰਬ੍ਧਯੋਸ੍ਤਦਾ ਘੋਰਂ ਸੁਚਿਰਂ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਫਿਰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਾਸਵ ਵਿਚ ਮੁੜ ਜੰਗ ਹੋਇਆ, ਦੋਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਲੰਮਾ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ।
ਯਦਾ ਵ੍ਯਵਰ੍ਧਤ ਰਣੇ ਵृਤ੍ਰੋ ਬਲਸਮਨ੍ਵਿਤਃ। ਤ੍ਵष੍ਟੁਸ੍ਤੇਜੋਬਲਾਵਿਦ੍ਧਸ੍ਤਦਾ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਨ੍ਯਵਰ੍ਤਤ
ਜਦੋਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਹੋਰ ਵਧ ਗਿਆ, ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਚੋਟ ਖਾ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਿਆ।
ਨਿਵृਤ੍ਤੇ ਚ ਤਦਾ ਦੇਵਾ ਵਿषਾਦਮਗਮਨ੍ਪਰਮ੍ । ਸਮੇਤ੍ਯ ਸਹ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਤ੍ਵष੍ਟੁਸ੍ਤੇਜੋਵਿਮੋਹਿਤਾਃ
ਜਦ ਇੰਦ੍ਰ ਪਿੱਛੇ ਹਟਿਆ, ਦੇਵਤੇ ਵੱਡੇ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ। ਉਹ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹੈਰਾਨ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲੇ।
ਅਮਨ੍ਤ੍ਰਯਨ੍ਤ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਮੁਨਿਭਿਃ ਸਹ ਭਾਰਤ। ਕਿਂ ਕਾਰ੍ਯਮਿਤਿ ਵੈ ਰਾਜਨ੍ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਭਯਮੋਹਿਤਾਃ
ਸਾਰੇ, ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਹੇ ਭਾਰਤ, 'ਕੀ ਕਰੀਏ?'—ਡਰ ਨਾਲ ਗੁੰਝਲ ਵਿੱਚ ਪਏ।
ਜਗ੍ਮੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਨੋਭਿਰ੍ਵਿष੍ਣੁਮਵ੍ਯਯਮ੍। ਉਪਵਿष੍ਟਾ ਮਨ੍ਦਰਾਗ੍ਰੇ ਸਰ੍ਵੇ ਵृਤ੍ਰਵਧੇਪ੍ਸਵਃ
ਸਾਰੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ, ਅਟੱਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਕੋਲ ਗਏ, ਜੋ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਸਾਰੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਵਧ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਸੀ।