ਯਤ੍ਤੇ ਕਾਰ੍ਯਂ ਮਹਾਭਾਗ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਤਦਨਨ੍ਤਰਮ੍ । ਸਂਪੂਜ੍ਯਾਪ੍ਸਰਸਃ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਵਿਸृਜ੍ਯ ਚ ਮਹਾਮਤਿਃ
ਹੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਤੇਰਾ ਕੰਮ ਹੈ, ਉਹ ਹੁਣ ਕਰ। ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਮਨ ਵਿਚ ਨਿਸਚੈ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੁਖਸਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਤਸ੍ਯੈਵ ਵਧੋਪਾਯਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ। ਸ ਤੂष੍ਣੀਂ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਵੀਰੋ ਦੇਵਰਾਜਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ। ਉਹ ਵੱਡਾ ਤੇਜਸਵੀ ਅਤੇ ਬਹਾਦਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮਤਿਰ੍ਧੀਮਾਨ੍ਵਧੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸੋऽਭਵਤ੍। ਵਜ੍ਰਮਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਿਪਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਸ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਨਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਪੱਕੀ ਸੋਚ ਅਤੇ ਸਮਝ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਦੇ ਵਧ ਦੀ ਠਾਨ ਲੈ। 'ਅੱਜ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਵਜਰ ਉਸ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਾਂਗਾ, ਉਹ ਬਚ ਨਹੀਂ ਸਕੇਗਾ।'
ਸ਼ਤ੍ਰੁਃ ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧੋ ਨੋਪੇਕ੍ਸ਼੍ਯੋ ਦੁਰ੍ਬਲੋऽਪਿ ਬਲੀਯਸਾ। ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਕृਤ੍ਵਾ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਵਧੇ ਦृਢਾਮ੍
ਦੁਸ਼ਮਣ ਜੇ ਵਧ ਗਿਆ ਹੋਵੇ ਤਾਂ, ਚਾਹੇ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਵੇ, ਤਾਕਤਵਰ ਨੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੀ ਅਕਲ ਨਾਲ ਸੋਚ ਕੇ, ਵਧ ਦੀ ਪੱਕੀ ਨੀਅਤ ਬਣਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਅਥ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਨਿਭਂ ਘੋਰਰੂਪਂ ਭਯਾਵਹਮ੍। ਮੁਮੋਚ ਵਜ੍ਰਂ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਵੱਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਵਜਰ ਸੁੱਟਿਆ।
ਸ ਪਪਾਤ ਹਤਸ੍ਤੇਨ ਵਜ੍ਰੇਣ ਦृਢਮਾਹਤਃ। ਪਰ੍ਵਤਸ੍ਯੇਵ ਸ਼ਿਖਰਂ ਪ੍ਰਣੁਨ੍ਨਂ ਮੇਦਿਨੀਤਲੇ
ਉਹ ਵਜਰ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਕਾਰਨ ਮਰ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਂ ਤੁ ਵਜ੍ਰਹਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਯਾਨਮਚਲੋਪਮਮ੍। ਨ ਸ਼ਰ੍ਮ ਲੇਭੇ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਦੀਪਿਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤੇਜਸਾ
ਜਦ ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਜਰ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਹੋਏ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਪਏ ਹੋਏ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਤੇਜਸਵੀ ਚਮਕ ਦੇ ਕਾਰਨ ਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਚੈਨ ਨਹੀਂ ਆਇਆ।
ਹਤੋऽਪਿ ਦੀਪ੍ਤਤੇਜਾਃ ਸ ਜੀਵਨ੍ਨਿਵ ਹਿ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ। ਘਾਤਿਤਸ੍ਯ ਸ਼ਿਰਾਂਸ੍ਯਾਜੌ ਜੀਵਨ੍ਤੀਵਾਦ੍ਭੁਤਾਨਿ ਵੈ
ਮਰਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ, ਉਹ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਜੀਉਂਦਾ ਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ; ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਉਸ ਦੇ ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਸਿਰ ਵੀ ਅਜੀਬ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦੇ ਜਿਹੇ ਲੱਗਦੇ ਸਨ।
ਸ਼ਿਰਾਂਸਿ ਤਸ੍ਯਾਜਾਯਨ੍ਤ ਤ੍ਰੀਣ੍ਯੇਵ ਸ਼ਕੁਨਾਸ੍ਤ੍ਰਯਃ। ਤਿਤ੍ਤਿਰਿਃ ਕਲਵਿਙ੍ਕਸ਼੍ਚ ਤਥੈਵ ਚ ਕਪਿਞ੍ਜਲਃ । ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਸ਼ਿਰਾਂਸ੍ਯੇਵ ਜਾਯਨ੍ਤੇ ਤਾਨਿ ਭਾਰਤ
ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਸਿਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਤਿੰਨ ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ: ਇੱਕ ਤਿਤਤਰੀ, ਇੱਕ ਕਲਵਿੰਕ, ਤੇ ਇੱਕ ਕਪਿੰਜਲ। ਵਿਸ਼ਵਰੂਪ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਇਹ ਵੀ ਭਾਰਤ, ਉੱਧੇ ਹੀ ਨਜ਼ਰ ਆਏ।
ਤਤੋऽਤਿਭੀਤਗਾਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਸ਼ਕ੍ਰ ਆਸ੍ਤੇ ਵਿਚਾਰਯਨ੍। ਅਥਾਜਗਾਮ ਪਰਸ਼ੁਂ ਸ੍ਕਨ੍ਧੇਨਾਦਾਯ ਵਰ੍ਧਕਿਃ
ਫਿਰ, ਸ਼ਕਰ ਡਰ ਕਰਕੇ ਕੰਬਦੇ ਹੱਥ-ਪੈਰ ਨਾਲ ਬੈਠ ਗਿਆ ਸੋਚਦਾ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਇੱਕ ਵੱਡਾੜੀ ਆਪਣਾ ਕੁਹਾ ਕੰਧੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਆ ਗਿਆ।
ਤਦਰਣ੍ਯਂ ਮਹਾਰਾਜ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇऽਸੌ ਨਿਪਾਤਿਤਃ । ਸ ਭੀਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਕ੍ਸ਼ਾਣਂ ਘਟਮਾਨਂ ਸ਼ਚੀਪਤਿਃ
ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਜਿਥੇ ਉਹ ਡਿੱਗਾ ਪਿਆ ਸੀ, ਸ਼ਚੀਪਤੀ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੱਡਾੜੀ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਾਮਾਨ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਅਪਸ਼੍ਯਦਬ੍ਰਵੀਚ੍ਚੈਨਂ ਸਤ੍ਵਰਂ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ । ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਛਿਨ੍ਧਿ ਸ਼ਿਰਾਂਸ੍ਯਸ੍ਯ ਕੁਰੁष੍ਵ ਵਚਨਂ ਮਮ
ਪਾਕਸ਼ਾਸਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਜਲਦੀ ਆਖਿਆ, 'ਫ਼ਟਾਫ਼ਟ ਇਸ ਦੇ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦੇ, ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨ।'
ਮਹਾਸ੍ਕਨ੍ਧੋ ਭृਸ਼ਂ ਹ੍ਯੇष ਪਰਸ਼ੁਰ੍ਨਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਕਰ੍ਤੁਂ ਚਾਹਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕਰ੍ਮ ਰਾਦ੍ਭਿਰ੍ਵਿਗਰ੍ਹਿਤਮ੍
'ਇਸ ਕੁਹੇ ਦਾ ਹੱਥਾ ਵੱਡਾ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੈ, ਇਹ ਟੁੱਟੇਗਾ ਨਹੀਂ; ਪਰ ਮੈਂ ਐਸਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਜੋ ਚੰਗਿਆਂ ਵਲੋਂ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।'
ਮਾ ਭੈਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮੇਤਦ੍ਵੈ ਕੁਰੁष੍ਵ ਵਚਨਂ ਮਮ। ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਧਿ ਤੇ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵਜ੍ਰਕਲ੍ਪਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
'ਤੂੰ ਡਰ ਨਾ, ਜਲਦੀ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨ। ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਹਥਿਆਰ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।'
ਕਂ ਭਵਨ੍ਤਮਹਂ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਘੋਰਕਰ੍ਮਾਣਮਦ੍ਯ ਵੈ। ਏਤਦਿਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਕਥਯਸ੍ਵ ਮੇ
'ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਤੇ ਇਹ ਡਰਾਉਣਾ ਕੰਮ ਕਿਉਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ? ਮੈਂ ਇਹ ਸੱਚ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ; ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸੋ।'
ਅਹਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਦੇਵਰਾਜਸ੍ਤਕ੍ਸ਼ਨ੍ਵਿਦਿਤਮਸ੍ਤੁ ਤੇ। ਕੁਰੁष੍ਵੈਤਦ੍ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਮੇ ਤਕ੍ਸ਼ਨ੍ਮਾऽਤ੍ਰ ਵਿਚਾਰਯ
'ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ — ਇਹ ਜਾਣ ਲੈ, ਵੱਡਾੜੀ। ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਮੁਤਾਬਕ ਕਰ, ਇੱਥੇ ਸੋਚ ਨਾ ਕਰ।'
ਮਯਾ ਹਿ ਨਿਹਤਃ ਸ਼ੇਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾਸ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਵਿਦ੍ਵਿ ਵੈ
'ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਮਰਿਆ ਪਿਆ ਹੈ, ਇਹ ਤੂੰ ਸਮਝ ਲੈ, ਬੁਧੀਮਾਨ।'
ਕ੍ਰੂਰੇਣ ਨਾਪਤ੍ਰਪਸੇ ਕਥਂ ਸ਼ਕ੍ਰੇਹ ਕਰ੍ਮਣਾ। ऋषਿਪੁਤ੍ਰਮਿਮਂ ਹਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਭਯਂ ਨ ਤੇ
'ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਐਸਾ ਕਠੋਰ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਲੱਜਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ? ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ? '
ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਧਰ੍ਮਂ ਚਰਿष੍ਯਾਮਿ ਪਾਵਨਾਰ੍ਥ ਸੁਦੁਸ਼੍ਚਰਮ੍। ਸ਼ਤ੍ਰੁਰੇष ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਵਜ੍ਰੇਣ ਨਿਹਤੋ ਮਯਾ
'ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਔਖਾ ਤਪ ਕਰਾਂਗਾ; ਇਹ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੁਸ਼ਮਣ ਮੈਂ ਵਜਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਹੈ।'
ਅਦ੍ਯਾਪਿ ਚਾਹਮੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਸ੍ਤਕ੍ਸ਼ਨ੍ਨਸ੍ਮਾਦ੍ਬਿਭੇਮਿ ਵੈ। ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਛਿਨ੍ਧਿ ਸ਼ਿਰਾਂਸਿ ਤ੍ਵਂ ਕਰਿष੍ਯੇऽਨੁਗ੍ਰਹਂ ਤਵ
'ਮੈਂ ਅਜੇ ਵੀ ਘਬਰਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ, ਵੱਡਾੜੀ, ਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹਾਂ; ਜਲਦੀ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦੇ, ਤੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿਆਂਗਾ।'
ਸ਼ਿਰਃ ਪਸ਼ੋਸ੍ਤੇ ਦਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਭਾਗਂ ਯਜ੍ਞੇषੁ ਮਾਨਵਾਃ । ਏष ਤੇऽਨੁਗ੍ਰਹਸ੍ਤਕ੍ਸ਼ਨ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਕੁਰੁ ਮਮ ਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਮਾਨਵ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਸ਼ੂ ਦਾ ਸਿਰ ਭਾਗ ਵਜੋਂ ਚੜ੍ਹਾਏ ਜਾਣਗੇ; ਇਹ ਮੇਰੀ ਤਰਫੋਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕਿਰਪਾ ਹੈ, ਮਿਸਤਰੀ—ਚਲ, ਜਲਦੀ ਮੇਰਾ ਮਨ ਪਸੰਦ ਕੰਮ ਕਰ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਕ੍ਸ਼ਾ ਸ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਵਚਨਾਤ੍ਤਦਾ। ਸ਼ਿਰਾਂਸ੍ਯਥ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸਃ ਕੁਠਾਰੇਣਾਚ੍ਛਿਨਤ੍ਤਦਾ
ਮਹਿੰਦਰ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਿਸਤਰੀ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਦੇ ਸਿਰ ਕੁਹਾੜੀ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ।
ਨਿਕृਤ੍ਤੇषੁ ਤਤਸ੍ਤੇषੁ ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਮਨ੍ਨਣ੍ਡਜਾਸ੍ਤ੍ਵਥ। ਕਪਿਞ੍ਜਲਾਸ੍ਤਿਤ੍ਤਿਰਾਸ਼੍ਚ ਕਲਵਿਙ੍ਕਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਿਰ ਕੱਟੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਅੰਡਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪੰਛੀ ਨਿਕਲ ਆਏ—ਕਪੀੰਜਲ, ਤਿਤਤਰ ਅਤੇ ਕਲਵਿੰਕ, ਸਾਰੇ।
ਯੇਨ ਵੇਦਾਨਧੀਤੇ ਸ੍ਮ ਪਿਬਤੇ ਸੋਮਮੇਵ ਚ। ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਕ੍ਰਾਰ੍ਦ੍ਵਿਨਿਸ਼੍ਚੇਰੁਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਤਸ੍ਯ ਕਪਿਞ੍ਜਲਾਃ
ਜਿਸ ਸਿਰ ਨਾਲ ਉਹ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਦਾ ਸੀ ਤੇ ਸੋਮ ਪੀਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਵਕਰੇ ਸਿਰ ਵਿੱਚੋਂ ਕਪੀੰਜਲ ਪੰਛੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਿਕਲ ਆਏ।
ਯੇਨ ਸਰ੍ਵਾ ਦਿਸ਼ੋ ਰਾਜਨ੍ਪਿਬਨ੍ਨਿਵ ਨੀਰੀਕ੍ਸ਼ਤੇ। ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਕ੍ਰਾਦ੍ਵਿਨਿਸ਼੍ਚੇਰੁਸ੍ਤਿਤ੍ਤਿਰਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵ
ਪਾਂਡਵ, ਜਿਸ ਸਿਰ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪੀਣ ਵਾਂਗ ਨਿਹਾਰਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਵਕਰੇ ਸਿਰ ਵਿੱਚੋਂ ਤਿਤਤਰ ਪੰਛੀ ਨਿਕਲ ਆਏ।
ਯਤ੍ਸੁਰਾਪਂ ਤੁ ਤਸ੍ਯਾਸੀਦ੍ਵਕ੍ਰਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸਸ੍ਤਦਾ। ਕਲਵਿਙ੍ਕਾਃ ਸਮੁਤ੍ਪੇਤੁਃ ਸ਼੍ਯੇਨਾਸ਼੍ਚ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਦੇ ਜਿਸ ਸਿਰ ਨੂੰ ਮਦਿਰਾ ਦੀ ਆਦਤ ਸੀ, ਭਰਤਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਕਲਵਿੰਕ ਅਤੇ ਸ਼ੇਨ ਪੰਛੀ ਉੱਡ ਕੇ ਨਿਕਲ ਆਏ।
ਤਤਸ੍ਤੇषੁ ਨਿਕृਤ੍ਤੇषੁ ਵਿਜ੍ਵਰੋ ਮਘਵਾਨਥ। `ਤਕ੍ਸ਼੍ਣੇ ਤਥਾ ਵਰਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਿਰ ਕੱਟੇ ਗਏ, ਮਘਵਨ ਨੇ ਤਕਸ਼ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਬਿਨਾ ਚਿੰਤਾ ਦੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਆਨੰਦ ਮਨਾਇਆ।
ਜਗਾਮ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਦੇਵਸ੍ਤਕ੍ਸ਼ਾऽਪਿ ਸ੍ਵਗृਹਾਨ੍ਯਯੌ। ਮੇਨੇ ਕृਤਾਰ੍ਥਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਹਤ੍ਵਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਂ ਸੁਰਾਰਿਹਾ
ਦੇਵਤਾ ਸਵਰਗ ਚਲੇ ਗਏ, ਤੇ ਮਿਸਤਰੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਾਮਯਾਬ ਸਮਝਦੇ ਹੋਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਤਕ੍ਸ਼ਾਪਿ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਗਤ੍ਵਾ ਨੈਵ ਸ਼ਂਸਤਿ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍। ਅਥੈਨਂ ਨਾਭਿਜਾਨਨ੍ਤਿ ਵਰ੍षਮੇਕਂ ਤਥਾਗਤਮ੍
ਮਿਸਤਰੀ ਘਰ ਆ ਕੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਕੰਮ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ।
ਅਥ ਸਂਵਤ੍ਸਰੇ ਪੂਰ੍ਣੇ ਭੂਤਾਃ ਪਸ਼ੁਪਤੇਃ ਪ੍ਰਭੋ। ਤਮਾਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਤ ਮਘਵਾਨ੍ਨਃ ਪ੍ਰਭੁਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਾ ਇਤਿ
ਪਰ ਜਦ ਇੱਕ ਸਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਸ਼ੁਪਤੀ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਮਘਵਨ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਲਾਇਆ, 'ਸਾਡਾ ਸਵਾਮੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।'