ਇਤਿ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਬਹੁਧਾ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍ਭਰਤਰ੍षਭ । ਆਜ੍ਞਾਪਯਤ੍ਸੋऽਪ੍ਸਰਸਸ੍ਤ੍ਵष੍ਟृਪੁਤ੍ਰਪ੍ਰਲੋਭਨੇ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਬਹੁਤ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸੋਚ ਕੇ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਤਵਸ਼ਟਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਫਸਾਉਣ।
ਯਥਾ ਸ ਸਜ੍ਜੇਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾਃ ਕਾਮਭੋਗੇषੁ ਵੈ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਕੁਰੁਤ ਗਚ੍ਛਧ੍ਵਂ ਪ੍ਰਲੋਭਯਤ ਮਾਚਿਰਮ੍
ਇਹ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਓ ਕਿ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਗਹਿਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੰਦਰੀ ਸੁਖਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗ ਜਾਵੇ। ਤੁਰੰਤ ਜਾਓ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫਸਾਓ, ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰੋ।
ਸ਼ृਙ੍ਗਾਰਵੇषਾਃ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣ੍ਯੋ ਹਾਰੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਮਨੋਹਰੈਃ । ਹਾਵਭਾਵਸਮਾਯੁਕ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸੌਨ੍ਦਰ੍ਯਸ਼ੋਭਿਤਾਃ
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੁਹਾਵਣੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿਚ ਸਜਾਓ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਕਮਰਾਂ ਨਾਲ, ਮਨਮੋਹਣ ਹਾਰ ਪਾ ਕੇ, ਹਾਵ-ਭਾਵ ਦਿਖਾ ਕੇ, ਅਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਵਿਚ।
ਪ੍ਰਲੋਭਯਤ ਭਦ੍ਰਂ ਵਃ ਸ਼ਮਯਧ੍ਵਂ ਭਯਂ ਮਮ। ਅਸ੍ਵਸ੍ਥਂ ਹ੍ਯਾਤ੍ਮਨਾਤ੍ਮਾਨਂ ਲਕ੍ਸ਼ਯਾਮਿ ਵਰਾਙ੍ਗਨਾਃ
ਜਾਓ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫਸਾਓ, ਤੁਹਾਡੀ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇ। ਮੇਰਾ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰੋ। ਹੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਮੈਂ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੇਰਾ ਮਨ ਅੰਦਰੋਂ ਬੇਚੈਨ ਹੈ।
ਤਥਾ ਯਤ੍ਨਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਃ ਸ਼ਕ੍ਰ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਲੋਭਨੇ। ਯਥਾ ਨਾਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਭਯਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਬਲਨਿषੂਦਨ
ਹੇ ਸ਼ਕਰ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਫਸਾਉਣ ਲਈ ਪੂਰਾ ਯਤਨ ਕਰਾਂਗੇ, ਤਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਉਸ ਤੋਂ ਡਰ ਨਾ ਕਰਨਾ ਪਵੇ, ਹੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।
ਨਿਰ੍ਦਹਨ੍ਨਿਵ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਭ੍ਯਾਂ ਯੋऽਸਾਵਾਸ੍ਤੇ ਤਪੋਨਿਧਿਃ। ਤਂ ਪ੍ਰਲੋਯਿਤੁਂ ਦੇਵ ਗਚ੍ਛਾਮਃ ਸਹਿਤਾ ਵਯਮ੍
ਉਹ ਜੋ ਤਪ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਬਣ ਕੇ ਬੈਠਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾੜ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਫਸਾਉਣ ਲਈ ਜਾਵਾਂਗੇ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਤਾਸ੍ਤ੍ਵਨੁਜ੍ਞਾਤਾ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸੋऽਨ੍ਤਿਕਮ੍। ਤਤ੍ਰ ਤਾ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਭਾਵੈਰ੍ਲੋਭਯਨ੍ਤ੍ਯੋ ਵਰਾਙ੍ਗਨਾਃ
ਇੰਦਰ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਕੋਲ ਗਈਆਂ। ਉਥੇ, ਉਹ ਸੋਹਣੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਫਸਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗੀਆਂ।
ਨृਤ੍ਤਂ ਸਂਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸੁਸ੍ਤਥੈਵਾਙ੍ਗੇषੁ ਸੌष੍ਠਵਮ੍। ਨਾਭ੍ਯਗਚ੍ਛਤ੍ਪ੍ਰਹਰ੍षਂ ਤਾਃ ਸ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਸੁਮਹਾਤਪਾਃ
ਉਹ ਨੱਚਣ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਲਚਕ ਦਿਖਾਉਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਪਰ ਉਹ ਵੱਡਾ ਤਪਸੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਸਕਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਿ ਵਸ਼ੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੂਰ੍ਣਸਾਗਰਸਨ੍ਨਿਭਃ। ਤਾਸ੍ਤੁ ਯਤ੍ਨਂ ਪਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੁਨਃ ਸ਼ਕ੍ਰਮੁਪਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ 'ਤੇ ਪੂਰਾ ਕਾਬੂ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ, ਪੂਰੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ। ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਕੇ ਮੁੜ ਸ਼ਕਰ ਕੋਲ ਆ ਗਈਆਂ।
ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਦੇਵਰਾਜਮਥਾਬ੍ਰੁਵਨ੍। ਨ ਸ ਸ਼ਕ੍ਯਃ ਸੁਦੁਰ੍ਧਰ੍षੋ ਧੈਰ੍ਯਾਚ੍ਚਾਲਯਿਤੁਂ ਪ੍ਰਭੋ
ਸਭ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਔਖਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਧੀਰਜ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹਿਲਾਇਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।'
ਯਤ੍ਤੇ ਕਾਰ੍ਯਂ ਮਹਾਭਾਗ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਤਦਨਨ੍ਤਰਮ੍ । ਸਂਪੂਜ੍ਯਾਪ੍ਸਰਸਃ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਵਿਸृਜ੍ਯ ਚ ਮਹਾਮਤਿਃ
ਹੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਤੇਰਾ ਕੰਮ ਹੈ, ਉਹ ਹੁਣ ਕਰ। ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਮਨ ਵਿਚ ਨਿਸਚੈ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੁਖਸਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਤਸ੍ਯੈਵ ਵਧੋਪਾਯਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ। ਸ ਤੂष੍ਣੀਂ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਵੀਰੋ ਦੇਵਰਾਜਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ। ਉਹ ਵੱਡਾ ਤੇਜਸਵੀ ਅਤੇ ਬਹਾਦਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮਤਿਰ੍ਧੀਮਾਨ੍ਵਧੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸੋऽਭਵਤ੍। ਵਜ੍ਰਮਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਿਪਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਸ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਨਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਪੱਕੀ ਸੋਚ ਅਤੇ ਸਮਝ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਦੇ ਵਧ ਦੀ ਠਾਨ ਲੈ। 'ਅੱਜ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਵਜਰ ਉਸ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਾਂਗਾ, ਉਹ ਬਚ ਨਹੀਂ ਸਕੇਗਾ।'
ਸ਼ਤ੍ਰੁਃ ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧੋ ਨੋਪੇਕ੍ਸ਼੍ਯੋ ਦੁਰ੍ਬਲੋऽਪਿ ਬਲੀਯਸਾ। ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਕृਤ੍ਵਾ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਵਧੇ ਦृਢਾਮ੍
ਦੁਸ਼ਮਣ ਜੇ ਵਧ ਗਿਆ ਹੋਵੇ ਤਾਂ, ਚਾਹੇ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਵੇ, ਤਾਕਤਵਰ ਨੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੀ ਅਕਲ ਨਾਲ ਸੋਚ ਕੇ, ਵਧ ਦੀ ਪੱਕੀ ਨੀਅਤ ਬਣਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਅਥ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਨਿਭਂ ਘੋਰਰੂਪਂ ਭਯਾਵਹਮ੍। ਮੁਮੋਚ ਵਜ੍ਰਂ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਵੱਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਵਜਰ ਸੁੱਟਿਆ।
ਸ ਪਪਾਤ ਹਤਸ੍ਤੇਨ ਵਜ੍ਰੇਣ ਦृਢਮਾਹਤਃ। ਪਰ੍ਵਤਸ੍ਯੇਵ ਸ਼ਿਖਰਂ ਪ੍ਰਣੁਨ੍ਨਂ ਮੇਦਿਨੀਤਲੇ
ਉਹ ਵਜਰ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਕਾਰਨ ਮਰ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਂ ਤੁ ਵਜ੍ਰਹਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਯਾਨਮਚਲੋਪਮਮ੍। ਨ ਸ਼ਰ੍ਮ ਲੇਭੇ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਦੀਪਿਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤੇਜਸਾ
ਜਦ ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਜਰ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਹੋਏ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਪਏ ਹੋਏ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਤੇਜਸਵੀ ਚਮਕ ਦੇ ਕਾਰਨ ਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਚੈਨ ਨਹੀਂ ਆਇਆ।
ਹਤੋऽਪਿ ਦੀਪ੍ਤਤੇਜਾਃ ਸ ਜੀਵਨ੍ਨਿਵ ਹਿ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ। ਘਾਤਿਤਸ੍ਯ ਸ਼ਿਰਾਂਸ੍ਯਾਜੌ ਜੀਵਨ੍ਤੀਵਾਦ੍ਭੁਤਾਨਿ ਵੈ
ਮਰਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ, ਉਹ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਜੀਉਂਦਾ ਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ; ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਉਸ ਦੇ ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਸਿਰ ਵੀ ਅਜੀਬ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦੇ ਜਿਹੇ ਲੱਗਦੇ ਸਨ।
ਸ਼ਿਰਾਂਸਿ ਤਸ੍ਯਾਜਾਯਨ੍ਤ ਤ੍ਰੀਣ੍ਯੇਵ ਸ਼ਕੁਨਾਸ੍ਤ੍ਰਯਃ। ਤਿਤ੍ਤਿਰਿਃ ਕਲਵਿਙ੍ਕਸ਼੍ਚ ਤਥੈਵ ਚ ਕਪਿਞ੍ਜਲਃ । ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਸ਼ਿਰਾਂਸ੍ਯੇਵ ਜਾਯਨ੍ਤੇ ਤਾਨਿ ਭਾਰਤ
ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਸਿਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਤਿੰਨ ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ: ਇੱਕ ਤਿਤਤਰੀ, ਇੱਕ ਕਲਵਿੰਕ, ਤੇ ਇੱਕ ਕਪਿੰਜਲ। ਵਿਸ਼ਵਰੂਪ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਇਹ ਵੀ ਭਾਰਤ, ਉੱਧੇ ਹੀ ਨਜ਼ਰ ਆਏ।
ਤਤੋऽਤਿਭੀਤਗਾਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਸ਼ਕ੍ਰ ਆਸ੍ਤੇ ਵਿਚਾਰਯਨ੍। ਅਥਾਜਗਾਮ ਪਰਸ਼ੁਂ ਸ੍ਕਨ੍ਧੇਨਾਦਾਯ ਵਰ੍ਧਕਿਃ
ਫਿਰ, ਸ਼ਕਰ ਡਰ ਕਰਕੇ ਕੰਬਦੇ ਹੱਥ-ਪੈਰ ਨਾਲ ਬੈਠ ਗਿਆ ਸੋਚਦਾ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਇੱਕ ਵੱਡਾੜੀ ਆਪਣਾ ਕੁਹਾ ਕੰਧੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਆ ਗਿਆ।
ਤਦਰਣ੍ਯਂ ਮਹਾਰਾਜ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇऽਸੌ ਨਿਪਾਤਿਤਃ । ਸ ਭੀਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਕ੍ਸ਼ਾਣਂ ਘਟਮਾਨਂ ਸ਼ਚੀਪਤਿਃ
ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਜਿਥੇ ਉਹ ਡਿੱਗਾ ਪਿਆ ਸੀ, ਸ਼ਚੀਪਤੀ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੱਡਾੜੀ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਾਮਾਨ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਅਪਸ਼੍ਯਦਬ੍ਰਵੀਚ੍ਚੈਨਂ ਸਤ੍ਵਰਂ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ । ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਛਿਨ੍ਧਿ ਸ਼ਿਰਾਂਸ੍ਯਸ੍ਯ ਕੁਰੁष੍ਵ ਵਚਨਂ ਮਮ
ਪਾਕਸ਼ਾਸਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਜਲਦੀ ਆਖਿਆ, 'ਫ਼ਟਾਫ਼ਟ ਇਸ ਦੇ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦੇ, ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨ।'
ਮਹਾਸ੍ਕਨ੍ਧੋ ਭृਸ਼ਂ ਹ੍ਯੇष ਪਰਸ਼ੁਰ੍ਨਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਕਰ੍ਤੁਂ ਚਾਹਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕਰ੍ਮ ਰਾਦ੍ਭਿਰ੍ਵਿਗਰ੍ਹਿਤਮ੍
'ਇਸ ਕੁਹੇ ਦਾ ਹੱਥਾ ਵੱਡਾ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੈ, ਇਹ ਟੁੱਟੇਗਾ ਨਹੀਂ; ਪਰ ਮੈਂ ਐਸਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਜੋ ਚੰਗਿਆਂ ਵਲੋਂ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।'
ਮਾ ਭੈਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮੇਤਦ੍ਵੈ ਕੁਰੁष੍ਵ ਵਚਨਂ ਮਮ। ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਧਿ ਤੇ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵਜ੍ਰਕਲ੍ਪਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
'ਤੂੰ ਡਰ ਨਾ, ਜਲਦੀ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨ। ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਹਥਿਆਰ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।'
ਕਂ ਭਵਨ੍ਤਮਹਂ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਘੋਰਕਰ੍ਮਾਣਮਦ੍ਯ ਵੈ। ਏਤਦਿਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਕਥਯਸ੍ਵ ਮੇ
'ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਤੇ ਇਹ ਡਰਾਉਣਾ ਕੰਮ ਕਿਉਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ? ਮੈਂ ਇਹ ਸੱਚ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ; ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸੋ।'
ਅਹਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਦੇਵਰਾਜਸ੍ਤਕ੍ਸ਼ਨ੍ਵਿਦਿਤਮਸ੍ਤੁ ਤੇ। ਕੁਰੁष੍ਵੈਤਦ੍ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਮੇ ਤਕ੍ਸ਼ਨ੍ਮਾऽਤ੍ਰ ਵਿਚਾਰਯ
'ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ — ਇਹ ਜਾਣ ਲੈ, ਵੱਡਾੜੀ। ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਮੁਤਾਬਕ ਕਰ, ਇੱਥੇ ਸੋਚ ਨਾ ਕਰ।'
ਮਯਾ ਹਿ ਨਿਹਤਃ ਸ਼ੇਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾਸ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਵਿਦ੍ਵਿ ਵੈ
'ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਮਰਿਆ ਪਿਆ ਹੈ, ਇਹ ਤੂੰ ਸਮਝ ਲੈ, ਬੁਧੀਮਾਨ।'
ਕ੍ਰੂਰੇਣ ਨਾਪਤ੍ਰਪਸੇ ਕਥਂ ਸ਼ਕ੍ਰੇਹ ਕਰ੍ਮਣਾ। ऋषਿਪੁਤ੍ਰਮਿਮਂ ਹਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਭਯਂ ਨ ਤੇ
'ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਐਸਾ ਕਠੋਰ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਲੱਜਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ? ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ? '
ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਧਰ੍ਮਂ ਚਰਿष੍ਯਾਮਿ ਪਾਵਨਾਰ੍ਥ ਸੁਦੁਸ਼੍ਚਰਮ੍। ਸ਼ਤ੍ਰੁਰੇष ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਵਜ੍ਰੇਣ ਨਿਹਤੋ ਮਯਾ
'ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਔਖਾ ਤਪ ਕਰਾਂਗਾ; ਇਹ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੁਸ਼ਮਣ ਮੈਂ ਵਜਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਹੈ।'
ਅਦ੍ਯਾਪਿ ਚਾਹਮੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਸ੍ਤਕ੍ਸ਼ਨ੍ਨਸ੍ਮਾਦ੍ਬਿਭੇਮਿ ਵੈ। ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਛਿਨ੍ਧਿ ਸ਼ਿਰਾਂਸਿ ਤ੍ਵਂ ਕਰਿष੍ਯੇऽਨੁਗ੍ਰਹਂ ਤਵ
'ਮੈਂ ਅਜੇ ਵੀ ਘਬਰਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ, ਵੱਡਾੜੀ, ਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹਾਂ; ਜਲਦੀ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦੇ, ਤੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿਆਂਗਾ।'