ਦੁਃਖਾਨਿ ਹਿ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ। ਦੇਵੈਰਪਿ ਹਿ ਦੁਃਖਾਨਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨਿ ਜਗਤੀਪਤੇ
ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਵੀ, ਹੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਦੇਵਤੇ ਵੀ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਰਾਜਨ੍ਸਭਾਰ੍ਯੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਅਨੁਭੂਤਂ ਮਹਦ੍ਦੁਃਖਂ ਦੇਵਰਾਜੇਨ ਭਾਰਤ
ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਕਿ ਇੰਦਰ ਨੇ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਲਿਆ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਕਥਮਿਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਭਾਰ੍ਯੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਦੁਃਖਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਪਰਂ ਘੋਰਮੇਤਦਿਚ੍ਛਾਮਿ ਵੇਦਿਤੁਮ੍
ਕਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਐਸਾ ਭਿਆਨਕ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਲਿਆ? ਮੈਂ ਇਹ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ਪੁਰਾਵृਤ੍ਤਮਿਤਿਹਾਸਂ ਪੁਰਾਤਨਮ੍। ਸਭਾਰ੍ਯੇਣ ਯਥਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਦੁਃਖਮਿਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਭਾਰਤ
ਸੁਣ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਪੁਰਾਣਾ ਇਤਿਹਾਸ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਲਿਆ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਰ੍ਹ੍ਯਾਸੀਦ੍ਦੇਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਮਹਾਤਪਾਃ । ਸ ਪੁਤ੍ਰਂ ਵੈ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸਮਿਨ੍ਦ੍ਰਦ੍ਰੋਹਾਤ੍ਕਿਲਾਸृਜਤ੍
ਤਵਸ਼ਟਾ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸੀ, ਵੱਡਾ ਤਪਸੀ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਐਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਤ੍ਸ੍ਥਾਨਂ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪੋ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ । ਤੈਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਵਦਨੈਰ੍ਘੋਰੈਃ ਸੂਰ੍ਯੇਨ੍ਦੁਜ੍ਵਲਨੋਪਮੈਃ
ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਵਿਸ਼ਵਰੂਪ ਇੰਦਰ ਦੀ ਥਾਂ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਤਿੰਨ ਡਰਾਉਣੇ ਮੁੱਖ ਸਨ, ਜੋ ਸੂਰਜ, ਚੰਦ ਅਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ।
ਵੇਦਾਨੇਕੇਨ ਸੋऽਧੀਤੇ ਸੁਰਾਮੇਕੇਨ ਚਾਪਿਬਤ੍। ਏਕੇਨ ਚ ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪਿਬਨ੍ਨਿਵ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਤੇ
ਉਹ ਇੱਕ ਮੁੱਖ ਨਾਲ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਦਾ ਸੀ, ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਸੋਮ ਪੀਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਤੀਜੇ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਐਸਾ ਤੱਕਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਸ ਤਪਸ੍ਵੀ ਮੁਦੁਰ੍ਦਾਨ੍ਤੋ ਧਰ੍ਮੇ ਤਪਸਿ ਚੋਦ੍ਯਤਃ । ਤਪਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਤ੍ਤੀਵ੍ਰਂ ਸੁਦੁਸ਼੍ਚਰਮਰਿਨ੍ਦਮ
ਉਹ ਤਪਸੀ, ਨਰਮ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਧਰਮ ਅਤੇ ਤਪ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਤਪ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ, ਤੇਜ਼ ਅਤੇ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਪੋਵੀਰ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਂ ਚਾਮਿਤਤੇਜਸਃ । ਵਿषਾਦਮਗਮਚ੍ਛਕ੍ਰ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋऽਯਂ ਮਾ ਭਵੇਦਿਤਿ
ਉਸ ਦੀ ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਅਟੱਲ ਸਚਾਈ ਦੇਖ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ ਕਿ ਕਿਤੇ ਉਹ ਇੰਦਰ ਨਾ ਬਣ ਜਾਵੇ।
ਕਥਂ ਸਜ੍ਜੇਚ੍ਚ ਭੋਗੇषੁ ਨ ਚ ਤਪ੍ਯੇਨ੍ਮਹਤ੍ਤਪਃ । ਵਿਵਰ੍ਧਮਾਨਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾਃ ਸਰ੍ਵਂ ਹਿ ਭੁਵਨਂ ਗ੍ਰਸੇਤ੍
ਕਿਵੇਂ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸੁਖ-ਸਵੈਰਿਆਂ ਵਿਚ ਲੱਗ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਤਪ ਨਾ ਕਰੇ? ਜੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਵਧਦਾ ਰਿਹਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਨਿਗਲ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਬਹੁਧਾ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍ਭਰਤਰ੍षਭ । ਆਜ੍ਞਾਪਯਤ੍ਸੋऽਪ੍ਸਰਸਸ੍ਤ੍ਵष੍ਟृਪੁਤ੍ਰਪ੍ਰਲੋਭਨੇ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਬਹੁਤ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸੋਚ ਕੇ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਤਵਸ਼ਟਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਫਸਾਉਣ।
ਯਥਾ ਸ ਸਜ੍ਜੇਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾਃ ਕਾਮਭੋਗੇषੁ ਵੈ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਕੁਰੁਤ ਗਚ੍ਛਧ੍ਵਂ ਪ੍ਰਲੋਭਯਤ ਮਾਚਿਰਮ੍
ਇਹ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਓ ਕਿ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਗਹਿਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੰਦਰੀ ਸੁਖਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗ ਜਾਵੇ। ਤੁਰੰਤ ਜਾਓ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫਸਾਓ, ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰੋ।
ਸ਼ृਙ੍ਗਾਰਵੇषਾਃ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣ੍ਯੋ ਹਾਰੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਮਨੋਹਰੈਃ । ਹਾਵਭਾਵਸਮਾਯੁਕ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸੌਨ੍ਦਰ੍ਯਸ਼ੋਭਿਤਾਃ
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੁਹਾਵਣੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿਚ ਸਜਾਓ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਕਮਰਾਂ ਨਾਲ, ਮਨਮੋਹਣ ਹਾਰ ਪਾ ਕੇ, ਹਾਵ-ਭਾਵ ਦਿਖਾ ਕੇ, ਅਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਵਿਚ।
ਪ੍ਰਲੋਭਯਤ ਭਦ੍ਰਂ ਵਃ ਸ਼ਮਯਧ੍ਵਂ ਭਯਂ ਮਮ। ਅਸ੍ਵਸ੍ਥਂ ਹ੍ਯਾਤ੍ਮਨਾਤ੍ਮਾਨਂ ਲਕ੍ਸ਼ਯਾਮਿ ਵਰਾਙ੍ਗਨਾਃ
ਜਾਓ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫਸਾਓ, ਤੁਹਾਡੀ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇ। ਮੇਰਾ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰੋ। ਹੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਮੈਂ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੇਰਾ ਮਨ ਅੰਦਰੋਂ ਬੇਚੈਨ ਹੈ।
ਤਥਾ ਯਤ੍ਨਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਃ ਸ਼ਕ੍ਰ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਲੋਭਨੇ। ਯਥਾ ਨਾਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਭਯਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਬਲਨਿषੂਦਨ
ਹੇ ਸ਼ਕਰ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਫਸਾਉਣ ਲਈ ਪੂਰਾ ਯਤਨ ਕਰਾਂਗੇ, ਤਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਉਸ ਤੋਂ ਡਰ ਨਾ ਕਰਨਾ ਪਵੇ, ਹੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।
ਨਿਰ੍ਦਹਨ੍ਨਿਵ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਭ੍ਯਾਂ ਯੋऽਸਾਵਾਸ੍ਤੇ ਤਪੋਨਿਧਿਃ। ਤਂ ਪ੍ਰਲੋਯਿਤੁਂ ਦੇਵ ਗਚ੍ਛਾਮਃ ਸਹਿਤਾ ਵਯਮ੍
ਉਹ ਜੋ ਤਪ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਬਣ ਕੇ ਬੈਠਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾੜ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਫਸਾਉਣ ਲਈ ਜਾਵਾਂਗੇ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਤਾਸ੍ਤ੍ਵਨੁਜ੍ਞਾਤਾ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸੋऽਨ੍ਤਿਕਮ੍। ਤਤ੍ਰ ਤਾ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਭਾਵੈਰ੍ਲੋਭਯਨ੍ਤ੍ਯੋ ਵਰਾਙ੍ਗਨਾਃ
ਇੰਦਰ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਕੋਲ ਗਈਆਂ। ਉਥੇ, ਉਹ ਸੋਹਣੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਫਸਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗੀਆਂ।
ਨृਤ੍ਤਂ ਸਂਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸੁਸ੍ਤਥੈਵਾਙ੍ਗੇषੁ ਸੌष੍ਠਵਮ੍। ਨਾਭ੍ਯਗਚ੍ਛਤ੍ਪ੍ਰਹਰ੍षਂ ਤਾਃ ਸ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਸੁਮਹਾਤਪਾਃ
ਉਹ ਨੱਚਣ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਲਚਕ ਦਿਖਾਉਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਪਰ ਉਹ ਵੱਡਾ ਤਪਸੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਸਕਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਿ ਵਸ਼ੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੂਰ੍ਣਸਾਗਰਸਨ੍ਨਿਭਃ। ਤਾਸ੍ਤੁ ਯਤ੍ਨਂ ਪਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੁਨਃ ਸ਼ਕ੍ਰਮੁਪਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ 'ਤੇ ਪੂਰਾ ਕਾਬੂ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ, ਪੂਰੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ। ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਕੇ ਮੁੜ ਸ਼ਕਰ ਕੋਲ ਆ ਗਈਆਂ।
ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਦੇਵਰਾਜਮਥਾਬ੍ਰੁਵਨ੍। ਨ ਸ ਸ਼ਕ੍ਯਃ ਸੁਦੁਰ੍ਧਰ੍षੋ ਧੈਰ੍ਯਾਚ੍ਚਾਲਯਿਤੁਂ ਪ੍ਰਭੋ
ਸਭ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਔਖਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਧੀਰਜ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹਿਲਾਇਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।'
ਯਤ੍ਤੇ ਕਾਰ੍ਯਂ ਮਹਾਭਾਗ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਤਦਨਨ੍ਤਰਮ੍ । ਸਂਪੂਜ੍ਯਾਪ੍ਸਰਸਃ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਵਿਸृਜ੍ਯ ਚ ਮਹਾਮਤਿਃ
ਹੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਤੇਰਾ ਕੰਮ ਹੈ, ਉਹ ਹੁਣ ਕਰ। ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਮਨ ਵਿਚ ਨਿਸਚੈ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੁਖਸਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਤਸ੍ਯੈਵ ਵਧੋਪਾਯਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ। ਸ ਤੂष੍ਣੀਂ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਵੀਰੋ ਦੇਵਰਾਜਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ। ਉਹ ਵੱਡਾ ਤੇਜਸਵੀ ਅਤੇ ਬਹਾਦਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮਤਿਰ੍ਧੀਮਾਨ੍ਵਧੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸੋऽਭਵਤ੍। ਵਜ੍ਰਮਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਿਪਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਸ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਨਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਪੱਕੀ ਸੋਚ ਅਤੇ ਸਮਝ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਦੇ ਵਧ ਦੀ ਠਾਨ ਲੈ। 'ਅੱਜ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਵਜਰ ਉਸ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਾਂਗਾ, ਉਹ ਬਚ ਨਹੀਂ ਸਕੇਗਾ।'
ਸ਼ਤ੍ਰੁਃ ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧੋ ਨੋਪੇਕ੍ਸ਼੍ਯੋ ਦੁਰ੍ਬਲੋऽਪਿ ਬਲੀਯਸਾ। ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਕृਤ੍ਵਾ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਵਧੇ ਦृਢਾਮ੍
ਦੁਸ਼ਮਣ ਜੇ ਵਧ ਗਿਆ ਹੋਵੇ ਤਾਂ, ਚਾਹੇ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਵੇ, ਤਾਕਤਵਰ ਨੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੀ ਅਕਲ ਨਾਲ ਸੋਚ ਕੇ, ਵਧ ਦੀ ਪੱਕੀ ਨੀਅਤ ਬਣਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਅਥ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਨਿਭਂ ਘੋਰਰੂਪਂ ਭਯਾਵਹਮ੍। ਮੁਮੋਚ ਵਜ੍ਰਂ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਵੱਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਵਜਰ ਸੁੱਟਿਆ।
ਸ ਪਪਾਤ ਹਤਸ੍ਤੇਨ ਵਜ੍ਰੇਣ ਦृਢਮਾਹਤਃ। ਪਰ੍ਵਤਸ੍ਯੇਵ ਸ਼ਿਖਰਂ ਪ੍ਰਣੁਨ੍ਨਂ ਮੇਦਿਨੀਤਲੇ
ਉਹ ਵਜਰ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਕਾਰਨ ਮਰ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਂ ਤੁ ਵਜ੍ਰਹਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਯਾਨਮਚਲੋਪਮਮ੍। ਨ ਸ਼ਰ੍ਮ ਲੇਭੇ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਦੀਪਿਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤੇਜਸਾ
ਜਦ ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਜਰ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਹੋਏ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਪਏ ਹੋਏ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਤੇਜਸਵੀ ਚਮਕ ਦੇ ਕਾਰਨ ਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਚੈਨ ਨਹੀਂ ਆਇਆ।
ਹਤੋऽਪਿ ਦੀਪ੍ਤਤੇਜਾਃ ਸ ਜੀਵਨ੍ਨਿਵ ਹਿ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ। ਘਾਤਿਤਸ੍ਯ ਸ਼ਿਰਾਂਸ੍ਯਾਜੌ ਜੀਵਨ੍ਤੀਵਾਦ੍ਭੁਤਾਨਿ ਵੈ
ਮਰਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ, ਉਹ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਜੀਉਂਦਾ ਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ; ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਉਸ ਦੇ ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਸਿਰ ਵੀ ਅਜੀਬ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦੇ ਜਿਹੇ ਲੱਗਦੇ ਸਨ।
ਸ਼ਿਰਾਂਸਿ ਤਸ੍ਯਾਜਾਯਨ੍ਤ ਤ੍ਰੀਣ੍ਯੇਵ ਸ਼ਕੁਨਾਸ੍ਤ੍ਰਯਃ। ਤਿਤ੍ਤਿਰਿਃ ਕਲਵਿਙ੍ਕਸ਼੍ਚ ਤਥੈਵ ਚ ਕਪਿਞ੍ਜਲਃ । ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਸ਼ਿਰਾਂਸ੍ਯੇਵ ਜਾਯਨ੍ਤੇ ਤਾਨਿ ਭਾਰਤ
ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਸਿਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਤਿੰਨ ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ: ਇੱਕ ਤਿਤਤਰੀ, ਇੱਕ ਕਲਵਿੰਕ, ਤੇ ਇੱਕ ਕਪਿੰਜਲ। ਵਿਸ਼ਵਰੂਪ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਇਹ ਵੀ ਭਾਰਤ, ਉੱਧੇ ਹੀ ਨਜ਼ਰ ਆਏ।
ਤਤੋऽਤਿਭੀਤਗਾਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਸ਼ਕ੍ਰ ਆਸ੍ਤੇ ਵਿਚਾਰਯਨ੍। ਅਥਾਜਗਾਮ ਪਰਸ਼ੁਂ ਸ੍ਕਨ੍ਧੇਨਾਦਾਯ ਵਰ੍ਧਕਿਃ
ਫਿਰ, ਸ਼ਕਰ ਡਰ ਕਰਕੇ ਕੰਬਦੇ ਹੱਥ-ਪੈਰ ਨਾਲ ਬੈਠ ਗਿਆ ਸੋਚਦਾ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਇੱਕ ਵੱਡਾੜੀ ਆਪਣਾ ਕੁਹਾ ਕੰਧੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਆ ਗਿਆ।