ਕਰ੍ਣਾਰ੍ਜੁਨਾਭ੍ਯਾਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਦ੍ਵੈਰਥੇ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮ । ਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਭਵਤਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸਾਰਥ੍ਯਂ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜਦੋਂ ਕਰਣ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਇਕ-ਇਕ ਵਾਰ ਜੰਗ ਕਰਨਗੇ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੂੰ ਕਰਣ ਦਾ ਰਥ ਚਲਾਉਣਾ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਤਤ੍ਰ ਪਾਲ੍ਯੋऽਰ੍ਜੁਨੋ ਰਾਜਨ੍ਯਦਿ ਮਤ੍ਪ੍ਰਿਯਮਿਚ੍ਛਸਿ। ਤੇਜੋਵਧਸ਼੍ਚ ਤੇ ਕਾਰ੍ਯਃ ਸੌਤੇਰਸ੍ਮਞ੍ਜਯਾਵਹ੍ਨਃ । ਅਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਪਿ ਹ੍ਯੇਤਤ੍ਕਰ੍ਮੁਮਰ੍ਹਸਿ ਮਾਤੁਲ
ਉਥੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ, ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦੇਣਾ ਤੇ ਰਥ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਣਾ ਵੀ ਤੇਰਾ ਕੰਮ ਹੈ; ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਕਰਨਾ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਤੂੰ ਇਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਾਮਾ।
ਸ਼੍ਰृਣੁ ਪਾਣ੍ਡਵ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਯਦ੍ਬ੍ਰਵੀषਿ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਤੇਜੋਵਧਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਮਾਂ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸਙ੍ਗਮੇ
ਸੁਣ, ਹੇ ਪਾਂਡਵ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਤੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਤਮਾ; ਮੈਂ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਘਟਾਉਣ ਲਈ ਉੱਥੇ ਹੋਵਾਂਗਾ।
ਅਹਂ ਤਸ੍ਯ ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਸਙ੍ਘ੍ਰਾਮੇ ਸਾਰਥਿਰ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍। ਵਾਸੁਦੇਵੇਨ ਹਿ ਸਮਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਾਂ ਸੋऽਭਿਮਨ੍ਯਤੋ
ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਸ ਦਾ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵਾਂਗਾ, ਇਹ ਪੱਕਾ ਹੈ; ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੈਨੂੰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਹਂ ਕੁਰੁਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਪ੍ਰਤੀਪਮਹਿਤਂ ਵਚਃ। ਧ੍ਰੁਵਂ ਸਂਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਯੋਦ੍ਧੁਕਾਮਸ੍ਯ ਸਂਯੁਗੇ
ਹੇ ਕੁਰੁਸ਼ਾਰਦੂਲ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਜੰਗ ਵਿਚ ਲੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰੇਗਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਹਿਤ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਗੱਲਾਂ ਜ਼ਰੂਰ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਯਥਾ ਸ ਹृਤਦਰ੍ਪਸ਼੍ਚ ਹृਤਤੇਜਾਸ਼੍ਚ ਪਾਣ੍ਡਵ । ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਸੁਖਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਸਤ੍ਯਮੇਤਦ੍ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤੇ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਤਾਕਤ ਲੈ ਲਈ ਜਾਵੇਗੀ, ਹੇ ਪਾਂਡਵ, ਉਹ ਮਾਰਨ ਲਈ ਆਸਾਨ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ; ਮੈਂ ਇਹ ਸੱਚ ਤੈਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਏਵਮੇਤਤ੍ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਯਥਾ ਤਾਤ ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਥ ਮਾਮ੍। ਯਚ੍ਚਾਨ੍ਯਦਪਿ ਸ਼ਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਤ੍ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਤਾਤਾ, ਮੈਂ ਉਹੀ ਕਰਾਂਗਾ; ਤੇ ਜੋ ਹੋਰ ਵੀ ਮੈਂ ਕਰ ਸਕਾਂ, ਉਹ ਵੀ ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਕਰਾਂਗਾ।
ਯਚ੍ਚ ਦੁਃਖਂ ਤ੍ਵਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਦ੍ਯੂਤੇ ਵੈ ਕृष੍ਣਯਾ ਸਹ। ਪਰੁषਾਣਿ ਚ ਵਾਕ੍ਯਾਨਿ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰਕृਤਾਨਿ ਵੈ
ਜੋ ਦੁੱਖ ਤੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਜੂਏ ਵਿਚ ਸਹਿ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰ ਨੇ ਕਹੀਆਂ ਕਠੋਰ ਗੱਲਾਂ ਵੀ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ।
ਜਟਾਸੁਰਾਤ੍ਪਰਿਕ੍ਲੇਸ਼ਃ ਕੀਚਕਾਚ੍ਚ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤੇ। ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾऽਧਿਗਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਦਮਯਨ੍ਤ੍ਯਾ ਯਥਾऽਸ਼ੁਭਮ੍
ਜਟਾਸੁਰ ਤੋਂ ਆਇਆ ਕਲੇਸ਼, ਕੀਚਕ ਤੋਂ, ਤੇ ਵੱਡਾ ਜੂਆ; ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੇ ਜੋ ਕੁਝ ਸਹਿ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਦਮਯੰਤੀ ਨੇ ਅਸ਼ੁਭ ਸਹਿ ਲਿਆ।
ਸਰ੍ਵਂ ਦੁਃਖਮਿਦਂ ਵੀਰ ਸੁਖੋਦਰ੍ਕਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਨਾਤ੍ਰ ਮਨ੍ਯੁਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਰ੍ਯੋ ਵਿਧਿਰ੍ਹਿ ਬਲਵਤ੍ਤਰਃ
ਹੇ ਵੀਰ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਦੁੱਖ ਆਖਿਰ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਬਦਲੇਗਾ; ਤੂੰ ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਕਿਸਮਤ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਦੁਃਖਾਨਿ ਹਿ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ। ਦੇਵੈਰਪਿ ਹਿ ਦੁਃਖਾਨਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨਿ ਜਗਤੀਪਤੇ
ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਵੀ, ਹੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਦੇਵਤੇ ਵੀ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਰਾਜਨ੍ਸਭਾਰ੍ਯੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਅਨੁਭੂਤਂ ਮਹਦ੍ਦੁਃਖਂ ਦੇਵਰਾਜੇਨ ਭਾਰਤ
ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਕਿ ਇੰਦਰ ਨੇ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਲਿਆ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਕਥਮਿਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਭਾਰ੍ਯੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਦੁਃਖਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਪਰਂ ਘੋਰਮੇਤਦਿਚ੍ਛਾਮਿ ਵੇਦਿਤੁਮ੍
ਕਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਐਸਾ ਭਿਆਨਕ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਲਿਆ? ਮੈਂ ਇਹ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ਪੁਰਾਵृਤ੍ਤਮਿਤਿਹਾਸਂ ਪੁਰਾਤਨਮ੍। ਸਭਾਰ੍ਯੇਣ ਯਥਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਦੁਃਖਮਿਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਭਾਰਤ
ਸੁਣ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਪੁਰਾਣਾ ਇਤਿਹਾਸ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਲਿਆ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਰ੍ਹ੍ਯਾਸੀਦ੍ਦੇਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਮਹਾਤਪਾਃ । ਸ ਪੁਤ੍ਰਂ ਵੈ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸਮਿਨ੍ਦ੍ਰਦ੍ਰੋਹਾਤ੍ਕਿਲਾਸृਜਤ੍
ਤਵਸ਼ਟਾ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸੀ, ਵੱਡਾ ਤਪਸੀ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਐਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਤ੍ਸ੍ਥਾਨਂ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪੋ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ । ਤੈਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਵਦਨੈਰ੍ਘੋਰੈਃ ਸੂਰ੍ਯੇਨ੍ਦੁਜ੍ਵਲਨੋਪਮੈਃ
ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਵਿਸ਼ਵਰੂਪ ਇੰਦਰ ਦੀ ਥਾਂ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਤਿੰਨ ਡਰਾਉਣੇ ਮੁੱਖ ਸਨ, ਜੋ ਸੂਰਜ, ਚੰਦ ਅਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ।
ਵੇਦਾਨੇਕੇਨ ਸੋऽਧੀਤੇ ਸੁਰਾਮੇਕੇਨ ਚਾਪਿਬਤ੍। ਏਕੇਨ ਚ ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪਿਬਨ੍ਨਿਵ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਤੇ
ਉਹ ਇੱਕ ਮੁੱਖ ਨਾਲ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਦਾ ਸੀ, ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਸੋਮ ਪੀਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਤੀਜੇ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਐਸਾ ਤੱਕਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਸ ਤਪਸ੍ਵੀ ਮੁਦੁਰ੍ਦਾਨ੍ਤੋ ਧਰ੍ਮੇ ਤਪਸਿ ਚੋਦ੍ਯਤਃ । ਤਪਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਤ੍ਤੀਵ੍ਰਂ ਸੁਦੁਸ਼੍ਚਰਮਰਿਨ੍ਦਮ
ਉਹ ਤਪਸੀ, ਨਰਮ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਧਰਮ ਅਤੇ ਤਪ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਤਪ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ, ਤੇਜ਼ ਅਤੇ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਪੋਵੀਰ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਂ ਚਾਮਿਤਤੇਜਸਃ । ਵਿषਾਦਮਗਮਚ੍ਛਕ੍ਰ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋऽਯਂ ਮਾ ਭਵੇਦਿਤਿ
ਉਸ ਦੀ ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਅਟੱਲ ਸਚਾਈ ਦੇਖ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ ਕਿ ਕਿਤੇ ਉਹ ਇੰਦਰ ਨਾ ਬਣ ਜਾਵੇ।
ਕਥਂ ਸਜ੍ਜੇਚ੍ਚ ਭੋਗੇषੁ ਨ ਚ ਤਪ੍ਯੇਨ੍ਮਹਤ੍ਤਪਃ । ਵਿਵਰ੍ਧਮਾਨਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾਃ ਸਰ੍ਵਂ ਹਿ ਭੁਵਨਂ ਗ੍ਰਸੇਤ੍
ਕਿਵੇਂ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸੁਖ-ਸਵੈਰਿਆਂ ਵਿਚ ਲੱਗ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਤਪ ਨਾ ਕਰੇ? ਜੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਵਧਦਾ ਰਿਹਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਨਿਗਲ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਬਹੁਧਾ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍ਭਰਤਰ੍षਭ । ਆਜ੍ਞਾਪਯਤ੍ਸੋऽਪ੍ਸਰਸਸ੍ਤ੍ਵष੍ਟृਪੁਤ੍ਰਪ੍ਰਲੋਭਨੇ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਬਹੁਤ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸੋਚ ਕੇ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਤਵਸ਼ਟਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਫਸਾਉਣ।
ਯਥਾ ਸ ਸਜ੍ਜੇਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾਃ ਕਾਮਭੋਗੇषੁ ਵੈ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਕੁਰੁਤ ਗਚ੍ਛਧ੍ਵਂ ਪ੍ਰਲੋਭਯਤ ਮਾਚਿਰਮ੍
ਇਹ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਓ ਕਿ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਗਹਿਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੰਦਰੀ ਸੁਖਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗ ਜਾਵੇ। ਤੁਰੰਤ ਜਾਓ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫਸਾਓ, ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰੋ।
ਸ਼ृਙ੍ਗਾਰਵੇषਾਃ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣ੍ਯੋ ਹਾਰੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਮਨੋਹਰੈਃ । ਹਾਵਭਾਵਸਮਾਯੁਕ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸੌਨ੍ਦਰ੍ਯਸ਼ੋਭਿਤਾਃ
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੁਹਾਵਣੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿਚ ਸਜਾਓ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਕਮਰਾਂ ਨਾਲ, ਮਨਮੋਹਣ ਹਾਰ ਪਾ ਕੇ, ਹਾਵ-ਭਾਵ ਦਿਖਾ ਕੇ, ਅਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਵਿਚ।
ਪ੍ਰਲੋਭਯਤ ਭਦ੍ਰਂ ਵਃ ਸ਼ਮਯਧ੍ਵਂ ਭਯਂ ਮਮ। ਅਸ੍ਵਸ੍ਥਂ ਹ੍ਯਾਤ੍ਮਨਾਤ੍ਮਾਨਂ ਲਕ੍ਸ਼ਯਾਮਿ ਵਰਾਙ੍ਗਨਾਃ
ਜਾਓ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫਸਾਓ, ਤੁਹਾਡੀ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇ। ਮੇਰਾ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰੋ। ਹੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਮੈਂ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੇਰਾ ਮਨ ਅੰਦਰੋਂ ਬੇਚੈਨ ਹੈ।
ਤਥਾ ਯਤ੍ਨਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਃ ਸ਼ਕ੍ਰ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਲੋਭਨੇ। ਯਥਾ ਨਾਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਭਯਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਬਲਨਿषੂਦਨ
ਹੇ ਸ਼ਕਰ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਫਸਾਉਣ ਲਈ ਪੂਰਾ ਯਤਨ ਕਰਾਂਗੇ, ਤਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਉਸ ਤੋਂ ਡਰ ਨਾ ਕਰਨਾ ਪਵੇ, ਹੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।
ਨਿਰ੍ਦਹਨ੍ਨਿਵ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਭ੍ਯਾਂ ਯੋऽਸਾਵਾਸ੍ਤੇ ਤਪੋਨਿਧਿਃ। ਤਂ ਪ੍ਰਲੋਯਿਤੁਂ ਦੇਵ ਗਚ੍ਛਾਮਃ ਸਹਿਤਾ ਵਯਮ੍
ਉਹ ਜੋ ਤਪ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਬਣ ਕੇ ਬੈਠਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾੜ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਫਸਾਉਣ ਲਈ ਜਾਵਾਂਗੇ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਤਾਸ੍ਤ੍ਵਨੁਜ੍ਞਾਤਾ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸੋऽਨ੍ਤਿਕਮ੍। ਤਤ੍ਰ ਤਾ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਭਾਵੈਰ੍ਲੋਭਯਨ੍ਤ੍ਯੋ ਵਰਾਙ੍ਗਨਾਃ
ਇੰਦਰ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਕੋਲ ਗਈਆਂ। ਉਥੇ, ਉਹ ਸੋਹਣੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਫਸਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗੀਆਂ।
ਨृਤ੍ਤਂ ਸਂਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸੁਸ੍ਤਥੈਵਾਙ੍ਗੇषੁ ਸੌष੍ਠਵਮ੍। ਨਾਭ੍ਯਗਚ੍ਛਤ੍ਪ੍ਰਹਰ੍षਂ ਤਾਃ ਸ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਸੁਮਹਾਤਪਾਃ
ਉਹ ਨੱਚਣ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਲਚਕ ਦਿਖਾਉਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਪਰ ਉਹ ਵੱਡਾ ਤਪਸੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਸਕਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਿ ਵਸ਼ੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੂਰ੍ਣਸਾਗਰਸਨ੍ਨਿਭਃ। ਤਾਸ੍ਤੁ ਯਤ੍ਨਂ ਪਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੁਨਃ ਸ਼ਕ੍ਰਮੁਪਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ 'ਤੇ ਪੂਰਾ ਕਾਬੂ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ, ਪੂਰੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ। ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਕੇ ਮੁੜ ਸ਼ਕਰ ਕੋਲ ਆ ਗਈਆਂ।
ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਦੇਵਰਾਜਮਥਾਬ੍ਰੁਵਨ੍। ਨ ਸ ਸ਼ਕ੍ਯਃ ਸੁਦੁਰ੍ਧਰ੍षੋ ਧੈਰ੍ਯਾਚ੍ਚਾਲਯਿਤੁਂ ਪ੍ਰਭੋ
ਸਭ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਔਖਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਧੀਰਜ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹਿਲਾਇਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।'