ਅਜ੍ਞਾਤਵਾਸਂ ਘੋਰਂ ਚ ਵਸਤਾ ਦੁष੍ਕਰਂ ਕृਤਮ੍ । ਦੁਃਖਮੇਵ ਕੁਤਃ ਸੌਖ੍ਯਂ ਰਾਜ੍ਯਭ੍ਰष੍ਟਸ੍ਯ ਭਾਰਤ
ਅਜਾਣੇ ਵਾਸ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਔਖਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ; ਰਾਜ ਭੁੱਲ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਲਈ ਸਿਰਫ਼ ਦੁੱਖ ਸੀ, ਸੁਖ ਕਿੱਥੇ ਸੀ, ਹੇ ਭਾਰਤ?
ਸਤ੍ਯੇ ਤਪਸਿ ਦਾਨੇ ਚ ਤਵ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ । ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਦਮਸ਼੍ਚਾਹਿਂਸਾ ਚ ਸਤ੍ਯਂ ਚੈਵ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਸੱਚ, ਤਪ ਤੇ ਦਾਨ ਵਿਚ ਤੇਰੀ ਮੱਤ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ; ਧੀਰਜ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ, ਅਹਿੰਸਾ ਤੇ ਸੱਚ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਹਨ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ।
ਅਦ੍ਭੁਤਸ਼੍ਚ ਪੁਨਰ੍ਲੋਕਸ੍ਤ੍ਵਯਿ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਃ। ਮृਦੁਰ੍ਵਦਾਨ੍ਯੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯੋ ਦਾਨ੍ਤੋ ਧਰ੍ਮਪਰਾਯਣਃ
ਵਿਸ਼ਵ ਫਿਰ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਰਾਜਾ; ਤੂੰ ਨਰਮ, ਦਾਨੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਾਸ੍ਤੇ ਵਿਦਿਤਾ ਰਾਜਨ੍ਬਹਵੋ ਲੋਕਸਾਕ੍ਸ਼ਿਕਾਃ । ਸਰ੍ਵਂ ਜਗਦਿਦਂ ਤਾਤ ਵਿਦਿਤਂ ਤੇ ਪਰਨ੍ਤਪ
ਤੇਰੇ ਧਰਮ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ, ਰਾਜਾ; ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ, ਪਿਆਰੇ, ਤੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਤਾ ਹੈ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ।
ਮੁਦਿਤਸ਼੍ਚ ਪੁਨਰ੍ਲੋਕਸ੍ਤ੍ਵਯਿ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤੇ । ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਮਿਦਂ ਰਾਜਨ੍ਪਾਰਿਤਂ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਵਿਸ਼ਵ ਫਿਰ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਟਿਕ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੈ, ਰਾਜਾ; ਭਾਗ ਨਾਲ ਇਹ ਔਖਾ ਸਮਾਂ ਪਾਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ।
ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸਹਾਨੁਗਮ੍। ਨਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਦੁष੍ਕਰਂ ਰਾਜਂਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਧਰ੍ਮਨਿਚਯਂ ਪ੍ਰਭੋ
ਭਾਗ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਧਰਮਵਾਨ, ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਔਖਾ ਸਮਾਂ ਪਾਰ ਕਰ ਚੁੱਕਾ, ਤੂੰ ਧਰਮ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਹੈਂ, ਪ੍ਰਭੂ।
ਤਤੋऽਸ੍ਯਾਕਥਯਦ੍ਰਾਜਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸਮਾਗਮਮ੍। ਤਚ੍ਚ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਵਰਦਾਨਂ ਚ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਦੱਸਿਆ, ਤੇ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਜੋ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਵੀ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਸੁਕृਤਂ ਤੇ ਕृਤਂ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਹृष੍ਟੇਨਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਨਾ । ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਯ ਯਦ੍ਵੀਰ ਤ੍ਵਯਾ ਵਾਚਾ ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਤੂੰ ਚੰਗਾ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਜੋ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਵਚਨ ਦੇ ਕੇ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਵੀਰ।
ਏਕਂ ਤ੍ਵਿਚ੍ਛਾਮਿ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਕ੍ਰਿਯਮਾਣਂ ਮਹੀਪਤੇ । ਰਾਜਨ੍ਨਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਪਿ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਸਤ੍ਤਮ
ਮੈਂ ਇਕ ਗੱਲ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਜਨ, ਜੋ ਤੂੰ ਕਰੇ; ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਕਰਨੀ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਤੂੰ ਉਹ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਉੱਚੇ।
ਮਮ ਤ੍ਵਵੇਕ੍ਸ਼ਯਾ ਵੀਰ ਸ਼ृਣੁ ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਾਮਿ ਤੇ। ਭਵਾਨਿਹ ਮਹਾਰਾਜ ਵਾਸੁਦੇਵਸਮੋ ਯੁਧਿ
ਹੇ ਵੀਰ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਸੁਣ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਅਰਜ਼ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਮਹਾਰਾਜਾ ਵਾਸੁਦੇਵ ਵਾਂਗ ਜੰਗ ਵਿਚ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕਰ੍ਣਾਰ੍ਜੁਨਾਭ੍ਯਾਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਦ੍ਵੈਰਥੇ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮ । ਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਭਵਤਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸਾਰਥ੍ਯਂ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜਦੋਂ ਕਰਣ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਇਕ-ਇਕ ਵਾਰ ਜੰਗ ਕਰਨਗੇ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੂੰ ਕਰਣ ਦਾ ਰਥ ਚਲਾਉਣਾ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਤਤ੍ਰ ਪਾਲ੍ਯੋऽਰ੍ਜੁਨੋ ਰਾਜਨ੍ਯਦਿ ਮਤ੍ਪ੍ਰਿਯਮਿਚ੍ਛਸਿ। ਤੇਜੋਵਧਸ਼੍ਚ ਤੇ ਕਾਰ੍ਯਃ ਸੌਤੇਰਸ੍ਮਞ੍ਜਯਾਵਹ੍ਨਃ । ਅਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਪਿ ਹ੍ਯੇਤਤ੍ਕਰ੍ਮੁਮਰ੍ਹਸਿ ਮਾਤੁਲ
ਉਥੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ, ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦੇਣਾ ਤੇ ਰਥ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਣਾ ਵੀ ਤੇਰਾ ਕੰਮ ਹੈ; ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਕਰਨਾ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਤੂੰ ਇਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਾਮਾ।
ਸ਼੍ਰृਣੁ ਪਾਣ੍ਡਵ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਯਦ੍ਬ੍ਰਵੀषਿ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਤੇਜੋਵਧਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਮਾਂ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸਙ੍ਗਮੇ
ਸੁਣ, ਹੇ ਪਾਂਡਵ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਤੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਤਮਾ; ਮੈਂ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਘਟਾਉਣ ਲਈ ਉੱਥੇ ਹੋਵਾਂਗਾ।
ਅਹਂ ਤਸ੍ਯ ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਸਙ੍ਘ੍ਰਾਮੇ ਸਾਰਥਿਰ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍। ਵਾਸੁਦੇਵੇਨ ਹਿ ਸਮਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਾਂ ਸੋऽਭਿਮਨ੍ਯਤੋ
ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਸ ਦਾ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵਾਂਗਾ, ਇਹ ਪੱਕਾ ਹੈ; ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੈਨੂੰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਹਂ ਕੁਰੁਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਪ੍ਰਤੀਪਮਹਿਤਂ ਵਚਃ। ਧ੍ਰੁਵਂ ਸਂਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਯੋਦ੍ਧੁਕਾਮਸ੍ਯ ਸਂਯੁਗੇ
ਹੇ ਕੁਰੁਸ਼ਾਰਦੂਲ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਜੰਗ ਵਿਚ ਲੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰੇਗਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਹਿਤ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਗੱਲਾਂ ਜ਼ਰੂਰ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਯਥਾ ਸ ਹृਤਦਰ੍ਪਸ਼੍ਚ ਹृਤਤੇਜਾਸ਼੍ਚ ਪਾਣ੍ਡਵ । ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਸੁਖਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਸਤ੍ਯਮੇਤਦ੍ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤੇ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਤਾਕਤ ਲੈ ਲਈ ਜਾਵੇਗੀ, ਹੇ ਪਾਂਡਵ, ਉਹ ਮਾਰਨ ਲਈ ਆਸਾਨ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ; ਮੈਂ ਇਹ ਸੱਚ ਤੈਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਏਵਮੇਤਤ੍ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਯਥਾ ਤਾਤ ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਥ ਮਾਮ੍। ਯਚ੍ਚਾਨ੍ਯਦਪਿ ਸ਼ਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਤ੍ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਤਾਤਾ, ਮੈਂ ਉਹੀ ਕਰਾਂਗਾ; ਤੇ ਜੋ ਹੋਰ ਵੀ ਮੈਂ ਕਰ ਸਕਾਂ, ਉਹ ਵੀ ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਕਰਾਂਗਾ।
ਯਚ੍ਚ ਦੁਃਖਂ ਤ੍ਵਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਦ੍ਯੂਤੇ ਵੈ ਕृष੍ਣਯਾ ਸਹ। ਪਰੁषਾਣਿ ਚ ਵਾਕ੍ਯਾਨਿ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰਕृਤਾਨਿ ਵੈ
ਜੋ ਦੁੱਖ ਤੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਜੂਏ ਵਿਚ ਸਹਿ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰ ਨੇ ਕਹੀਆਂ ਕਠੋਰ ਗੱਲਾਂ ਵੀ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ।
ਜਟਾਸੁਰਾਤ੍ਪਰਿਕ੍ਲੇਸ਼ਃ ਕੀਚਕਾਚ੍ਚ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤੇ। ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾऽਧਿਗਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਦਮਯਨ੍ਤ੍ਯਾ ਯਥਾऽਸ਼ੁਭਮ੍
ਜਟਾਸੁਰ ਤੋਂ ਆਇਆ ਕਲੇਸ਼, ਕੀਚਕ ਤੋਂ, ਤੇ ਵੱਡਾ ਜੂਆ; ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੇ ਜੋ ਕੁਝ ਸਹਿ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਦਮਯੰਤੀ ਨੇ ਅਸ਼ੁਭ ਸਹਿ ਲਿਆ।
ਸਰ੍ਵਂ ਦੁਃਖਮਿਦਂ ਵੀਰ ਸੁਖੋਦਰ੍ਕਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਨਾਤ੍ਰ ਮਨ੍ਯੁਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਰ੍ਯੋ ਵਿਧਿਰ੍ਹਿ ਬਲਵਤ੍ਤਰਃ
ਹੇ ਵੀਰ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਦੁੱਖ ਆਖਿਰ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਬਦਲੇਗਾ; ਤੂੰ ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਕਿਸਮਤ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਦੁਃਖਾਨਿ ਹਿ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ। ਦੇਵੈਰਪਿ ਹਿ ਦੁਃਖਾਨਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨਿ ਜਗਤੀਪਤੇ
ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਵੀ, ਹੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਦੇਵਤੇ ਵੀ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਰਾਜਨ੍ਸਭਾਰ੍ਯੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਅਨੁਭੂਤਂ ਮਹਦ੍ਦੁਃਖਂ ਦੇਵਰਾਜੇਨ ਭਾਰਤ
ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਕਿ ਇੰਦਰ ਨੇ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਲਿਆ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਕਥਮਿਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਭਾਰ੍ਯੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਦੁਃਖਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਪਰਂ ਘੋਰਮੇਤਦਿਚ੍ਛਾਮਿ ਵੇਦਿਤੁਮ੍
ਕਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਐਸਾ ਭਿਆਨਕ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਲਿਆ? ਮੈਂ ਇਹ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ਪੁਰਾਵृਤ੍ਤਮਿਤਿਹਾਸਂ ਪੁਰਾਤਨਮ੍। ਸਭਾਰ੍ਯੇਣ ਯਥਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਦੁਃਖਮਿਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਭਾਰਤ
ਸੁਣ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਪੁਰਾਣਾ ਇਤਿਹਾਸ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਲਿਆ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਰ੍ਹ੍ਯਾਸੀਦ੍ਦੇਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਮਹਾਤਪਾਃ । ਸ ਪੁਤ੍ਰਂ ਵੈ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸਮਿਨ੍ਦ੍ਰਦ੍ਰੋਹਾਤ੍ਕਿਲਾਸृਜਤ੍
ਤਵਸ਼ਟਾ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸੀ, ਵੱਡਾ ਤਪਸੀ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਐਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਤ੍ਸ੍ਥਾਨਂ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪੋ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ । ਤੈਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਵਦਨੈਰ੍ਘੋਰੈਃ ਸੂਰ੍ਯੇਨ੍ਦੁਜ੍ਵਲਨੋਪਮੈਃ
ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਵਿਸ਼ਵਰੂਪ ਇੰਦਰ ਦੀ ਥਾਂ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਤਿੰਨ ਡਰਾਉਣੇ ਮੁੱਖ ਸਨ, ਜੋ ਸੂਰਜ, ਚੰਦ ਅਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ।
ਵੇਦਾਨੇਕੇਨ ਸੋऽਧੀਤੇ ਸੁਰਾਮੇਕੇਨ ਚਾਪਿਬਤ੍। ਏਕੇਨ ਚ ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪਿਬਨ੍ਨਿਵ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਤੇ
ਉਹ ਇੱਕ ਮੁੱਖ ਨਾਲ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਦਾ ਸੀ, ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਸੋਮ ਪੀਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਤੀਜੇ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਐਸਾ ਤੱਕਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਸ ਤਪਸ੍ਵੀ ਮੁਦੁਰ੍ਦਾਨ੍ਤੋ ਧਰ੍ਮੇ ਤਪਸਿ ਚੋਦ੍ਯਤਃ । ਤਪਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਤ੍ਤੀਵ੍ਰਂ ਸੁਦੁਸ਼੍ਚਰਮਰਿਨ੍ਦਮ
ਉਹ ਤਪਸੀ, ਨਰਮ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਧਰਮ ਅਤੇ ਤਪ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਤਪ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ, ਤੇਜ਼ ਅਤੇ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਪੋਵੀਰ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਂ ਚਾਮਿਤਤੇਜਸਃ । ਵਿषਾਦਮਗਮਚ੍ਛਕ੍ਰ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋऽਯਂ ਮਾ ਭਵੇਦਿਤਿ
ਉਸ ਦੀ ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਅਟੱਲ ਸਚਾਈ ਦੇਖ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ ਕਿ ਕਿਤੇ ਉਹ ਇੰਦਰ ਨਾ ਬਣ ਜਾਵੇ।
ਕਥਂ ਸਜ੍ਜੇਚ੍ਚ ਭੋਗੇषੁ ਨ ਚ ਤਪ੍ਯੇਨ੍ਮਹਤ੍ਤਪਃ । ਵਿਵਰ੍ਧਮਾਨਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾਃ ਸਰ੍ਵਂ ਹਿ ਭੁਵਨਂ ਗ੍ਰਸੇਤ੍
ਕਿਵੇਂ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸੁਖ-ਸਵੈਰਿਆਂ ਵਿਚ ਲੱਗ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਤਪ ਨਾ ਕਰੇ? ਜੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਵਧਦਾ ਰਿਹਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਨਿਗਲ ਸਕਦਾ ਹੈ।