ਤਥਾ ਭੀਮਾਰ੍ਜੁਨੌ ਹृष੍ਟੌ ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰੀਯੌ ਚ ਯਮਾਵੁਭੌ । ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਚ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਚ ਅਭਿਮਨ੍ਯੁਸ਼੍ਚ ਭਾਰਤ
ਭੀਮ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਵੀ, ਤੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਸੁਭਦਰਾ ਅਤੇ ਅਭਿਮਨ्यु ਵੀ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਸਮੇਤ੍ਯ ਚ ਮਹਾਪਾਹੁਂ ਸ਼ਲ੍ਯਂ ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤਸ੍ਤਦਾ । ਪਾਦ੍ਯਮਰ੍ਘ੍ਯਂ ਚ ਗਾਂ ਚੈਵ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਾਹ੍ਯ ਪੁਰੋਧਸਾ
ਮਹਾਨ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ ਸ਼ਲਯ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਵਲੋਂ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਅਰਘ ਅਤੇ ਇਕ ਗਾਂ ਲੈ ਕੇ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ।
ਕਤਾਞ੍ਜਲਿਰਦੀਨਾਤ੍ਮਾ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸ਼ਲ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਤੇऽਸ੍ਤੁ ਵੈ ਰਾਜਨ੍ਨੇਤਦਾਸਨਮਾਸ੍ਯਤਾਮ੍
ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਨਿਰਭੈ ਤੇ ਧਰਮਵਾਨ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਸ਼ਲਯ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, 'ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੁਹਾਡਾ ਸਵਾਗਤ ਹੈ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਸ ਅਸਨ ਤੇ ਬੈਠੋ।'
ਤਤੋ ਨ੍ਯषੀਦਚ੍ਛਲ੍ਯਸ਼੍ਚ ਕਾਞ੍ਚਨੇ ਪਰਮਾਸਨੇ । ਤਤ੍ਰ ਪਾਦ੍ਯਥਾਰ੍ਘ੍ਯਂ ਚ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਫਿਰ ਸ਼ਲਯ ਸੋਨੇ ਦੇ ਵਧੀਆ ਅਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਉਥੇ ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਤੇ ਅਰਘ ਦਿੱਤਾ।
ਦੁਃਖਸ੍ਯੈਤਸ੍ਯ ਮਹਤੋ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਕृਤਸ੍ਯ ਵੈ। ਅਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਫਲਂ ਰਾਜਨ੍ਹਤ੍ਵਾ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਪਰਨ੍ਤਪ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਲੋਂ ਹੋਏ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਫਲ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਜਰੂਰ ਪਾਵੋਗੇ।
ਵਿਦਿਤਂ ਤੇ ਮਹਾਰਾਜ ਲੋਕਤਨ੍ਤ੍ਰਂ ਨਰਾਧਿਪ । ਤਸ੍ਮਾਲ੍ਲੋਕਕृਤਂ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਤਵ ਤਾਤ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਤੁਸੀਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਵਾਇਤਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਮਹਾਰਾਜਾ, ਇਸ ਲਈ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਕੀਤੇ ਕੰਮ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਤਾ ਹਨ, ਪਿਆਰੇ।
ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਚਾਰ੍ਘ੍ਯਂ ਵਿਧਿਵਨ੍ਮਦ੍ਰਰਾਜਾਯ ਭਾਰਤ। ਕੁਸ਼ਲਂ ਪਾਣ੍ਡਵੋऽਪृਚ੍ਛਚ੍ਛਲ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਸੁਖਾਵਹਮ੍
ਮਦਰਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਅਰਘ ਦਿੱਤਿਆਂ, ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਸ਼ਲਯ ਦੀ ਖੈਰ-ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਪੁੱਛੀ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਸੁਖ ਚਾਹਿਆ।
ਸ ਤੈਃ ਪਰਿਵृਤਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਪਾਣ੍ਡਵੈਰ੍ਧਰ੍ਮਚਾਰਿਭਿਃ । ਆਸਨੇ ਚੋਪਵਿष੍ਟਃ ਸ ਸ਼ਲ੍ਯਃ ਪਾਰ੍ਥਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ ਸਭ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸ਼ਲਯ ਅਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਕੁਸ਼ਲਂ ਰਾਜਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ । ਅਰਣ੍ਯਵਾਸਾਦ੍ਦਿष੍ਟ੍ਯਾऽਸਿ ਵਿਮੁਕ੍ਤੋ ਜਯਤਾਂ ਵਰ
ਹਰ ਥਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਹੈ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵਾਰਿਸ; ਭਾਗ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ ਹੋ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ।
ਦੁष੍ਕਰਂ ਤੇ ਕृਤਂ ਰਾਜਨ੍ਨਿਰ੍ਜਨੇ ਗਹਨੇ ਵਨੇ। ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਕृष੍ਣਾਯਾ ਚਾਨਯਾऽਨਘ
ਤੁਸੀਂ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਸੁੰਨੇ ਤੇ ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਅਜ੍ਞਾਤਵਾਸਂ ਘੋਰਂ ਚ ਵਸਤਾ ਦੁष੍ਕਰਂ ਕृਤਮ੍ । ਦੁਃਖਮੇਵ ਕੁਤਃ ਸੌਖ੍ਯਂ ਰਾਜ੍ਯਭ੍ਰष੍ਟਸ੍ਯ ਭਾਰਤ
ਅਜਾਣੇ ਵਾਸ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਔਖਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ; ਰਾਜ ਭੁੱਲ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਲਈ ਸਿਰਫ਼ ਦੁੱਖ ਸੀ, ਸੁਖ ਕਿੱਥੇ ਸੀ, ਹੇ ਭਾਰਤ?
ਸਤ੍ਯੇ ਤਪਸਿ ਦਾਨੇ ਚ ਤਵ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ । ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਦਮਸ਼੍ਚਾਹਿਂਸਾ ਚ ਸਤ੍ਯਂ ਚੈਵ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਸੱਚ, ਤਪ ਤੇ ਦਾਨ ਵਿਚ ਤੇਰੀ ਮੱਤ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ; ਧੀਰਜ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ, ਅਹਿੰਸਾ ਤੇ ਸੱਚ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਹਨ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ।
ਅਦ੍ਭੁਤਸ਼੍ਚ ਪੁਨਰ੍ਲੋਕਸ੍ਤ੍ਵਯਿ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਃ। ਮृਦੁਰ੍ਵਦਾਨ੍ਯੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯੋ ਦਾਨ੍ਤੋ ਧਰ੍ਮਪਰਾਯਣਃ
ਵਿਸ਼ਵ ਫਿਰ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਰਾਜਾ; ਤੂੰ ਨਰਮ, ਦਾਨੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਾਸ੍ਤੇ ਵਿਦਿਤਾ ਰਾਜਨ੍ਬਹਵੋ ਲੋਕਸਾਕ੍ਸ਼ਿਕਾਃ । ਸਰ੍ਵਂ ਜਗਦਿਦਂ ਤਾਤ ਵਿਦਿਤਂ ਤੇ ਪਰਨ੍ਤਪ
ਤੇਰੇ ਧਰਮ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ, ਰਾਜਾ; ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ, ਪਿਆਰੇ, ਤੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਤਾ ਹੈ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ।
ਮੁਦਿਤਸ਼੍ਚ ਪੁਨਰ੍ਲੋਕਸ੍ਤ੍ਵਯਿ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤੇ । ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਮਿਦਂ ਰਾਜਨ੍ਪਾਰਿਤਂ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਵਿਸ਼ਵ ਫਿਰ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਟਿਕ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੈ, ਰਾਜਾ; ਭਾਗ ਨਾਲ ਇਹ ਔਖਾ ਸਮਾਂ ਪਾਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ।
ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸਹਾਨੁਗਮ੍। ਨਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਦੁष੍ਕਰਂ ਰਾਜਂਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਧਰ੍ਮਨਿਚਯਂ ਪ੍ਰਭੋ
ਭਾਗ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਧਰਮਵਾਨ, ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਔਖਾ ਸਮਾਂ ਪਾਰ ਕਰ ਚੁੱਕਾ, ਤੂੰ ਧਰਮ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਹੈਂ, ਪ੍ਰਭੂ।
ਤਤੋऽਸ੍ਯਾਕਥਯਦ੍ਰਾਜਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸਮਾਗਮਮ੍। ਤਚ੍ਚ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਵਰਦਾਨਂ ਚ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਦੱਸਿਆ, ਤੇ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਜੋ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਵੀ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਸੁਕृਤਂ ਤੇ ਕृਤਂ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਹृष੍ਟੇਨਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਨਾ । ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਯ ਯਦ੍ਵੀਰ ਤ੍ਵਯਾ ਵਾਚਾ ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਤੂੰ ਚੰਗਾ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਜੋ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਵਚਨ ਦੇ ਕੇ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਵੀਰ।
ਏਕਂ ਤ੍ਵਿਚ੍ਛਾਮਿ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਕ੍ਰਿਯਮਾਣਂ ਮਹੀਪਤੇ । ਰਾਜਨ੍ਨਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਪਿ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਸਤ੍ਤਮ
ਮੈਂ ਇਕ ਗੱਲ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਜਨ, ਜੋ ਤੂੰ ਕਰੇ; ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਕਰਨੀ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਤੂੰ ਉਹ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਉੱਚੇ।
ਮਮ ਤ੍ਵਵੇਕ੍ਸ਼ਯਾ ਵੀਰ ਸ਼ृਣੁ ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਾਮਿ ਤੇ। ਭਵਾਨਿਹ ਮਹਾਰਾਜ ਵਾਸੁਦੇਵਸਮੋ ਯੁਧਿ
ਹੇ ਵੀਰ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਸੁਣ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਅਰਜ਼ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਮਹਾਰਾਜਾ ਵਾਸੁਦੇਵ ਵਾਂਗ ਜੰਗ ਵਿਚ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕਰ੍ਣਾਰ੍ਜੁਨਾਭ੍ਯਾਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਦ੍ਵੈਰਥੇ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮ । ਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਭਵਤਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸਾਰਥ੍ਯਂ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜਦੋਂ ਕਰਣ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਇਕ-ਇਕ ਵਾਰ ਜੰਗ ਕਰਨਗੇ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੂੰ ਕਰਣ ਦਾ ਰਥ ਚਲਾਉਣਾ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਤਤ੍ਰ ਪਾਲ੍ਯੋऽਰ੍ਜੁਨੋ ਰਾਜਨ੍ਯਦਿ ਮਤ੍ਪ੍ਰਿਯਮਿਚ੍ਛਸਿ। ਤੇਜੋਵਧਸ਼੍ਚ ਤੇ ਕਾਰ੍ਯਃ ਸੌਤੇਰਸ੍ਮਞ੍ਜਯਾਵਹ੍ਨਃ । ਅਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਪਿ ਹ੍ਯੇਤਤ੍ਕਰ੍ਮੁਮਰ੍ਹਸਿ ਮਾਤੁਲ
ਉਥੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ, ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦੇਣਾ ਤੇ ਰਥ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਣਾ ਵੀ ਤੇਰਾ ਕੰਮ ਹੈ; ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਕਰਨਾ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਤੂੰ ਇਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਾਮਾ।
ਸ਼੍ਰृਣੁ ਪਾਣ੍ਡਵ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਯਦ੍ਬ੍ਰਵੀषਿ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਤੇਜੋਵਧਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਮਾਂ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸਙ੍ਗਮੇ
ਸੁਣ, ਹੇ ਪਾਂਡਵ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਤੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਤਮਾ; ਮੈਂ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਘਟਾਉਣ ਲਈ ਉੱਥੇ ਹੋਵਾਂਗਾ।
ਅਹਂ ਤਸ੍ਯ ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਸਙ੍ਘ੍ਰਾਮੇ ਸਾਰਥਿਰ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍। ਵਾਸੁਦੇਵੇਨ ਹਿ ਸਮਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਾਂ ਸੋऽਭਿਮਨ੍ਯਤੋ
ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਸ ਦਾ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵਾਂਗਾ, ਇਹ ਪੱਕਾ ਹੈ; ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੈਨੂੰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਹਂ ਕੁਰੁਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਪ੍ਰਤੀਪਮਹਿਤਂ ਵਚਃ। ਧ੍ਰੁਵਂ ਸਂਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਯੋਦ੍ਧੁਕਾਮਸ੍ਯ ਸਂਯੁਗੇ
ਹੇ ਕੁਰੁਸ਼ਾਰਦੂਲ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਜੰਗ ਵਿਚ ਲੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰੇਗਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਹਿਤ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਗੱਲਾਂ ਜ਼ਰੂਰ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਯਥਾ ਸ ਹृਤਦਰ੍ਪਸ਼੍ਚ ਹृਤਤੇਜਾਸ਼੍ਚ ਪਾਣ੍ਡਵ । ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਸੁਖਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਸਤ੍ਯਮੇਤਦ੍ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤੇ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਤਾਕਤ ਲੈ ਲਈ ਜਾਵੇਗੀ, ਹੇ ਪਾਂਡਵ, ਉਹ ਮਾਰਨ ਲਈ ਆਸਾਨ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ; ਮੈਂ ਇਹ ਸੱਚ ਤੈਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਏਵਮੇਤਤ੍ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਯਥਾ ਤਾਤ ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਥ ਮਾਮ੍। ਯਚ੍ਚਾਨ੍ਯਦਪਿ ਸ਼ਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਤ੍ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਤਾਤਾ, ਮੈਂ ਉਹੀ ਕਰਾਂਗਾ; ਤੇ ਜੋ ਹੋਰ ਵੀ ਮੈਂ ਕਰ ਸਕਾਂ, ਉਹ ਵੀ ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਕਰਾਂਗਾ।
ਯਚ੍ਚ ਦੁਃਖਂ ਤ੍ਵਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਦ੍ਯੂਤੇ ਵੈ ਕृष੍ਣਯਾ ਸਹ। ਪਰੁषਾਣਿ ਚ ਵਾਕ੍ਯਾਨਿ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰਕृਤਾਨਿ ਵੈ
ਜੋ ਦੁੱਖ ਤੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਜੂਏ ਵਿਚ ਸਹਿ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰ ਨੇ ਕਹੀਆਂ ਕਠੋਰ ਗੱਲਾਂ ਵੀ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ।
ਜਟਾਸੁਰਾਤ੍ਪਰਿਕ੍ਲੇਸ਼ਃ ਕੀਚਕਾਚ੍ਚ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤੇ। ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾऽਧਿਗਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਦਮਯਨ੍ਤ੍ਯਾ ਯਥਾऽਸ਼ੁਭਮ੍
ਜਟਾਸੁਰ ਤੋਂ ਆਇਆ ਕਲੇਸ਼, ਕੀਚਕ ਤੋਂ, ਤੇ ਵੱਡਾ ਜੂਆ; ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੇ ਜੋ ਕੁਝ ਸਹਿ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਦਮਯੰਤੀ ਨੇ ਅਸ਼ੁਭ ਸਹਿ ਲਿਆ।
ਸਰ੍ਵਂ ਦੁਃਖਮਿਦਂ ਵੀਰ ਸੁਖੋਦਰ੍ਕਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਨਾਤ੍ਰ ਮਨ੍ਯੁਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਰ੍ਯੋ ਵਿਧਿਰ੍ਹਿ ਬਲਵਤ੍ਤਰਃ
ਹੇ ਵੀਰ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਦੁੱਖ ਆਖਿਰ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਬਦਲੇਗਾ; ਤੂੰ ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਕਿਸਮਤ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।