ਪ੍ਰਯਜ੍ਞੇ ਚ ਤਤਃ ਕਾਲੇ ਰਾਜਨ੍ਰਾਜੀਵਲੋਚਨਾ। ਕੁਮਾਰਂ ਦੇਵਗਰ੍ਭਾਭਂ ਰਾਜੀਵਨਿਭਲੋਚਨਮ੍
ਸਮੇਂ ਦੇ ਯਜਨ ਵੇਲੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਜਣਿਆ ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕੌਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਸਂਯੋਗੇ ਸ਼ੁਕ੍ਲੇ ਪੁਣ੍ਯਰ੍ਕ੍ਸ਼ਗੇਨ੍ਦੁਨਾ। ਸ ਰਾਜਾ ਮੁਮੁਦੇ ਸਮ੍ਰਾਟ੍ ਤਯਾ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਯਾ ਸਹ
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਨਕਸ਼ਤਰ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੇ ਚੰਨਣੀ ਰਾਤ ਵਿਚ, ਸਮਰਾਟ ਨੇ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ।
ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਸ਼੍ਰੀਰਿਵਾਭ੍ਯਾਸ਼ੇ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾ ਹ੍ਯਭਵਦ੍ਵਧੂਃ। ਪਨ੍ਨਗੀਵੋਗ੍ਰਰੂਪਾ ਵੈ ਦੇਵਯਾਨੀ ਮਮਾਪ੍ਯਭੂਤ੍
ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਲਕshmi ਵਾਂਗ ਉਸ ਦੀ ਵਧੂ ਬਣੀ; ਪਰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਦੇਵਯਾਨੀ ਤਿੱਖੀ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਪਰ੍ਜਨ੍ਯ ਇਵ ਸਸ੍ਯਾਨਾਂ ਦੇਵਾਨਾਮਮृਤਂ ਯਥਾ। ਤਦ੍ਵਨ੍ਮਮਾਪਿ ਸਂਭੂਤਾ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾ ਵਾਰ੍षਪਰ੍ਵਣੀ। ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਮਨਸਾ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਦੇਵਯਾਨੀਮਵਰ੍ਜਯਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਮੀਂਹ ਫਸਲਾਂ ਲਈ, ਜਾਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਵਾਰਸ਼ਪਰਵਨ ਦੀ ਧੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸੀ; ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕੁਮਾਰਂ ਜਾਤਂ ਤੁ ਦੇਵਯਾਨੀ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤਾ। ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾਂ ਪ੍ਰਤਿ ਭਾਰਤ
ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਸੁਣਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ ਦੇਵਯਾਨੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਅਭਿਗਮ੍ਯ ਚ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾਂ ਦੇਵਯਾਨ੍ਯਬ੍ਰਵੀਦਿਦਮ੍
ਦੇਵਯਾਨੀ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਕੋਲ ਗਈ ਤੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ऋषਿਰਭ੍ਯਾਗਤਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਵੇਦਪਾਰਗਃ। ਸ ਮਯਾ ਵਰਦਃ ਕਾਮਂ ਯਾਚਿਤੋ ਧਰ੍ਮਸਂਹਿਤਮ੍
ਇੱਕ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ; ਮੈਂ ਉਸ ਤੋਂ ਧਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਇੱਕ ਵਰ ਮੰਗਿਆ।
ਅਪਤ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਸ ਤੁ ਮਯਾ ਵृਤੋ ਵੈ ਚਾਰੁਹਾਸਿਨਿ'। ਨਾਹਮਨ੍ਯਾਯਤਃ ਕਾਮਮਾਚਰਾਮਿ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ। ਤਸ੍ਮਾਦृषੇਰ੍ਮਮਾਪਤ੍ਯਮਿਤਿ ਸਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤੇ
ਸੰਤਾਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਚੁਣਿਆ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ; ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਗਲਤ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ; ਇਸ ਲਈ ਮੇਰਾ ਬੱਚਾ ਰਿਸ਼ੀ ਤੋਂ ਹੈ—ਇਹ ਮੈਂ ਸੱਚ ਦੱਸਦੀ ਹਾਂ।
ਸ਼ੋਭਨਂ ਭੀਰੁ ਯਦ੍ਯੇਵਮਥ ਸ ਜ੍ਞਾਯਤੇ ਦ੍ਵਿਜਃ। ਗੋਤ੍ਰਨਾਮਾਭਿਜਨਤੋ ਵੇਤ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤਂ ਦ੍ਵਿਜਮ੍
ਜੇ ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਹੇ ਡਰਪੋਕ, ਤਾਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇ; ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਗੋਤ, ਨਾਮ ਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।
ਤਪਸਾ ਤੇਜਸਾ ਚੈਵ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਂ ਯਥਾ ਰਵਿਮ੍। ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਮ ਸਂਪ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਨਾਸੀਚ੍ਛੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ
ਉਸ ਨੂੰ ਤਪ ਤੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੀ।
ਯਦ੍ਯੇਤਦੇਵਂ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠੇ ਨ ਮਨ੍ਯੁਰ੍ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਮਮ। ਅਪਤ੍ਯਂ ਯਦਿ ਤੇ ਲਬ੍ਧਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠਾਚ੍ਛ੍ਰੇष੍ਠਾਚ੍ਚ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜਾਤ੍
ਜੇ ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਹੇ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਕੋਈ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ; ਜੇ ਤੂੰ ਵੱਡੇ ਤੇ ਉੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੋਂ ਸੰਤਾਨ ਪਾਈ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਂਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਚ ਤੇ ਮਿਥਃ। ਜਗਾਮ ਭਾਰ੍ਗਵੀ ਵੇਸ਼੍ਮ ਤਥ੍ਯਮਿਤ੍ਯਵਜਗ੍ਮੁषੀ
ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿ ਕੇ ਤੇ ਹੱਸ ਕੇ, ਭਾਰਗਵੀ (ਦੇਵਯਾਨੀ) ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲੀ ਗਈ, ਇਹ ਗੱਲ ਸੱਚ ਮੰਨ ਕੇ।
ਯਯਾਤਿਰ੍ਦੇਵਯਾਨ੍ਯਾਂ ਤੁ ਪੁਤ੍ਰਾਵਜਨਯਨ੍ਨृਪਃ। ਯਦੁਂ ਚ ਤੁਰ੍ਵਸੁਂ ਚੈਵ ਸ਼ਕ੍ਰਵਿष੍ਣੂ ਇਵਾਪਰੌ
ਰਾਜਾ ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਦੇਵਯਾਨੀ ਤੋਂ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਜਣੇ: ਯਦੁ ਤੇ ਤੁਰਵਸੁ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵਰਗੇ ਸਨ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇ ਤੁ ਰਾਜਰ੍षਿਰ੍ਯਯਾਤਿਃ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ। ਮਾਧ੍ਵੀਕਰਸਸਂਯੁਕ੍ਤਾਂ ਮਦਿਰਾਂ ਮਦਵਰ੍ਧਨੀਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਪૃਥਵੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਦੀ ਧੀ ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੂੰ ਮਧੂ ਮਿਲੀ ਮਦਿਰਾ ਦਿੱਤੀ।
ਪਾਯਯਾਮਾਸ ਸ਼ੁਕ੍ਰਸ੍ਯ ਤਨਯਾਂ ਰਕ੍ਤਪਿਙ੍ਗਲਾਮ੍। ਪੀਤ੍ਵਾ ਪੀਤ੍ਵਾ ਚ ਮਦਿਰਾਂ ਦੇਵਯਾਨੀ ਮੁਮੋਹ ਸਾ
ਉਸ ਨੇ ਲਾਲ-ਸੋਨੇ ਵਾਲੀ ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੂੰ ਮਦਿਰਾ ਪਿਲਾਈ; ਵਾਰ ਵਾਰ ਪੀ ਕੇ, ਦੇਵਯਾਨੀ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਰੁਦਤੀ ਗਾਯਮਾਨਾ ਚ ਨृਤ੍ਯਨ੍ਤੀ ਚ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ। ਬਹੁ ਪ੍ਰਲਪਤੀ ਦੇਵੀ ਰਾਜਾਨਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਰੋਂਦੀ, ਗਾਉਂਦੀ ਤੇ ਮੁੜ ਮੁੜ ਨੱਚਦੀ, ਉਹ ਰਾਣੀ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਬੇਸੁਧ ਬੋਲਦੀ ਰਹੀ ਤੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਰਾਜਵਦ੍ਰੂਪਵੇषੌ ਤੇ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਤ੍ਵਮਿਹਾਗਤਃ। ਕੇਨ ਕਾਰ੍ਯੇਣ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਨਿਰ੍ਜਨਂ ਗਹਨਂ ਵਨਮ੍
ਤੂੰ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ ਰੂਪ ਤੇ ਪਹਿਰਾਵਾ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ — ਇੱਥੇ ਆਉਣ ਦਾ ਕੀ ਕਾਰਨ ਹੈ? ਇਸ ਸੁੰਨੇ ਤੇ ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕਿਸ ਕੰਮ ਲਈ ਆਇਆ ਹੈਂ?
ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਨृਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਯਯਾਤਿਸ਼੍ਚੋਗ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਨਃ। ਤਸ੍ਮਾਦਿਤਃ ਪਲਾਯਸ੍ਵ ਹਿਤਮਿਚ੍ਛਸਿ ਚੇਦ੍ਦ੍ਵਿਜ
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਰਾਜਾ ਯਯਾਤਿ ਇੱਥੇ ਹੈ; ਜੇ ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਇੱਥੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਪ੍ਰਲਪਨ੍ਤੀਂ ਤਾਂ ਦੇਵਯਾਨੀਂ ਤੁ ਨਾਹੁषਃ। ਭਰ੍ਤ੍ਸਯਾਮਾਸ ਵਚਨੈਰਨਰ੍ਹਾਂ ਪਾਪਵਰ੍ਧਨੀਮ੍
ਜਦੋਂ ਦੇਵਯਾਨੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਨਾਹੁਸ਼ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਯੋਗ ਤੇ ਪਾਪ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੀ ਸਮਝ ਕੇ ਕੜੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਡਾਂਟਿਆ।
ਤਤੋ ਵਰ੍षਵਰਾਨ੍ਮੂਕਾਨ੍ਵ੍ਯਙ੍ਗਾਨ੍ਵृਦ੍ਧਾਂਸ਼੍ਚ ਪਙ੍ਗੁਕਾਨ੍। ਰਕ੍ਸ਼ਣੇ ਦੇਵਯਾਨ੍ਯਾਃ ਸ ਪੋषਣੇ ਚ ਸ਼ਸ਼ਾਸ ਤਾਨ੍
ਫਿਰ ਨਾਹੁਸ਼ ਨੇ ਗੂੰਗਿਆਂ, ਲੰਗੜਿਆਂ, ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ ਤੇ ਅਪਾਹਜਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਦੇਵਯਾਨੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਸੰਭਾਲ ਕਰਨ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਨਾਹੁषੋ ਰਾਜਾ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍। ਰੇਮੇ ਚ ਸੁਚਿਰਂ ਕਾਲਂ ਤਯਾ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਯਾ ਸਹ
ਫਿਰ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਰਾਜਾ ਨਾਹੁਸ਼ ਨੇ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਇਆ।
ਤਸ੍ਮਾਦੇਵ ਤੁ ਰਾਜਰ੍षੇਃ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾ ਵਾਰ੍षਪਰ੍ਵਣੀ। ਦ੍ਰੁਹ੍ਯੁਂ ਚਾਨੁਂ ਚ ਪੂਰੁਂ ਚ ਤ੍ਰੀਨ੍ਕੁਮਾਰਾਨਜੀਜਨਤ੍
ਉਸ ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀ ਤੋਂ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਨ ਦੀ ਧੀ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਨੇ ਤਿੰਨ ਪੁੱਤਰ — ਦ੍ਰੁਹਯੁ, ਅਨੁ ਤੇ ਪੁਰੂ — ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਕਾਲੇ ਤੁ ਕਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਿਦ੍ਦੇਵਯਾਨੀ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤਾ। ਯਯਾਤਿਸਹਿਤਾ ਰਾਜਞ੍ਜਗਾਮ ਰਹਿਤਂ ਵਨਮ੍
ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ ਦੇਵਯਾਨੀ, ਯਯਾਤਿ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ, ਇਕ ਅਲੱਗ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਈ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਚ ਤਦਾ ਤਤ੍ਰ ਕੁਮਾਰਾਨ੍ਦੇਵਰੂਪਿਣਃ। ਕ੍ਰੀਡਮਾਨਾਨ੍ਸੁਵਿਸ਼੍ਰਬ੍ਧਾਨ੍ਵਿਸ੍ਮਿਤਾ ਚੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਕੁਮਾਰਿਆਂ ਨੂੰ, ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਖੇਡਦੇ ਵੇਖਿਆ; ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਬੋਲ ਪਈ।
ਕਸ੍ਯੈਤੇ ਦਾਰਕਾ ਰਾਜਨ੍ਦੇਵਪੁਤ੍ਰੋਪਮਾਃ ਸ਼ੁਭਾਃ। ਵਰ੍ਚਸਾ ਰੂਪਤਸ਼੍ਚੈਵ ਸਦृਸ਼ਾ ਮੇ ਮਤਾਸ੍ਤਵ
ਇਹ ਕਿਨਾਂ ਦੇ ਬੱਚੇ ਹਨ, ਰਾਜਾ? ਇਹ ਸੁੰਦਰ, ਦੇਵ-ਪੁਤ੍ਰਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਤੇ ਰੂਪ ਦੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਸਮਝਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਤੇਰੇ ਵਰਗੇ ਹਨ।
ਏਵਂ ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਰਾਜਾਨਂ ਕੁਮਾਰਾਨ੍ਪਰ੍ਯਪृਚ੍ਛਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੇ ਕੁਮਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਵਾਲ ਕੀਤਾ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇ ਤੁ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਧਾਤ੍ਰੀ ਤੇषਾਂ ਵਚੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਕਿਂ ਨ ਬ੍ਰੂਤ ਕੁਮਾਰਾ ਵਃ ਪਿਤਰਂ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜਰ੍षਭਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਧਾਈ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਬੱਚੋ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ — ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਨ — ਬਾਰੇ ਦੱਸਦੇ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ?'
ऋषਿਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ਼੍ਚੈਵ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਸ਼੍ਚੈਵ ਨਃ ਪਿਤਾ। ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾ ਨਾਨृਤਂ ਬ੍ਰੂਤੇ ਦੇਵਯਾਨਿ ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵ ਨਃ
'ਸਾਡਾ ਪਿਤਾ ਰਿਸ਼ੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦੀ। ਦੇਵਯਾਨੀ, ਸਾਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇ।'
ਕਿਂਨਾਮਧੇਯਗੋਤ੍ਰੋ ਵਃ ਪੁਤ੍ਰਕਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਪਿਤਾ। ਪ੍ਰਬ੍ਰੂਤ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਕਸ਼੍ਚਾਸੌ ਕ੍ਵ ਚ ਵਰ੍ਤਤੇ
'ਪਿਆਰੇ ਬੱਚੋ, ਤੁਹਾਡੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਿਤਾ ਦਾ ਨਾਮ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਕੀ ਹੈ? ਸੱਚ-ਸੱਚ ਦੱਸੋ — ਉਹ ਕੌਣ ਹੈ ਤੇ ਕਿੱਥੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ?'
ਪ੍ਰਬ੍ਰੂਤ ਮੇ ਯਥਾ ਤਥ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤਂ ਹ੍ਯਹਮ੍। ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਃ ਕੁਮਾਰਸ੍ਤੇ ਦੇਵਯਾਨ੍ਯਾ ਸੁਮਧ੍ਯਯਾ
'ਜਿਵੇਂ ਸੱਚ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਉਸ ਬਾਰੇ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁੰਦਰ ਕਦ ਵਾਲੀ ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੇ—