ਯਥੈਵ ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਤਥੈਵ ਭਵਤੋ ਹ੍ਯਹਮ੍। ਅਨੁਮਾਨ੍ਯਂ ਚ ਪਾਲ੍ਯਂ ਚ ਭਕ੍ਤਂ ਚ ਭਜ ਮਾਂ ਵਿਭੋ
'ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਲਈ ਹਾਂ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਵੀ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦੇ, ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਤੇ ਪਿਆਰ ਕਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।'
ਕृਤਮਿਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਚ੍ਛਲ੍ਯਃ ਕਿਮਨ੍ਯਤ੍ਕ੍ਰਿਯਤਾਮਿਤਿ। ਕृਤਮਿਤ੍ਯੇਵ ਗਾਨ੍ਧਾਰਿਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
'ਹੋ ਗਿਆ,' ਸ਼ਲਯਾ ਨੇ ਕਿਹਾ। 'ਹੋਰ ਕੀ ਕਰੀਏ?' ਗਾਂਧਾਰੀ ਨੇ ਵੀ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕਿਹਾ, 'ਹੋ ਗਿਆ।'
ਗਚ੍ਛ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨ ਪੁਰਂ ਸ੍ਵਕਮੇਵ ਨਰਰ੍षਭ । ਅਹਂ ਗਮਿष੍ਯੇ ਦ੍ਰੁष੍ਟੁਂ ਵੈ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮਰਿਂਦਮਮ੍
'ਦੁਰਯੋਧਨ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਜਾ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਮਨੁੱਖ। ਮੈਂ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿਤਣ ਵਾਲਾ, ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਜਾਵਾਂਗਾ।'
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਂ ਰਾਜਨ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮੇष੍ਯੇ ਨਰਾਧਿਪ । ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਚਾਪਿ ਦ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯਃ ਪਾਣ੍ਡਵਃ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਃ
'ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਜਲਦੀ ਵਾਪਸ ਆਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ। ਪਾਂਡਵ, ਮਹਾਨ ਮਨੁੱਖ, ਨੂੰ ਜਰੂਰ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।'
ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਾਮਾਗਮ੍ਯਤਾਂ ਰਾਜਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਿਵ । ਤ੍ਵਯ੍ਯਧੀਨਾਃ ਸ੍ਮ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਰਦਾਨਂ ਸ੍ਮਰਸ੍ਵ ਨਃ
'ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜਲਦੀ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ। ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ—ਸਾਡਾ ਵਾਅਦਾ ਯਾਦ ਰੱਖ।'
ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮੇष੍ਯਾਮਿ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਗਚ੍ਛਸ੍ਵ ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਨृਪ। ` ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਰਾਜਨ੍ਨ ਮਿਥ੍ਯਾ ਕਰ੍ਤੁਮੁਤ੍ਸਹੇ
'ਮੈਂ ਜਲਦੀ ਵਾਪਸ ਆਵਾਂਗਾ—ਤੇਰੀ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਹੋਵੇ! ਆਪਣੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਜਾ, ਹੇ ਰਾਜਾ। ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।'
ਪਰ੍ਯष੍ਵਜੇਤਾਮਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਸ਼ਲ੍ਯਦੁਰ੍ਯੋਧਨਾਵੁਭੌ
ਫਿਰ ਸ਼ਲਯਾ ਤੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੋਵੇਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗ ਪਏ।
ਸ ਤਥਾ ਸ਼ਲ੍ਯਮਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਪੁਰਾਯਾਤ੍ਸ੍ਵਕਂ ਪੁਰਮ੍। ਸ਼ਲ੍ਯੋ ਜਗਾਮ ਕੌਨ੍ਤੇਯਾਨਾਖ੍ਯਾਤੁਂ ਕਰ੍ਮ ਤਸ੍ਯ ਤਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਲਯਾ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਆਪਣੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਸ਼ਲਯਾ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਦੱਸਣ।
ਉਪਪ੍ਲਾਵ੍ਯਂ ਸ ਗਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸ੍ਕਨ੍ਧਾਵਾਰਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਚ। ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਥ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਞ੍ਸ਼ਲ੍ਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਹ
ਉਪਪਲਾਵਯ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸ਼ਲਯ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਡੇਰੇ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਸਭ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਉਥੇ ਵੇਖਿਆ।
ਚਿਰਾਤ੍ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਜਾਨਂ ਮਾਤੁਲਂ ਸਮਿਤਿਞ੍ਜਯਮ੍। ਆਸਨੇਭ੍ਯਃ ਸਮੁਤ੍ਪੇਤੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਹਯੁਧਿष੍ਠਿਰਾਃ
ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਮਾਮਾ, ਜੋ ਜੰਗ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਸਮੇਤ ਸਭ ਪਾਂਡਵ ਆਪਣੀਆਂ ਜਗ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਤਥਾ ਭੀਮਾਰ੍ਜੁਨੌ ਹृष੍ਟੌ ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰੀਯੌ ਚ ਯਮਾਵੁਭੌ । ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਚ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਚ ਅਭਿਮਨ੍ਯੁਸ਼੍ਚ ਭਾਰਤ
ਭੀਮ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਵੀ, ਤੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਸੁਭਦਰਾ ਅਤੇ ਅਭਿਮਨ्यु ਵੀ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਸਮੇਤ੍ਯ ਚ ਮਹਾਪਾਹੁਂ ਸ਼ਲ੍ਯਂ ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤਸ੍ਤਦਾ । ਪਾਦ੍ਯਮਰ੍ਘ੍ਯਂ ਚ ਗਾਂ ਚੈਵ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਾਹ੍ਯ ਪੁਰੋਧਸਾ
ਮਹਾਨ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ ਸ਼ਲਯ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਵਲੋਂ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਅਰਘ ਅਤੇ ਇਕ ਗਾਂ ਲੈ ਕੇ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ।
ਕਤਾਞ੍ਜਲਿਰਦੀਨਾਤ੍ਮਾ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸ਼ਲ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਤੇऽਸ੍ਤੁ ਵੈ ਰਾਜਨ੍ਨੇਤਦਾਸਨਮਾਸ੍ਯਤਾਮ੍
ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਨਿਰਭੈ ਤੇ ਧਰਮਵਾਨ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਸ਼ਲਯ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, 'ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੁਹਾਡਾ ਸਵਾਗਤ ਹੈ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਸ ਅਸਨ ਤੇ ਬੈਠੋ।'
ਤਤੋ ਨ੍ਯषੀਦਚ੍ਛਲ੍ਯਸ਼੍ਚ ਕਾਞ੍ਚਨੇ ਪਰਮਾਸਨੇ । ਤਤ੍ਰ ਪਾਦ੍ਯਥਾਰ੍ਘ੍ਯਂ ਚ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਫਿਰ ਸ਼ਲਯ ਸੋਨੇ ਦੇ ਵਧੀਆ ਅਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਉਥੇ ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਤੇ ਅਰਘ ਦਿੱਤਾ।
ਦੁਃਖਸ੍ਯੈਤਸ੍ਯ ਮਹਤੋ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਕृਤਸ੍ਯ ਵੈ। ਅਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਫਲਂ ਰਾਜਨ੍ਹਤ੍ਵਾ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਪਰਨ੍ਤਪ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਲੋਂ ਹੋਏ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਫਲ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਜਰੂਰ ਪਾਵੋਗੇ।
ਵਿਦਿਤਂ ਤੇ ਮਹਾਰਾਜ ਲੋਕਤਨ੍ਤ੍ਰਂ ਨਰਾਧਿਪ । ਤਸ੍ਮਾਲ੍ਲੋਕਕृਤਂ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਤਵ ਤਾਤ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਤੁਸੀਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਵਾਇਤਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਮਹਾਰਾਜਾ, ਇਸ ਲਈ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਕੀਤੇ ਕੰਮ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਤਾ ਹਨ, ਪਿਆਰੇ।
ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਚਾਰ੍ਘ੍ਯਂ ਵਿਧਿਵਨ੍ਮਦ੍ਰਰਾਜਾਯ ਭਾਰਤ। ਕੁਸ਼ਲਂ ਪਾਣ੍ਡਵੋऽਪृਚ੍ਛਚ੍ਛਲ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਸੁਖਾਵਹਮ੍
ਮਦਰਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਅਰਘ ਦਿੱਤਿਆਂ, ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਸ਼ਲਯ ਦੀ ਖੈਰ-ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਪੁੱਛੀ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਸੁਖ ਚਾਹਿਆ।
ਸ ਤੈਃ ਪਰਿਵृਤਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਪਾਣ੍ਡਵੈਰ੍ਧਰ੍ਮਚਾਰਿਭਿਃ । ਆਸਨੇ ਚੋਪਵਿष੍ਟਃ ਸ ਸ਼ਲ੍ਯਃ ਪਾਰ੍ਥਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ ਸਭ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸ਼ਲਯ ਅਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਕੁਸ਼ਲਂ ਰਾਜਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ । ਅਰਣ੍ਯਵਾਸਾਦ੍ਦਿष੍ਟ੍ਯਾऽਸਿ ਵਿਮੁਕ੍ਤੋ ਜਯਤਾਂ ਵਰ
ਹਰ ਥਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਹੈ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵਾਰਿਸ; ਭਾਗ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ ਹੋ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ।
ਦੁष੍ਕਰਂ ਤੇ ਕृਤਂ ਰਾਜਨ੍ਨਿਰ੍ਜਨੇ ਗਹਨੇ ਵਨੇ। ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਕृष੍ਣਾਯਾ ਚਾਨਯਾऽਨਘ
ਤੁਸੀਂ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਸੁੰਨੇ ਤੇ ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਅਜ੍ਞਾਤਵਾਸਂ ਘੋਰਂ ਚ ਵਸਤਾ ਦੁष੍ਕਰਂ ਕृਤਮ੍ । ਦੁਃਖਮੇਵ ਕੁਤਃ ਸੌਖ੍ਯਂ ਰਾਜ੍ਯਭ੍ਰष੍ਟਸ੍ਯ ਭਾਰਤ
ਅਜਾਣੇ ਵਾਸ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਔਖਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ; ਰਾਜ ਭੁੱਲ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਲਈ ਸਿਰਫ਼ ਦੁੱਖ ਸੀ, ਸੁਖ ਕਿੱਥੇ ਸੀ, ਹੇ ਭਾਰਤ?
ਸਤ੍ਯੇ ਤਪਸਿ ਦਾਨੇ ਚ ਤਵ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ । ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਦਮਸ਼੍ਚਾਹਿਂਸਾ ਚ ਸਤ੍ਯਂ ਚੈਵ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਸੱਚ, ਤਪ ਤੇ ਦਾਨ ਵਿਚ ਤੇਰੀ ਮੱਤ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ; ਧੀਰਜ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ, ਅਹਿੰਸਾ ਤੇ ਸੱਚ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਹਨ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ।
ਅਦ੍ਭੁਤਸ਼੍ਚ ਪੁਨਰ੍ਲੋਕਸ੍ਤ੍ਵਯਿ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਃ। ਮृਦੁਰ੍ਵਦਾਨ੍ਯੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯੋ ਦਾਨ੍ਤੋ ਧਰ੍ਮਪਰਾਯਣਃ
ਵਿਸ਼ਵ ਫਿਰ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਰਾਜਾ; ਤੂੰ ਨਰਮ, ਦਾਨੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਾਸ੍ਤੇ ਵਿਦਿਤਾ ਰਾਜਨ੍ਬਹਵੋ ਲੋਕਸਾਕ੍ਸ਼ਿਕਾਃ । ਸਰ੍ਵਂ ਜਗਦਿਦਂ ਤਾਤ ਵਿਦਿਤਂ ਤੇ ਪਰਨ੍ਤਪ
ਤੇਰੇ ਧਰਮ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ, ਰਾਜਾ; ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ, ਪਿਆਰੇ, ਤੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਤਾ ਹੈ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ।
ਮੁਦਿਤਸ਼੍ਚ ਪੁਨਰ੍ਲੋਕਸ੍ਤ੍ਵਯਿ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤੇ । ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਮਿਦਂ ਰਾਜਨ੍ਪਾਰਿਤਂ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਵਿਸ਼ਵ ਫਿਰ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਟਿਕ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੈ, ਰਾਜਾ; ਭਾਗ ਨਾਲ ਇਹ ਔਖਾ ਸਮਾਂ ਪਾਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ।
ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸਹਾਨੁਗਮ੍। ਨਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਦੁष੍ਕਰਂ ਰਾਜਂਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਧਰ੍ਮਨਿਚਯਂ ਪ੍ਰਭੋ
ਭਾਗ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਧਰਮਵਾਨ, ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਔਖਾ ਸਮਾਂ ਪਾਰ ਕਰ ਚੁੱਕਾ, ਤੂੰ ਧਰਮ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਹੈਂ, ਪ੍ਰਭੂ।
ਤਤੋऽਸ੍ਯਾਕਥਯਦ੍ਰਾਜਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸਮਾਗਮਮ੍। ਤਚ੍ਚ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਵਰਦਾਨਂ ਚ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਦੱਸਿਆ, ਤੇ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਜੋ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਵੀ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਸੁਕृਤਂ ਤੇ ਕृਤਂ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਹृष੍ਟੇਨਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਨਾ । ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਯ ਯਦ੍ਵੀਰ ਤ੍ਵਯਾ ਵਾਚਾ ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਤੂੰ ਚੰਗਾ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਜੋ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਵਚਨ ਦੇ ਕੇ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਵੀਰ।
ਏਕਂ ਤ੍ਵਿਚ੍ਛਾਮਿ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਕ੍ਰਿਯਮਾਣਂ ਮਹੀਪਤੇ । ਰਾਜਨ੍ਨਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਪਿ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਸਤ੍ਤਮ
ਮੈਂ ਇਕ ਗੱਲ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਜਨ, ਜੋ ਤੂੰ ਕਰੇ; ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਕਰਨੀ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਤੂੰ ਉਹ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਉੱਚੇ।
ਮਮ ਤ੍ਵਵੇਕ੍ਸ਼ਯਾ ਵੀਰ ਸ਼ृਣੁ ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਾਮਿ ਤੇ। ਭਵਾਨਿਹ ਮਹਾਰਾਜ ਵਾਸੁਦੇਵਸਮੋ ਯੁਧਿ
ਹੇ ਵੀਰ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਸੁਣ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਅਰਜ਼ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਮਹਾਰਾਜਾ ਵਾਸੁਦੇਵ ਵਾਂਗ ਜੰਗ ਵਿਚ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।