ਸ਼ਿਲ੍ਪਿਭਿਰ੍ਵਿਵਿਧੈਸ਼੍ਚੈਵ ਕ੍ਰੀਡਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਯੋਜਿਤਾਃ । ਤਤ੍ਰ ਮਾਲ੍ਯਾਨਿ ਮਾਂਸਾਨਿ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਪੇਯਂ ਚ ਸਤ੍ਕृਤਮ੍
ਉਥੇ ਕਾਬਲ ਮਾਹਰ ਕਾਰੀਗਰਾਂ ਵਲੋਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖੇਡਾਂ ਤੇ ਮਨੋਰੰਜਨ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਥੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਮਾਸ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਇਜ਼ਤ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ।
ਕੂਪਾਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧਾਕਾਰਾ ਔਦਕਾਨਿ ਗृਹਾਣਿ ਚ ।। ਸ ਤਾਃ ਸਭਾਃ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪੂਜ੍ਯਮਾਨੋ ਯਥਾऽਮਰਃ
ਉਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਕੂਏਂ, ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਘਰ ਵੀ ਸਨ। ਉਹ ਸਭਾ-ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਇਜ਼ਤ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸਨਮਾਨਤ ਹੋਇਆ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਯ ਸਚਿਵੈਰ੍ਦੇਸ਼ੇ ਦੇਸ਼ੇ ਸਮਨ੍ਤਤਃ ।। ਆਜਗਾਮ ਸਭਾਮਨ੍ਯਾਂ ਦੇਵਾਵਸਥਵਰ੍ਚਸਮ੍
ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਸਲਾਹਕਾਰ ਹਰ ਥਾਂ ਉਸ ਦੀ ਸੰਗਤ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਇੱਕ ਹੋਰ ਸਭਾ-ਘਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਾਸਤਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ।
ਸ ਤਤ੍ਰ ਵਿषਯੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤੈਃ ਕਲ੍ਯਾਣੈਰਤਿਮਾਨੁषੈਃ ।। ਮੇਨੇऽਭ੍ਯਧਿਕਮਾਤ੍ਮਾਨਮਵਮੇਨੇ ਪੁਰਨ੍ਦਰਮ੍
ਉਥੇ, ਮਨੁੱਖੀ ਸਮਝ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਤੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵੀ ਘੱਟ ਸਮਝਿਆ।
ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਸ ਤਤਃ ਪ੍ਰੇष੍ਯਾਨ੍ਪ੍ਰਹृष੍ਟਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਰ੍षਭਃ ।। ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸ੍ਯ ਪੁਰੁषਾਃ ਕੇऽਤ੍ਰ ਚਕ੍ਰੁਃ ਸਭਾ ਇਮਾਃ
ਫਿਰ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਨੇ ਨੌਕਰਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੌਣ ਨੇ ਇਹ ਸਭਾ-ਘਰ ਬਣਾਏ ਹਨ?'
ਆਨੀਯਨ੍ਤਾਂ ਸਭਾਕਾਰਾਃ ਪ੍ਰਦੇਯਾਰ੍ਹਾ ਹਿ ਮੇ ਮਤਾਃ ।। ਪ੍ਰਦੇਯਮੇषਾਂ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋऽਨੁਮਨ੍ਯਤਾਮ੍
'ਸਭਾ-ਘਰ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਲਿਆਓ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਅਨੁਸਾਰ ਇਨਾਮ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ। ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਨਾਮ ਦੇਵਾਂਗਾ—ਕੁੰਤੀਪੁੱਤਰ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦੇਵੇ।'
ਤਤਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਂ ਰਾਜਾਨਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤੇ ਸਚਿਵਾਸ੍ਤਦਾ' ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਾਯ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕਥਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਃ
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਸਲਾਹਕਾਰ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਦੱਸਣ ਲੱਗੇ।
ਸਂਪ੍ਰਹृष੍ਟੋ ਯਦਾ ਸ਼ਲ੍ਯੋ ਦਿਦਿਤ੍ਸੁਰਪਿ ਜੀਵਿਤਮ੍ । ਗੂਢੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਮਾਤੁਲਮ੍
ਜਦੋਂ ਸ਼ਲਯਾ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇਣ ਨੂੰ ਵੀ ਤਿਆਰ ਸੀ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਉਥੇ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਆਪਣੇ ਮਾਮਾ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਦ੍ਰਰਾਜਸ਼੍ਚ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਯਤ੍ਨਂ ਚ ਤਸ੍ਯ ਤਮ੍। ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪ੍ਰੀਤ ਇष੍ਟੋऽਰ੍ਥੋ ਧ੍ਰਿਯਤਾਮਿਤਿ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਮਦਰਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, 'ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇ।'
ਸਤ੍ਯਵਾਗ੍ਭਵ ਕਲ੍ਯਾਣ ਵਰੋ ਵੈ ਮਮ ਦੀਯਤਾਮ੍। ਸਰ੍ਵਸੇਨਾਪ੍ਰਣੇਤਾ ਵੈ ਭਵਾਨ੍ਭਵਿਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
'ਸੱਚ ਬੋਲ, ਸੁਭਾਗਾ; ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਵਰ ਦਿੰ। ਤੂੰ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਦਾ ਸਰਦਾਰ ਬਣਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ।'
ਯਥੈਵ ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਤਥੈਵ ਭਵਤੋ ਹ੍ਯਹਮ੍। ਅਨੁਮਾਨ੍ਯਂ ਚ ਪਾਲ੍ਯਂ ਚ ਭਕ੍ਤਂ ਚ ਭਜ ਮਾਂ ਵਿਭੋ
'ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਲਈ ਹਾਂ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਵੀ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦੇ, ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਤੇ ਪਿਆਰ ਕਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।'
ਕृਤਮਿਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਚ੍ਛਲ੍ਯਃ ਕਿਮਨ੍ਯਤ੍ਕ੍ਰਿਯਤਾਮਿਤਿ। ਕृਤਮਿਤ੍ਯੇਵ ਗਾਨ੍ਧਾਰਿਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
'ਹੋ ਗਿਆ,' ਸ਼ਲਯਾ ਨੇ ਕਿਹਾ। 'ਹੋਰ ਕੀ ਕਰੀਏ?' ਗਾਂਧਾਰੀ ਨੇ ਵੀ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕਿਹਾ, 'ਹੋ ਗਿਆ।'
ਗਚ੍ਛ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨ ਪੁਰਂ ਸ੍ਵਕਮੇਵ ਨਰਰ੍षਭ । ਅਹਂ ਗਮਿष੍ਯੇ ਦ੍ਰੁष੍ਟੁਂ ਵੈ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮਰਿਂਦਮਮ੍
'ਦੁਰਯੋਧਨ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਜਾ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਮਨੁੱਖ। ਮੈਂ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿਤਣ ਵਾਲਾ, ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਜਾਵਾਂਗਾ।'
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਂ ਰਾਜਨ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮੇष੍ਯੇ ਨਰਾਧਿਪ । ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਚਾਪਿ ਦ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯਃ ਪਾਣ੍ਡਵਃ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਃ
'ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਜਲਦੀ ਵਾਪਸ ਆਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ। ਪਾਂਡਵ, ਮਹਾਨ ਮਨੁੱਖ, ਨੂੰ ਜਰੂਰ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।'
ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਾਮਾਗਮ੍ਯਤਾਂ ਰਾਜਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਿਵ । ਤ੍ਵਯ੍ਯਧੀਨਾਃ ਸ੍ਮ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਰਦਾਨਂ ਸ੍ਮਰਸ੍ਵ ਨਃ
'ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜਲਦੀ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ। ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ—ਸਾਡਾ ਵਾਅਦਾ ਯਾਦ ਰੱਖ।'
ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮੇष੍ਯਾਮਿ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਗਚ੍ਛਸ੍ਵ ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਨृਪ। ` ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਰਾਜਨ੍ਨ ਮਿਥ੍ਯਾ ਕਰ੍ਤੁਮੁਤ੍ਸਹੇ
'ਮੈਂ ਜਲਦੀ ਵਾਪਸ ਆਵਾਂਗਾ—ਤੇਰੀ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਹੋਵੇ! ਆਪਣੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਜਾ, ਹੇ ਰਾਜਾ। ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।'
ਪਰ੍ਯष੍ਵਜੇਤਾਮਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਸ਼ਲ੍ਯਦੁਰ੍ਯੋਧਨਾਵੁਭੌ
ਫਿਰ ਸ਼ਲਯਾ ਤੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੋਵੇਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗ ਪਏ।
ਸ ਤਥਾ ਸ਼ਲ੍ਯਮਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਪੁਰਾਯਾਤ੍ਸ੍ਵਕਂ ਪੁਰਮ੍। ਸ਼ਲ੍ਯੋ ਜਗਾਮ ਕੌਨ੍ਤੇਯਾਨਾਖ੍ਯਾਤੁਂ ਕਰ੍ਮ ਤਸ੍ਯ ਤਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਲਯਾ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਆਪਣੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਸ਼ਲਯਾ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਦੱਸਣ।
ਉਪਪ੍ਲਾਵ੍ਯਂ ਸ ਗਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸ੍ਕਨ੍ਧਾਵਾਰਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਚ। ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਥ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਞ੍ਸ਼ਲ੍ਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਹ
ਉਪਪਲਾਵਯ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸ਼ਲਯ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਡੇਰੇ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਸਭ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਉਥੇ ਵੇਖਿਆ।
ਚਿਰਾਤ੍ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਜਾਨਂ ਮਾਤੁਲਂ ਸਮਿਤਿਞ੍ਜਯਮ੍। ਆਸਨੇਭ੍ਯਃ ਸਮੁਤ੍ਪੇਤੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਹਯੁਧਿष੍ਠਿਰਾਃ
ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਮਾਮਾ, ਜੋ ਜੰਗ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਸਮੇਤ ਸਭ ਪਾਂਡਵ ਆਪਣੀਆਂ ਜਗ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਤਥਾ ਭੀਮਾਰ੍ਜੁਨੌ ਹृष੍ਟੌ ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰੀਯੌ ਚ ਯਮਾਵੁਭੌ । ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਚ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਚ ਅਭਿਮਨ੍ਯੁਸ਼੍ਚ ਭਾਰਤ
ਭੀਮ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਵੀ, ਤੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਸੁਭਦਰਾ ਅਤੇ ਅਭਿਮਨ्यु ਵੀ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਸਮੇਤ੍ਯ ਚ ਮਹਾਪਾਹੁਂ ਸ਼ਲ੍ਯਂ ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤਸ੍ਤਦਾ । ਪਾਦ੍ਯਮਰ੍ਘ੍ਯਂ ਚ ਗਾਂ ਚੈਵ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਾਹ੍ਯ ਪੁਰੋਧਸਾ
ਮਹਾਨ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ ਸ਼ਲਯ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਵਲੋਂ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਅਰਘ ਅਤੇ ਇਕ ਗਾਂ ਲੈ ਕੇ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ।
ਕਤਾਞ੍ਜਲਿਰਦੀਨਾਤ੍ਮਾ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸ਼ਲ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਤੇऽਸ੍ਤੁ ਵੈ ਰਾਜਨ੍ਨੇਤਦਾਸਨਮਾਸ੍ਯਤਾਮ੍
ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਨਿਰਭੈ ਤੇ ਧਰਮਵਾਨ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਸ਼ਲਯ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, 'ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੁਹਾਡਾ ਸਵਾਗਤ ਹੈ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਸ ਅਸਨ ਤੇ ਬੈਠੋ।'
ਤਤੋ ਨ੍ਯषੀਦਚ੍ਛਲ੍ਯਸ਼੍ਚ ਕਾਞ੍ਚਨੇ ਪਰਮਾਸਨੇ । ਤਤ੍ਰ ਪਾਦ੍ਯਥਾਰ੍ਘ੍ਯਂ ਚ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਫਿਰ ਸ਼ਲਯ ਸੋਨੇ ਦੇ ਵਧੀਆ ਅਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਉਥੇ ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਤੇ ਅਰਘ ਦਿੱਤਾ।
ਦੁਃਖਸ੍ਯੈਤਸ੍ਯ ਮਹਤੋ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਕृਤਸ੍ਯ ਵੈ। ਅਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਫਲਂ ਰਾਜਨ੍ਹਤ੍ਵਾ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਪਰਨ੍ਤਪ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਲੋਂ ਹੋਏ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਫਲ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਜਰੂਰ ਪਾਵੋਗੇ।
ਵਿਦਿਤਂ ਤੇ ਮਹਾਰਾਜ ਲੋਕਤਨ੍ਤ੍ਰਂ ਨਰਾਧਿਪ । ਤਸ੍ਮਾਲ੍ਲੋਕਕृਤਂ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਤਵ ਤਾਤ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਤੁਸੀਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਵਾਇਤਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਮਹਾਰਾਜਾ, ਇਸ ਲਈ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਕੀਤੇ ਕੰਮ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਤਾ ਹਨ, ਪਿਆਰੇ।
ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਚਾਰ੍ਘ੍ਯਂ ਵਿਧਿਵਨ੍ਮਦ੍ਰਰਾਜਾਯ ਭਾਰਤ। ਕੁਸ਼ਲਂ ਪਾਣ੍ਡਵੋऽਪृਚ੍ਛਚ੍ਛਲ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਸੁਖਾਵਹਮ੍
ਮਦਰਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਅਰਘ ਦਿੱਤਿਆਂ, ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਸ਼ਲਯ ਦੀ ਖੈਰ-ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਪੁੱਛੀ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਸੁਖ ਚਾਹਿਆ।
ਸ ਤੈਃ ਪਰਿਵृਤਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਪਾਣ੍ਡਵੈਰ੍ਧਰ੍ਮਚਾਰਿਭਿਃ । ਆਸਨੇ ਚੋਪਵਿष੍ਟਃ ਸ ਸ਼ਲ੍ਯਃ ਪਾਰ੍ਥਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ ਸਭ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸ਼ਲਯ ਅਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਕੁਸ਼ਲਂ ਰਾਜਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ । ਅਰਣ੍ਯਵਾਸਾਦ੍ਦਿष੍ਟ੍ਯਾऽਸਿ ਵਿਮੁਕ੍ਤੋ ਜਯਤਾਂ ਵਰ
ਹਰ ਥਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਹੈ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵਾਰਿਸ; ਭਾਗ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ ਹੋ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ।
ਦੁष੍ਕਰਂ ਤੇ ਕृਤਂ ਰਾਜਨ੍ਨਿਰ੍ਜਨੇ ਗਹਨੇ ਵਨੇ। ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਕृष੍ਣਾਯਾ ਚਾਨਯਾऽਨਘ
ਤੁਸੀਂ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਸੁੰਨੇ ਤੇ ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।