ਉਪਪਨ੍ਨਮਿਦਂ ਪਾਰ੍ਥ ਯਤ੍ਸ੍ਪਰ੍ਧਸਿ ਮਯਾ ਸਹ। ਸਾਰਥ੍ਯਂ ਤੇ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਕਾਮਃ ਸਂਪਦ੍ਯਤਾਂ ਤਵ
ਪਾਰਥਾ, ਇਹ ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਬਣਾਂਗਾ, ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇ।
ਏਵਂ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤਃ ਪਾਰ੍ਥਃ ਕੁष੍ਣੇਨ ਸਹਿਤਸ੍ਤਦਾ। ਵृਤੋ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਪ੍ਰਵਰੈਃ ਪੁਨਰਾਯਾਦ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਰਥਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਦਾਸ਼ਾਰਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜਾਂ ਵੱਲੋਂ ਚੁਣਿਆ ਗਿਆ, ਮੁੜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ।
ਸ਼ਲ੍ਯਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਦੂਤਾਨਾਂ ਸੈਨ੍ਯੇਨ ਮਹਤਾ ਵृਤਃ। ਅਭ੍ਯਾਤ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਰਾਜਨ੍ਸਹ ਪੁਤ੍ਰੈਰ੍ਮਹਾਰਥੈਃ
ਸ਼ਲਯ ਨੇ ਦੂਤਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਯੋਧਿਆਂ ਸਮੇਤ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਸੇਨਾਨਿਵੇਸ਼ੋऽਭੂਦਧ੍ਵਰ੍ਧਮਿਵ ਯੋਜਨਮ੍ । ਤਥਾ ਹਿ ਵਿਪੁਲਾਂ ਸੇਨਾਂ ਬਿਭਰ੍ਤਿ ਸ ਨਰਰ੍षਭਃ
ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਦਾ ਡੇਰਾ ਅੱਧਾ ਯੋਜਨ ਤਕ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮਰਦਾਂ ਦਾ ਸਿਰਤਾਜ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਦਾ ਨੇਤृत्व ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਅਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣੀਪਤੀ ਰਾਜਨ੍ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਾਃ। ਵਿਚਿਤ੍ਰਕਵਚਾਃ ਸ਼ੂਰਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰਧ੍ਵਜਕਾਰ੍ਮੁਕਾਃ
ਅਕਸ਼ੌਹਿਨੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਮੁਖੀ, ਰਾਜਾ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਬਹਾਦਰੀ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਵਚ ਪਹਿਨੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਝੰਡੇ ਅਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਲੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸਨ।
ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਭਰਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਚਿਤ੍ਰਰਥਵਾਹਨਾਃ । ਵਿਚਿਤ੍ਰਸ੍ਰਗ੍ਧਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਵਿਤ੍ਰਾਮ੍ਬਰਭੂषਣਾਃ
ਸਭ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਿਣੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਵਾਹਨਾਂ 'ਤੇ ਸਵਾਰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਾਰ ਅਤੇ ਪਹਿਨਾਵੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਸ੍ਵਦੇਸ਼ਵੇषਾਭਰਣਾ ਵੀਰਾਃ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਤਸ੍ਯ ਸੇਨਾਪ੍ਰਣੇਤਾਰੋ ਬਭੂਵੁਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਰ੍षਭਾਃ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਬਹਾਦਰ, ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਪਹਿਨਾਵੇ ਅਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਨੇਤਾ ਬਣੇ, ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ।
ਵ੍ਯਥਯਨ੍ਨਿਵ ਭੂਤਾਨਿ ਕਮ੍ਪਯਨ੍ਨਿਵ ਮੇਦਿਨੀਮ੍ । ਸ਼ਨੈਰ੍ਵਿਸ਼੍ਰਾਮਯਨ੍ਸੇਨਾਂ ਸ ਯਯੌ ਯਤ੍ਰ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਪਾਂਡਵ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਹਾਰਥਮ੍ । ਉਪਾਯਾਨ੍ਤਮਭਿਦ੍ਰੁਤ੍ਯ ਸ੍ਵਯਮਾਨਰ੍ਚ ਭਰਤ
ਫਿਰ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਯੋਧਾ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਭਾਰਤ, ਉਹ ਖੁਦ ਆਗੇ ਵਧ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਆਦਰ-ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਪੂਜਾਰ੍ਥਂ ਤਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਃ ਸਭਾਃ । ਰਮਣੀਯੇषੁ ਦੇਸ਼ੇषੁ ਰਤ੍ਨਚਿਤ੍ਰਾਃ ਸ੍ਵਲਙ੍ਕृਤਾਃ
ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਸੁੰਦਰ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਵਧੀਆ ਸਭਾਵਾਂ ਬਣਵਾਈਆਂ।
ਸ਼ਿਲ੍ਪਿਭਿਰ੍ਵਿਵਿਧੈਸ਼੍ਚੈਵ ਕ੍ਰੀਡਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਯੋਜਿਤਾਃ । ਤਤ੍ਰ ਮਾਲ੍ਯਾਨਿ ਮਾਂਸਾਨਿ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਪੇਯਂ ਚ ਸਤ੍ਕृਤਮ੍
ਉਥੇ ਕਾਬਲ ਮਾਹਰ ਕਾਰੀਗਰਾਂ ਵਲੋਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖੇਡਾਂ ਤੇ ਮਨੋਰੰਜਨ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਥੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਮਾਸ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਇਜ਼ਤ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ।
ਕੂਪਾਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧਾਕਾਰਾ ਔਦਕਾਨਿ ਗृਹਾਣਿ ਚ ।। ਸ ਤਾਃ ਸਭਾਃ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪੂਜ੍ਯਮਾਨੋ ਯਥਾऽਮਰਃ
ਉਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਕੂਏਂ, ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਘਰ ਵੀ ਸਨ। ਉਹ ਸਭਾ-ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਇਜ਼ਤ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸਨਮਾਨਤ ਹੋਇਆ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਯ ਸਚਿਵੈਰ੍ਦੇਸ਼ੇ ਦੇਸ਼ੇ ਸਮਨ੍ਤਤਃ ।। ਆਜਗਾਮ ਸਭਾਮਨ੍ਯਾਂ ਦੇਵਾਵਸਥਵਰ੍ਚਸਮ੍
ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਸਲਾਹਕਾਰ ਹਰ ਥਾਂ ਉਸ ਦੀ ਸੰਗਤ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਇੱਕ ਹੋਰ ਸਭਾ-ਘਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਾਸਤਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ।
ਸ ਤਤ੍ਰ ਵਿषਯੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤੈਃ ਕਲ੍ਯਾਣੈਰਤਿਮਾਨੁषੈਃ ।। ਮੇਨੇऽਭ੍ਯਧਿਕਮਾਤ੍ਮਾਨਮਵਮੇਨੇ ਪੁਰਨ੍ਦਰਮ੍
ਉਥੇ, ਮਨੁੱਖੀ ਸਮਝ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਤੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵੀ ਘੱਟ ਸਮਝਿਆ।
ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਸ ਤਤਃ ਪ੍ਰੇष੍ਯਾਨ੍ਪ੍ਰਹृष੍ਟਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਰ੍षਭਃ ।। ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸ੍ਯ ਪੁਰੁषਾਃ ਕੇऽਤ੍ਰ ਚਕ੍ਰੁਃ ਸਭਾ ਇਮਾਃ
ਫਿਰ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਨੇ ਨੌਕਰਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੌਣ ਨੇ ਇਹ ਸਭਾ-ਘਰ ਬਣਾਏ ਹਨ?'
ਆਨੀਯਨ੍ਤਾਂ ਸਭਾਕਾਰਾਃ ਪ੍ਰਦੇਯਾਰ੍ਹਾ ਹਿ ਮੇ ਮਤਾਃ ।। ਪ੍ਰਦੇਯਮੇषਾਂ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋऽਨੁਮਨ੍ਯਤਾਮ੍
'ਸਭਾ-ਘਰ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਲਿਆਓ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਅਨੁਸਾਰ ਇਨਾਮ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ। ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਨਾਮ ਦੇਵਾਂਗਾ—ਕੁੰਤੀਪੁੱਤਰ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦੇਵੇ।'
ਤਤਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਂ ਰਾਜਾਨਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤੇ ਸਚਿਵਾਸ੍ਤਦਾ' ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਾਯ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕਥਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਃ
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਸਲਾਹਕਾਰ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਦੱਸਣ ਲੱਗੇ।
ਸਂਪ੍ਰਹृष੍ਟੋ ਯਦਾ ਸ਼ਲ੍ਯੋ ਦਿਦਿਤ੍ਸੁਰਪਿ ਜੀਵਿਤਮ੍ । ਗੂਢੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਮਾਤੁਲਮ੍
ਜਦੋਂ ਸ਼ਲਯਾ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇਣ ਨੂੰ ਵੀ ਤਿਆਰ ਸੀ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਉਥੇ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਆਪਣੇ ਮਾਮਾ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਦ੍ਰਰਾਜਸ਼੍ਚ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਯਤ੍ਨਂ ਚ ਤਸ੍ਯ ਤਮ੍। ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪ੍ਰੀਤ ਇष੍ਟੋऽਰ੍ਥੋ ਧ੍ਰਿਯਤਾਮਿਤਿ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਮਦਰਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, 'ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇ।'
ਸਤ੍ਯਵਾਗ੍ਭਵ ਕਲ੍ਯਾਣ ਵਰੋ ਵੈ ਮਮ ਦੀਯਤਾਮ੍। ਸਰ੍ਵਸੇਨਾਪ੍ਰਣੇਤਾ ਵੈ ਭਵਾਨ੍ਭਵਿਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
'ਸੱਚ ਬੋਲ, ਸੁਭਾਗਾ; ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਵਰ ਦਿੰ। ਤੂੰ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਦਾ ਸਰਦਾਰ ਬਣਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ।'
ਯਥੈਵ ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਤਥੈਵ ਭਵਤੋ ਹ੍ਯਹਮ੍। ਅਨੁਮਾਨ੍ਯਂ ਚ ਪਾਲ੍ਯਂ ਚ ਭਕ੍ਤਂ ਚ ਭਜ ਮਾਂ ਵਿਭੋ
'ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਲਈ ਹਾਂ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਵੀ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦੇ, ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਤੇ ਪਿਆਰ ਕਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।'
ਕृਤਮਿਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਚ੍ਛਲ੍ਯਃ ਕਿਮਨ੍ਯਤ੍ਕ੍ਰਿਯਤਾਮਿਤਿ। ਕृਤਮਿਤ੍ਯੇਵ ਗਾਨ੍ਧਾਰਿਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
'ਹੋ ਗਿਆ,' ਸ਼ਲਯਾ ਨੇ ਕਿਹਾ। 'ਹੋਰ ਕੀ ਕਰੀਏ?' ਗਾਂਧਾਰੀ ਨੇ ਵੀ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕਿਹਾ, 'ਹੋ ਗਿਆ।'
ਗਚ੍ਛ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨ ਪੁਰਂ ਸ੍ਵਕਮੇਵ ਨਰਰ੍षਭ । ਅਹਂ ਗਮਿष੍ਯੇ ਦ੍ਰੁष੍ਟੁਂ ਵੈ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮਰਿਂਦਮਮ੍
'ਦੁਰਯੋਧਨ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਜਾ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਮਨੁੱਖ। ਮੈਂ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿਤਣ ਵਾਲਾ, ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਜਾਵਾਂਗਾ।'
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਂ ਰਾਜਨ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮੇष੍ਯੇ ਨਰਾਧਿਪ । ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਚਾਪਿ ਦ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯਃ ਪਾਣ੍ਡਵਃ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਃ
'ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਜਲਦੀ ਵਾਪਸ ਆਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ। ਪਾਂਡਵ, ਮਹਾਨ ਮਨੁੱਖ, ਨੂੰ ਜਰੂਰ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।'
ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਾਮਾਗਮ੍ਯਤਾਂ ਰਾਜਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਿਵ । ਤ੍ਵਯ੍ਯਧੀਨਾਃ ਸ੍ਮ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਰਦਾਨਂ ਸ੍ਮਰਸ੍ਵ ਨਃ
'ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜਲਦੀ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ। ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ—ਸਾਡਾ ਵਾਅਦਾ ਯਾਦ ਰੱਖ।'
ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮੇष੍ਯਾਮਿ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਗਚ੍ਛਸ੍ਵ ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਨृਪ। ` ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਰਾਜਨ੍ਨ ਮਿਥ੍ਯਾ ਕਰ੍ਤੁਮੁਤ੍ਸਹੇ
'ਮੈਂ ਜਲਦੀ ਵਾਪਸ ਆਵਾਂਗਾ—ਤੇਰੀ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਹੋਵੇ! ਆਪਣੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਜਾ, ਹੇ ਰਾਜਾ। ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।'
ਪਰ੍ਯष੍ਵਜੇਤਾਮਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਸ਼ਲ੍ਯਦੁਰ੍ਯੋਧਨਾਵੁਭੌ
ਫਿਰ ਸ਼ਲਯਾ ਤੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੋਵੇਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗ ਪਏ।
ਸ ਤਥਾ ਸ਼ਲ੍ਯਮਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਪੁਰਾਯਾਤ੍ਸ੍ਵਕਂ ਪੁਰਮ੍। ਸ਼ਲ੍ਯੋ ਜਗਾਮ ਕੌਨ੍ਤੇਯਾਨਾਖ੍ਯਾਤੁਂ ਕਰ੍ਮ ਤਸ੍ਯ ਤਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਲਯਾ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਆਪਣੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਸ਼ਲਯਾ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਦੱਸਣ।
ਉਪਪ੍ਲਾਵ੍ਯਂ ਸ ਗਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸ੍ਕਨ੍ਧਾਵਾਰਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਚ। ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਥ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਞ੍ਸ਼ਲ੍ਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਹ
ਉਪਪਲਾਵਯ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸ਼ਲਯ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਡੇਰੇ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਸਭ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਉਥੇ ਵੇਖਿਆ।
ਚਿਰਾਤ੍ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਜਾਨਂ ਮਾਤੁਲਂ ਸਮਿਤਿਞ੍ਜਯਮ੍। ਆਸਨੇਭ੍ਯਃ ਸਮੁਤ੍ਪੇਤੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਹਯੁਧਿष੍ਠਿਰਾਃ
ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਮਾਮਾ, ਜੋ ਜੰਗ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਸਮੇਤ ਸਭ ਪਾਂਡਵ ਆਪਣੀਆਂ ਜਗ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ।