ਨ ਚ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਮੁਕ੍ਤਂ ਵੈ ਕੇਸ਼ਵਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਦ੍ਯਤ। ਨ ਚਾਹਮੁਤ੍ਸਹੇ ਕृष੍ਣਂ ਵਿਨਾ ਸ੍ਥਾਤੁਮਪਿ ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਪਰ ਉਹ ਗੱਲ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ। ਤੇ ਮੈਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਇਕ ਪਲ ਵੀ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਨਾਹਂ ਸਹਾਯਃ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਨਾਪਿ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਯ ਵੈ । ਇਤਿ ਮੇ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਾ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਵਾਸੁਦੇਵਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਹ
ਮੈਂ ਨਾ ਪਾਰਥ ਦਾ ਸਾਥੀ ਹਾਂ, ਨਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦਾ। ਇਹ ਮੇਰਾ ਪੱਕਾ ਫੈਸਲਾ ਹੈ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ।
ਜਾਤੋऽਸਿ ਭਾਰਤੇ ਵਂਸ਼ੇ ਸਰ੍ਵਪਾਰ੍ਥਿਵਪੂਜਿਤੇ । ਗਚ੍ਛ ਯੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਧਰ੍ਮੇਣ ਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਰੇਣ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ
ਤੂੰ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਾਰੀ ਰਾਜਾ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ, ਮਰਦਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਆਪਣੀ ਯੋਧਾ ਧਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਹਲਾਯੁਧਮ੍। ਕृष੍ਣਂ ਚਾਪਿ ਮਹਾਬਾਹੁਮਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਹਲਾਯੁਧ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਵੀ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਨੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਸੋऽਭ੍ਯਯਾਤ੍ਕृਤਵਰ੍ਮਾਣਂ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸੁਤੋ ਨृਪਃ । ਕृਤਵਰ੍ਮਾ ਦਦੌ ਤਸ੍ਯ ਸੇਨਾਮਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣੀਂ ਤਦਾ
ਫਿਰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅਕਸ਼ੌਹਿਨੀ ਫੌਜ ਦਿੱਤੀ।
ਸ ਤੇਨ ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯੇਨ ਭੀਮੇਨ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨਃ । ਵृਤਃ ਪਰਿਯਯੌ ਹृष੍ਟਃ ਸੁਹृਦਃ ਸਂਪ੍ਰਹਰ੍षਯਨ੍
ਕੁਰੁਨੰਦਨ ਭੀਮ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਚਲ ਪਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਪੀਤਾਮ੍ਬਰਧਰੋ ਜਗਤ੍ਸ੍ਰष੍ਟਾ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ । ਗਤੇ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੇ ਕृष੍ਣਃ ਕਿਰੀਟਿਨਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ ਜਨਾਰਦਨ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ ਅਤੇ ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕਿਰੀਟਧਾਰੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਭਵਾਨ੍ਸਮਰ੍ਥਸ੍ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਨਿਹਨ੍ਤੁਂ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਨਿਹਨ੍ਤੁਮਹਮष੍ਯੇਕਃ ਸਮਰ੍ਥਃ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਃ
ਤੂੰ ਸਭ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਮਰਦਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਮੈਂ ਵੀ ਇਕੱਲਾ ਇਹ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ।
ਭਵਾਂਸ੍ਤੁ ਕੀਰ੍ਤਿਮਾਁਲ੍ਲੋਕੇ ਤਦ੍ਯਸ਼ਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਗਮਿष੍ਯਤਿ। ਯਸ਼ਸਾਂ ਚਾਹਮਪ੍ਯਰ੍ਥੀ ਤਸ੍ਮਾਦਸਿ ਮਯਾ ਵृਤਃ
ਪਰ ਤੈਨੂੰ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਮਾਣ ਮਿਲੇਗਾ, ਤੇ ਉਹ ਸ਼ੋਭਾ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਵੇਗੀ। ਮੈਂ ਵੀ ਮਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਚੁਣਿਆ ਹੈ।
ਸਾਰਥ੍ਯਂ ਤੁ ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਰ੍ਯਮਿਤਿ ਮੇ ਮਾਨਸਂ ਸਦਾ। ਚਿਰਰਾਤ੍ਰੇਪ੍ਸਿਤਂ ਕਾਮਂ ਤਦ੍ਭਵਾਨ੍ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰ, ਇਹ ਮੇਰੀ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਛਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਇਹ ਲੰਮੀ ਚਾਹ ਤੂੰ ਪੂਰੀ ਕਰ।
ਉਪਪਨ੍ਨਮਿਦਂ ਪਾਰ੍ਥ ਯਤ੍ਸ੍ਪਰ੍ਧਸਿ ਮਯਾ ਸਹ। ਸਾਰਥ੍ਯਂ ਤੇ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਕਾਮਃ ਸਂਪਦ੍ਯਤਾਂ ਤਵ
ਪਾਰਥਾ, ਇਹ ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਬਣਾਂਗਾ, ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇ।
ਏਵਂ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤਃ ਪਾਰ੍ਥਃ ਕੁष੍ਣੇਨ ਸਹਿਤਸ੍ਤਦਾ। ਵृਤੋ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਪ੍ਰਵਰੈਃ ਪੁਨਰਾਯਾਦ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਰਥਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਦਾਸ਼ਾਰਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜਾਂ ਵੱਲੋਂ ਚੁਣਿਆ ਗਿਆ, ਮੁੜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ।
ਸ਼ਲ੍ਯਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਦੂਤਾਨਾਂ ਸੈਨ੍ਯੇਨ ਮਹਤਾ ਵृਤਃ। ਅਭ੍ਯਾਤ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਰਾਜਨ੍ਸਹ ਪੁਤ੍ਰੈਰ੍ਮਹਾਰਥੈਃ
ਸ਼ਲਯ ਨੇ ਦੂਤਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਯੋਧਿਆਂ ਸਮੇਤ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਸੇਨਾਨਿਵੇਸ਼ੋऽਭੂਦਧ੍ਵਰ੍ਧਮਿਵ ਯੋਜਨਮ੍ । ਤਥਾ ਹਿ ਵਿਪੁਲਾਂ ਸੇਨਾਂ ਬਿਭਰ੍ਤਿ ਸ ਨਰਰ੍षਭਃ
ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਦਾ ਡੇਰਾ ਅੱਧਾ ਯੋਜਨ ਤਕ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮਰਦਾਂ ਦਾ ਸਿਰਤਾਜ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਦਾ ਨੇਤृत्व ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਅਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣੀਪਤੀ ਰਾਜਨ੍ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਾਃ। ਵਿਚਿਤ੍ਰਕਵਚਾਃ ਸ਼ੂਰਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰਧ੍ਵਜਕਾਰ੍ਮੁਕਾਃ
ਅਕਸ਼ੌਹਿਨੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਮੁਖੀ, ਰਾਜਾ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਬਹਾਦਰੀ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਵਚ ਪਹਿਨੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਝੰਡੇ ਅਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਲੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸਨ।
ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਭਰਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਚਿਤ੍ਰਰਥਵਾਹਨਾਃ । ਵਿਚਿਤ੍ਰਸ੍ਰਗ੍ਧਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਵਿਤ੍ਰਾਮ੍ਬਰਭੂषਣਾਃ
ਸਭ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਿਣੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਵਾਹਨਾਂ 'ਤੇ ਸਵਾਰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਾਰ ਅਤੇ ਪਹਿਨਾਵੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਸ੍ਵਦੇਸ਼ਵੇषਾਭਰਣਾ ਵੀਰਾਃ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਤਸ੍ਯ ਸੇਨਾਪ੍ਰਣੇਤਾਰੋ ਬਭੂਵੁਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਰ੍षਭਾਃ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਬਹਾਦਰ, ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਪਹਿਨਾਵੇ ਅਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਨੇਤਾ ਬਣੇ, ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ।
ਵ੍ਯਥਯਨ੍ਨਿਵ ਭੂਤਾਨਿ ਕਮ੍ਪਯਨ੍ਨਿਵ ਮੇਦਿਨੀਮ੍ । ਸ਼ਨੈਰ੍ਵਿਸ਼੍ਰਾਮਯਨ੍ਸੇਨਾਂ ਸ ਯਯੌ ਯਤ੍ਰ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਪਾਂਡਵ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਹਾਰਥਮ੍ । ਉਪਾਯਾਨ੍ਤਮਭਿਦ੍ਰੁਤ੍ਯ ਸ੍ਵਯਮਾਨਰ੍ਚ ਭਰਤ
ਫਿਰ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਯੋਧਾ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਭਾਰਤ, ਉਹ ਖੁਦ ਆਗੇ ਵਧ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਆਦਰ-ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਪੂਜਾਰ੍ਥਂ ਤਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਃ ਸਭਾਃ । ਰਮਣੀਯੇषੁ ਦੇਸ਼ੇषੁ ਰਤ੍ਨਚਿਤ੍ਰਾਃ ਸ੍ਵਲਙ੍ਕृਤਾਃ
ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਸੁੰਦਰ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਵਧੀਆ ਸਭਾਵਾਂ ਬਣਵਾਈਆਂ।
ਸ਼ਿਲ੍ਪਿਭਿਰ੍ਵਿਵਿਧੈਸ਼੍ਚੈਵ ਕ੍ਰੀਡਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਯੋਜਿਤਾਃ । ਤਤ੍ਰ ਮਾਲ੍ਯਾਨਿ ਮਾਂਸਾਨਿ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਪੇਯਂ ਚ ਸਤ੍ਕृਤਮ੍
ਉਥੇ ਕਾਬਲ ਮਾਹਰ ਕਾਰੀਗਰਾਂ ਵਲੋਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖੇਡਾਂ ਤੇ ਮਨੋਰੰਜਨ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਥੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਮਾਸ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਇਜ਼ਤ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ।
ਕੂਪਾਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧਾਕਾਰਾ ਔਦਕਾਨਿ ਗृਹਾਣਿ ਚ ।। ਸ ਤਾਃ ਸਭਾਃ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪੂਜ੍ਯਮਾਨੋ ਯਥਾऽਮਰਃ
ਉਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਕੂਏਂ, ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਘਰ ਵੀ ਸਨ। ਉਹ ਸਭਾ-ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਇਜ਼ਤ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸਨਮਾਨਤ ਹੋਇਆ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਯ ਸਚਿਵੈਰ੍ਦੇਸ਼ੇ ਦੇਸ਼ੇ ਸਮਨ੍ਤਤਃ ।। ਆਜਗਾਮ ਸਭਾਮਨ੍ਯਾਂ ਦੇਵਾਵਸਥਵਰ੍ਚਸਮ੍
ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਸਲਾਹਕਾਰ ਹਰ ਥਾਂ ਉਸ ਦੀ ਸੰਗਤ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਇੱਕ ਹੋਰ ਸਭਾ-ਘਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਾਸਤਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ।
ਸ ਤਤ੍ਰ ਵਿषਯੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤੈਃ ਕਲ੍ਯਾਣੈਰਤਿਮਾਨੁषੈਃ ।। ਮੇਨੇऽਭ੍ਯਧਿਕਮਾਤ੍ਮਾਨਮਵਮੇਨੇ ਪੁਰਨ੍ਦਰਮ੍
ਉਥੇ, ਮਨੁੱਖੀ ਸਮਝ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਤੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵੀ ਘੱਟ ਸਮਝਿਆ।
ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਸ ਤਤਃ ਪ੍ਰੇष੍ਯਾਨ੍ਪ੍ਰਹृष੍ਟਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਰ੍षਭਃ ।। ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸ੍ਯ ਪੁਰੁषਾਃ ਕੇऽਤ੍ਰ ਚਕ੍ਰੁਃ ਸਭਾ ਇਮਾਃ
ਫਿਰ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਨੇ ਨੌਕਰਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੌਣ ਨੇ ਇਹ ਸਭਾ-ਘਰ ਬਣਾਏ ਹਨ?'
ਆਨੀਯਨ੍ਤਾਂ ਸਭਾਕਾਰਾਃ ਪ੍ਰਦੇਯਾਰ੍ਹਾ ਹਿ ਮੇ ਮਤਾਃ ।। ਪ੍ਰਦੇਯਮੇषਾਂ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋऽਨੁਮਨ੍ਯਤਾਮ੍
'ਸਭਾ-ਘਰ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਲਿਆਓ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਅਨੁਸਾਰ ਇਨਾਮ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ। ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਨਾਮ ਦੇਵਾਂਗਾ—ਕੁੰਤੀਪੁੱਤਰ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦੇਵੇ।'
ਤਤਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਂ ਰਾਜਾਨਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤੇ ਸਚਿਵਾਸ੍ਤਦਾ' ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਾਯ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕਥਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਃ
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਸਲਾਹਕਾਰ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਦੱਸਣ ਲੱਗੇ।
ਸਂਪ੍ਰਹृष੍ਟੋ ਯਦਾ ਸ਼ਲ੍ਯੋ ਦਿਦਿਤ੍ਸੁਰਪਿ ਜੀਵਿਤਮ੍ । ਗੂਢੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਮਾਤੁਲਮ੍
ਜਦੋਂ ਸ਼ਲਯਾ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇਣ ਨੂੰ ਵੀ ਤਿਆਰ ਸੀ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਉਥੇ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਆਪਣੇ ਮਾਮਾ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਦ੍ਰਰਾਜਸ਼੍ਚ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਯਤ੍ਨਂ ਚ ਤਸ੍ਯ ਤਮ੍। ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪ੍ਰੀਤ ਇष੍ਟੋऽਰ੍ਥੋ ਧ੍ਰਿਯਤਾਮਿਤਿ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਮਦਰਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, 'ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇ।'
ਸਤ੍ਯਵਾਗ੍ਭਵ ਕਲ੍ਯਾਣ ਵਰੋ ਵੈ ਮਮ ਦੀਯਤਾਮ੍। ਸਰ੍ਵਸੇਨਾਪ੍ਰਣੇਤਾ ਵੈ ਭਵਾਨ੍ਭਵਿਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
'ਸੱਚ ਬੋਲ, ਸੁਭਾਗਾ; ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਵਰ ਦਿੰ। ਤੂੰ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਦਾ ਸਰਦਾਰ ਬਣਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ।'