ਤੇ ਵਾ ਯੁਧਿ ਦੁਰਾਧਰ੍षਾ ਭਵਨ੍ਤ੍ਵੇਕਸ੍ਯ ਸੈਨਿਕਾਃ । ਅਯੁਧ੍ਯਮਾਨਃ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਨ੍ਯਸ੍ਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੋऽਹਮੇਕਤਃ
ਇਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਜੈਯੋਧੇ ਇਕ ਪਾਸੇ ਦੀ ਫੌਜ ਹੋਣ। ਤੇ ਮੈਂ, ਇਕੱਲਾ, ਬਿਨਾ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਲੜਾਂਗਾ।
ਆਭ੍ਯਾਮਨ੍ਯਤਰਂ ਪਾਰ੍ਥ ਯਤ੍ਤੇ ਹृਦ੍ਯਤਰਂ ਮਤਮ੍। ਤਦ੍ਵृਣੀਤਾਂ ਭਵਾਨਗ੍ਰੇ ਪ੍ਰਵਾਰ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਧਰ੍ਮਤਃ
ਇਹ ਦੋ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਪਾਰਥ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਲੱਗੇ, ਉਹ ਚੁਣ ਲੈ। ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਤੈਨੂੰ ਪਹਿਲੀ ਚੋਣ ਦਾ ਹੱਕ ਹੈ।
ਏਤਦ੍ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਤਾਨ੍ਵਾ ਵਰਯ ਸਾਹਾਯ੍ਯੇ ਮਾਂ ਸਾਚਿਵ੍ਯੇऽਥਵਾ ਪੁਨਃ
ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਕੌਂਤੇਯ, ਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਸੋਚ ਕੇ, ਮਦਦ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚੁਣ ਲੈ ਜਾਂ ਮੇਰੀ ਸਲਾਹ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਚੁਣ ਲੈ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਕृष੍ਣੇਨ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੇ ਧਨਞ੍ਜਯਃ। ਅਯੁਧ੍ਯਮਾਨਂ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਵਰਯਾਮਾਸ ਕੇਸ਼ਵਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵੱਲੋਂ ਐਸਾ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਕੁੰਤੀਪੁਤ੍ਰ ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਚੁਣ ਲਿਆ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਲੜੇਗਾ।
ਨਾਰਾਯਣਮਮਿਘ੍ਨਂ ਕਾਮਾਜ੍ਜਾਤਮਜਂ ਨृषੁ । ਸਰ੍ਵਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪੁਰਤੋ ਦੇਵਦਾਨਵਯੋਰਪਿ
ਉਸ ਨੇ ਨਾਰਾਯਣ, ਜੋ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਅਜਰ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਸਭ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਚੁਣ ਲਿਆ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤੁ ਤਤ੍ਸੈਨ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਮਾਵਰਯਤ੍ਤਦਾ । ਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਮਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਯੋਧਾਨਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਭਾਰਤ
ਪਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਹ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਚੁਣ ਲਈ, ਭਾਰਤ, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਟੋਲੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ।
ਕृष੍ਣਂ ਚਾਪਹृਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸਂਪ੍ਰਾਪ ਪਰਮਾਂ ਮੁਦਮ੍ । ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤੁ ਤਤ੍ਸੈਨ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਮਾਦਾਯ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਚੁਣਿਆ ਗਿਆ ਜਾਣ ਕੇ, ਦੁਰਯੋਧਨ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਨੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ ਤੇ ਉਹ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਲੈ ਲਈ।
ਤਤੋऽਭ੍ਯਯਾਦ੍ਭੀਮਬਲੋ ਰੌਹਿਣੇਯਂ ਮਹਾਬਲਮ੍ । ਸਰ੍ਵਂ ਚਾਗਮਨੇ ਹੇਤੁਂ ਸ ਤਸ੍ਮੈ ਸਂਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍। ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਤਤਃ ਸ਼ੌਰਿਰ੍ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਮਿਦਂ ਵਚਃ
ਫਿਰ ਭੀਮਸੇਨ, ਜੋ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੈ, ਰੋਹਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਉਣ ਦਾ ਸਾਰਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸਿਆ। ਫਿਰ ਸ਼ੌਰੀ ਨੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਵਿਦਿਤਂ ਤੇ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਸਰ੍ਵਂ ਭਵਿਤੁਮਰ੍ਹਤਿ। ਯਨ੍ਮਯੋਕ੍ਤਂ ਵਿਰਾਟਸ੍ਯ ਪੁਰਾ ਵੈਵਾਹਿਕੇ ਤਦਾ
ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਤੇ ਜੋ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਉਹ ਵੀ। ਜੋ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਘਰ ਵਿਆਹ ਸਮੇਂ ਆਖਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ।
ਨਿਗृਹ੍ਯੋਕ੍ਤੋ ਹृषੀਕੇਸ਼ਸ੍ਤ੍ਵਦਰ੍ਥਂ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ। ਮਯਾ ਸਂਬਨ੍ਧਕਂ ਤੁਲ੍ਯਮਿਤਿ ਰਾਜਨ੍ਪੁਨਃਪੁਨਃ
ਮੈਂ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਕੁਰੁਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਖਿਆ ਕਿ ਤੇਰੇ ਲਈ ਮੈਂ ਇਹ ਰਿਸ਼ਤਾ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ, ਰਾਜਾ।
ਨ ਚ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਮੁਕ੍ਤਂ ਵੈ ਕੇਸ਼ਵਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਦ੍ਯਤ। ਨ ਚਾਹਮੁਤ੍ਸਹੇ ਕृष੍ਣਂ ਵਿਨਾ ਸ੍ਥਾਤੁਮਪਿ ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਪਰ ਉਹ ਗੱਲ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ। ਤੇ ਮੈਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਇਕ ਪਲ ਵੀ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਨਾਹਂ ਸਹਾਯਃ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਨਾਪਿ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਯ ਵੈ । ਇਤਿ ਮੇ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਾ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਵਾਸੁਦੇਵਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਹ
ਮੈਂ ਨਾ ਪਾਰਥ ਦਾ ਸਾਥੀ ਹਾਂ, ਨਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦਾ। ਇਹ ਮੇਰਾ ਪੱਕਾ ਫੈਸਲਾ ਹੈ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ।
ਜਾਤੋऽਸਿ ਭਾਰਤੇ ਵਂਸ਼ੇ ਸਰ੍ਵਪਾਰ੍ਥਿਵਪੂਜਿਤੇ । ਗਚ੍ਛ ਯੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਧਰ੍ਮੇਣ ਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਰੇਣ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ
ਤੂੰ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਾਰੀ ਰਾਜਾ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ, ਮਰਦਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਆਪਣੀ ਯੋਧਾ ਧਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਹਲਾਯੁਧਮ੍। ਕृष੍ਣਂ ਚਾਪਿ ਮਹਾਬਾਹੁਮਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਹਲਾਯੁਧ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਵੀ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਨੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਸੋऽਭ੍ਯਯਾਤ੍ਕृਤਵਰ੍ਮਾਣਂ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸੁਤੋ ਨृਪਃ । ਕृਤਵਰ੍ਮਾ ਦਦੌ ਤਸ੍ਯ ਸੇਨਾਮਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣੀਂ ਤਦਾ
ਫਿਰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅਕਸ਼ੌਹਿਨੀ ਫੌਜ ਦਿੱਤੀ।
ਸ ਤੇਨ ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯੇਨ ਭੀਮੇਨ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨਃ । ਵृਤਃ ਪਰਿਯਯੌ ਹृष੍ਟਃ ਸੁਹृਦਃ ਸਂਪ੍ਰਹਰ੍षਯਨ੍
ਕੁਰੁਨੰਦਨ ਭੀਮ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਚਲ ਪਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਪੀਤਾਮ੍ਬਰਧਰੋ ਜਗਤ੍ਸ੍ਰष੍ਟਾ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ । ਗਤੇ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੇ ਕृष੍ਣਃ ਕਿਰੀਟਿਨਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ ਜਨਾਰਦਨ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ ਅਤੇ ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕਿਰੀਟਧਾਰੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਭਵਾਨ੍ਸਮਰ੍ਥਸ੍ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਨਿਹਨ੍ਤੁਂ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਨਿਹਨ੍ਤੁਮਹਮष੍ਯੇਕਃ ਸਮਰ੍ਥਃ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਃ
ਤੂੰ ਸਭ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਮਰਦਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਮੈਂ ਵੀ ਇਕੱਲਾ ਇਹ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ।
ਭਵਾਂਸ੍ਤੁ ਕੀਰ੍ਤਿਮਾਁਲ੍ਲੋਕੇ ਤਦ੍ਯਸ਼ਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਗਮਿष੍ਯਤਿ। ਯਸ਼ਸਾਂ ਚਾਹਮਪ੍ਯਰ੍ਥੀ ਤਸ੍ਮਾਦਸਿ ਮਯਾ ਵृਤਃ
ਪਰ ਤੈਨੂੰ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਮਾਣ ਮਿਲੇਗਾ, ਤੇ ਉਹ ਸ਼ੋਭਾ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਵੇਗੀ। ਮੈਂ ਵੀ ਮਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਚੁਣਿਆ ਹੈ।
ਸਾਰਥ੍ਯਂ ਤੁ ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਰ੍ਯਮਿਤਿ ਮੇ ਮਾਨਸਂ ਸਦਾ। ਚਿਰਰਾਤ੍ਰੇਪ੍ਸਿਤਂ ਕਾਮਂ ਤਦ੍ਭਵਾਨ੍ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰ, ਇਹ ਮੇਰੀ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਛਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਇਹ ਲੰਮੀ ਚਾਹ ਤੂੰ ਪੂਰੀ ਕਰ।
ਉਪਪਨ੍ਨਮਿਦਂ ਪਾਰ੍ਥ ਯਤ੍ਸ੍ਪਰ੍ਧਸਿ ਮਯਾ ਸਹ। ਸਾਰਥ੍ਯਂ ਤੇ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਕਾਮਃ ਸਂਪਦ੍ਯਤਾਂ ਤਵ
ਪਾਰਥਾ, ਇਹ ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਬਣਾਂਗਾ, ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇ।
ਏਵਂ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤਃ ਪਾਰ੍ਥਃ ਕੁष੍ਣੇਨ ਸਹਿਤਸ੍ਤਦਾ। ਵृਤੋ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਪ੍ਰਵਰੈਃ ਪੁਨਰਾਯਾਦ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਰਥਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਦਾਸ਼ਾਰਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜਾਂ ਵੱਲੋਂ ਚੁਣਿਆ ਗਿਆ, ਮੁੜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ।
ਸ਼ਲ੍ਯਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਦੂਤਾਨਾਂ ਸੈਨ੍ਯੇਨ ਮਹਤਾ ਵृਤਃ। ਅਭ੍ਯਾਤ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਰਾਜਨ੍ਸਹ ਪੁਤ੍ਰੈਰ੍ਮਹਾਰਥੈਃ
ਸ਼ਲਯ ਨੇ ਦੂਤਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਯੋਧਿਆਂ ਸਮੇਤ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਸੇਨਾਨਿਵੇਸ਼ੋऽਭੂਦਧ੍ਵਰ੍ਧਮਿਵ ਯੋਜਨਮ੍ । ਤਥਾ ਹਿ ਵਿਪੁਲਾਂ ਸੇਨਾਂ ਬਿਭਰ੍ਤਿ ਸ ਨਰਰ੍षਭਃ
ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਦਾ ਡੇਰਾ ਅੱਧਾ ਯੋਜਨ ਤਕ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮਰਦਾਂ ਦਾ ਸਿਰਤਾਜ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਦਾ ਨੇਤृत्व ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਅਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣੀਪਤੀ ਰਾਜਨ੍ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਾਃ। ਵਿਚਿਤ੍ਰਕਵਚਾਃ ਸ਼ੂਰਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰਧ੍ਵਜਕਾਰ੍ਮੁਕਾਃ
ਅਕਸ਼ੌਹਿਨੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਮੁਖੀ, ਰਾਜਾ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਬਹਾਦਰੀ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਵਚ ਪਹਿਨੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਝੰਡੇ ਅਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਲੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸਨ।
ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਭਰਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਚਿਤ੍ਰਰਥਵਾਹਨਾਃ । ਵਿਚਿਤ੍ਰਸ੍ਰਗ੍ਧਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਵਿਤ੍ਰਾਮ੍ਬਰਭੂषਣਾਃ
ਸਭ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਿਣੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਵਾਹਨਾਂ 'ਤੇ ਸਵਾਰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਾਰ ਅਤੇ ਪਹਿਨਾਵੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਸ੍ਵਦੇਸ਼ਵੇषਾਭਰਣਾ ਵੀਰਾਃ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਤਸ੍ਯ ਸੇਨਾਪ੍ਰਣੇਤਾਰੋ ਬਭੂਵੁਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਰ੍षਭਾਃ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਬਹਾਦਰ, ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਪਹਿਨਾਵੇ ਅਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਨੇਤਾ ਬਣੇ, ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ।
ਵ੍ਯਥਯਨ੍ਨਿਵ ਭੂਤਾਨਿ ਕਮ੍ਪਯਨ੍ਨਿਵ ਮੇਦਿਨੀਮ੍ । ਸ਼ਨੈਰ੍ਵਿਸ਼੍ਰਾਮਯਨ੍ਸੇਨਾਂ ਸ ਯਯੌ ਯਤ੍ਰ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਪਾਂਡਵ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਹਾਰਥਮ੍ । ਉਪਾਯਾਨ੍ਤਮਭਿਦ੍ਰੁਤ੍ਯ ਸ੍ਵਯਮਾਨਰ੍ਚ ਭਰਤ
ਫਿਰ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਯੋਧਾ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਭਾਰਤ, ਉਹ ਖੁਦ ਆਗੇ ਵਧ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਆਦਰ-ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਪੂਜਾਰ੍ਥਂ ਤਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਃ ਸਭਾਃ । ਰਮਣੀਯੇषੁ ਦੇਸ਼ੇषੁ ਰਤ੍ਨਚਿਤ੍ਰਾਃ ਸ੍ਵਲਙ੍ਕृਤਾਃ
ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਸੁੰਦਰ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਵਧੀਆ ਸਭਾਵਾਂ ਬਣਵਾਈਆਂ।