ਸ਼ਿष੍ਯੈਃ ਪਰਿਵृਤੋ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਨੀਤਿਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਕੋਵਿਦਃ । ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਹਿਤਾਰ੍ਥਾਯ ਕੌਰਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਮਿਵਾਨ੍
ਉਹ ਵਿਦਵਾਨ, ਨੀਤੀ ਦੇ ਅਰਥ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੌਰਵਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਪੁਰੋਹਿਤਂ ਤੇ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਨਗਰਂ ਨਾਗਸਾਹ੍ਵਯਮ੍। ਦੂਤਾਨ੍ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸੁਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵੇਭ੍ਯਸ੍ਤਤਸ੍ਤਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪੂਜਾਰੀ ਨਾਗਸਾਹਵਯਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਭੇਜ ਕੇ, ਫਿਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਾਜਿਆਂ ਕੋਲ ਦੂਤ ਭੇਜੇ।
ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਦੂਤਾਨਨ੍ਯਤ੍ਰ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਃ । ਸ੍ਵਯਂ ਜਗਾਮ ਕੌਰਵ੍ਯਃ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਧਨਞ੍ਜਯਃ
ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਭੇਜਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕੁੰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਧਨੰਜਯਾ ਖੁਦ ਦਵਾਰਕਾ ਵੱਲ ਗਿਆ।
ਗਤੇ ਦ੍ਵਾਰਵਤੀਂ ਕृष੍ਣ ਬਲਦੇਵੇ ਚ ਮਾਧਵੇ। ਸਹ ਵृष੍ਣ੍ਯਨ੍ਧਕੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਭੋਜੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤਸ਼ਸ੍ਤਦਾ
ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਮਾਧਵ ਅਤੇ ਬਲਦੇਵ ਦਵਾਰਵਤੀ ਗਏ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਅੰਧਕ ਅਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਭੋਜ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਸਰ੍ਵਮਾਗਮਯਾਮਾਸ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਵਿਚੇष੍ਟਿਤਮ੍ । ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਤ੍ਮਜੋ ਰਾਜਾ ਗੂਢੈਃ ਪ੍ਰਣਿਹਿਤੈਸ਼੍ਚਰੈਃ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਗੁਪਤ ਅਤੇ ਭਰੋਸੇਮੰਦ ਚਰਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਚਲਾਂ ਜਾਣ ਲਿਆ।
ਸ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਾਧਵਂ ਯਾਨ੍ਤਂ ਸਦਸ਼੍ਵੈਰਨਿਲੋਪਮੈਃ । ਬਲੇਨ ਨਾਤਿਮਹਤਾ ਦ੍ਵਾਰਕਾਮਭ੍ਯਯਾਤ੍ਪੁਰੀਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਮਾਧਵ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਪਰ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਦਵਾਰਕਾ ਵੱਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਤਮੇਵ ਦਿਵਸਂ ਚਾਪਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਪਾਣ੍ਡੁਨਨ੍ਦਨਃ । ਆਨਨ੍ਰਤਨਗਰੀਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਧਨਞ੍ਜਯਃ
ਉਸੇ ਦਿਨ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਧਨੰਜਯਾ, ਅਨਰਤਾ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤੌ ਯਾਤ੍ਵਾ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰੌ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨੌ । ਸੁਪ੍ਤਂ ਦਦृਸ਼ਤੁਃ ਕृष੍ਣਂ ਸ਼ਯਾਨਂ ਚਾਭਿਜਗ੍ਮਤੁਃ
ਉਹ ਦੋਨੋ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਸਨ, ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਦਵਾਰਕਾ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਪਹੁੰਚੇ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਥਮਂ ਵਾਸੁਦੇਵਮੁਪਾਸ਼੍ਰਯਤ੍ । ਉਚ੍ਛੀਰ੍षਤਸ਼੍ਚ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਨਿषਸਾਦ ਵਰਾਸਨੇ
ਦੁਰਯੋਧਨ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਸਿਰ ਦੇ ਕੋਲ ਵਧੀਆ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਕਿਰੀਟੀ ਤਸ੍ਯਾਨੁ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਮਹਾਮਨਾਃ । ਪਸ਼੍ਚਾਰ੍ਧੇ ਤੁ ਸ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਪ੍ਰਹ੍ਵੋऽਤਿष੍ਠਤ੍ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ
ਫਿਰ, ਮੋਹਰ ਵਾਲਾ ਅਰਜੁਨ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੋਂ ਅੰਦਰ ਆਇਆ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਕੋਲ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਤਿਬੁਦ੍ਧਃ ਸ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯੋ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਗ੍ਰੇ ਕਿਰੀਟਿਨਾਮ੍। ਸਿਂਹਾਸਨਗਤਂ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਪਰਿਵृਤ੍ਯ ਚ ਦृष੍ਟਵਾਨ੍
ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ੀ ਜਦੋਂ ਜਾਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਅੱਗੇ ਮੋਹਰ ਵਾਲੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਬੈਠਾ ਵੇਖਿਆ, ਫਿਰ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਕੇ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖਿਆ।
ਸ ਤਯੋਃ ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਥਾਵਤ੍ਪ੍ਰਤਿਪੂਜ੍ਯ ਤੌ । ਤਦਾਗਮਨਜਂ ਹੇਤੁਂ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਮਧੁਸੂਦਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਦੋਨੋ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਜਤ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਆਉਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਪੁੱਛਿਆ।
ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਃ ਕृष੍ਣਾਮੁਵਾਚ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ। ਵਿਗ੍ਰਹੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਭਵਾਨ੍ਸਾਹ੍ਯਂ ਮਮ ਦਾਤੁਮਿਹਾਰ੍ਹਤਿ
ਫਿਰ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਹੱਸਦਿਆਂ ਜਿਹਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਇਸ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਮਦਦ ਕਰਣ ਲਈ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।'
ਸਮਂ ਹਿ ਭਵਤਃ ਸਖ੍ਯਂ ਮਮ ਚੈਵਾਰ੍ਜੁਨੇऽਪਿ ਚ। ਤਥਾ ਸਂਬਨ੍ਧਕਂ ਤੁਲ੍ਯਮਸ੍ਮਾਕਂ ਤ੍ਵਯਿ ਮਾਧਵ
ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰੀ ਦੋਸਤੀ ਮੇਰੇ ਨਾਲ, ਅਰਜੁਨ ਨਾਲ ਅਤੇ ਸਾਡਾ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਰਿਸਤਾ, ਮਾਧਵ, ਬਰਾਬਰ ਹੈ।
ਅਹਂ ਚਾਭਿਗਤਂ ਸਨ੍ਤੋ ਭਜਨ੍ਤੇ ਪੂਰ੍ਵਸਾਰਿਣਃ ।। ਤ੍ਵਂ ਚ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਤਮੋ ਲੋਕੇ ਸਤਾਮਦ੍ਯ ਜਨਾਰ੍ਦਨ
ਮੈਂ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣੇ ਭਲੇ ਲੋਕ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਤੇਰੇ ਵਾਂਗ, ਜਨਾਰਦਨ, ਅੱਜ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇਕ ਇਨਸਾਨ ਤੂੰ ਹੀ ਹੈਂ।
ਸਤਤਂ ਸਂਮਤਸ਼੍ਚੈਵ ਸਦ੍ਵृਤ੍ਤਮਨੁਪਾਲਯ
ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਜ਼ਤ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਸੱਚਾ ਚਾਲ ਚਲਦਾ ਹੈਂ।
ਭਵਾਨਭਿਗਤਃ ਪੂਰ੍ਵਮਤ੍ਰ ਮੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਦृष੍ਟਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਥਮਂ ਰਾਜਨ੍ਮਯਾ ਪਾਰ੍ਥੋ ਧਨਞ੍ਜਯਃ
ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਪਰ, ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪਾਰਥ ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਸੀ।
ਤਵ ਪੂਰ੍ਵਾਭਿਗਮਨਾਤ੍ਪੂਰ੍ਵਂ ਚਾਪ੍ਯਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ । ਸਾਹਾਯ੍ਯਮੁਭਯੋਰੇਵ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਸੁਯੋਧਨ
ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਇਆ ਸੀ ਤੇ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਸੁਯੋਧਨ, ਮੈਂ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਮਦਦ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਪ੍ਰਵਾਰਣਂ ਤੁ ਬਾਲਾਨਾਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਕਾਰ੍ਯਮਿਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਵਾਰਣਂ ਪੂਰ੍ਵਮਰ੍ਹਃ ਪਾਰ੍ਥੋ ਧਨਞ੍ਜਯਃ
ਰਿਵਾਜ ਹੈ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਛੋਟਿਆਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਪਾਰਥ ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਪਹਿਲੀ ਚੋਣ ਦਾ ਹੱਕ ਹੈ।
ਮਤ੍ਸਂਹਨਨਤੁਲ੍ਯਾਨਾਂ ਗੋਪਾਨਾਮਰ੍ਬੁਦਂ ਮਹਤ੍। ਨਾਰਾਯਣਾ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਂਗ੍ਰਾਮਯੋਧਿਨਃ
ਮੇਰੇ ਜਿਹੇ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਗੋਪਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਟੋਲੀ ਹੈ, ਜੋ ਨਾਰਾਯਣਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹਨ। ਉਹ ਸਭ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਹਰ ਯੋਧੇ ਹਨ।
ਤੇ ਵਾ ਯੁਧਿ ਦੁਰਾਧਰ੍षਾ ਭਵਨ੍ਤ੍ਵੇਕਸ੍ਯ ਸੈਨਿਕਾਃ । ਅਯੁਧ੍ਯਮਾਨਃ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਨ੍ਯਸ੍ਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੋऽਹਮੇਕਤਃ
ਇਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਜੈਯੋਧੇ ਇਕ ਪਾਸੇ ਦੀ ਫੌਜ ਹੋਣ। ਤੇ ਮੈਂ, ਇਕੱਲਾ, ਬਿਨਾ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਲੜਾਂਗਾ।
ਆਭ੍ਯਾਮਨ੍ਯਤਰਂ ਪਾਰ੍ਥ ਯਤ੍ਤੇ ਹृਦ੍ਯਤਰਂ ਮਤਮ੍। ਤਦ੍ਵृਣੀਤਾਂ ਭਵਾਨਗ੍ਰੇ ਪ੍ਰਵਾਰ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਧਰ੍ਮਤਃ
ਇਹ ਦੋ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਪਾਰਥ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਲੱਗੇ, ਉਹ ਚੁਣ ਲੈ। ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਤੈਨੂੰ ਪਹਿਲੀ ਚੋਣ ਦਾ ਹੱਕ ਹੈ।
ਏਤਦ੍ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਤਾਨ੍ਵਾ ਵਰਯ ਸਾਹਾਯ੍ਯੇ ਮਾਂ ਸਾਚਿਵ੍ਯੇऽਥਵਾ ਪੁਨਃ
ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਕੌਂਤੇਯ, ਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਸੋਚ ਕੇ, ਮਦਦ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚੁਣ ਲੈ ਜਾਂ ਮੇਰੀ ਸਲਾਹ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਚੁਣ ਲੈ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਕृष੍ਣੇਨ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੇ ਧਨਞ੍ਜਯਃ। ਅਯੁਧ੍ਯਮਾਨਂ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਵਰਯਾਮਾਸ ਕੇਸ਼ਵਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵੱਲੋਂ ਐਸਾ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਕੁੰਤੀਪੁਤ੍ਰ ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਚੁਣ ਲਿਆ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਲੜੇਗਾ।
ਨਾਰਾਯਣਮਮਿਘ੍ਨਂ ਕਾਮਾਜ੍ਜਾਤਮਜਂ ਨृषੁ । ਸਰ੍ਵਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪੁਰਤੋ ਦੇਵਦਾਨਵਯੋਰਪਿ
ਉਸ ਨੇ ਨਾਰਾਯਣ, ਜੋ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਅਜਰ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਸਭ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਚੁਣ ਲਿਆ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤੁ ਤਤ੍ਸੈਨ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਮਾਵਰਯਤ੍ਤਦਾ । ਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਮਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਯੋਧਾਨਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਭਾਰਤ
ਪਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਹ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਚੁਣ ਲਈ, ਭਾਰਤ, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਟੋਲੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ।
ਕृष੍ਣਂ ਚਾਪਹृਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸਂਪ੍ਰਾਪ ਪਰਮਾਂ ਮੁਦਮ੍ । ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤੁ ਤਤ੍ਸੈਨ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਮਾਦਾਯ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਚੁਣਿਆ ਗਿਆ ਜਾਣ ਕੇ, ਦੁਰਯੋਧਨ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਨੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ ਤੇ ਉਹ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਲੈ ਲਈ।
ਤਤੋऽਭ੍ਯਯਾਦ੍ਭੀਮਬਲੋ ਰੌਹਿਣੇਯਂ ਮਹਾਬਲਮ੍ । ਸਰ੍ਵਂ ਚਾਗਮਨੇ ਹੇਤੁਂ ਸ ਤਸ੍ਮੈ ਸਂਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍। ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਤਤਃ ਸ਼ੌਰਿਰ੍ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਮਿਦਂ ਵਚਃ
ਫਿਰ ਭੀਮਸੇਨ, ਜੋ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੈ, ਰੋਹਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਉਣ ਦਾ ਸਾਰਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸਿਆ। ਫਿਰ ਸ਼ੌਰੀ ਨੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਵਿਦਿਤਂ ਤੇ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਸਰ੍ਵਂ ਭਵਿਤੁਮਰ੍ਹਤਿ। ਯਨ੍ਮਯੋਕ੍ਤਂ ਵਿਰਾਟਸ੍ਯ ਪੁਰਾ ਵੈਵਾਹਿਕੇ ਤਦਾ
ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਤੇ ਜੋ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਉਹ ਵੀ। ਜੋ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਘਰ ਵਿਆਹ ਸਮੇਂ ਆਖਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ।
ਨਿਗृਹ੍ਯੋਕ੍ਤੋ ਹृषੀਕੇਸ਼ਸ੍ਤ੍ਵਦਰ੍ਥਂ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ। ਮਯਾ ਸਂਬਨ੍ਧਕਂ ਤੁਲ੍ਯਮਿਤਿ ਰਾਜਨ੍ਪੁਨਃਪੁਨਃ
ਮੈਂ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਕੁਰੁਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਖਿਆ ਕਿ ਤੇਰੇ ਲਈ ਮੈਂ ਇਹ ਰਿਸ਼ਤਾ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ, ਰਾਜਾ।