ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਗਰੇ ਰਾਜਂਸ੍ਤ੍ਰਿਕਾਲਂ ਘੋषਿਤਂ ਤ੍ਵਯਾ। ਤ੍ਵਯੋਕ੍ਤਮਨृਤਂ ਰਾਜਨ੍ਵृਥਾ ਘੋषਿਤਮੇਵ ਵਾ। ਤਤ੍ਸਤ੍ਯਂ ਕੁਰੁ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਯਥਾ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਸ੍ਤਥਾ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ। ਜੋ ਤੂੰ ਕਿਹਾ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਝੂਠ ਜਾਂ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਚਾ ਕਰ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਰਵਣ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਯਾਚਮਾਨੇਭ੍ਯ ਇਤਿ ਮੇ ਵ੍ਰਤਮਾਹਿਤਮ੍। ਤ੍ਵਂ ਚ ਯਾਚਸਿ ਮਾਂ ਕਾਮਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕਿਂ ਕਰਵਾਣਿ ਤੇ
ਮੈਂ ਵਚਨ ਲਿਆ ਹੈ ਕਿ ਮੰਗਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮੰਗ ਰਿਹਾ ਹੈ—ਦੱਸ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ?
ਧਨਂ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾ ਕਿਂਚਿਦ੍ਰਾਜ੍ਯਂ ਵਾऽਪਿ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ
ਚਾਹੇ ਦੌਲਤ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੁਝ, ਜਾਂ ਰਾਜ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਸੁਚਿੱਤ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ।
ਨਾਨ੍ਯਂ ਵृਣੇ ਪੁਤ੍ਰਕਾਮਾ ਪੁਤ੍ਰਾਤ੍ਪਰਤਰਂ ਨ ਚ।' ਤ੍ਵਤ੍ਤੋऽਪਤ੍ਯਵਤੀ ਲੋਕੇ ਚਰੇਯਂ ਧਰ੍ਮਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਮੈਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਚੁਣਦੀ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹਾਂ; ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਪੁੱਤਰ ਪਾ ਕੇ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧਰਮ ਕਰ ਸਕਾਂ।
ਤ੍ਰਯ ਏਵਾਧਨਾ ਰਾਜਨ੍ਭਾਰ੍ਯਾ ਦਾਸਸ੍ਤਥਾ ਸੁਤਃ। ਯਤ੍ਤੇ ਸਮਧਿਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਯਸ੍ਯੈਤੇ ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਧਨਮ੍
ਤਿੰਨ ਹੀ ਧਨ-ਰਹਿਤ ਹਨ, ਰਾਜਾ ਜੀ: ਪਤਨੀ, ਨੌਕਰ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ। ਉਹ ਜੋ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜਿਸ ਦੇ ਉਹ ਹਨ।
ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥਂ ਭਰ੍ਤृਪੋषਾਰ੍ਥਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਸृष੍ਟਾਃ ਸ੍ਵਯਂਭੁਵਾ। ਅਪਤਿਰ੍ਵਾਪਿ ਯਾ ਕਨ੍ਯਾ ਅਨਪਤ੍ਯਾ ਚ ਯਾ ਭਵੇਤ੍। ਤਾਸਾਂ ਜਨ੍ਮ ਵृਥਾ ਲੋਕੇ ਗਤਿਸ੍ਤਾਸਾਂ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਪਤੀ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਲਈ, ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਸਵੈਭੂ ਨੇ ਬਣਾਇਆ। ਜਿਸ ਕੁੜੀ ਦਾ ਪਤੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂ ਜਿਸ ਔਰਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਵਿਅਰਥ ਹੈ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਮੰਜਿਲ ਨਹੀਂ।
ਦੇਵਯਾਨ੍ਯਾ ਭੁਜਿष੍ਯਾऽਸ੍ਮਿ ਵਸ਼੍ਯਾ ਚ ਤਵ ਭਾਰ੍ਗਵੀ। ਸਾ ਚਾਹਂ ਚ ਤ੍ਵਯਾ ਰਾਜਨ੍ਭਜਨੀਯੇ ਭਜਸ੍ਵ ਮਾਮ੍
ਮੈਂ ਦੇਵਯਾਨੀ ਦੀ ਸਾਥੀ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਅਧੀਨ ਹਾਂ, ਭਾਰਗਵ ਵੰਸ਼ੀ। ਉਹ ਤੇ ਮੈਂ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਦੋਵੇਂ ਤੇਰੇ ਪਾਲਣਯੋਗ ਹਾਂ—ਮੈਨੂੰ ਪਾਲ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਰਾਜਾ ਸ ਤਥ੍ਯਮਿਤ੍ਯਭਿਜਜ੍ਞਿਵਾਨ੍। ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾਂ ਧਰ੍ਮਂ ਚ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਾਦਯਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੱਚ ਮੰਨ ਲਿਆ, ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ।
ਸ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾਂ ਯਥਾ ਕਾਮਮਵਾਪ੍ਯ ਚ। ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਚਾਭਿਸਂਪੂਜ੍ਯ ਜਗ੍ਮਤੁਸ੍ਤੌ ਯਥਾਗਤਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸਨ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਮਾਗਮੇ ਸੁਭ੍ਰੂਃ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾ ਚਾਰੁਹਾਸਿਨੀ। ਲੇਭੇ ਗਰ੍ਭਂ ਪ੍ਰਥਮਤਸ੍ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨृਪਤਿਸਤ੍ਤਮਾਤ੍
ਉਸ ਮਿਲਾਪ ਵਿਚ, ਸੁੰਦਰ ਭਰਵਾਂ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਤੋਂ ਗਰਭ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਪ੍ਰਯਜ੍ਞੇ ਚ ਤਤਃ ਕਾਲੇ ਰਾਜਨ੍ਰਾਜੀਵਲੋਚਨਾ। ਕੁਮਾਰਂ ਦੇਵਗਰ੍ਭਾਭਂ ਰਾਜੀਵਨਿਭਲੋਚਨਮ੍
ਸਮੇਂ ਦੇ ਯਜਨ ਵੇਲੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਜਣਿਆ ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕੌਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਸਂਯੋਗੇ ਸ਼ੁਕ੍ਲੇ ਪੁਣ੍ਯਰ੍ਕ੍ਸ਼ਗੇਨ੍ਦੁਨਾ। ਸ ਰਾਜਾ ਮੁਮੁਦੇ ਸਮ੍ਰਾਟ੍ ਤਯਾ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਯਾ ਸਹ
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਨਕਸ਼ਤਰ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੇ ਚੰਨਣੀ ਰਾਤ ਵਿਚ, ਸਮਰਾਟ ਨੇ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ।
ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਸ਼੍ਰੀਰਿਵਾਭ੍ਯਾਸ਼ੇ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾ ਹ੍ਯਭਵਦ੍ਵਧੂਃ। ਪਨ੍ਨਗੀਵੋਗ੍ਰਰੂਪਾ ਵੈ ਦੇਵਯਾਨੀ ਮਮਾਪ੍ਯਭੂਤ੍
ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਲਕshmi ਵਾਂਗ ਉਸ ਦੀ ਵਧੂ ਬਣੀ; ਪਰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਦੇਵਯਾਨੀ ਤਿੱਖੀ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਪਰ੍ਜਨ੍ਯ ਇਵ ਸਸ੍ਯਾਨਾਂ ਦੇਵਾਨਾਮਮृਤਂ ਯਥਾ। ਤਦ੍ਵਨ੍ਮਮਾਪਿ ਸਂਭੂਤਾ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾ ਵਾਰ੍षਪਰ੍ਵਣੀ। ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਮਨਸਾ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਦੇਵਯਾਨੀਮਵਰ੍ਜਯਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਮੀਂਹ ਫਸਲਾਂ ਲਈ, ਜਾਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਵਾਰਸ਼ਪਰਵਨ ਦੀ ਧੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸੀ; ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕੁਮਾਰਂ ਜਾਤਂ ਤੁ ਦੇਵਯਾਨੀ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤਾ। ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾਂ ਪ੍ਰਤਿ ਭਾਰਤ
ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਸੁਣਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ ਦੇਵਯਾਨੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਅਭਿਗਮ੍ਯ ਚ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾਂ ਦੇਵਯਾਨ੍ਯਬ੍ਰਵੀਦਿਦਮ੍
ਦੇਵਯਾਨੀ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਕੋਲ ਗਈ ਤੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ऋषਿਰਭ੍ਯਾਗਤਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਵੇਦਪਾਰਗਃ। ਸ ਮਯਾ ਵਰਦਃ ਕਾਮਂ ਯਾਚਿਤੋ ਧਰ੍ਮਸਂਹਿਤਮ੍
ਇੱਕ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ; ਮੈਂ ਉਸ ਤੋਂ ਧਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਇੱਕ ਵਰ ਮੰਗਿਆ।
ਅਪਤ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਸ ਤੁ ਮਯਾ ਵृਤੋ ਵੈ ਚਾਰੁਹਾਸਿਨਿ'। ਨਾਹਮਨ੍ਯਾਯਤਃ ਕਾਮਮਾਚਰਾਮਿ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ। ਤਸ੍ਮਾਦृषੇਰ੍ਮਮਾਪਤ੍ਯਮਿਤਿ ਸਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤੇ
ਸੰਤਾਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਚੁਣਿਆ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ; ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਗਲਤ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ; ਇਸ ਲਈ ਮੇਰਾ ਬੱਚਾ ਰਿਸ਼ੀ ਤੋਂ ਹੈ—ਇਹ ਮੈਂ ਸੱਚ ਦੱਸਦੀ ਹਾਂ।
ਸ਼ੋਭਨਂ ਭੀਰੁ ਯਦ੍ਯੇਵਮਥ ਸ ਜ੍ਞਾਯਤੇ ਦ੍ਵਿਜਃ। ਗੋਤ੍ਰਨਾਮਾਭਿਜਨਤੋ ਵੇਤ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤਂ ਦ੍ਵਿਜਮ੍
ਜੇ ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਹੇ ਡਰਪੋਕ, ਤਾਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇ; ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਗੋਤ, ਨਾਮ ਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।
ਤਪਸਾ ਤੇਜਸਾ ਚੈਵ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਂ ਯਥਾ ਰਵਿਮ੍। ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਮ ਸਂਪ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਨਾਸੀਚ੍ਛੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ
ਉਸ ਨੂੰ ਤਪ ਤੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੀ।
ਯਦ੍ਯੇਤਦੇਵਂ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠੇ ਨ ਮਨ੍ਯੁਰ੍ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਮਮ। ਅਪਤ੍ਯਂ ਯਦਿ ਤੇ ਲਬ੍ਧਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠਾਚ੍ਛ੍ਰੇष੍ਠਾਚ੍ਚ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜਾਤ੍
ਜੇ ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਹੇ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਕੋਈ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ; ਜੇ ਤੂੰ ਵੱਡੇ ਤੇ ਉੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੋਂ ਸੰਤਾਨ ਪਾਈ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਂਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਚ ਤੇ ਮਿਥਃ। ਜਗਾਮ ਭਾਰ੍ਗਵੀ ਵੇਸ਼੍ਮ ਤਥ੍ਯਮਿਤ੍ਯਵਜਗ੍ਮੁषੀ
ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿ ਕੇ ਤੇ ਹੱਸ ਕੇ, ਭਾਰਗਵੀ (ਦੇਵਯਾਨੀ) ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲੀ ਗਈ, ਇਹ ਗੱਲ ਸੱਚ ਮੰਨ ਕੇ।
ਯਯਾਤਿਰ੍ਦੇਵਯਾਨ੍ਯਾਂ ਤੁ ਪੁਤ੍ਰਾਵਜਨਯਨ੍ਨृਪਃ। ਯਦੁਂ ਚ ਤੁਰ੍ਵਸੁਂ ਚੈਵ ਸ਼ਕ੍ਰਵਿष੍ਣੂ ਇਵਾਪਰੌ
ਰਾਜਾ ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਦੇਵਯਾਨੀ ਤੋਂ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਜਣੇ: ਯਦੁ ਤੇ ਤੁਰਵਸੁ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵਰਗੇ ਸਨ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇ ਤੁ ਰਾਜਰ੍षਿਰ੍ਯਯਾਤਿਃ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ। ਮਾਧ੍ਵੀਕਰਸਸਂਯੁਕ੍ਤਾਂ ਮਦਿਰਾਂ ਮਦਵਰ੍ਧਨੀਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਪૃਥਵੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਦੀ ਧੀ ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੂੰ ਮਧੂ ਮਿਲੀ ਮਦਿਰਾ ਦਿੱਤੀ।
ਪਾਯਯਾਮਾਸ ਸ਼ੁਕ੍ਰਸ੍ਯ ਤਨਯਾਂ ਰਕ੍ਤਪਿਙ੍ਗਲਾਮ੍। ਪੀਤ੍ਵਾ ਪੀਤ੍ਵਾ ਚ ਮਦਿਰਾਂ ਦੇਵਯਾਨੀ ਮੁਮੋਹ ਸਾ
ਉਸ ਨੇ ਲਾਲ-ਸੋਨੇ ਵਾਲੀ ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੂੰ ਮਦਿਰਾ ਪਿਲਾਈ; ਵਾਰ ਵਾਰ ਪੀ ਕੇ, ਦੇਵਯਾਨੀ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਰੁਦਤੀ ਗਾਯਮਾਨਾ ਚ ਨृਤ੍ਯਨ੍ਤੀ ਚ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ। ਬਹੁ ਪ੍ਰਲਪਤੀ ਦੇਵੀ ਰਾਜਾਨਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਰੋਂਦੀ, ਗਾਉਂਦੀ ਤੇ ਮੁੜ ਮੁੜ ਨੱਚਦੀ, ਉਹ ਰਾਣੀ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਬੇਸੁਧ ਬੋਲਦੀ ਰਹੀ ਤੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਰਾਜਵਦ੍ਰੂਪਵੇषੌ ਤੇ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਤ੍ਵਮਿਹਾਗਤਃ। ਕੇਨ ਕਾਰ੍ਯੇਣ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਨਿਰ੍ਜਨਂ ਗਹਨਂ ਵਨਮ੍
ਤੂੰ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ ਰੂਪ ਤੇ ਪਹਿਰਾਵਾ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ — ਇੱਥੇ ਆਉਣ ਦਾ ਕੀ ਕਾਰਨ ਹੈ? ਇਸ ਸੁੰਨੇ ਤੇ ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕਿਸ ਕੰਮ ਲਈ ਆਇਆ ਹੈਂ?
ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਨृਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਯਯਾਤਿਸ਼੍ਚੋਗ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਨਃ। ਤਸ੍ਮਾਦਿਤਃ ਪਲਾਯਸ੍ਵ ਹਿਤਮਿਚ੍ਛਸਿ ਚੇਦ੍ਦ੍ਵਿਜ
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਰਾਜਾ ਯਯਾਤਿ ਇੱਥੇ ਹੈ; ਜੇ ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਇੱਥੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਪ੍ਰਲਪਨ੍ਤੀਂ ਤਾਂ ਦੇਵਯਾਨੀਂ ਤੁ ਨਾਹੁषਃ। ਭਰ੍ਤ੍ਸਯਾਮਾਸ ਵਚਨੈਰਨਰ੍ਹਾਂ ਪਾਪਵਰ੍ਧਨੀਮ੍
ਜਦੋਂ ਦੇਵਯਾਨੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਨਾਹੁਸ਼ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਯੋਗ ਤੇ ਪਾਪ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੀ ਸਮਝ ਕੇ ਕੜੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਡਾਂਟਿਆ।
ਤਤੋ ਵਰ੍षਵਰਾਨ੍ਮੂਕਾਨ੍ਵ੍ਯਙ੍ਗਾਨ੍ਵृਦ੍ਧਾਂਸ਼੍ਚ ਪਙ੍ਗੁਕਾਨ੍। ਰਕ੍ਸ਼ਣੇ ਦੇਵਯਾਨ੍ਯਾਃ ਸ ਪੋषਣੇ ਚ ਸ਼ਸ਼ਾਸ ਤਾਨ੍
ਫਿਰ ਨਾਹੁਸ਼ ਨੇ ਗੂੰਗਿਆਂ, ਲੰਗੜਿਆਂ, ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ ਤੇ ਅਪਾਹਜਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਦੇਵਯਾਨੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਸੰਭਾਲ ਕਰਨ।