ਸਂਰਮ੍ਭਮਾਣੋ ਵਿਜਿਤਃ ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ ਤਤ੍ਰਾਪਰਾਧਃ ਸ਼ਕੁਨੇਰ੍ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਣਮ੍ਯੈਵ ਵਚੋ ਬ੍ਰਵੀਤੁ ਵੈਚਿਤ੍ਰਵੀਰ੍ਯਂ ਬਹੁਸਾਮਯੁਕ੍ਤਮ੍
ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਵੀ, ਉਹ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਹਾਰ ਗਿਆ; ਪਰ ਇਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕੁਨੀ ਦੀ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਇਸ ਲਈ, ਨਮ ਸਕੇ, ਉਹ ਵੈਚਿਤ੍ਰਵੀਰਿਆ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸਮਝੌਤਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਹੇ।
ਤਥਾ ਹਿ ਸ਼ਕ੍ਯੋ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਪੁਤ੍ਰਃ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥੇਂ ਨਿਯੋਕ੍ਤੁਂ ਪੁਰੁषੇਣ ਤੇਨ। ਅਯੁਦ੍ਧਮਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਤ ਕੌਰਵਾਣਾਂ ਸਾਮ੍ਨੈਵ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮਾਸ਼੍ਵਸਧ੍ਵਮ੍
ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਫਾਇਦੇ ਲਈ, ਐਸਾ ਵਿਅਕਤੀ ਰਾਜੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਕੌਰਵਾਂ ਵਿਚ ਜੰਗ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ—ਇਸ ਲਈ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰੋ ਕਿ ਦੁਯੋਧਨ ਨੂੰ ਸਾਂਝ ਨਾਲ ਮਨਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਸਾਮ੍ਨਾ ਜਿਤੋऽਰ੍ਥੋऽਰ੍ਥਕਰੋ ਭਵੇਤ ਯੁਦ੍ਧੇऽਨਯੋ ਭਵਿਤਾ ਨੇਹ ਸੋऽਰ੍ਥਃ
ਸਾਂਝ ਨਾਲ, ਚਾਹੀਦਾ ਲਾਭ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹੋਰ ਫਾਇਦਾ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਨੁਕਸਾਨ ਹੀ ਹੋਵੇਗਾ—ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਭਲਾ ਨਹੀਂ।
ਏਵਂ ਧ੍ਰੁਵਤ੍ਯੇਵ ਮਧੁਪ੍ਰਵੀਰੇ ਸ਼ਿਨਿਪ੍ਰਵੀਰਃ ਸਹਸੋਤ੍ਪਪਾਤ ਤਚ੍ਚਾਪਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪਰਿਨਿਨ੍ਦ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਸਮਾਦਦੇ ਵਾਕ੍ਯਮਿਦਂ ਸਮੁਨ੍ਯੁਃ
ਮਧੁਪ੍ਰਵੀਰ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਨਿਸਚੇ ਨਾਲ ਕਹੀ, ਤਾਂ ਸ਼ਿਨੀ ਦਾ ਵੱਡਾ ਯੋਧਾ ਅਚਾਨਕ ਉਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ; ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਯਾਦृਸ਼ਃ ਪੁਰੁषਸ੍ਯਾਤ੍ਮਾ ਤਾਦृਸ਼ਂ ਸਂਪ੍ਰਭਾषਤੇ। ਯਥਾਰੂਪੋऽਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਾ ਤੇ ਤਥਾਰੂਪਂ ਪ੍ਰਭਾषਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਅੰਦਰਲੀ ਸੋਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਉਹ ਬੋਲਦਾ ਹੈ; ਤੇਰੀ ਅੰਦਰਲੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਜਿਹੀ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਬੋਲੀ ਵੀ ਉਹੋ ਜਿਹੀ ਹੈ।
ਸਨ੍ਤਿ ਵੈ ਪੁਰੁषਾਃ ਸ਼ੂਰਾਃ ਸਨ੍ਤਿ ਕਾਪੁਰੁषਾਸ੍ਤਥਾ। ਉਭਾਵੇਤੌ ਦृਢੌ ਪਕ੍ਸ਼ੌ ਦृਸ਼੍ਯੇਤੇ ਪੁਰੁषਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ
ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੂਰਾ ਵੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕਾਇਰ ਵੀ; ਦੋਵੇਂ ਪੱਖ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹਨ, ਇਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸਪਸ਼ਟ ਦਿਸਦੇ ਹਨ।
ਏਕਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਜਾਯੇਤੇ ਕੁਲੇ ਕ੍ਲੀਬਮਹਾਬਲੌ । ਫਲਾਫਲਵਤੀ ਸ਼ਾਖੇ ਯਥੈਕਸ੍ਮਿਨ੍ਵਨਸ੍ਪਤੌ
ਇੱਕ ਹੀ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿਚ, ਨਿਕੰਮੇ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਦੋਵੇਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਹੀ ਰੁੱਖ 'ਤੇ ਫਲਦਾਰ ਤੇ ਸੁੱਕੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਦੋਵੇਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਨਾਭ੍ਯਸੂਯਾਮਿ ਤੇ ਵਾਕ੍ਯਂ ਬ੍ਰੁਵਤੋ ਲਾਙ੍ਗਲਧ੍ਵਜ। ਯੇ ਤੁ ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਤਿ ਤੇ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਾਨਸੂਯਾਮਿ ਮਾਧਵ
ਲਾਂਗਲ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਗੱਲਾਂ ਤੇ ਈਰਖਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਪਰ ਮਾਧਵ, ਜੋ ਤੇਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਮੈਨੂੰ ਈਰਖਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਕਥਂ ਹਿ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਯ ਦੋषਮਲ੍ਪਮਪਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍। ਲਭਤੇ ਪਰਿषਨ੍ਮਧ੍ਯੇ ਵ੍ਯਾਹਰ੍ਤੁਮਕੁਤੋਭਯਃ
ਧਰਮ ਰਾਜ ਦੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਗਲਤੀ ਵੀ, ਜੋ ਕੋਈ ਸਭਾ ਵਿਚ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਿਨਾ ਡਰ ਦੇ ਕਿਵੇਂ ਬੋਲ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਸਮਾਹੂਯ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਜਿਤਵਨ੍ਤੋऽਕ੍ਸ਼ਕੋਵਿਦਾਃ। ਅਨਕ੍ਸ਼ਜ੍ਞਂ ਯਥਾऽਸ਼੍ਰਦ੍ਧਂ ਤੇषੁ ਧਰ੍ਮਜਯਃ ਕੁਤਃ
ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ, ਪਾਸਿਆਂ ਦੇ ਮਾਹਿਰਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ; ਜਦ ਉਹ ਪਾਸਿਆਂ ਦੀ ਖੇਡ ਵਿਚ ਅਣਜਾਣ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰਹਿਤ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਧਰਮ ਦੀ ਜਿੱਤ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ?
ਯਦਿ ਕੁਨ੍ਤੀਸੁਤਂ ਗੇਹੇ ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਤਂ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ । ਅਭਿਗਮ੍ਯ ਜਯੇਯੁਸ੍ਤੇ ਤਤ੍ਤੇषਾਂ ਧਰ੍ਮਤੋ ਭਵੇਤ੍
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਰ ਵਿਚ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਾ ਕੇ ਹਰਾ ਲੈਂਦੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਹੁੰਦਾ।
ਸਮਾਹੂਯ ਤੁ ਰਾਜਾਨਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮਰਤਂ ਸਦਾ। ਨਿਕृਤ੍ਯਾ ਜਿਤਵਨ੍ਤਸ੍ਤੇ ਕਿਂ ਨੁ ਤੇषਾਂ ਪਰਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਪਰ ਰਾਜੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਸ਼ਤਰੀ ਧਰਮ 'ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਬੁਲਾ ਕੇ, ਧੋਖੇ ਨਾਲ ਹਰਾ ਲੈਣਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੀ ਸੱਚਾ ਭਲਾ ਹੈ?
ਕਥਂ ਪ੍ਰਣਿਪਤੇਚ੍ਚਾਯਮਿਹ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਣਂ ਪਰਮ੍। ਵਨਵਾਸਾਦ੍ਵਿਮੁਕ੍ਤਰਤੁ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਪੈਤਾਮਹਂ ਪਦਮ੍
ਇਸ ਵੱਡੇ ਜੂਏ ਦੀ ਸ਼ਰਤ ਲਗਾ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਵਾਪਸ ਪਿਤਾ-ਪੁਰਖਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਨਮ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਯਦ੍ਯਯਂ ਪਰਵਿਤ੍ਤਾਨਿ ਕਾਮਯੇਤ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਏਵਮਪ੍ਯਯਮਤ੍ਯਨ੍ਤਂ ਪਰਾਨ੍ਨਾਰ੍ਹਤਿ ਯਾਚਿਤੁਮ੍
ਜੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਚਾਹੁੰਦਾ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੰਗਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਪੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਕਥਂ ਚ ਧਰ੍ਮਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਨ ਚ ਰਾਜ੍ਯਂ ਜਿਹੀਰ੍षਵਃ। ਨਿਵृਤ੍ਤਵਨਵਾਸਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਯ ਆਹੁਰ੍ਵਿਦਿਤਾ ਇਤਿ
ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਹਨ ਤੇ ਰਾਜ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ, ਜੰਗਲ ਦਾ ਵਾਸ ਮੁਕਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਜਾਣੇ-ਪਛਾਣੇ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ?
ਅਨੁਨੀਤਾ ਹਿ ਭੀष੍ਮੇਣ ਦ੍ਰੋਣੇਨ ਵਿਦੁਰੇਣ ਚ। ਨ ਵ੍ਯਵਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਾਣ੍ਡੂਨਾਂ ਪ੍ਰਦਾਤੁਂ ਪੈਤृਕਂ ਵਸੁ
ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ, ਪਰ ਉਹ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਪਿਤਾ ਦੀ ਵਿਰਾਸਤ ਵਾਪਸ ਦੇਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਅਹਂ ਤੁ ਤਾਞ੍ਛਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰਨੁਨੀਯ ਰਣੇ ਬਲਾਤ੍। ਪਾਦਯੋਃ ਪਾਤਯਿष੍ਯਾਮਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਪਰ ਮੈਂ, ਤਿੱਖੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਜਬੂਰ ਕਰਾਂਗਾ ਤੇ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਝੁਕਾ ਦਿਆਂਗਾ।
ਅਥ ਤੇ ਨ ਵ੍ਯਵਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਣਿਪਾਤਾਯ ਧੀਮਤਃ। ਗਮਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਹਾਮਾਤ੍ਯਾ ਯਮਸ੍ਯ ਸਦਨਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਜੇ ਉਹ ਬੁਧੀਮਾਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਝੁਕਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਚਲੇ ਜਾਣਗੇ।
ਨ ਹਿ ਤੇ ਯੁਯੁਧਾਨਸ੍ਯ ਸਂਰਬ੍ਧਸ੍ਯ ਯੁਯੁਤ੍ਸਤਃ। ਵੇਗਂ ਸਮਰ੍ਥਾਃ ਸਂਸੋਦ੍ਧੁਂ ਵਜ੍ਰਸ੍ਯੇਵ ਮਹੀਧਰਾਃ
ਉਹ ਯੁਯੁਧਾਨ ਦੇ ਜੰਗੀ ਜੋਸ਼ ਤੇ ਉਤਸਾਹ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਵਜਰ ਦੀ ਚੋਟ ਨਹੀਂ ਸਹਿ ਸਕਦੇ।
ਕੋ ਹਿ ਗਾਣ੍ਡੀਵਧਨ੍ਵਾਨਂ ਕਸ਼੍ਚ ਚਕ੍ਰਾਯੁਧਂ ਯੁਧਿ । ਮਾਂ ਚਾਪਿ ਵਿषਹੇਤ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਕਸ਼੍ਚ ਭੀਮਂ ਦੁਰਾਸਦਮ੍
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗਾਂਡੀਵ ਧਾਰੀ, ਚਕਰ ਧਾਰੀ, ਮੇਰਾ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਰੂਪ, ਜਾਂ ਭੀਮ — ਜਿਸ ਕੋਲ ਜਾਣਾ ਔਖਾ ਹੈ — ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੌਣ ਸਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਯਮੌ ਚ ਦृਢਧਨ੍ਵਾਨੌ ਯਮਕਲ੍ਪੌ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤੀ। ਵਿਰਾਟਦ੍ਰੁਪਦੌ ਵੀਰੌ ਯਮਕਾਲੋਪਮਦ੍ਯੁਤੀ
ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਲੇ ਤੇ ਯਮ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਵੀਰਾਟ ਤੇ ਦ੍ਰੁਪਦ, ਜੋ ਯਮ ਦੀ ਚਮਕ ਨੂੰ ਸਮਾਨ ਹਨ।
ਕੋ ਜਿਜੀਵਿषੁਰਾਸਾਦੇਦ੍ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਂ ਚ ਪਾਰ੍षਤਮ੍। ਪਞ੍ਚੈਤਾਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵੇਯਾਂਸ੍ਤੁ ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾਃ ਕੀਰ੍ਤਿਵਰ੍ਧਨਾਨ੍
ਜੋ ਜੀਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ, ਪ੍ਰਿਸ਼ਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਜੋ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਿਵੇਂ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਸਮਪ੍ਰਮਾਣਾਨ੍ਪਾਣ੍ਡੂਨਾਂ ਸਮਵੀਰ੍ਯਾਨ੍ਮਦੋਤ੍ਕਟਾਨ੍ । ਸੌਭਦ੍ਰਂ ਚ ਮਹੇष੍ਵਾਸਮਮਰੈਰਪਿ ਦੁਃਸਹਮ੍
ਪਾਂਡਵਾਂ, ਜੋ ਇਕੋ ਜਿਹੇ, ਇਕੋ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਤੇ ਸੁਭਦਰਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।
ਗਦਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸਾਮ੍ਬਾਂਸ਼੍ਚ ਕਾਲਸੂਰ੍ਯਾਨਲੋਪਮਾਨ੍। ਤੇ ਵਯਂ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਂ ਸ਼ਕੁਨਿਨਾ ਸਹ
ਗਦਾ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ, ਸਾਂਬਾ — ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸਮੇਂ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਵਰਗੀ ਹੈ — ਅਸੀਂ, ਸ਼ਕੁਨੀ ਸਮੇਤ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਾਂਗੇ।
ਕਰ੍ਣਂ ਚੈਵ ਨਿਹਤ੍ਯਾਜਾਵਭਿषੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ ਪਾਣ੍ਡਵਮ੍ । ਨਾਧਰ੍ਮੋ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਕਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛਤ੍ਰੂਨ੍ਹਤ੍ਵਾऽऽਤਤਾਯਿਨਃ
ਕਰਨ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਵਾਂਗੇ; ਵੈਰੀਆਂ, ਜੋ ਅਤਾਈ ਹਨ, ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਅਧਰਮ ਨਹੀਂ।
ਅਧਰ੍ਮ੍ਯਮਯਸ਼ਸ੍ਯਂ ਚ ਸ਼ਾਤ੍ਰਵਾਣਾਂ ਪ੍ਰਯਾਚਨਮ੍। ਹृਦ੍ਭਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਯਃ ਕਾਮਸ੍ਤਂ ਕੁਰੁਧ੍ਵਮਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਾਃ
ਵੈਰੀਆਂ ਕੋਲੋਂ ਮੰਗਣਾ ਅਧਰਮ ਤੇ ਬਦਨਾਮੀ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਜੋ ਇੱਛਾ ਉੱਠੇ, ਉਹ ਤੁਸੀਂ ਬਿਨਾ ਦੇਰੀ ਪੂਰੀ ਕਰੋ।
ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਹ੍ਯਯੁਦ੍ਧੇਨ ਨ ਰਾਜ੍ਯਂ ਦਾਤੁਮਿਚ੍ਛਤਿ। ਅਦ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤੋ ਰਾਜ੍ਯਂ ਲਭਤਾਂ ਵਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਨਿਹਤਾ ਵਾ ਰਣੇ ਸਰ੍ਵੇ ਸ੍ਵਪ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਵਸੁਧਾਤਲੇ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਿਨਾ ਜੰਗ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ; ਅੱਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਰਾਜ ਲੈ ਲਵੇ ਜਾਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਸਭ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਤੇ ਹੋਣ।
ਏਵਮੇਤਨ੍ਮਹਾਬਾਹੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਨ ਹਿ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਰਾਜ੍ਯਂ ਮਧੁਰੇਣ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਤਿ
ਇਹੀ ਹੋਵੇਗਾ, ਹੇ ਮਹਾਬਾਹੁ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਦੁਰਯੋਧਨ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਦੇਵੇਗਾ।
ਅਨੁਵਰ੍ਤ੍ਸ੍ਯਤਿ ਤਂ ਚਾਪਿ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਃ ਸੁਤਪ੍ਰਿਯਃ। ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣੌ ਚ ਕਾਰ੍ਪਣ੍ਯਾਨ੍ਮੌਰ੍ਖ੍ਯਾਦ੍ਰਾਧੇਯਸੌਬਲੌ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇਗਾ; ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ, ਦਇਆ ਤੇ ਮੂਰਖਤਾ ਕਰਕੇ, ਰਾਧੇਯ ਤੇ ਸੌਬਲ ਦਾ ਸਾਥ ਦੇਣਗੇ।
ਬਲਦੇਵਸ੍ਯ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤੁ ਮਮ ਜ੍ਞਾਨੇ ਨ ਯੁਜ੍ਯਤੇ। ਏਤਦ੍ਧਿ ਪੁਰੁषੇਣਾਗ੍ਰੇ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸੁਨਯਮਿਚ੍ਛਤਾ
ਬਲਦੇਵ ਦੇ ਬਚਨ ਮੇਰੀ ਸਮਝ ਨਾਲ ਮੇਲ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦੇ; ਜੋ ਸੁਚੱਜਾ ਕੰਮ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹੀ ਕਰੇ।