ਅਰ੍ਧਂ ਹਿ ਰਾਜ੍ਯਸ੍ਯ ਵਿਸृਜ੍ਯ ਵੀਰਾਃ ਕੁਨ੍ਤੀਸੁਤਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕृਤੇ ਯਤਨ੍ਤੇ। ਪ੍ਰਦਾਯ ਚਾਰ੍ਧਂ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਪੁਤ੍ਰਃ ਸੁਖੀ ਸਹਾਸ੍ਮਾਭਿਰਤੀਵ ਮੋਦੇਤ੍
ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਹਨ, ਉਸਦੇ ਲਈ ਰਾਜ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਛੱਡਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ; ਜੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅੱਧਾ ਰਾਜ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਏਗਾ।
ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਹਿ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪੂਰੁषਪ੍ਰਵੀਰਾਃ ਸਮ੍ਯਕ੍ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇषੁ ਪਰੇषੁ ਚੈਵ । ਧ੍ਰੁਵਂ ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਾਃ ਸੁਖਮਾਵਿਸ਼ੇਯੁ- ਸ੍ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਹਿਤਂ ਪ੍ਰਜਾਨਾਮ੍
ਰਾਜ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ, ਜਦੋਂ ਹੋਰ ਲੋਕ ਵੀ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਚਲਣ, ਤਾਂ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਗੇ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਭਲਾਈ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੇਗੀ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਯਾਪਿ ਮਤਂ ਚ ਵੇਤ੍ਤੁਂ ਵਕ੍ਤੁਂ ਚ ਵਾਕ੍ਯਾਨਿ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸ੍ਯ। ਪ੍ਰਿਯਂ ਚ ਮੇ ਸ੍ਯਾਦ੍ਯਦਿ ਤਤ੍ਰ ਕਸ਼੍ਚਿ- ਦ੍ਵ੍ਰਜੇਚ੍ਛਮਾਰ੍ਥਂ ਕੁਰੁਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦਾ ਅਸਲ ਇਰਾਦਾ ਜਾਣਣ ਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣਾਉਣ ਲਈ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਵੇਗਾ—ਜੇ ਕੋਈ ਕੁਰੁ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਜਾਵੇ।
ਸ ਭੀष੍ਮਮਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਕੁਰੁਪ੍ਰਵੀਰਂ ਵੈਚਿਤ੍ਰਵੀਰ੍ਯਂ ਚ ਮਹਾਨੁਭਾਵਮ੍ । ਦ੍ਰੋਣਂ ਸਪੁਤ੍ਰਂ ਵਿਦੁਰਂ ਕृਪਂ ਚ ਗਾਨ੍ਧਾਰਰਾਜਂ ਚ ਸਮੂਤਪੁਤ੍ਰਮ੍
ਉਹ ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਕੁਰੁਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਵੈਚਿਤ੍ਰਵੀਰਯ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ, ਡ੍ਰੋਣ ਤੇ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਵਿਦੁਰ, ਕ੍ਰਿਪਾ, ਤੇ ਗਾਂਧਾਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰੇ।
ਸਵੇ ਚ ਯੇऽਨ੍ਯੇ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਪੁਤ੍ਰਾ ਬਲਪ੍ਰਧਾਨਾ ਨਿਗਮਪ੍ਰਧਾਨਾਃ । ਸ੍ਥਿਤਾਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮੇषੁ ਯਥਾ ਸ੍ਵਕੇषੁ ਲੋਕਪ੍ਰਵੀਰਾਃ ਸ਼੍ਰੁਤਸ਼ੀਲਵृਦ੍ਧਾਃ
ਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਹੋਰ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਜਾਂ ਨੀਤੀ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਪੱਕੇ ਹਨ, ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਚੰਗੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਹਨ।
ਏਤੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਸਮਾਗਤੇषੁ ਪੌਰੇषੁ ਵृਦ੍ਧੇषੁ ਚ ਸਂਗਤੇषੁ। ਬ੍ਰਵੀਤੁ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪ੍ਰਣਿਪਾਤਯੁਕ੍ਤਂ ਕੁਨ੍ਤੀਸੁਤਸ੍ਯਾਰ੍ਥਕਰਂ ਯਥਾ ਸ੍ਯਾਤ੍
ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਭ, ਵੱਡੇ ਤੇ ਨਾਗਰਿਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਕੰਤੀਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਬੋਲ ਬੋਲੇ।
ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਵਵਸ੍ਥਾਸੁ ਚ ਤੇ ਨ ਕੋਪ੍ਯਾ ਗ੍ਰਸ੍ਤੋ ਹਿ ਸੋऽਰ੍ਥੋ ਬਲਮਾਸ਼੍ਰਿਤੈਸ੍ਤੈਃ। ਪ੍ਰਿਯਾਭ੍ਯੁਪੇਤਸ੍ਯ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸ੍ਯ ਦ੍ਯੂਤੇ ਪ੍ਰਸਕ੍ਤਸ੍ਯ ਹृਤਂ ਚ ਰਾਜ੍ਯਮ੍
ਹਰ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਲੋਕ ਜ਼ੋਰ ਤੇ ਆਸਰਾ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਉਹ ਦੌਲਤ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਿਆ; ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਸਿਰਫ਼ ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਲਗਾਤਾਰ ਲੱਗੇ ਰਹਿਣ ਕਰਕੇ ਹੀ ਗਵਾ ਬੈਠਾ।
ਨਿਵਾਰ੍ਯਮਾਣਸ਼੍ਚ ਕੁਰੁਪ੍ਰਵੀਰਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸੁਹृਦ੍ਭਿਰ੍ਹ੍ਯਮਪ੍ਯਤਞ੍ਝਃ। ਸ ਦੀਵ੍ਯਮਾਨਃ ਪ੍ਰਤਿਦੀਵ੍ਯ ਚੈਨਂ ਗਾਨ੍ਧਾਰਰਾਜਸ੍ਯ ਸੁਤਂ ਮਤਾਕ੍ਸ਼ਮ੍
ਕੁਰੂਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵੱਡਾ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਰੋਕਿਆ ਜਾਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਰੁਕਿਆ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਜੂਆ ਖੇਡਦਾ ਹੋਇਆ, ਗਾਂਧਾਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਹਿਤ੍ਵਾ ਹਿ ਕਰ੍ਣਂ ਚ ਸੁਯੋਧਨਂ ਚ ਸਮਾਹ੍ਵਯਦ੍ਦੇਵਿਤੁਮਾਜਮੀਢਃ। ਦੁਰੋਦਰਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ੋऽਨ੍ਯੇ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਯਾਨ੍ਵਿषਹੇਤ ਜੇਤੁਮ੍
ਕਰਨ ਅਤੇ ਸੁਯੋਧਨ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਕੇ, ਪਾਂਡੂ ਦਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪੁੱਤ ਸਿਰਫ਼ ਉਸਨੂੰ ਜੂਆ ਖੇਡਣ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ; ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਸਿਰਫ਼ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਜਿੱਤ ਸਕਣ ਦੀ ਆਸ ਰੱਖਦਾ ਸੀ।
ਉਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਤਾਨ੍ਸੌਬਲਮੇਵ ਚਾਯਂ ਸਮਾਹ੍ਵਯਤ੍ਤੇਨ ਜਿਤੋऽਕ੍ਸ਼ਵਤ੍ਯਾਮ੍। ਸ ਦੀਵ੍ਯਮਾਨਃ ਪ੍ਰਤਿਦੇਵਨੇਨ ਅਕ੍ਸ਼ੇषੁ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ੍ਵਪਰਾਙ੍ਭੁਖੇषੁ
ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸੌਬਲ ਨੂੰ ਹੀ ਜੂਆ ਖੇਡਣ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ; ਅਤੇ ਪਾਸਿਆਂ ਦੇ ਖੇਡ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਉਸਦੇ ਹੱਥੋਂ ਹਾਰ ਗਿਆ; ਜਦੋਂ ਉਹ ਖੇਡਦੇ ਰਹੇ, ਹਰ ਵਾਰੀ ਚੁਣੌਤੀ ਦੇਣ 'ਤੇ, ਪਾਸੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਦੇ ਹੱਕ ਵਿੱਚ ਆਏ।
ਸਂਰਮ੍ਭਮਾਣੋ ਵਿਜਿਤਃ ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ ਤਤ੍ਰਾਪਰਾਧਃ ਸ਼ਕੁਨੇਰ੍ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਣਮ੍ਯੈਵ ਵਚੋ ਬ੍ਰਵੀਤੁ ਵੈਚਿਤ੍ਰਵੀਰ੍ਯਂ ਬਹੁਸਾਮਯੁਕ੍ਤਮ੍
ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਵੀ, ਉਹ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਹਾਰ ਗਿਆ; ਪਰ ਇਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕੁਨੀ ਦੀ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਇਸ ਲਈ, ਨਮ ਸਕੇ, ਉਹ ਵੈਚਿਤ੍ਰਵੀਰਿਆ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸਮਝੌਤਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਹੇ।
ਤਥਾ ਹਿ ਸ਼ਕ੍ਯੋ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਪੁਤ੍ਰਃ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥੇਂ ਨਿਯੋਕ੍ਤੁਂ ਪੁਰੁषੇਣ ਤੇਨ। ਅਯੁਦ੍ਧਮਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਤ ਕੌਰਵਾਣਾਂ ਸਾਮ੍ਨੈਵ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮਾਸ਼੍ਵਸਧ੍ਵਮ੍
ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਫਾਇਦੇ ਲਈ, ਐਸਾ ਵਿਅਕਤੀ ਰਾਜੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਕੌਰਵਾਂ ਵਿਚ ਜੰਗ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ—ਇਸ ਲਈ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰੋ ਕਿ ਦੁਯੋਧਨ ਨੂੰ ਸਾਂਝ ਨਾਲ ਮਨਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਸਾਮ੍ਨਾ ਜਿਤੋऽਰ੍ਥੋऽਰ੍ਥਕਰੋ ਭਵੇਤ ਯੁਦ੍ਧੇऽਨਯੋ ਭਵਿਤਾ ਨੇਹ ਸੋऽਰ੍ਥਃ
ਸਾਂਝ ਨਾਲ, ਚਾਹੀਦਾ ਲਾਭ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹੋਰ ਫਾਇਦਾ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਨੁਕਸਾਨ ਹੀ ਹੋਵੇਗਾ—ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਭਲਾ ਨਹੀਂ।
ਏਵਂ ਧ੍ਰੁਵਤ੍ਯੇਵ ਮਧੁਪ੍ਰਵੀਰੇ ਸ਼ਿਨਿਪ੍ਰਵੀਰਃ ਸਹਸੋਤ੍ਪਪਾਤ ਤਚ੍ਚਾਪਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪਰਿਨਿਨ੍ਦ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਸਮਾਦਦੇ ਵਾਕ੍ਯਮਿਦਂ ਸਮੁਨ੍ਯੁਃ
ਮਧੁਪ੍ਰਵੀਰ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਨਿਸਚੇ ਨਾਲ ਕਹੀ, ਤਾਂ ਸ਼ਿਨੀ ਦਾ ਵੱਡਾ ਯੋਧਾ ਅਚਾਨਕ ਉਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ; ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਯਾਦृਸ਼ਃ ਪੁਰੁषਸ੍ਯਾਤ੍ਮਾ ਤਾਦृਸ਼ਂ ਸਂਪ੍ਰਭਾषਤੇ। ਯਥਾਰੂਪੋऽਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਾ ਤੇ ਤਥਾਰੂਪਂ ਪ੍ਰਭਾषਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਅੰਦਰਲੀ ਸੋਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਉਹ ਬੋਲਦਾ ਹੈ; ਤੇਰੀ ਅੰਦਰਲੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਜਿਹੀ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਬੋਲੀ ਵੀ ਉਹੋ ਜਿਹੀ ਹੈ।
ਸਨ੍ਤਿ ਵੈ ਪੁਰੁषਾਃ ਸ਼ੂਰਾਃ ਸਨ੍ਤਿ ਕਾਪੁਰੁषਾਸ੍ਤਥਾ। ਉਭਾਵੇਤੌ ਦृਢੌ ਪਕ੍ਸ਼ੌ ਦृਸ਼੍ਯੇਤੇ ਪੁਰੁषਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ
ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੂਰਾ ਵੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕਾਇਰ ਵੀ; ਦੋਵੇਂ ਪੱਖ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹਨ, ਇਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸਪਸ਼ਟ ਦਿਸਦੇ ਹਨ।
ਏਕਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਜਾਯੇਤੇ ਕੁਲੇ ਕ੍ਲੀਬਮਹਾਬਲੌ । ਫਲਾਫਲਵਤੀ ਸ਼ਾਖੇ ਯਥੈਕਸ੍ਮਿਨ੍ਵਨਸ੍ਪਤੌ
ਇੱਕ ਹੀ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿਚ, ਨਿਕੰਮੇ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਦੋਵੇਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਹੀ ਰੁੱਖ 'ਤੇ ਫਲਦਾਰ ਤੇ ਸੁੱਕੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਦੋਵੇਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਨਾਭ੍ਯਸੂਯਾਮਿ ਤੇ ਵਾਕ੍ਯਂ ਬ੍ਰੁਵਤੋ ਲਾਙ੍ਗਲਧ੍ਵਜ। ਯੇ ਤੁ ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਤਿ ਤੇ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਾਨਸੂਯਾਮਿ ਮਾਧਵ
ਲਾਂਗਲ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਗੱਲਾਂ ਤੇ ਈਰਖਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਪਰ ਮਾਧਵ, ਜੋ ਤੇਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਮੈਨੂੰ ਈਰਖਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਕਥਂ ਹਿ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਯ ਦੋषਮਲ੍ਪਮਪਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍। ਲਭਤੇ ਪਰਿषਨ੍ਮਧ੍ਯੇ ਵ੍ਯਾਹਰ੍ਤੁਮਕੁਤੋਭਯਃ
ਧਰਮ ਰਾਜ ਦੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਗਲਤੀ ਵੀ, ਜੋ ਕੋਈ ਸਭਾ ਵਿਚ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਿਨਾ ਡਰ ਦੇ ਕਿਵੇਂ ਬੋਲ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਸਮਾਹੂਯ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਜਿਤਵਨ੍ਤੋऽਕ੍ਸ਼ਕੋਵਿਦਾਃ। ਅਨਕ੍ਸ਼ਜ੍ਞਂ ਯਥਾऽਸ਼੍ਰਦ੍ਧਂ ਤੇषੁ ਧਰ੍ਮਜਯਃ ਕੁਤਃ
ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ, ਪਾਸਿਆਂ ਦੇ ਮਾਹਿਰਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ; ਜਦ ਉਹ ਪਾਸਿਆਂ ਦੀ ਖੇਡ ਵਿਚ ਅਣਜਾਣ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰਹਿਤ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਧਰਮ ਦੀ ਜਿੱਤ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ?
ਯਦਿ ਕੁਨ੍ਤੀਸੁਤਂ ਗੇਹੇ ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਤਂ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ । ਅਭਿਗਮ੍ਯ ਜਯੇਯੁਸ੍ਤੇ ਤਤ੍ਤੇषਾਂ ਧਰ੍ਮਤੋ ਭਵੇਤ੍
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਰ ਵਿਚ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਾ ਕੇ ਹਰਾ ਲੈਂਦੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਹੁੰਦਾ।
ਸਮਾਹੂਯ ਤੁ ਰਾਜਾਨਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮਰਤਂ ਸਦਾ। ਨਿਕृਤ੍ਯਾ ਜਿਤਵਨ੍ਤਸ੍ਤੇ ਕਿਂ ਨੁ ਤੇषਾਂ ਪਰਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਪਰ ਰਾਜੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਸ਼ਤਰੀ ਧਰਮ 'ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਬੁਲਾ ਕੇ, ਧੋਖੇ ਨਾਲ ਹਰਾ ਲੈਣਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੀ ਸੱਚਾ ਭਲਾ ਹੈ?
ਕਥਂ ਪ੍ਰਣਿਪਤੇਚ੍ਚਾਯਮਿਹ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਣਂ ਪਰਮ੍। ਵਨਵਾਸਾਦ੍ਵਿਮੁਕ੍ਤਰਤੁ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਪੈਤਾਮਹਂ ਪਦਮ੍
ਇਸ ਵੱਡੇ ਜੂਏ ਦੀ ਸ਼ਰਤ ਲਗਾ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਵਾਪਸ ਪਿਤਾ-ਪੁਰਖਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਨਮ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਯਦ੍ਯਯਂ ਪਰਵਿਤ੍ਤਾਨਿ ਕਾਮਯੇਤ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਏਵਮਪ੍ਯਯਮਤ੍ਯਨ੍ਤਂ ਪਰਾਨ੍ਨਾਰ੍ਹਤਿ ਯਾਚਿਤੁਮ੍
ਜੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਚਾਹੁੰਦਾ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੰਗਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਪੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਕਥਂ ਚ ਧਰ੍ਮਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਨ ਚ ਰਾਜ੍ਯਂ ਜਿਹੀਰ੍षਵਃ। ਨਿਵृਤ੍ਤਵਨਵਾਸਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਯ ਆਹੁਰ੍ਵਿਦਿਤਾ ਇਤਿ
ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਹਨ ਤੇ ਰਾਜ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ, ਜੰਗਲ ਦਾ ਵਾਸ ਮੁਕਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਜਾਣੇ-ਪਛਾਣੇ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ?
ਅਨੁਨੀਤਾ ਹਿ ਭੀष੍ਮੇਣ ਦ੍ਰੋਣੇਨ ਵਿਦੁਰੇਣ ਚ। ਨ ਵ੍ਯਵਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਾਣ੍ਡੂਨਾਂ ਪ੍ਰਦਾਤੁਂ ਪੈਤृਕਂ ਵਸੁ
ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ, ਪਰ ਉਹ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਪਿਤਾ ਦੀ ਵਿਰਾਸਤ ਵਾਪਸ ਦੇਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਅਹਂ ਤੁ ਤਾਞ੍ਛਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰਨੁਨੀਯ ਰਣੇ ਬਲਾਤ੍। ਪਾਦਯੋਃ ਪਾਤਯਿष੍ਯਾਮਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਪਰ ਮੈਂ, ਤਿੱਖੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਜਬੂਰ ਕਰਾਂਗਾ ਤੇ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਝੁਕਾ ਦਿਆਂਗਾ।
ਅਥ ਤੇ ਨ ਵ੍ਯਵਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਣਿਪਾਤਾਯ ਧੀਮਤਃ। ਗਮਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਹਾਮਾਤ੍ਯਾ ਯਮਸ੍ਯ ਸਦਨਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਜੇ ਉਹ ਬੁਧੀਮਾਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਝੁਕਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਚਲੇ ਜਾਣਗੇ।
ਨ ਹਿ ਤੇ ਯੁਯੁਧਾਨਸ੍ਯ ਸਂਰਬ੍ਧਸ੍ਯ ਯੁਯੁਤ੍ਸਤਃ। ਵੇਗਂ ਸਮਰ੍ਥਾਃ ਸਂਸੋਦ੍ਧੁਂ ਵਜ੍ਰਸ੍ਯੇਵ ਮਹੀਧਰਾਃ
ਉਹ ਯੁਯੁਧਾਨ ਦੇ ਜੰਗੀ ਜੋਸ਼ ਤੇ ਉਤਸਾਹ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਵਜਰ ਦੀ ਚੋਟ ਨਹੀਂ ਸਹਿ ਸਕਦੇ।
ਕੋ ਹਿ ਗਾਣ੍ਡੀਵਧਨ੍ਵਾਨਂ ਕਸ਼੍ਚ ਚਕ੍ਰਾਯੁਧਂ ਯੁਧਿ । ਮਾਂ ਚਾਪਿ ਵਿषਹੇਤ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਕਸ਼੍ਚ ਭੀਮਂ ਦੁਰਾਸਦਮ੍
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗਾਂਡੀਵ ਧਾਰੀ, ਚਕਰ ਧਾਰੀ, ਮੇਰਾ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਰੂਪ, ਜਾਂ ਭੀਮ — ਜਿਸ ਕੋਲ ਜਾਣਾ ਔਖਾ ਹੈ — ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੌਣ ਸਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ?