ਦੇਵਯਾਨ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਿਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾਮਪਿ ਪੋषਯ
ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾਲਣਾ।
ਨ ਨਰ੍ਮਯੁਕ੍ਤਮਨृਤਂ ਹਿਨਸ੍ਤਿ ਨ ਸ੍ਤ੍ਰੀषੁ ਰਾਜਨ੍ਨ ਵਿਵਾਹਕਾਲੇ। ਪ੍ਰਾਣਾਤ੍ਯਯੇ ਸਰ੍ਵਧਨਾਪਹਾਰੇ ਪਞ੍ਚਾਨृਤਾਨ੍ਯਾਹੁਰਪਾਤਕਾਨਿ
ਹਾਸੇ-ਮਜ਼ਾਕ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਝੂਠ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਨਾ ਵਿਆਹ ਸਮੇਂ, ਨਾ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ। ਜਦੋਂ ਜਾਨ ਨੂੰ ਖਤਰਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਲੁੱਟ ਜਾਵੇ—ਇਹ ਪੰਜ ਝੂਠ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ।
ਪृष੍ਟਂ ਤੁ ਸਾਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਪ੍ਰਵਦਨ੍ਤਮਨ੍ਯਥਾ ਵਦਨ੍ਤਿ ਮਿਥ੍ਯਾ ਪਤਿਤਂ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰ। ਏਕਾਰ੍ਥਤਾਯਾਂ ਤੁ ਸਮਾਹਿਤਾਯਾਂ ਮਿਥ੍ਯਾ ਵਦਨ੍ਤਂ ਹ੍ਯਨृਤਂ ਹਿਨਸ੍ਤਿ
ਪਰ ਜਦੋਂ ਗਵਾਹੀ ਲਈ ਪੁੱਛਿਆ ਜਾਵੇ ਤੇ ਕੋਈ ਝੂਠ ਬੋਲ ਦੇਵੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਗਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਮਨ ਇੱਕ ਉਦੇਸ਼ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਵੇ, ਝੂਠ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਅਨृਤਂ ਨਾਨृਤਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀषੁ ਪਰਿਹਾਸਵਿਵਾਹਯੋਃ। ਆਤ੍ਮਪ੍ਰਾਣਾਰ੍ਥਘਾਤੇ ਚ ਤਦੇਵੋਤ੍ਤਮਤਾਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਝੂਠ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ, ਹਾਸੇ-ਮਜ਼ਾਕ ਜਾਂ ਵਿਆਹ ਸਮੇਂ, ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਜਦੋਂ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣੀ ਹੋਵੇ, ਉਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਮਾਣਂ ਭੂਤਾਨਾਂ ਸ ਨਸ਼੍ਯੇਤ ਮृषਾ ਵਦਨ੍। ਅਰ੍ਥਕृਚ੍ਛ੍ਰਮਪਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨ ਮਿਥ੍ਯਾ ਕਰ੍ਤੁਮੁਤ੍ਸਹੇ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਰਾਜਾ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਮਾਪਦੰਡ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਉਹ ਝੂਠ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਆਵੇ, ਮੈਂ ਝੂਠ ਕਰਨ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਸਮਾਵੇਤੌ ਮਤੋ ਰਾਜਨ੍ਪਤਿਃ ਸਖ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਯਃ ਪਤਿਃ। ਸਮਂ ਵਿਵਾਹਮਿਤ੍ਯਾਹੁਃ ਸਖ੍ਯਾ ਮੇऽਸਿ ਵृਤਃ ਪਤਿਃ
ਜਦੋਂ ਦੋਵੇਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਪਤੀ ਅਤੇ ਦੋਸਤ ਦਾ ਪਤੀ, ਇਸ ਨੂੰ ਬਰਾਬਰੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। 'ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਚੁਣਿਆ ਹੈ, ਦੋਸਤ।'
ਸਹ ਦਤ੍ਤਾਸ੍ਮਿ ਕਾਵ੍ਯੇਨ ਦੇਵਯਾਨ੍ਯਾ ਮਨੀषਿਣਾ। ਪੂਜ੍ਯਾ ਪੋषਯਿਤਵ੍ਯੇਤਿ ਨ ਮृषਾ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਮੈਂ ਦੇਵਯਾਨੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਕਾਵਿਆ ਨੇ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। 'ਉਹ ਆਦਰਯੋਗ ਅਤੇ ਪਾਲਣਯੋਗ ਹੈ'—ਤੂੰ ਝੂਠ ਨਾ ਕਰ।
ਸੁਵਰ੍ਣਮਣਿਮੁਕ੍ਤਾਨਿ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਾਭਰਣਾਨਿ ਚ। ਯਾਚਿਤॄਣਾਂ ਦਦਾਸਿ ਤ੍ਵਂ ਗੋਭੂਮ੍ਯਾਦੀਨਿ ਯਾਨਿ ਚ
ਤੂੰ ਸੋਨਾ, ਰਤਨ, ਮੋਤੀ, ਕਪੜੇ ਅਤੇ ਗਹਨੇ, ਅਤੇ ਗਾਂ, ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਵੀ ਮੰਗਿਆ ਜਾਵੇ, ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਬਹਿਃਸ੍ਥਂ ਦਾਨਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਨ ਸ਼ਰੀਰਾਸ਼੍ਰਿਤਂ ਨृਪ। ਦੁष੍ਕਰਂ ਪੁਤ੍ਰਦਾਨਂ ਚ ਆਤ੍ਮਦਾਨਂ ਚ ਦੁष੍ਕਰਮ੍
ਬਾਹਰ ਦਿੱਤਾ ਦਾਨ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜੁੜਿਆ ਹੁੰਦਾ। ਪੁੱਤਰ ਦੇਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਆਪ ਦੇਣਾ ਵੀ ਔਖਾ ਹੈ।
ਸ਼ਰੀਰਦਾਨਾਤ੍ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਦਤ੍ਤਂ ਭਵਤਿ ਮਾਰਿष। ਯਸ੍ਯ ਯਸ੍ਯ ਯਥਾ ਕਾਮਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਦਦਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਸਰੀਰ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਸਭ ਕੁਝ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮਰਿਆਦਾ ਵਾਲੇ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਜੋ ਚਾਹੀਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਂਦਾ ਹਾਂ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਗਰੇ ਰਾਜਂਸ੍ਤ੍ਰਿਕਾਲਂ ਘੋषਿਤਂ ਤ੍ਵਯਾ। ਤ੍ਵਯੋਕ੍ਤਮਨृਤਂ ਰਾਜਨ੍ਵृਥਾ ਘੋषਿਤਮੇਵ ਵਾ। ਤਤ੍ਸਤ੍ਯਂ ਕੁਰੁ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਯਥਾ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਸ੍ਤਥਾ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ। ਜੋ ਤੂੰ ਕਿਹਾ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਝੂਠ ਜਾਂ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਚਾ ਕਰ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਰਵਣ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਯਾਚਮਾਨੇਭ੍ਯ ਇਤਿ ਮੇ ਵ੍ਰਤਮਾਹਿਤਮ੍। ਤ੍ਵਂ ਚ ਯਾਚਸਿ ਮਾਂ ਕਾਮਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕਿਂ ਕਰਵਾਣਿ ਤੇ
ਮੈਂ ਵਚਨ ਲਿਆ ਹੈ ਕਿ ਮੰਗਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮੰਗ ਰਿਹਾ ਹੈ—ਦੱਸ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ?
ਧਨਂ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾ ਕਿਂਚਿਦ੍ਰਾਜ੍ਯਂ ਵਾऽਪਿ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ
ਚਾਹੇ ਦੌਲਤ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੁਝ, ਜਾਂ ਰਾਜ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਸੁਚਿੱਤ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ।
ਨਾਨ੍ਯਂ ਵृਣੇ ਪੁਤ੍ਰਕਾਮਾ ਪੁਤ੍ਰਾਤ੍ਪਰਤਰਂ ਨ ਚ।' ਤ੍ਵਤ੍ਤੋऽਪਤ੍ਯਵਤੀ ਲੋਕੇ ਚਰੇਯਂ ਧਰ੍ਮਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਮੈਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਚੁਣਦੀ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹਾਂ; ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਪੁੱਤਰ ਪਾ ਕੇ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧਰਮ ਕਰ ਸਕਾਂ।
ਤ੍ਰਯ ਏਵਾਧਨਾ ਰਾਜਨ੍ਭਾਰ੍ਯਾ ਦਾਸਸ੍ਤਥਾ ਸੁਤਃ। ਯਤ੍ਤੇ ਸਮਧਿਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਯਸ੍ਯੈਤੇ ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਧਨਮ੍
ਤਿੰਨ ਹੀ ਧਨ-ਰਹਿਤ ਹਨ, ਰਾਜਾ ਜੀ: ਪਤਨੀ, ਨੌਕਰ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ। ਉਹ ਜੋ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜਿਸ ਦੇ ਉਹ ਹਨ।
ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥਂ ਭਰ੍ਤृਪੋषਾਰ੍ਥਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਸृष੍ਟਾਃ ਸ੍ਵਯਂਭੁਵਾ। ਅਪਤਿਰ੍ਵਾਪਿ ਯਾ ਕਨ੍ਯਾ ਅਨਪਤ੍ਯਾ ਚ ਯਾ ਭਵੇਤ੍। ਤਾਸਾਂ ਜਨ੍ਮ ਵृਥਾ ਲੋਕੇ ਗਤਿਸ੍ਤਾਸਾਂ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਪਤੀ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਲਈ, ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਸਵੈਭੂ ਨੇ ਬਣਾਇਆ। ਜਿਸ ਕੁੜੀ ਦਾ ਪਤੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂ ਜਿਸ ਔਰਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਵਿਅਰਥ ਹੈ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਮੰਜਿਲ ਨਹੀਂ।
ਦੇਵਯਾਨ੍ਯਾ ਭੁਜਿष੍ਯਾऽਸ੍ਮਿ ਵਸ਼੍ਯਾ ਚ ਤਵ ਭਾਰ੍ਗਵੀ। ਸਾ ਚਾਹਂ ਚ ਤ੍ਵਯਾ ਰਾਜਨ੍ਭਜਨੀਯੇ ਭਜਸ੍ਵ ਮਾਮ੍
ਮੈਂ ਦੇਵਯਾਨੀ ਦੀ ਸਾਥੀ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਅਧੀਨ ਹਾਂ, ਭਾਰਗਵ ਵੰਸ਼ੀ। ਉਹ ਤੇ ਮੈਂ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਦੋਵੇਂ ਤੇਰੇ ਪਾਲਣਯੋਗ ਹਾਂ—ਮੈਨੂੰ ਪਾਲ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਰਾਜਾ ਸ ਤਥ੍ਯਮਿਤ੍ਯਭਿਜਜ੍ਞਿਵਾਨ੍। ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾਂ ਧਰ੍ਮਂ ਚ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਾਦਯਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੱਚ ਮੰਨ ਲਿਆ, ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ।
ਸ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾਂ ਯਥਾ ਕਾਮਮਵਾਪ੍ਯ ਚ। ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਚਾਭਿਸਂਪੂਜ੍ਯ ਜਗ੍ਮਤੁਸ੍ਤੌ ਯਥਾਗਤਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸਨ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਮਾਗਮੇ ਸੁਭ੍ਰੂਃ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾ ਚਾਰੁਹਾਸਿਨੀ। ਲੇਭੇ ਗਰ੍ਭਂ ਪ੍ਰਥਮਤਸ੍ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨृਪਤਿਸਤ੍ਤਮਾਤ੍
ਉਸ ਮਿਲਾਪ ਵਿਚ, ਸੁੰਦਰ ਭਰਵਾਂ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਤੋਂ ਗਰਭ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਪ੍ਰਯਜ੍ਞੇ ਚ ਤਤਃ ਕਾਲੇ ਰਾਜਨ੍ਰਾਜੀਵਲੋਚਨਾ। ਕੁਮਾਰਂ ਦੇਵਗਰ੍ਭਾਭਂ ਰਾਜੀਵਨਿਭਲੋਚਨਮ੍
ਸਮੇਂ ਦੇ ਯਜਨ ਵੇਲੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਜਣਿਆ ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕੌਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਸਂਯੋਗੇ ਸ਼ੁਕ੍ਲੇ ਪੁਣ੍ਯਰ੍ਕ੍ਸ਼ਗੇਨ੍ਦੁਨਾ। ਸ ਰਾਜਾ ਮੁਮੁਦੇ ਸਮ੍ਰਾਟ੍ ਤਯਾ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਯਾ ਸਹ
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਨਕਸ਼ਤਰ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੇ ਚੰਨਣੀ ਰਾਤ ਵਿਚ, ਸਮਰਾਟ ਨੇ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ।
ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਸ਼੍ਰੀਰਿਵਾਭ੍ਯਾਸ਼ੇ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾ ਹ੍ਯਭਵਦ੍ਵਧੂਃ। ਪਨ੍ਨਗੀਵੋਗ੍ਰਰੂਪਾ ਵੈ ਦੇਵਯਾਨੀ ਮਮਾਪ੍ਯਭੂਤ੍
ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਲਕshmi ਵਾਂਗ ਉਸ ਦੀ ਵਧੂ ਬਣੀ; ਪਰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਦੇਵਯਾਨੀ ਤਿੱਖੀ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਪਰ੍ਜਨ੍ਯ ਇਵ ਸਸ੍ਯਾਨਾਂ ਦੇਵਾਨਾਮਮृਤਂ ਯਥਾ। ਤਦ੍ਵਨ੍ਮਮਾਪਿ ਸਂਭੂਤਾ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾ ਵਾਰ੍षਪਰ੍ਵਣੀ। ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਮਨਸਾ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਦੇਵਯਾਨੀਮਵਰ੍ਜਯਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਮੀਂਹ ਫਸਲਾਂ ਲਈ, ਜਾਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਵਾਰਸ਼ਪਰਵਨ ਦੀ ਧੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸੀ; ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕੁਮਾਰਂ ਜਾਤਂ ਤੁ ਦੇਵਯਾਨੀ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤਾ। ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾਂ ਪ੍ਰਤਿ ਭਾਰਤ
ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਸੁਣਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ ਦੇਵਯਾਨੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਅਭਿਗਮ੍ਯ ਚ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾਂ ਦੇਵਯਾਨ੍ਯਬ੍ਰਵੀਦਿਦਮ੍
ਦੇਵਯਾਨੀ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਕੋਲ ਗਈ ਤੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ऋषਿਰਭ੍ਯਾਗਤਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਵੇਦਪਾਰਗਃ। ਸ ਮਯਾ ਵਰਦਃ ਕਾਮਂ ਯਾਚਿਤੋ ਧਰ੍ਮਸਂਹਿਤਮ੍
ਇੱਕ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ; ਮੈਂ ਉਸ ਤੋਂ ਧਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਇੱਕ ਵਰ ਮੰਗਿਆ।
ਅਪਤ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਸ ਤੁ ਮਯਾ ਵृਤੋ ਵੈ ਚਾਰੁਹਾਸਿਨਿ'। ਨਾਹਮਨ੍ਯਾਯਤਃ ਕਾਮਮਾਚਰਾਮਿ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ। ਤਸ੍ਮਾਦृषੇਰ੍ਮਮਾਪਤ੍ਯਮਿਤਿ ਸਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤੇ
ਸੰਤਾਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਚੁਣਿਆ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ; ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਗਲਤ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ; ਇਸ ਲਈ ਮੇਰਾ ਬੱਚਾ ਰਿਸ਼ੀ ਤੋਂ ਹੈ—ਇਹ ਮੈਂ ਸੱਚ ਦੱਸਦੀ ਹਾਂ।
ਸ਼ੋਭਨਂ ਭੀਰੁ ਯਦ੍ਯੇਵਮਥ ਸ ਜ੍ਞਾਯਤੇ ਦ੍ਵਿਜਃ। ਗੋਤ੍ਰਨਾਮਾਭਿਜਨਤੋ ਵੇਤ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤਂ ਦ੍ਵਿਜਮ੍
ਜੇ ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਹੇ ਡਰਪੋਕ, ਤਾਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇ; ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਗੋਤ, ਨਾਮ ਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।
ਤਪਸਾ ਤੇਜਸਾ ਚੈਵ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਂ ਯਥਾ ਰਵਿਮ੍। ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਮ ਸਂਪ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਨਾਸੀਚ੍ਛੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ
ਉਸ ਨੂੰ ਤਪ ਤੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੀ।