ਸਪ੍ਤੈਤੇऽਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣੀਪਾਲਾ ਯਜ੍ਵਾਨੋ ਭੂਰਿਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਃ । ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯੈਤੇ ਨਿਵੇਸ਼ਂ ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਤਦਾ
ਇਹ ਸੱਤ, ਵੱਡੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਸਪਹਸਾਲਾਰ, ਯਜਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਿਚ ਅੱਗੇ, ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ।
ਤਤ੍ਰਸ੍ਥਾਯਾਂ ਤੁ ਸੇਨਾਯਾਂ ਮਾਤ੍ਸ੍ਯੋ ਧਰ੍ਮਭृਤਾਂਵਰਃ । ਪ੍ਰੀਤੋ ਦੁਹਿਤਰਂ ਗृਹ੍ਯ ਪ੍ਰਦਦਾਵਭਿਮਨ੍ਯਵੇ
ਜਦ ਫੌਜ ਉਥੇ ਖੜੀ ਸੀ, ਮਤਸਯ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ 'ਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਅਭਿਮਨਯੂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯੋਤ੍ਤਰਾਂ ਪਾਰ੍ਥਃ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ । ਵਿਵਾਹਂ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਸੌਭਦ੍ਰਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਉੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਪਾਰਥ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸੋਭਦ੍ਰਾ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾਇਆ।
ਤਤੋ ਵਿਵਾਹੋ ਵਵृਧੇ ਸ੍ਫੀਤਃ ਸਰ੍ਵਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਸੌਭਦ੍ਰਸ੍ਯਾਦ੍ਭੁਤਂ ਕਰ੍ਮ ਪਿਤੁਸ੍ਤਵ ਪਿਤੁਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ ਵਿਆਹ ਵਧਿਆ, ਹਰ ਗੁਣ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ—ਉਸ ਵੇਲੇ ਸੋਭਦ੍ਰਾ ਦਾ ਅਸਧਾਰਣ ਕੰਮ, ਪੁੱਤ੍ਰ, ਹੋਇਆ।
ਧੌਮ੍ਯਃ ਸ਼ਿष੍ਯੈਃ ਪਰਿਵृਤੋ ਜੁਹਾਵਾਗ੍ਨੌ ਵਿਧਾਨਤਃ । ਅਗ੍ਨਿਂ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੀਕੁਰ੍ਵਨ੍ਸੌਭਦ੍ਰਃ ਪਾਣਿਮਗ੍ਰਹੀਤ੍
ਧੌਮਿਆ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਅੱਗ 'ਚ ਹਵਨ ਕੀਤਾ; ਸੋਭਦ੍ਰਾ ਨੇ ਅੱਗ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ।
ਤਤਃ ਪਾਰ੍ਥਾਯ ਸਂਹृष੍ਟੋ ਮਾਤ੍ਸ੍ਯਰਾਜੋ ਧਨਂ ਮਹਤ੍। ਤਸ੍ਮੈ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਹਯਾਨਾਂ ਵਾਤਰਂਹਸਾਮ੍
ਫਿਰ ਮਤਸਯ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਸੀ, ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਧਨ ਦਿੱਤਾ: ਇੱਕ ਲੱਖ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ।
ਦ੍ਵੇ ਚ ਨਾਗਸ਼ਤੇ ਮੁਖ੍ਯੇ ਧਨਂ ਬਹੁਵਿਧਂ ਤਦਾ। ਪ੍ਰਾਦਾਨ੍ਮਾਤ੍ਸ੍ਯਪਤਿਰ੍ਹृष੍ਟਃ ਕਨ੍ਯਾਧਨਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਦੋ ਸੌ ਚੋਟੀ ਦੇ ਹਾਥੀ, ਤੇ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਧਨ—ਮਤਸਯ ਰਾਜਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਧੂ-ਧਨ ਦਿੱਤਾ।
ਪਾਰਿਬਰ੍ਹਂ ਚ ਪਾਰ੍ਥੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਦਦੌ ਮਤ੍ਸ੍ਯਪੁਙ੍ਗਵਃ । ਕृष੍ਣੇਨ ਸਹ ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਗृਹ੍ਣਾਤ੍ਪ੍ਰਭੂਤਵਤ੍
ਮਤਸਯ ਰਾਜ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਪਾਰਥਾਂ ਨੂੰ ਘਰ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੀ ਦਿੱਤੀਆਂ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਕੁੰਤੀਪੁਤ੍ਰ ਨੇ ਉਹ ਸਭ ਵੱਧ-ਵੱਧ ਲਿਆ।
ਕृਤੇ ਵਿਵਾਹੇ ਤੁ ਤਦਾ ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਦਦੌ ਵਿਤ੍ਤਂ ਯਦੁਪਾਹਰਦਚ੍ਯੁਤਃ
ਜਦ ਵਿਆਹ ਹੋ ਗਿਆ, ਧਰਮਪੁਤ੍ਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਧਨ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਅਚੁਤ ਨੇ ਲਿਆਇਆ ਸੀ।
ਗੋਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ। ਭੂषਣਾਨਿ ਚ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਯਾਨਾਨਿ ਸ਼ਯਨਾਨਿ ਚ
ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ, ਕਪੜੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਹਿਣੇ, ਸਵਾਰੀ ਦੇ ਰਥ ਤੇ ਬਿਸਤਰੇ।
ਨਾਗਰਾਨ੍ਪ੍ਰੀਤਿਭਿਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਸ੍ਤਰ੍ਪਯਾਮਾਸ ਭੂਪਤਿਃ
ਭੂਪਤੀ ਨੇ ਨਗਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੁੱਖ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਵਾਲੀਆਂ ਦਿਵਿਆ ਦਾਤਾਂ ਦੇ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਤਨ੍ਮਹੋਤ੍ਸਵਸਂਕਾਸ਼ਂ ਹृष੍ਟਪੁष੍ਟਜਨਾਕੁਲਮ੍। ਨਗਰਂ ਮਤ੍ਸ੍ਯਰਾਜਸ੍ਯ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਮਤਸਯ ਰਾਜਾ ਦੇ ਨਗਰ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਸੀ, ਉਹ ਨਗਰ ਵੱਡੇ ਤੇ ਉਤਸਵਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ!
ਪੁਰੋਹਿਤੈਰਮਾਤ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਪੌਰੈਰ੍ਜਾਨਪਦੈਃ ਸਹ। ਵਿਰਾਟੋ ਨृਪਤਿਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਸੌਭਦ੍ਰਾਯਾਭਿਮਨ੍ਯਵੇ । ਤਾਂ ਸੁਤਾਮੁਤ੍ਤਰਾਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਮੁਮੁਦੇ ਪਰਮਂ ਤਦਾ
ਪੁਜਾਰੀ, ਮੰਤਰੀ, ਨਗਰ ਦੇ ਲੋਕ ਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਵਾਸੀ ਸਭ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਵਿਰਾਟ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਉੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੁਭਦਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਭਿਮਨਯੂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ।
ਵृਤ੍ਤੇ ਵਿਵਾਹੇ ਹृष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਯਦੁਵਾਚ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕਥਯਸ੍ਵੇਹ ਕृਤਵਨ੍ਤੋ ਯਦੁਤ੍ਤਰਮ੍
ਜਦੋਂ ਵਿਆਹ ਹੋ ਗਿਆ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, 'ਉੱਤਰਾਂ, ਇੱਥੇ ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਦੱਸ।'
ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਵਾਹਂ ਤੁ ਕੁਰੁਪ੍ਰਵੀਰਾ- ਸ੍ਤਦਾऽਭਿਮਨ੍ਯੋਰ੍ਮੁਦਿਤਾਃ ਸਪਕ੍ਸ਼ਾਃ। ਵਿਸ਼੍ਰਮ੍ਯ ਰਾਤ੍ਰਾਵੁषਸਿ ਪ੍ਰਤੀਤਾਃ ਸਭਾਂ ਵਿਰਾਟਸ੍ਯ ਤਤੋऽਭਿਜਗ੍ਮੁਃ
ਵਿਆਹ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਕੁਰੂ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਆਰਾਮ ਕਰਦੇ ਰਹੇ; ਸਵੇਰੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਵਿਰਾਟ ਦੀ ਸਭਾ ਵੱਲ ਚਲੇ।
ਸਭਾ ਤੁ ਸਾ ਮਤ੍ਸ੍ਯਪਤੇਃ ਸਮृਦ੍ਧਾ ਮਣਿਪ੍ਰਵੇਕੋਤ੍ਤਮਰਤ੍ਨਚਿਤ੍ਰਾ। ਨ੍ਯਸ੍ਤਾਸਨਾ ਮਾਲ੍ਯਵਤੀ ਸੁਗਨ੍ਧਾ ਤਾਮਭ੍ਯਯੁਸ੍ਤੇ ਨਰਰਾਜਵਰ੍ਯਾਃ
ਮਤਸਯ ਰਾਜਾ ਦੀ ਉਹ ਸਭਾ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਸੀ, ਜਿਹੜੀ ਮਣਕਿਆਂ, ਮੋਤੀਆਂ ਤੇ ਵਧੀਆ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ; ਉੱਥੇ ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਵਧੀਆ ਆਸਣ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਉਸ ਵੱਲ ਆਏ।
ਅਥਾਸਨਾਨ੍ਯਾਵਿਸ਼ਤਾਂ ਪੁਰਸ੍ਤਾ- ਦੁਭੌ ਵਿਰਾਟਦ੍ਰੁਪਦੌ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰੌ। ਵृਦ੍ਧੌ ਚ ਮਾਨ੍ਯੌ ਪृਥਿਵੀਪਤੀਨਾਂ ਪਿਤ੍ਰਾ ਸਮਂ ਤਮਜਨਾਰ੍ਦਨੌ ਚ
ਫਿਰ ਅੱਗੇ ਵਿਰਾਟ ਤੇ ਦ੍ਰੁਪਦ, ਦੋਵੇਂ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਉਮਰਦਾਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਆਦਰਯੋਗ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਦੇ ਨਾਲ ਆਸਣ ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ।
ਪਾਞ੍ਚਾਲਰਾਜਸ੍ਯ ਸਮੀਪਤਸ੍ਤੁ ਸ਼ਿਨਿਪ੍ਰਵੀਰਃ ਸਹਰੌਹਿਣੇਯਃ ਮਤ੍ਸ੍ਯਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤੁ ਸੁਸਨ੍ਨਿਕृष੍ਟੌ ਜਨਾਰ੍ਦਨਸ਼੍ਚੈਵ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸ਼੍ਚ
ਪਾਂਚਾਲ ਰਾਜਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਸ਼ਿਨੀ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਰੋਹਣੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬੈਠੇ ਸਨ; ਮਤਸਯ ਰਾਜਾ ਦੇ ਬਹੁਤ ਨੇੜੇ ਜਨਾਰਦਨ ਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਵੀ ਬੈਠੇ।
ਸੁਤਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞੋ ਭੀਮਾਰ੍ਜੁਨੌ ਮਾਦ੍ਰਵਤੀਸੁਤੌ ਚ। ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸਾਮ੍ਬੌ ਚ ਯੁਧਿ ਪ੍ਰਵੀਰੌ ਵਿਰਾਟਪੁਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਸਹਾਭਿਮਨ੍ਯੁਃ
ਦ੍ਰੁਪਦ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਭੀਮ ਤੇ ਅਰਜੁਨ, ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਤੇ ਸੰਬਾ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਯੋਧੇ, ਅਭਿਮਨਯੂ ਤੇ ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਸਰ੍ਵੇ ਚ ਸ਼ੂਰਾਃ ਪਿਤृਭਿਃ ਸਮਾਨਾ ਵੀਰ੍ਯੇਣ ਰੂਪੇਣ ਬਲੇਨ ਚੈਵ। ਉਪਾਵਿਸ਼ਨ੍ਦ੍ਰੌਪਦੇਯਾਃ ਕੁਮਾਰਾਃ ਸੁਵਰ੍ਣਚਿਤ੍ਰੇषੁ ਵਰਾਸਨੇषੁ
ਸਾਰੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸ਼ਕਤੀ, ਰੂਪ ਤੇ ਬਲ ਵਿਚ ਬਰਾਬਰ ਸਨ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਵਧੀਆ ਆਸਣਾਂ ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ।
ਤਥੋਪਵਿष੍ਟੇषੁ ਮਹਾਰਥੇषੁ ਵਿਰਾਜਮਾਨਾਭਰਣਾਮ੍ਬਰੇषੁ ਰਰਾਜ ਸਾ ਰਾਜਵਤੀ ਸਮृਦ੍ਧਾ ਗ੍ਰਹੈਰਿਵ ਦ੍ਯੌਰ੍ਵਿਮਲੈਰੁਪੇਤਾ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਥੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਗਹਣਿਆਂ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਬੈਠੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਰਾਜ ਸਭਾ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਫ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਅਸਮਾਨ।
ਤਤਃ ਕਥਾਸ੍ਤੇ ਸਮਵਾਯਯੁਕ੍ਤਾਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਃ ਪੁਰੁषਪ੍ਰਵੀਰਾਃ । ਤਸ੍ਥੁਰ੍ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਪਰਿਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤਃ ਕृष੍ਣਂ ਨृਪਾਸ੍ਤੇ ਸਮੁਦੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਸਰਵੋਤਮ ਪੁਰਖ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਲਈ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ ਖੜੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਕਥਾਨ੍ਤਮਾਸਾਦ੍ਯ ਚ ਮਾਧਵੇਨ ਸਂਘਟ੍ਟਿਤਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਕਾਰ੍ਯਹੇਤੋਃ। ਤੇ ਰਾਜਸਿਂਹਾਃ ਸਹਿਤਾ ਹ੍ਯਸ਼੍ਰृਣ੍ਵ- ਨ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਹਾਰ੍ਥਂ ਸੁਮਹੋਦਯਂ ਚ
ਗੱਲਬਾਤ ਮੁਕਣ ਤੇ, ਮਾਧਵ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ ਸਭ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ; ਉਹ ਸ਼ੇਰ-ਵਾਂਗ ਰਾਜੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਵੱਡੀ ਤੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਗੱਲ ਸੁਣਦੇ ਰਹੇ।
ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਭਵਦ੍ਭਿਰ੍ਵਿਦਿਤਂ ਯਥਾऽਯਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ ਸੌਬਲੇਨਾਕ੍ਸ਼ਵਤ੍ਯਾਮ੍। ਜਿਤੋ ਨਿਕृਤ੍ਯਾऽਪਹृਤਂ ਚ ਰਾਜ੍ਯਂ ਵਨਪ੍ਰਵਾਸੇ ਸਮਯਃ ਕृਤਸ਼੍ਚ
ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਜਾਣਦੇ ਹੋ ਕਿ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਜੂਏ ਵਿਚ ਧੋਖੇ ਨਾਲ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਰਾਜ ਲੈ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਵਾਸ ਲਈ ਸਮਝੌਤਾ ਹੋਇਆ।
ਸ਼ਕ੍ਤੈਰ੍ਵਿਜੇਤੁਂ ਤਰਸਾ ਮਹੀਂ ਚ ਸਤ੍ਯੇ ਸ੍ਥਿਤੈਃ ਸਤ੍ਯਰਥੈਰ੍ਯਥਾਵਤ੍। ਪਾਣ੍ਡੋਃ ਸੁਤੈਸ੍ਤ੍ਰਦ੍ਰੁਤਮੁਗ੍ਰਰੂਪਂ ਵਰ੍षਾਣਿ षਟ੍ ਸਪ੍ਤ ਚ ਚੀਰ੍ਣਮਗ੍ਰ੍ਯੈਃ
ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਸੱਚ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਤੇ ਸੱਚੇ ਰਥਾਂ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਛੇ ਤੇ ਸੱਤ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਕਠਿਨ ਵਨਵਾਸੀ ਸਹਿ ਗਏ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਜਿੱਤ ਸਕਦੇ ਸਨ।
ਰਿਚ੍ਛਦ੍ਭਿਰਾਪ੍ਤਂ ਸ੍ਵਕੁਲੇਨ ਰਾਜ੍ਯਮ੍
ਰਾਜ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵੱਲੋਂ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਮੁੜ ਮਿਲਿਆ।
ਏਵਂ ਗਤੇ ਧਰ੍ਮਸੁਤਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਯਾਪਿ ਚ ਯਦ੍ਧਿਤਂ ਸ੍ਯਾਤ੍। ਤਚ੍ਚਿਨ੍ਤਯਧ੍ਵਂ ਕੁਰੁਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਧਰ੍ਮ੍ਯਂ ਚ ਯੁਕ੍ਤਂ ਚ ਯਸ਼ਸ੍ਕਰਂ ਚ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਣ ਤੇ, ਸੋਚੋ ਕਿ ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਤੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਲਈ ਕੀ ਭਲਾ ਹੋਵੇਗਾ; ਕੁਰੂ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਲਈ ਜੋ ਧਰਮਕ, ਠੀਕ ਤੇ ਇਜ਼ਤ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵਿਚਾਰੋ।
ਅਧਰ੍ਮਯੁਕ੍ਤਂ ਨ ਚ ਕਾਮਯੇਤ ਰਾਜ੍ਯਂ ਸੁਰਾਣਾਮਪਿ ਧਰ੍ਮਰਾਜਃ। ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਯੁਕ੍ਤਂ ਤੁ ਮਹੀਪਤਿਤ੍ਵਂ ਗ੍ਰੋਮੇऽਪਿ ਕਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਿਦਯਂ ਬੁਭੂषੇਤ੍
ਧਰਮ ਰਾਜਾ ਕਦੇ ਵੀ ਅਧਰਮ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਹੋਵੇ; ਪਰ ਧਰਮ ਤੇ ਧਨ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਰਾਜ, ਭਾਵੇਂ ਕਿਸੇ ਪਿੰਡ ਵਿਚ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪਿਤ੍ਰ੍ਯਂ ਹਿ ਰਾਜ੍ਯਂ ਵਿਦਿਤਂ ਨृਪਾਣਾਂ ਯਥਾऽਪਕृष੍ਟਂ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਪੁਤ੍ਰੈਃ। ਮਿਥ੍ਯੋਪਚਾਰੇਣ ਯਥਾ ਹ੍ਯਨੇਨ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਂ ਮਹਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮਸਹ੍ਯਰੂਪਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ ਕਿ ਪੁਰਖਾਂ ਤੋਂ ਮਿਲਿਆ ਰਾਜ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਅਸਲ ਰਾਜਿਆਂ ਤੋਂ ਧੋਖੇ ਨਾਲ ਛੀਨ ਲਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਵੱਡੀ ਤੇ ਅਸਹਿਨੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਹੈ।
ਨ ਚਾਪਿ ਪਾਰ੍ਥੋ ਵਿਜਿਤੋ ਰਣੇ ਤੈਃ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੈਃ। ਤਥਾऽਪਿ ਰਾਜਾ ਸਹਿਤਃ ਸੁਹृਦ੍ਭਿ- ਰਭੀਪ੍ਸਤੇऽਨਾਮਯਮੇਵ ਤੇषਾਮ੍
ਪਾਰਥ (ਅਰਜੁਨ) ਨੂੰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਕਦੇ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹਰਾਇਆ; ਫਿਰ ਵੀ, ਰਾਜਾ ਤੇ ਉਸਦੇ ਮਿੱਤਰ ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।