ਤਤਸ੍ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ੇ ਵਰ੍षੇ ਨਿਵृਤ੍ਤੇ ਪਞ੍ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ। ਉਪਪ੍ਲਾਵ੍ਯੇ ਵਿਰਾਟਸ੍ਯ ਵਾਸਂ ਚਕ੍ਰੁਃ ਪੁਰੋਤ੍ਤਮੇ
ਤੇਰਾਂਵਾਂ ਸਾਲ ਮੁਕਣ ਤੇ, ਪੰਜੇ ਪਾਂਡਵ ਉਪਪਲਾਵਯ ਦੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ, ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਦੂਤਾਨ੍ਮਿਤ੍ਰੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਜ੍ਞਾਤਿਸਂਬਨ੍ਧਿਕੇष੍ਵਪਿ। ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਕੌਨ੍ਤੇਯੋ ਵਿਰਾਟਸ਼੍ਚ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਿਆਂ ਤੇ ਵਿਰਾਟ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਿੱਤਰਾਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਕੋਲ ਦੂਤ ਭੇਜੇ।
ਤੇषੁ ਤਤ੍ਰੋਪਵਿष੍ਟੇषੁ ਪ੍ਰੇषਿਤੇषੁ ਤਤਸ੍ਤਤਃ । ਤਤ੍ਰਾਗਮਨ੍ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਵਨਮਾਲੀ ਬਲਾਨੁਜਃ
ਉਥੇ ਸਭ ਬੈਠੇ ਹੋਏ, ਦੂਤਾਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੇਜੇ ਹੋਏ, ਮਹਾਬਲੀ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੇ, ਬਲਰਾਮ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਆ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯਾਥ ਦੂਤਵਾਕ੍ਯਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ। ਦਯਿਤਂ ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਸੁਭਦ੍ਰਾਯਾਃ ਸੁਮਾਨਿਤਮ੍। ਅਭਿਮਨ੍ਯੁਂ ਸਮਾਦਾਯ ਰਾਮੇਣ ਸਹਿਤਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੂਤ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਭੈਣ ਸੁਭਦਰਾ ਦੇ ਮਾਣੀ ਪੁੱਤ ਅਭਿਮਨ्यु ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਸਰ੍ਵਯਾਦਵਮੁਖ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਸਂਵृਤਃ ਪਰਵੀਰਹਾ। ਸ਼ਙ੍ਖਦੁਨ੍ਦੁਭਿਨਿਰ੍ਘੋषੈਰ੍ਵਿਰਾਟਨਗਰਂ ਯਯੌ
ਸਾਰੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਵਧੇਰੇ, ਸਿੰਘ-ਨਾਦ ਤੇ ਨਗਾਰੇ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ, ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਵੜ ਗਿਆ।
ਕृਤਵਰ੍ਮਾ ਚ ਹਾਰ੍ਦਿਕ੍ਯੋ ਯੁਯੁਧਾਨਸ਼੍ਚ ਸਾਤ੍ਯਕਿਃ। ਅਨਾਧृष੍ਟਿਸ੍ਤਥਾऽਕ੍ਰੂਰਃ ਸਾਂਬੋ ਨਿਸ਼ਠ ਏਵ ਚ। ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਾਹੁਰੁਲ੍ਮੁਕਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਃ
ਹਰਦਿਕ ਦੇ ਪੁੱਤ ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ, ਯੁਯੁਧਾਨ ਸਾਤ੍ਯਕੀ, ਅਨਾਧ੍ਰਿਸ਼ਟ, ਅਕ੍ਰੂਰ, ਸਾਂਬ, ਨਿਸ਼ਠ, ਮਹਾਬਲੀ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਤੇ ਉਲਮੁਕ —
ਅਭਿਮਨ੍ਯੁਮੁਪਾਦਾਯ ਸਹ ਮਾਤ੍ਰਾ ਪਰਨ੍ਤਪਾਃ। ਕृष੍ਣੇਨ ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਾਗਤਾਃ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਵਧੇਰੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਅਭਿਮਨ्यु ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਨਾਲ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਏ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਸੇਨਾਦਯਸ਼੍ਚੈਵ ਰਥੈਸ੍ਤੈਃ ਸੁਸਮਾਹਿਤੈਃ । ਉਪੇਯੁਃ ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਰਿਸਂਵਤ੍ਸਰੋषਿਤਾਃ
ਇੰਦਰਸੇਨਾ ਤੇ ਹੋਰ, ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਵਿਚ, ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਇੱਕ ਸਾਲ ਦੀ ਵਧੀ ਹੋਈ ਮਿਆਦ ਬਿਤਾ ਕੇ ਆਏ।
ਦਸ਼ਨਾਗਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਹਯਾਨਾਂ ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਤਥਾ। ਰਥਾਨਾਂ ਨਿਯੁਤਂ ਪੂਰ੍ਣਂ ਨਿਖਰ੍ਵਂ ਚ ਪਦਾਤਯਃ
ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀ, ਦੋ ਗੁਣਾ ਘੋੜੇ, ਲੱਖ ਰਥ, ਤੇ ਗਿਣਤੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕ ਉਥੇ ਸਨ।
ਵृष੍ਣ੍ਯਨ੍ਧਕਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਭੋਜਾਸ਼੍ਚ ਪਰਮੌਜਸਃ। ਅਨ੍ਯੁਰ੍ਵृष੍ਣਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਂ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਸੈਂਕੜੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ, ਅੰਧਕਾਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਭੋਜ, ਸਭ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਸ਼ੇਰ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਮਹਾਬਲੀ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਨੇਤਾ ਮੰਨਦੇ ਸਨ।
ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਤਥਾऽऽਯਾਨ੍ਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤਾਸ੍ਤਦਾ। ਮਾਤ੍ਸ੍ਯੇਨ ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਦ੍ਯਾਤਾ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਖਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਮਾਤਸ੍ਯ ਰਾਜਾ ਸਮੇਤ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਨਿਕਲ ਪਏ।
ਸ਼ਙ੍ਖਦੁਨ੍ਦੁਭਿਨਿਰ੍ਘੋषੈਰ੍ਮਙ੍ਗਲੈਸ਼੍ਚ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ । ਵਵਨ੍ਦੁਰ੍ਮੁਦਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਦਯੋਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ। ਮਾਤ੍ਸ੍ਯੇਨ ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਆਨਨ੍ਦਾਸ਼੍ਰੁਪਰਿਪ੍ਲੁਤਾਃ
ਸਿੰਘ-ਨਾਦ ਤੇ ਨਗਾਰੇ ਦੀਆਂ ਮੰਗਲ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੇ ਮਾਤਸ੍ਯ ਰਾਜਾ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜਨਾਰਦਨ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਨਮਨ ਕੀਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ।
ਤਵ ਕृष੍ਣ ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਵੈ ਵਰ੍षਾਣ੍ਯੇਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ੋਪਿ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹ ਯਥਾ ਸ ਸਮਯਃ ਕृਤਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਦਾਸਾਰਹ ਵੰਸ਼ ਦੇ, ਅਸੀਂ ਇਹ ਤੇਰਾਂ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲਏ, ਜਿਵੇਂ ਸਮਝੌਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਉषਿਤਾਃ ਸ੍ਮੋ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਤ੍ਵਂ ਨਾਥੋ ਨੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨ। ਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਤ੍ਵਾਮਾਰ੍ਯ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਾਃ
ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਜਨਾਰਦਨ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਆਸਰੇ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਆਰਯ, ਸਾਨੂੰ ਬਚਾ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਹਾਂ।
ਤਾਨ੍ਵਨ੍ਦੂਮਾਨਾਨ੍ਸਹਸਾ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ। ਵਿਰਾਟਸ੍ਯ ਸਹਾਯਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਯਾਦਵਸਂਵृਤਃ
ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਵੰਦੂਮਾਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਉਹ ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਸਾਥੀ ਸਨ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਯਾਦਵਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਸੀ।
ਯਥਾਰ੍ਹਂ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਮੁਦਾ ਪਰਮਯਾ ਯੁਤਃ। ਵृष੍ਣਿਵੀਰਾਸ਼੍ਚ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਯਥਾਰ੍ਹਂ ਪ੍ਰਤਿਪੇਦਿਰੇ
ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਸੀ; ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਦੇ ਵੀਰਾਂ ਨੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯੋਗ ਅਦਬ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ।
ਕृष੍ਣਾ ਚ ਦੇਵਕੀਪੁਤ੍ਰਂ ਵਵਨ੍ਦੇ ਪਾਦਯੋਸ੍ਤਥਾ। ਤਾਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਸੁਕੇਸ਼ਾਨ੍ਤਾਂ ਨਯਨੇ ਪਰਿਮृਜ੍ਯ ਚ । ਉਵਾਚ ਵਾਕ੍ਯਂ ਦੇਵੇਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਯਾਦਵਸਨ੍ਨਿਧੌ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਧੀ ਸੀ, ਨੇ ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਵਾਲਾਂ ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਸਧਾਰਿਆ, ਅਤੇ ਸਭ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਾਤ ਕੀਤੀ।
ਮਾ ਸ਼ੋਕਂ ਕੁਰੁ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਨ੍ਸਮਾਹਿਤਾਨ੍। ਅਚਿਰਾਦ੍ਧਾਤਯਿਤ੍ਵਾऽਹਂ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਸਹਿਤਃ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਮ੍
ਕਲਿਆਣੀ, ਤੂੰ ਦੁਖ ਨਾ ਕਰ; ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਜਲਦੀ ਹੀ, ਮੈਂ ਪਾਰਥ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ ਧਰਤੀ ਵਾਪਸ ਲਵਾਂਗਾ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਾਯ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਯਾਤੁ ਤੇ ਮਾਨਸੋ ਜ੍ਵਰਃ। ਅਭਿਮਨ੍ਯੁਨਾ ਚ ਪਾਰ੍ਥੇਨਰੌਕ੍ਮਿਣੇਯੇਨ ਤੇ ਸ਼ਪੇ
ਮੈਂ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਰਾਜ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਤੇਰਾ ਮਨ ਦਾ ਦੁਖ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਮੈਂ ਅਭਿਮਨ्यु, ਪਾਰਥ ਅਤੇ ਰੁਕਮਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਕਸਮ ਖਾ ਕੇ ਇਹ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਸਤ੍ਯਮੇਤਦ੍ਵਚੋ ਮਹ੍ਯਮਵੈਹਿ ਤ੍ਵਮਨਿਨ੍ਦਿਤੇ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਵਿਸृਜ੍ਯਾਥ ਪ੍ਰੀਯਮਾਣੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍। ਅਨ੍ਵਾਸ੍ਤ ਵृष੍ਣਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਃ ਸਹ ਵृष੍ਣ੍ਯਨ੍ਧਕੈਸ੍ਤਥਾ
ਅਨਿੰਦਿਤਾ, ਮੇਰਾ ਇਹ ਬਚਨ ਸੱਚ ਹੈ, ਤੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਜਾਣ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਦੇ ਸ਼ੇਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਅਤੇ ਅੰਧਕਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਕਾਸ਼ਿਰਾਜਸ਼੍ਚ ਸ਼ੈਬ੍ਯਸ਼੍ਚ ਭਜਮਾਨੌ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍। ਅਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣੀਭ੍ਯਾਂ ਸਹਿਤਾਵਾਗਤੌ ਪृਥਿਵੀਪਤੀ
ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਸ਼ੈਬਿਆ, ਦੋਵੇਂ ਭਜਮਾਨ, ਦੋ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਕੋਲ ਆਏ।
ਅਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣੀਭਿਃ ਪਾਞ੍ਚਾਲਸ੍ਤਿਸृਭਿਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਃ। ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸੁਤਾ ਵੀਰਾਃ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡੀ ਚਾਪਰਾਜਿਤਃ
ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਤਿੰਨ ਵੱਡੇ ਫੌਜਾਂ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਵੀਰ ਪੁੱਤਰ, ਅਤੇ ਅਜੈ ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਨਾਲ।
ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸ਼੍ਚ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂਵਰਃ। ਉਪਪ੍ਲਾਵ੍ਯਂ ਯਯੁਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਰ੍ਥੇ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ, ਜੋ ਅਟੱਲ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ ਉਪਪਲਾਵਿਆ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਤਤਃ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਪ੍ਰਯੁਤਾਨ੍ਯਰ੍ਬੁਦਾਨਿ ਚ। ਸਮੀਪਮਭਿਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਯੋਧਾ ਯੌਧਿष੍ਠਿਰਂ ਬਲਮ੍
ਫਿਰ ਲੱਖਾਂ, ਦਸ ਲੱਖਾਂ ਅਤੇ ਕਰੋੜਾਂ ਯੋਧੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਫੌਜ ਬਣ ਕੇ ਨੇੜੇ ਆਏ।
ਸਮੁਦ੍ਰਮਿਵ ਧਰ੍ਮਾਨ੍ਤੇ ਸ੍ਰੋਤਃਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍। ਆਪੂਰਯਨ੍ਮਹੀਪਾਲਾ ਯਜ੍ਵਾਨੋ ਭੂਰਿਦਕ੍ਸ਼ਿਣੈਃ । ਵੇਦਾਵਭृਥਸਂਪਨ੍ਨਾਃ ਸ਼ੂਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਨੁਤ੍ਯਜਃ
ਜਿਵੇਂ ਯਜਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਨਦੀਆਂ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਵੱਡੇ ਦਾਨੀ, ਵੈਦਿਕ ਰੀਤਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਵੀਰ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੰਦੇ ਸਨ।
ਤਾਨਾਗਤਾਨਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪਾਰ੍ਥੋ ਜ੍ਞਾਨਭृਤਾਂ ਵਰਃ। ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਵਿਧਿਵਦ੍ਯਥਾਰ੍ਹਂ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮਾਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਪਾਰਥ ਨੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਯੋਗ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਪਾਰਿਬਰ੍ਹਂ ਦਦੌ ਕृष੍ਣਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਵਾਸਾਂਸਿ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਪृਥਕ੍ਪृਥਗਨੇਕਸ਼ਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਮਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਸਤਰੀਆਂ, ਕਪੜੇ ਅਤੇ ਗਹਿਣੇ ਦਿਤੇ।
ਰਾਜਾਨੋ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਨਿਵृਤ੍ਤੇ ਸਮਯੇ ਤਥਾ। ਯਥਾਂਰ੍ਹ ਪਾਣ੍ਡਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠੈਰਵਰ੍ਤਨ੍ਤਾਭਿਪੂਜਿਤਾਃ। ਆਸਨ੍ਪ੍ਰਹृष੍ਟਮਨਸਃ ਪਾਰਿਬਰ੍ਹਂ ਦਦੁਸ੍ਤਦਾ
ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਰਾਜਪੁੱਤਰ, ਜਦ ਸਮਾਂ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠਾਂ ਵੱਲੋਂ ਯੋਗ ਇੱਜ਼ਤ ਮਿਲਣ ਉਪਰੰਤ, ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਪਹਾਰ ਦਿੱਤੇ।
ਸਰ੍ਵੇषੁ ਸਮਵੇਤੇषੁ ਰਾਜਭਿਰ੍ਵृष੍ਣਿਭਿਃ ਸਹ। ਵਿਵਾਹੋ ਵਿਧਵਦ੍ਰਾਜਨ੍ਵਵृਧੇ ਕੁਰੁਮਾਤ੍ਸ੍ਯਯੋਃ
ਜਦ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਰਾਜਾ, ਤਾਂ ਕੁਰੁ ਅਤੇ ਮਤਸਿਆ ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਵਿਆਹ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਹੋਇਆ।
ਤਤਃ ਸ਼ਙ੍ਖਾ ਮृਦਙ੍ਗਾਸ਼੍ਚ ਗੋਮੁਖਾ ਡਿਣ੍ਡਿਮਾਸ੍ਤਦਾ। ਅਭਿਮਨ੍ਯੋਰ੍ਵਿਵਾਹੇ ਤੁ ਨੇਦੁਰ੍ਮਾਤ੍ਸ੍ਯਸ੍ਯ ਵੇਸ਼੍ਮਨਿ
ਫਿਰ ਅਭਿਮਨ्यु ਦੇ ਵਿਆਹ ਸਮੇਂ, ਮਤਸਿਆ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿਚ, ਸਾਂਖ, ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਗੋ-ਮੁਖ ਅਤੇ ਡਿੰਡਿਮ ਵੱਜਣ ਲੱਗੇ।