ਤਤੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਧਰ੍ਮਸੁਤਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਗਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰੂਹਿ ਸੁਯੋਧਨਂ ਤਮ੍। ਪਿਤਾਮਹਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੋ ਬ੍ਰਵੀਤੁ ਪੂਰ੍ਣੋ ਨ ਪੂਰ੍ਣੋऽਦ੍ਯ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ੋ ਨਃ
ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ: 'ਤੁਰੰਤ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਸੁਯੋਧਨ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦੇ। ਪਿਤਾਮਹ ਭੀਸ਼ਮ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਫੈਸਲਾ ਕਰੇ ਕਿ ਸਾਡਾ ਤੇਰ੍ਹਵਾ ਸਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ ਜਾਂ ਨਹੀਂ।'
ਸਂਵਤ੍ਸਰਾਤ੍ਤੇ ਤੁ ਧਨਞ੍ਜਯੇਨ ਵਿष੍ਫਾਰਿਤਂ ਗਾਣ੍ਡਿਵਮਾਜਿਮਧ੍ਯੇ। ਪੂਰ੍ਣੋ ਨ ਪੂਰ੍ਣੋ ਨ ਇਤਿ ਬ੍ਰਵੀਤੁ ਯਦਸ੍ਯ ਸਤ੍ਯਂ ਮਮ ਤਤ੍ਪ੍ਰਮਾਣਮ੍
ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਗਾਂਡੀਵ ਚੜ੍ਹਿਆ ਸੀ, ਸਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਾਂ ਨਹੀਂ — ਭੀਸ਼ਮ ਇਹ ਦੱਸੇ; ਜੋ ਉਹ ਸੱਚ ਦੱਸੇ, ਉਹੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਮਾਣਤਾ ਹੋਵੇ।
ਤੇਨੈਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਨਿਵृਤ੍ਯ ਦੂਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ਼ਸ਼ਂਸ ਤਤ੍ਤ੍ਵਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਦੂਤ ਵਾਪਸ ਗਿਆ ਤੇ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਸਮੇਤ੍ਯ ਦੂਤੇਨ ਸ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਾਮਾਸ ਤਤ੍ਰ। ਭੀष੍ਮੇਣ ਕਰ੍ਣੇਨ ਕृਪੇਣ ਚੈਵ ਦ੍ਰੋਣੇਨ ਭੂਰਿਸ਼੍ਰਵਸਾ ਚ ਸਾਰ੍ਧਮ੍
ਦੂਤ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਰਾਜਪੁੱਤਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਉਥੇ ਭੀਸ਼ਮ, ਕਰਣ, ਕ੍ਰਿਪ, ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਭੂਰੀਸ਼ਰਵ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕੀਤੀ।
ਸਂਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਰਾਤ੍ਰੌ ਬਹੁਭਿਃ ਸੁਹृਦ੍ਭਿ- ਰ੍ਭੀष੍ਮੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾ । ਤੀਰ੍ਣਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞੇਨ ਧਨਂਜਯੇਨ ਵਿष੍ਫਾਰਿਤਂ ਗਾਣ੍ਡਿਵਮਾਜਿਮਧ੍ਯੇ
ਰਾਤ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸੱਜਣਾਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਨ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵਚਨ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਗਾਂਡੀਵ ਚੜ੍ਹਿਆ ਸੀ।'
ਨੇਚ੍ਛਨ੍ਤ੍ਯਸਤ੍ਯੇਨ ਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਲੋਕਂ ਪਾਣ੍ਡੋਃ ਸੁਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ਼੍ਚਾਪਿ ਲੋਕਮ੍। ਤਥ੍ਯਂ ਚ ਤੇ ਪਥ੍ਯਮਹਂ ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗ੍ਯਂ ਯਸ਼ਸ੍ਯਂ ਪਰਲੋਕਪਥ੍ਯਮ੍
ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਝੂਠ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਜਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਲੋਕ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਚ ਤੇ ਭਲਾ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸੁਵਰਗ, ਇੱਜ਼ਤ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਲਈ ਸਹੀ ਹੈ।
ਕੁਨ੍ਤੀਸੁਤੈਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸਮੁਪੈਹਿ ਸਨ੍ਧਿਂ ਭੁਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਵ ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯਂ ਸਹ ਪਾਣ੍ਡਵੇਯੈਃ। ਯੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਨੋਚੇਤ੍ਸ੍ਥਿਰਬੁਦ੍ਧਿਰਾਜੌ ਕੁਨ੍ਤੀਸੁਤੈਰ੍ਯਦ੍ਯਪਿ ਰਾਜ੍ਯਮਿਚ੍ਛੇਃ
ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸਾਂਝ ਪਾ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਸੁਖ ਨਾਲ ਭੋਗ। ਜੇ ਤੇਰਾ ਮਨ ਲੜਾਈ ਲਈ ਪੱਕਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰ। ਪਰ ਜੇ ਰਾਜ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵੀ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਹੀ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ।
ਆਨ੍ਤਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਕਪਟੇਨ ਭੋਕ੍ਤੁਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪਰੇषਾਂ ਮਹਤਾਂ ਬਲੀਨਾਮ੍। ਜਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਭੁਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਵ ਰਾਜ੍ਯਂ ਸਮਗ੍ਰਂ ਹਤੋ ਭਵਾਨ੍ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਵਜ੍ਰਿਲੋਕਮ੍
ਦੂਸਰੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜ ਕਪਟ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਭੋਗਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਪੂਰਾ ਰਾਜ ਭੋਗ, ਜਾਂ ਜੇ ਮਾਰੇ ਗਏ ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਹਤੋਸ੍ਮਿ ਤੈਰ੍ਵਾ ਸੁਰਲੋਕਮੇਮਿ
ਜੇ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਤੇ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਃ ਸਮਯਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਤੀਰ੍ਣਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਸ੍ਯ ਧਨਂਜਯਸ੍ਯ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇ ਸਹਿਤਾਃ ਸੁਹृਦ੍ਭਿਃ ਸਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ ਸ੍ਵਾਨਿ ਗृਹਾਣਿ ਜਗ੍ਮੁਃ
ਧਰਤਰਾਸ਼ਟਰਾਂ ਨੇ ਇਹ ਸਮਝੌਤਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਨੰਜਯ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੋਈ ਪ੍ਰਤਿਗਿਆ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸੱਜਣਾਂ ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਤਸ੍ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ੇ ਵਰ੍षੇ ਨਿਵृਤ੍ਤੇ ਪਞ੍ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ। ਉਪਪ੍ਲਾਵ੍ਯੇ ਵਿਰਾਟਸ੍ਯ ਵਾਸਂ ਚਕ੍ਰੁਃ ਪੁਰੋਤ੍ਤਮੇ
ਤੇਰਾਂਵਾਂ ਸਾਲ ਮੁਕਣ ਤੇ, ਪੰਜੇ ਪਾਂਡਵ ਉਪਪਲਾਵਯ ਦੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ, ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਦੂਤਾਨ੍ਮਿਤ੍ਰੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਜ੍ਞਾਤਿਸਂਬਨ੍ਧਿਕੇष੍ਵਪਿ। ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਕੌਨ੍ਤੇਯੋ ਵਿਰਾਟਸ਼੍ਚ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਿਆਂ ਤੇ ਵਿਰਾਟ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਿੱਤਰਾਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਕੋਲ ਦੂਤ ਭੇਜੇ।
ਤੇषੁ ਤਤ੍ਰੋਪਵਿष੍ਟੇषੁ ਪ੍ਰੇषਿਤੇषੁ ਤਤਸ੍ਤਤਃ । ਤਤ੍ਰਾਗਮਨ੍ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਵਨਮਾਲੀ ਬਲਾਨੁਜਃ
ਉਥੇ ਸਭ ਬੈਠੇ ਹੋਏ, ਦੂਤਾਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੇਜੇ ਹੋਏ, ਮਹਾਬਲੀ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੇ, ਬਲਰਾਮ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਆ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯਾਥ ਦੂਤਵਾਕ੍ਯਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ। ਦਯਿਤਂ ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਸੁਭਦ੍ਰਾਯਾਃ ਸੁਮਾਨਿਤਮ੍। ਅਭਿਮਨ੍ਯੁਂ ਸਮਾਦਾਯ ਰਾਮੇਣ ਸਹਿਤਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੂਤ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਭੈਣ ਸੁਭਦਰਾ ਦੇ ਮਾਣੀ ਪੁੱਤ ਅਭਿਮਨ्यु ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਸਰ੍ਵਯਾਦਵਮੁਖ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਸਂਵृਤਃ ਪਰਵੀਰਹਾ। ਸ਼ਙ੍ਖਦੁਨ੍ਦੁਭਿਨਿਰ੍ਘੋषੈਰ੍ਵਿਰਾਟਨਗਰਂ ਯਯੌ
ਸਾਰੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਵਧੇਰੇ, ਸਿੰਘ-ਨਾਦ ਤੇ ਨਗਾਰੇ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ, ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਵੜ ਗਿਆ।
ਕृਤਵਰ੍ਮਾ ਚ ਹਾਰ੍ਦਿਕ੍ਯੋ ਯੁਯੁਧਾਨਸ਼੍ਚ ਸਾਤ੍ਯਕਿਃ। ਅਨਾਧृष੍ਟਿਸ੍ਤਥਾऽਕ੍ਰੂਰਃ ਸਾਂਬੋ ਨਿਸ਼ਠ ਏਵ ਚ। ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਾਹੁਰੁਲ੍ਮੁਕਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਃ
ਹਰਦਿਕ ਦੇ ਪੁੱਤ ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ, ਯੁਯੁਧਾਨ ਸਾਤ੍ਯਕੀ, ਅਨਾਧ੍ਰਿਸ਼ਟ, ਅਕ੍ਰੂਰ, ਸਾਂਬ, ਨਿਸ਼ਠ, ਮਹਾਬਲੀ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਤੇ ਉਲਮੁਕ —
ਅਭਿਮਨ੍ਯੁਮੁਪਾਦਾਯ ਸਹ ਮਾਤ੍ਰਾ ਪਰਨ੍ਤਪਾਃ। ਕृष੍ਣੇਨ ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਾਗਤਾਃ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਵਧੇਰੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਅਭਿਮਨ्यु ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਨਾਲ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਏ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਸੇਨਾਦਯਸ਼੍ਚੈਵ ਰਥੈਸ੍ਤੈਃ ਸੁਸਮਾਹਿਤੈਃ । ਉਪੇਯੁਃ ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਰਿਸਂਵਤ੍ਸਰੋषਿਤਾਃ
ਇੰਦਰਸੇਨਾ ਤੇ ਹੋਰ, ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਵਿਚ, ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਇੱਕ ਸਾਲ ਦੀ ਵਧੀ ਹੋਈ ਮਿਆਦ ਬਿਤਾ ਕੇ ਆਏ।
ਦਸ਼ਨਾਗਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਹਯਾਨਾਂ ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਤਥਾ। ਰਥਾਨਾਂ ਨਿਯੁਤਂ ਪੂਰ੍ਣਂ ਨਿਖਰ੍ਵਂ ਚ ਪਦਾਤਯਃ
ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀ, ਦੋ ਗੁਣਾ ਘੋੜੇ, ਲੱਖ ਰਥ, ਤੇ ਗਿਣਤੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕ ਉਥੇ ਸਨ।
ਵृष੍ਣ੍ਯਨ੍ਧਕਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਭੋਜਾਸ਼੍ਚ ਪਰਮੌਜਸਃ। ਅਨ੍ਯੁਰ੍ਵृष੍ਣਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਂ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਸੈਂਕੜੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ, ਅੰਧਕਾਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਭੋਜ, ਸਭ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਸ਼ੇਰ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਮਹਾਬਲੀ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਨੇਤਾ ਮੰਨਦੇ ਸਨ।
ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਤਥਾऽऽਯਾਨ੍ਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤਾਸ੍ਤਦਾ। ਮਾਤ੍ਸ੍ਯੇਨ ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਦ੍ਯਾਤਾ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਖਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਮਾਤਸ੍ਯ ਰਾਜਾ ਸਮੇਤ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਨਿਕਲ ਪਏ।
ਸ਼ਙ੍ਖਦੁਨ੍ਦੁਭਿਨਿਰ੍ਘੋषੈਰ੍ਮਙ੍ਗਲੈਸ਼੍ਚ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ । ਵਵਨ੍ਦੁਰ੍ਮੁਦਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਦਯੋਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ। ਮਾਤ੍ਸ੍ਯੇਨ ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਆਨਨ੍ਦਾਸ਼੍ਰੁਪਰਿਪ੍ਲੁਤਾਃ
ਸਿੰਘ-ਨਾਦ ਤੇ ਨਗਾਰੇ ਦੀਆਂ ਮੰਗਲ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੇ ਮਾਤਸ੍ਯ ਰਾਜਾ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜਨਾਰਦਨ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਨਮਨ ਕੀਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ।
ਤਵ ਕृष੍ਣ ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਵੈ ਵਰ੍षਾਣ੍ਯੇਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ੋਪਿ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹ ਯਥਾ ਸ ਸਮਯਃ ਕृਤਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਦਾਸਾਰਹ ਵੰਸ਼ ਦੇ, ਅਸੀਂ ਇਹ ਤੇਰਾਂ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲਏ, ਜਿਵੇਂ ਸਮਝੌਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਉषਿਤਾਃ ਸ੍ਮੋ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਤ੍ਵਂ ਨਾਥੋ ਨੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨ। ਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਤ੍ਵਾਮਾਰ੍ਯ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਾਃ
ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਜਨਾਰਦਨ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਆਸਰੇ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਆਰਯ, ਸਾਨੂੰ ਬਚਾ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਹਾਂ।
ਤਾਨ੍ਵਨ੍ਦੂਮਾਨਾਨ੍ਸਹਸਾ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ। ਵਿਰਾਟਸ੍ਯ ਸਹਾਯਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਯਾਦਵਸਂਵृਤਃ
ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਵੰਦੂਮਾਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਉਹ ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਸਾਥੀ ਸਨ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਯਾਦਵਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਸੀ।
ਯਥਾਰ੍ਹਂ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਮੁਦਾ ਪਰਮਯਾ ਯੁਤਃ। ਵृष੍ਣਿਵੀਰਾਸ਼੍ਚ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਯਥਾਰ੍ਹਂ ਪ੍ਰਤਿਪੇਦਿਰੇ
ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਸੀ; ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਦੇ ਵੀਰਾਂ ਨੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯੋਗ ਅਦਬ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ।
ਕृष੍ਣਾ ਚ ਦੇਵਕੀਪੁਤ੍ਰਂ ਵਵਨ੍ਦੇ ਪਾਦਯੋਸ੍ਤਥਾ। ਤਾਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਸੁਕੇਸ਼ਾਨ੍ਤਾਂ ਨਯਨੇ ਪਰਿਮृਜ੍ਯ ਚ । ਉਵਾਚ ਵਾਕ੍ਯਂ ਦੇਵੇਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਯਾਦਵਸਨ੍ਨਿਧੌ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਧੀ ਸੀ, ਨੇ ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਵਾਲਾਂ ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਸਧਾਰਿਆ, ਅਤੇ ਸਭ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਾਤ ਕੀਤੀ।
ਮਾ ਸ਼ੋਕਂ ਕੁਰੁ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਨ੍ਸਮਾਹਿਤਾਨ੍। ਅਚਿਰਾਦ੍ਧਾਤਯਿਤ੍ਵਾऽਹਂ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਸਹਿਤਃ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਮ੍
ਕਲਿਆਣੀ, ਤੂੰ ਦੁਖ ਨਾ ਕਰ; ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਜਲਦੀ ਹੀ, ਮੈਂ ਪਾਰਥ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ ਧਰਤੀ ਵਾਪਸ ਲਵਾਂਗਾ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਾਯ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਯਾਤੁ ਤੇ ਮਾਨਸੋ ਜ੍ਵਰਃ। ਅਭਿਮਨ੍ਯੁਨਾ ਚ ਪਾਰ੍ਥੇਨਰੌਕ੍ਮਿਣੇਯੇਨ ਤੇ ਸ਼ਪੇ
ਮੈਂ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਰਾਜ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਤੇਰਾ ਮਨ ਦਾ ਦੁਖ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਮੈਂ ਅਭਿਮਨ्यु, ਪਾਰਥ ਅਤੇ ਰੁਕਮਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਕਸਮ ਖਾ ਕੇ ਇਹ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਸਤ੍ਯਮੇਤਦ੍ਵਚੋ ਮਹ੍ਯਮਵੈਹਿ ਤ੍ਵਮਨਿਨ੍ਦਿਤੇ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਵਿਸृਜ੍ਯਾਥ ਪ੍ਰੀਯਮਾਣੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍। ਅਨ੍ਵਾਸ੍ਤ ਵृष੍ਣਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਃ ਸਹ ਵृष੍ਣ੍ਯਨ੍ਧਕੈਸ੍ਤਥਾ
ਅਨਿੰਦਿਤਾ, ਮੇਰਾ ਇਹ ਬਚਨ ਸੱਚ ਹੈ, ਤੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਜਾਣ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਦੇ ਸ਼ੇਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਅਤੇ ਅੰਧਕਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲ ਪਿਆ।