ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਤਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਅਨ੍ਵਜਾਨਤ ਸਂਬਨ੍ਧਂ ਸਮਯੇ ਕृष੍ਣਮਾਤ੍ਸ੍ਯਯੋਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਤੇ ਮਤ्सਯ ਰਾਜਾ ਦੀ ਸਾਂਝ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲਿਆ।
ਦੂਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵੇषੁ ਮਿਤ੍ਰੇषੁ ਵਾਸੁਦੇਵੇ ਚ ਭਾਰਤ। ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਕੌਨ੍ਤੇਯੋ ਵਿਰਾਟਸ਼੍ਚ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਮਹੀਪਤੀ ਵਿਰਾਟ ਨੇ, ਭਾਰਤ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਦੋਸਤਾਂ ਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਦੂਤ ਭੇਜੇ।
ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਸ੍ਨੁषਾਰ੍ਥਂ ਵੈ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਵ੍ਰਤਮਾਤ੍ਮਨਃ । ਸ਼ੀਲਸ਼ੌਚਸਮਾਚਾਰਂ ਲੋਕਸ੍ਯਾਵੇਦ੍ਯ ਫਲ੍ਗੁਨਃ
ਸਨੁਹਾ ਦੀ ਖਾਤਰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਫਲਗੁਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵਚਨ, ਚਰਿਤਰ, ਪਵਿਤਰਤਾ ਤੇ ਚੰਗਾ ਵਿਹਾਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਲੋਕੇ ਵਿਖ੍ਯਾਪ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਯਸ਼ਸ਼੍ਚ ਸ ਪਰਂਤਪਃ । ਕृਤਾਰ੍ਥਃ ਸ਼ੁਚਿਰਵ੍ਯਗ੍ਰਸ੍ਤੁष੍ਟਿਮਾਨਭਵਤ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿਤਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਤੇ ਨਾਮ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਵਿਤਰ ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰੀਤੋਸ੍ਮਿ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਸਖਾ ਮੇऽਸਿ ਪਰਨ੍ਤਪ। ਸੁਖਮਧ੍ਯੁषਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਅਜ੍ਞਾਤਾਸ੍ਤ੍ਵਯਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ
ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ। ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਦੋਸਤ ਹੈਂ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿਤਣ ਵਾਲੇ। ਸਾਰੇ ਨੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਅਣਪਛਾਤੇ ਹੋ ਕੇ ਸੁਖੀ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਿਆ।
ਵਿਰਾਟਨਗਰੇ ਰਾਜਾ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਃ । ਪੂਜਿਤਸ਼੍ਚਾਭਿषਿਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਰਤ੍ਨੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤਸ਼ੋਰ੍ਚਿਤਃ
ਵਿਰਾਟ ਨਗਰ ਵਿਚ ਧਰਮਵਾਨ, ਵਚਨ ਦੇ ਪੱਕੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ।
ਤਥਾ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਾਜਾ ਪਰਂ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਃ ਸ੍ਵਜਨੇਨ ਤੇਨ। ਸ੍ਨੇਹਾਤ੍ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਨृਪੋ ਭੁਜਾਭ੍ਯਾਂ ਦਦੌ ਮਹਾਰ੍ਥਂ ਕੁਰੁਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਲੋਕ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ; ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲ ਲਾਇਆ ਤੇ ਕੁਰੁਆਂ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਦਿੱਤੀ।
ਸਮਾਦਿਸ਼ਨ੍ਦੂਤਮਥੋ ਸਮਗ੍ਰਾਃ
ਫਿਰ, ਦੂਤ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਾਰੇ ਜਰੂਰੀ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤੇ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸੁਸਂਗ੍ਰਹृष੍ਟੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਾਦ੍ਦੂਤਮਪਸ਼੍ਯਦਾਗਤਮ੍। ਸ ਚਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਧਰ੍ਮਰਾਜਂ ਸਮੇਤ੍ਯ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਂ ਪਾਣ੍ਡਵਮੁਗ੍ਰਵੀਰ੍ਯਮ੍
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਸੀ; ਉਸ ਨੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਵਲੋਂ ਆਇਆ ਦੂਤ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਦੂਤ ਧਰਮਰਾਜ ਪਾਂਡਵ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਗੱਲ ਦੱਸਣ ਲੱਗਾ।
ਧਨਞ੍ਜਯੇਨਾਸਿ ਪੁਨਰ੍ਵਨਾਯ ਪ੍ਰਵ੍ਰਾਜਿਤਃ ਸਮਯੇ ਤਿष੍ਠ ਪਾਰ੍ਥਃ। ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ੇ ਹ੍ਯੇਵ ਕਿਰੀਟਮਾਲੀ ਸਂਵਤ੍ਸਰੇ ਪਾਣ੍ਡਵੇਯੋऽਦ੍ਯ ਦृष੍ਟਃ
ਪਾਰਥ, ਤੈਨੂੰ ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਮੁੜ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਨਿਯਤ ਸਮਾਂ ਪੂਰਾ ਕਰ। ਅੱਜ, ਤੇਰ੍ਹਵੇਂ ਸਾਲ ਵਿਚ, ਰਤਨਾਂ ਵਾਲਾ ਪਾਂਡਵ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਤੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਧਰ੍ਮਸੁਤਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਗਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰੂਹਿ ਸੁਯੋਧਨਂ ਤਮ੍। ਪਿਤਾਮਹਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੋ ਬ੍ਰਵੀਤੁ ਪੂਰ੍ਣੋ ਨ ਪੂਰ੍ਣੋऽਦ੍ਯ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ੋ ਨਃ
ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ: 'ਤੁਰੰਤ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਸੁਯੋਧਨ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦੇ। ਪਿਤਾਮਹ ਭੀਸ਼ਮ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਫੈਸਲਾ ਕਰੇ ਕਿ ਸਾਡਾ ਤੇਰ੍ਹਵਾ ਸਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ ਜਾਂ ਨਹੀਂ।'
ਸਂਵਤ੍ਸਰਾਤ੍ਤੇ ਤੁ ਧਨਞ੍ਜਯੇਨ ਵਿष੍ਫਾਰਿਤਂ ਗਾਣ੍ਡਿਵਮਾਜਿਮਧ੍ਯੇ। ਪੂਰ੍ਣੋ ਨ ਪੂਰ੍ਣੋ ਨ ਇਤਿ ਬ੍ਰਵੀਤੁ ਯਦਸ੍ਯ ਸਤ੍ਯਂ ਮਮ ਤਤ੍ਪ੍ਰਮਾਣਮ੍
ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਗਾਂਡੀਵ ਚੜ੍ਹਿਆ ਸੀ, ਸਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਾਂ ਨਹੀਂ — ਭੀਸ਼ਮ ਇਹ ਦੱਸੇ; ਜੋ ਉਹ ਸੱਚ ਦੱਸੇ, ਉਹੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਮਾਣਤਾ ਹੋਵੇ।
ਤੇਨੈਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਨਿਵृਤ੍ਯ ਦੂਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ਼ਸ਼ਂਸ ਤਤ੍ਤ੍ਵਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਦੂਤ ਵਾਪਸ ਗਿਆ ਤੇ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਸਮੇਤ੍ਯ ਦੂਤੇਨ ਸ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਾਮਾਸ ਤਤ੍ਰ। ਭੀष੍ਮੇਣ ਕਰ੍ਣੇਨ ਕृਪੇਣ ਚੈਵ ਦ੍ਰੋਣੇਨ ਭੂਰਿਸ਼੍ਰਵਸਾ ਚ ਸਾਰ੍ਧਮ੍
ਦੂਤ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਰਾਜਪੁੱਤਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਉਥੇ ਭੀਸ਼ਮ, ਕਰਣ, ਕ੍ਰਿਪ, ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਭੂਰੀਸ਼ਰਵ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕੀਤੀ।
ਸਂਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਰਾਤ੍ਰੌ ਬਹੁਭਿਃ ਸੁਹृਦ੍ਭਿ- ਰ੍ਭੀष੍ਮੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾ । ਤੀਰ੍ਣਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞੇਨ ਧਨਂਜਯੇਨ ਵਿष੍ਫਾਰਿਤਂ ਗਾਣ੍ਡਿਵਮਾਜਿਮਧ੍ਯੇ
ਰਾਤ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸੱਜਣਾਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਨ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵਚਨ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਗਾਂਡੀਵ ਚੜ੍ਹਿਆ ਸੀ।'
ਨੇਚ੍ਛਨ੍ਤ੍ਯਸਤ੍ਯੇਨ ਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਲੋਕਂ ਪਾਣ੍ਡੋਃ ਸੁਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ਼੍ਚਾਪਿ ਲੋਕਮ੍। ਤਥ੍ਯਂ ਚ ਤੇ ਪਥ੍ਯਮਹਂ ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗ੍ਯਂ ਯਸ਼ਸ੍ਯਂ ਪਰਲੋਕਪਥ੍ਯਮ੍
ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਝੂਠ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਜਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਲੋਕ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਚ ਤੇ ਭਲਾ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸੁਵਰਗ, ਇੱਜ਼ਤ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਲਈ ਸਹੀ ਹੈ।
ਕੁਨ੍ਤੀਸੁਤੈਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸਮੁਪੈਹਿ ਸਨ੍ਧਿਂ ਭੁਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਵ ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯਂ ਸਹ ਪਾਣ੍ਡਵੇਯੈਃ। ਯੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਨੋਚੇਤ੍ਸ੍ਥਿਰਬੁਦ੍ਧਿਰਾਜੌ ਕੁਨ੍ਤੀਸੁਤੈਰ੍ਯਦ੍ਯਪਿ ਰਾਜ੍ਯਮਿਚ੍ਛੇਃ
ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸਾਂਝ ਪਾ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਸੁਖ ਨਾਲ ਭੋਗ। ਜੇ ਤੇਰਾ ਮਨ ਲੜਾਈ ਲਈ ਪੱਕਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰ। ਪਰ ਜੇ ਰਾਜ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵੀ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਹੀ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ।
ਆਨ੍ਤਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਕਪਟੇਨ ਭੋਕ੍ਤੁਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪਰੇषਾਂ ਮਹਤਾਂ ਬਲੀਨਾਮ੍। ਜਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਭੁਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਵ ਰਾਜ੍ਯਂ ਸਮਗ੍ਰਂ ਹਤੋ ਭਵਾਨ੍ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਵਜ੍ਰਿਲੋਕਮ੍
ਦੂਸਰੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜ ਕਪਟ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਭੋਗਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਪੂਰਾ ਰਾਜ ਭੋਗ, ਜਾਂ ਜੇ ਮਾਰੇ ਗਏ ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਹਤੋਸ੍ਮਿ ਤੈਰ੍ਵਾ ਸੁਰਲੋਕਮੇਮਿ
ਜੇ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਤੇ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਃ ਸਮਯਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਤੀਰ੍ਣਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਸ੍ਯ ਧਨਂਜਯਸ੍ਯ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇ ਸਹਿਤਾਃ ਸੁਹृਦ੍ਭਿਃ ਸਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ ਸ੍ਵਾਨਿ ਗृਹਾਣਿ ਜਗ੍ਮੁਃ
ਧਰਤਰਾਸ਼ਟਰਾਂ ਨੇ ਇਹ ਸਮਝੌਤਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਨੰਜਯ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੋਈ ਪ੍ਰਤਿਗਿਆ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸੱਜਣਾਂ ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਤਸ੍ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ੇ ਵਰ੍षੇ ਨਿਵृਤ੍ਤੇ ਪਞ੍ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ। ਉਪਪ੍ਲਾਵ੍ਯੇ ਵਿਰਾਟਸ੍ਯ ਵਾਸਂ ਚਕ੍ਰੁਃ ਪੁਰੋਤ੍ਤਮੇ
ਤੇਰਾਂਵਾਂ ਸਾਲ ਮੁਕਣ ਤੇ, ਪੰਜੇ ਪਾਂਡਵ ਉਪਪਲਾਵਯ ਦੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ, ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਦੂਤਾਨ੍ਮਿਤ੍ਰੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਜ੍ਞਾਤਿਸਂਬਨ੍ਧਿਕੇष੍ਵਪਿ। ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਕੌਨ੍ਤੇਯੋ ਵਿਰਾਟਸ਼੍ਚ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਿਆਂ ਤੇ ਵਿਰਾਟ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਿੱਤਰਾਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਕੋਲ ਦੂਤ ਭੇਜੇ।
ਤੇषੁ ਤਤ੍ਰੋਪਵਿष੍ਟੇषੁ ਪ੍ਰੇषਿਤੇषੁ ਤਤਸ੍ਤਤਃ । ਤਤ੍ਰਾਗਮਨ੍ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਵਨਮਾਲੀ ਬਲਾਨੁਜਃ
ਉਥੇ ਸਭ ਬੈਠੇ ਹੋਏ, ਦੂਤਾਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੇਜੇ ਹੋਏ, ਮਹਾਬਲੀ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੇ, ਬਲਰਾਮ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਆ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯਾਥ ਦੂਤਵਾਕ੍ਯਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ। ਦਯਿਤਂ ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਸੁਭਦ੍ਰਾਯਾਃ ਸੁਮਾਨਿਤਮ੍। ਅਭਿਮਨ੍ਯੁਂ ਸਮਾਦਾਯ ਰਾਮੇਣ ਸਹਿਤਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੂਤ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਭੈਣ ਸੁਭਦਰਾ ਦੇ ਮਾਣੀ ਪੁੱਤ ਅਭਿਮਨ्यु ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਸਰ੍ਵਯਾਦਵਮੁਖ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਸਂਵृਤਃ ਪਰਵੀਰਹਾ। ਸ਼ਙ੍ਖਦੁਨ੍ਦੁਭਿਨਿਰ੍ਘੋषੈਰ੍ਵਿਰਾਟਨਗਰਂ ਯਯੌ
ਸਾਰੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਵਧੇਰੇ, ਸਿੰਘ-ਨਾਦ ਤੇ ਨਗਾਰੇ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ, ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਵੜ ਗਿਆ।
ਕृਤਵਰ੍ਮਾ ਚ ਹਾਰ੍ਦਿਕ੍ਯੋ ਯੁਯੁਧਾਨਸ਼੍ਚ ਸਾਤ੍ਯਕਿਃ। ਅਨਾਧृष੍ਟਿਸ੍ਤਥਾऽਕ੍ਰੂਰਃ ਸਾਂਬੋ ਨਿਸ਼ਠ ਏਵ ਚ। ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਾਹੁਰੁਲ੍ਮੁਕਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਃ
ਹਰਦਿਕ ਦੇ ਪੁੱਤ ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ, ਯੁਯੁਧਾਨ ਸਾਤ੍ਯਕੀ, ਅਨਾਧ੍ਰਿਸ਼ਟ, ਅਕ੍ਰੂਰ, ਸਾਂਬ, ਨਿਸ਼ਠ, ਮਹਾਬਲੀ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਤੇ ਉਲਮੁਕ —
ਅਭਿਮਨ੍ਯੁਮੁਪਾਦਾਯ ਸਹ ਮਾਤ੍ਰਾ ਪਰਨ੍ਤਪਾਃ। ਕृष੍ਣੇਨ ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਾਗਤਾਃ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਵਧੇਰੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਅਭਿਮਨ्यु ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਨਾਲ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਏ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਸੇਨਾਦਯਸ਼੍ਚੈਵ ਰਥੈਸ੍ਤੈਃ ਸੁਸਮਾਹਿਤੈਃ । ਉਪੇਯੁਃ ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਰਿਸਂਵਤ੍ਸਰੋषਿਤਾਃ
ਇੰਦਰਸੇਨਾ ਤੇ ਹੋਰ, ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਵਿਚ, ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਇੱਕ ਸਾਲ ਦੀ ਵਧੀ ਹੋਈ ਮਿਆਦ ਬਿਤਾ ਕੇ ਆਏ।
ਦਸ਼ਨਾਗਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਹਯਾਨਾਂ ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਤਥਾ। ਰਥਾਨਾਂ ਨਿਯੁਤਂ ਪੂਰ੍ਣਂ ਨਿਖਰ੍ਵਂ ਚ ਪਦਾਤਯਃ
ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀ, ਦੋ ਗੁਣਾ ਘੋੜੇ, ਲੱਖ ਰਥ, ਤੇ ਗਿਣਤੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕ ਉਥੇ ਸਨ।
ਵृष੍ਣ੍ਯਨ੍ਧਕਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਭੋਜਾਸ਼੍ਚ ਪਰਮੌਜਸਃ। ਅਨ੍ਯੁਰ੍ਵृष੍ਣਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਂ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਸੈਂਕੜੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ, ਅੰਧਕਾਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਭੋਜ, ਸਭ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਸ਼ੇਰ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਮਹਾਬਲੀ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਨੇਤਾ ਮੰਨਦੇ ਸਨ।