ऋਤੁਕਾਲਸ਼੍ਚ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਨ ਚ ਮੇऽਸ੍ਤਿ ਵृਤਃ ਪਤਿਃ। ਕਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਕਿਂ ਨੁ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕਿਂ ਵਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਖਂ ਭਵੇਤ੍
ਮੇਰਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਚੁਣਿਆ ਪਤੀ ਨਹੀਂ। ਕੀ ਮਿਲਿਆ, ਹੁਣ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਜਾਂ ਕੀ ਕਰਕੇ ਸੁਖ ਮਿਲੇਗਾ?
ਦੇਵਯਾਨੀ ਪ੍ਰਜਾਤਾऽਸੌ ਵृਥਾऽਹਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਯੌਵਨਾ। ਯਥਾ ਤਯਾ ਵृਤੋ ਭਰ੍ਤਾ ਤਥੈਵਾਹਂ ਵृਣੋਮਿ ਤਮ੍
ਦੇਵਯਾਨੀ ਮਾਂ ਬਣ ਗਈ; ਮੈਂ ਵਿਅਰਥ ਜਵਾਨੀ 'ਚ ਆਈ ਹਾਂ। ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਪਤੀ ਚੁਣਿਆ, ਮੈਂ ਵੀ ਉਸੇ ਨੂੰ ਚੁਣਦੀ ਹਾਂ।
ਰਾਜ੍ਞਾ ਪੁਤ੍ਰਫਲਂ ਦੇਯਮਿਤਿ ਮੇ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਾ ਮਤਿਃ। ਅਪੀਦਾਨੀਂ ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਈਯਾਨ੍ਮੇ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਰਹਃ
ਮੇਰੀ ਪੱਕੀ ਨੀਤ ਹੈ ਕਿ ਰਾਜਾ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਫਲ ਦੇਵੇ; ਸ਼ਾਇਦ ਹੁਣ ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ ਚੁਪ-ਚਾਪ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਜਾਵੇ।
ਕੇਸ਼ੈਰ੍ਬਧ੍ਯਾ ਤੁ ਰਾਜਾਨਂ ਯਾਚੇऽਹਂ ਸਦृਸ਼ਂ ਪਤਿਮ੍। ਸ੍ਪृਹੇਦਿਦਂ ਦੇਵਯਾਨੀ ਪੁਤ੍ਰਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪੁਨਃਪੁਨਃ। ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਨਨ੍ਤਃਪੁਰੇ ਤਸ੍ਯਾਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਮਵਾਪ੍ਯ ਚ
ਦੇਵਯਾਨੀ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਮੈਂ ਰਾਜੇ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਜੋੜੇ ਵਰਗਾ ਪਤੀ ਮੰਗਦੀ ਹਾਂ। ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਮਨ 'ਚ ਇੱਛਾ ਜਾਗਦੀ ਹੈ, ਜਦ ਉਹ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ 'ਚ ਖੇਡਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਮੈਂ ਝਲਕ ਪਾ ਲੈਂਦੀ ਹਾਂ।
ਅਥ ਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਰਾਜਾऽਸੌ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ। ਅਸ਼ੋਕਵਨਿਕਾਭ੍ਯਾਸ਼ੇ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾਂ ਪ੍ਰਾਪ ਤਿष੍ਠਤੀਮ੍
ਫਿਰ, ਉਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਜਾ ਅਚਾਨਕ ਬਾਹਰ ਆਇਆ ਤੇ ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਬਾਗ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਨੂੰ ਖੜੀ ਹੋਈ ਮਿਲੀ।
ਤਮੇਕਂ ਰਹਿਤੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾ ਚਾਰੁਹਾਸਿਨੀ। ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਦ੍ਗਮ੍ਯਾਞ੍ਜਲਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾਨਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਇਕੱਲਾ ਤੇ ਸੁਣਸਾਨ ਥਾਂ 'ਤੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਨੇ ਸੋਹਣੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਆ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਸੋਮਸ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਵਾ ਯਮਸ੍ਯ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਵਾ। ਤਵ ਵਾ ਨਾਹੁष ਗृਹੇ ਕਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਸੋਮ, ਇੰਦਰ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਯਮ, ਵਰੁਣ ਜਾਂ ਤੇਰੇ ਘਰ ਵਿਚ, ਨਾਹੁਸ਼, ਕੌਣ ਔਰਤ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ?
ਰੂਪਾਭਿਜਨਸ਼ੀਲੈਰ੍ਹਿ ਤ੍ਵਂ ਰਾਜਨ੍ਵੇਤ੍ਥ ਮਾਂ ਸਦਾ। ਸਾ ਤ੍ਵਾਂ ਯਾਚੇ ਪ੍ਰਸਾਦ੍ਯਾਹਮृਤੁਂ ਦੇਹਿ ਨਰਾਧਿਪ
ਰੂਪ, ਵੰਸ਼ ਤੇ ਚਲਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ; ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਨਾਂਦੀ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਸਮਾਂ ਦੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ।
ਵੇਦ੍ਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼ੀਲਸਂਪਨ੍ਨਾਂ ਦੈਤ੍ਯਕਨ੍ਯਾਮਨਿਨ੍ਦਿਤਾਮ੍। ਰੂਪਂ ਚ ਤੇ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸੂਚ੍ਯਗ੍ਰਮਪਿ ਨਿਨ੍ਦਿਤਮ੍
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਚੰਗੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਨਿਰਮਲ ਧੀ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ; ਤੇਰੇ ਰੂਪ 'ਚ ਮੈਨੂੰ ਇਕ ਸੂਈ ਦੇ ਨੋਕ ਜਿਤਨਾ ਵੀ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ।
ਤਦਾਪ੍ਰਭृਤਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤ੍ਵਾਂ ਸ੍ਮਰਾਮ੍ਯਨਿਸ਼ਮੁਤ੍ਤਮੇ'। ਅਬ੍ਰਵੀਦੁਸ਼ਨਾ ਕਾਵ੍ਯੋ ਦੇਵਯਾਨੀਂ ਯਦਾऽਵਹਮ੍। ਨੇਯਮਾਹ੍ਵਯਿਤਵ੍ਯਾ ਤੇ ਸ਼ਯਨੇ ਵਾਰ੍षਪਰ੍ਵਣੀ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ, ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਵਧੀਆ ਨਾਰੀ। ਉਸ਼ਨਾ ਕਵੀ ਨੇ ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਜਦ ਮੈਂ ਸਮਝਿਆ: 'ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਨ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਸੰਗ ਨੀਂਦ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਬੁਲਾਉਣਾ।'
ਦੇਵਯਾਨ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਿਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾਮਪਿ ਪੋषਯ
ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾਲਣਾ।
ਨ ਨਰ੍ਮਯੁਕ੍ਤਮਨृਤਂ ਹਿਨਸ੍ਤਿ ਨ ਸ੍ਤ੍ਰੀषੁ ਰਾਜਨ੍ਨ ਵਿਵਾਹਕਾਲੇ। ਪ੍ਰਾਣਾਤ੍ਯਯੇ ਸਰ੍ਵਧਨਾਪਹਾਰੇ ਪਞ੍ਚਾਨृਤਾਨ੍ਯਾਹੁਰਪਾਤਕਾਨਿ
ਹਾਸੇ-ਮਜ਼ਾਕ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਝੂਠ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਨਾ ਵਿਆਹ ਸਮੇਂ, ਨਾ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ। ਜਦੋਂ ਜਾਨ ਨੂੰ ਖਤਰਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਲੁੱਟ ਜਾਵੇ—ਇਹ ਪੰਜ ਝੂਠ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ।
ਪृष੍ਟਂ ਤੁ ਸਾਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਪ੍ਰਵਦਨ੍ਤਮਨ੍ਯਥਾ ਵਦਨ੍ਤਿ ਮਿਥ੍ਯਾ ਪਤਿਤਂ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰ। ਏਕਾਰ੍ਥਤਾਯਾਂ ਤੁ ਸਮਾਹਿਤਾਯਾਂ ਮਿਥ੍ਯਾ ਵਦਨ੍ਤਂ ਹ੍ਯਨृਤਂ ਹਿਨਸ੍ਤਿ
ਪਰ ਜਦੋਂ ਗਵਾਹੀ ਲਈ ਪੁੱਛਿਆ ਜਾਵੇ ਤੇ ਕੋਈ ਝੂਠ ਬੋਲ ਦੇਵੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਗਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਮਨ ਇੱਕ ਉਦੇਸ਼ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਵੇ, ਝੂਠ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਅਨृਤਂ ਨਾਨृਤਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀषੁ ਪਰਿਹਾਸਵਿਵਾਹਯੋਃ। ਆਤ੍ਮਪ੍ਰਾਣਾਰ੍ਥਘਾਤੇ ਚ ਤਦੇਵੋਤ੍ਤਮਤਾਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਝੂਠ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ, ਹਾਸੇ-ਮਜ਼ਾਕ ਜਾਂ ਵਿਆਹ ਸਮੇਂ, ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਜਦੋਂ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣੀ ਹੋਵੇ, ਉਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਮਾਣਂ ਭੂਤਾਨਾਂ ਸ ਨਸ਼੍ਯੇਤ ਮृषਾ ਵਦਨ੍। ਅਰ੍ਥਕृਚ੍ਛ੍ਰਮਪਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨ ਮਿਥ੍ਯਾ ਕਰ੍ਤੁਮੁਤ੍ਸਹੇ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਰਾਜਾ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਮਾਪਦੰਡ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਉਹ ਝੂਠ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਆਵੇ, ਮੈਂ ਝੂਠ ਕਰਨ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਸਮਾਵੇਤੌ ਮਤੋ ਰਾਜਨ੍ਪਤਿਃ ਸਖ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਯਃ ਪਤਿਃ। ਸਮਂ ਵਿਵਾਹਮਿਤ੍ਯਾਹੁਃ ਸਖ੍ਯਾ ਮੇऽਸਿ ਵृਤਃ ਪਤਿਃ
ਜਦੋਂ ਦੋਵੇਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਪਤੀ ਅਤੇ ਦੋਸਤ ਦਾ ਪਤੀ, ਇਸ ਨੂੰ ਬਰਾਬਰੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। 'ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਚੁਣਿਆ ਹੈ, ਦੋਸਤ।'
ਸਹ ਦਤ੍ਤਾਸ੍ਮਿ ਕਾਵ੍ਯੇਨ ਦੇਵਯਾਨ੍ਯਾ ਮਨੀषਿਣਾ। ਪੂਜ੍ਯਾ ਪੋषਯਿਤਵ੍ਯੇਤਿ ਨ ਮृषਾ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਮੈਂ ਦੇਵਯਾਨੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਕਾਵਿਆ ਨੇ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। 'ਉਹ ਆਦਰਯੋਗ ਅਤੇ ਪਾਲਣਯੋਗ ਹੈ'—ਤੂੰ ਝੂਠ ਨਾ ਕਰ।
ਸੁਵਰ੍ਣਮਣਿਮੁਕ੍ਤਾਨਿ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਾਭਰਣਾਨਿ ਚ। ਯਾਚਿਤॄਣਾਂ ਦਦਾਸਿ ਤ੍ਵਂ ਗੋਭੂਮ੍ਯਾਦੀਨਿ ਯਾਨਿ ਚ
ਤੂੰ ਸੋਨਾ, ਰਤਨ, ਮੋਤੀ, ਕਪੜੇ ਅਤੇ ਗਹਨੇ, ਅਤੇ ਗਾਂ, ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਵੀ ਮੰਗਿਆ ਜਾਵੇ, ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਬਹਿਃਸ੍ਥਂ ਦਾਨਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਨ ਸ਼ਰੀਰਾਸ਼੍ਰਿਤਂ ਨृਪ। ਦੁष੍ਕਰਂ ਪੁਤ੍ਰਦਾਨਂ ਚ ਆਤ੍ਮਦਾਨਂ ਚ ਦੁष੍ਕਰਮ੍
ਬਾਹਰ ਦਿੱਤਾ ਦਾਨ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜੁੜਿਆ ਹੁੰਦਾ। ਪੁੱਤਰ ਦੇਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਆਪ ਦੇਣਾ ਵੀ ਔਖਾ ਹੈ।
ਸ਼ਰੀਰਦਾਨਾਤ੍ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਦਤ੍ਤਂ ਭਵਤਿ ਮਾਰਿष। ਯਸ੍ਯ ਯਸ੍ਯ ਯਥਾ ਕਾਮਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਦਦਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਸਰੀਰ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਸਭ ਕੁਝ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮਰਿਆਦਾ ਵਾਲੇ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਜੋ ਚਾਹੀਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਂਦਾ ਹਾਂ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਗਰੇ ਰਾਜਂਸ੍ਤ੍ਰਿਕਾਲਂ ਘੋषਿਤਂ ਤ੍ਵਯਾ। ਤ੍ਵਯੋਕ੍ਤਮਨृਤਂ ਰਾਜਨ੍ਵृਥਾ ਘੋषਿਤਮੇਵ ਵਾ। ਤਤ੍ਸਤ੍ਯਂ ਕੁਰੁ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਯਥਾ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਸ੍ਤਥਾ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ। ਜੋ ਤੂੰ ਕਿਹਾ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਝੂਠ ਜਾਂ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਚਾ ਕਰ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਰਵਣ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਯਾਚਮਾਨੇਭ੍ਯ ਇਤਿ ਮੇ ਵ੍ਰਤਮਾਹਿਤਮ੍। ਤ੍ਵਂ ਚ ਯਾਚਸਿ ਮਾਂ ਕਾਮਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕਿਂ ਕਰਵਾਣਿ ਤੇ
ਮੈਂ ਵਚਨ ਲਿਆ ਹੈ ਕਿ ਮੰਗਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮੰਗ ਰਿਹਾ ਹੈ—ਦੱਸ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ?
ਧਨਂ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾ ਕਿਂਚਿਦ੍ਰਾਜ੍ਯਂ ਵਾऽਪਿ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ
ਚਾਹੇ ਦੌਲਤ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੁਝ, ਜਾਂ ਰਾਜ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਸੁਚਿੱਤ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ।
ਨਾਨ੍ਯਂ ਵृਣੇ ਪੁਤ੍ਰਕਾਮਾ ਪੁਤ੍ਰਾਤ੍ਪਰਤਰਂ ਨ ਚ।' ਤ੍ਵਤ੍ਤੋऽਪਤ੍ਯਵਤੀ ਲੋਕੇ ਚਰੇਯਂ ਧਰ੍ਮਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਮੈਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਚੁਣਦੀ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹਾਂ; ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਪੁੱਤਰ ਪਾ ਕੇ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧਰਮ ਕਰ ਸਕਾਂ।
ਤ੍ਰਯ ਏਵਾਧਨਾ ਰਾਜਨ੍ਭਾਰ੍ਯਾ ਦਾਸਸ੍ਤਥਾ ਸੁਤਃ। ਯਤ੍ਤੇ ਸਮਧਿਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਯਸ੍ਯੈਤੇ ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਧਨਮ੍
ਤਿੰਨ ਹੀ ਧਨ-ਰਹਿਤ ਹਨ, ਰਾਜਾ ਜੀ: ਪਤਨੀ, ਨੌਕਰ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ। ਉਹ ਜੋ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜਿਸ ਦੇ ਉਹ ਹਨ।
ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥਂ ਭਰ੍ਤृਪੋषਾਰ੍ਥਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਸृष੍ਟਾਃ ਸ੍ਵਯਂਭੁਵਾ। ਅਪਤਿਰ੍ਵਾਪਿ ਯਾ ਕਨ੍ਯਾ ਅਨਪਤ੍ਯਾ ਚ ਯਾ ਭਵੇਤ੍। ਤਾਸਾਂ ਜਨ੍ਮ ਵृਥਾ ਲੋਕੇ ਗਤਿਸ੍ਤਾਸਾਂ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਪਤੀ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਲਈ, ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਸਵੈਭੂ ਨੇ ਬਣਾਇਆ। ਜਿਸ ਕੁੜੀ ਦਾ ਪਤੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂ ਜਿਸ ਔਰਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਵਿਅਰਥ ਹੈ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਮੰਜਿਲ ਨਹੀਂ।
ਦੇਵਯਾਨ੍ਯਾ ਭੁਜਿष੍ਯਾऽਸ੍ਮਿ ਵਸ਼੍ਯਾ ਚ ਤਵ ਭਾਰ੍ਗਵੀ। ਸਾ ਚਾਹਂ ਚ ਤ੍ਵਯਾ ਰਾਜਨ੍ਭਜਨੀਯੇ ਭਜਸ੍ਵ ਮਾਮ੍
ਮੈਂ ਦੇਵਯਾਨੀ ਦੀ ਸਾਥੀ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਅਧੀਨ ਹਾਂ, ਭਾਰਗਵ ਵੰਸ਼ੀ। ਉਹ ਤੇ ਮੈਂ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਦੋਵੇਂ ਤੇਰੇ ਪਾਲਣਯੋਗ ਹਾਂ—ਮੈਨੂੰ ਪਾਲ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਰਾਜਾ ਸ ਤਥ੍ਯਮਿਤ੍ਯਭਿਜਜ੍ਞਿਵਾਨ੍। ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾਂ ਧਰ੍ਮਂ ਚ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਾਦਯਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੱਚ ਮੰਨ ਲਿਆ, ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ।
ਸ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾਂ ਯਥਾ ਕਾਮਮਵਾਪ੍ਯ ਚ। ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਚਾਭਿਸਂਪੂਜ੍ਯ ਜਗ੍ਮਤੁਸ੍ਤੌ ਯਥਾਗਤਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸਨ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਮਾਗਮੇ ਸੁਭ੍ਰੂਃ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾ ਚਾਰੁਹਾਸਿਨੀ। ਲੇਭੇ ਗਰ੍ਭਂ ਪ੍ਰਥਮਤਸ੍ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨृਪਤਿਸਤ੍ਤਮਾਤ੍
ਉਸ ਮਿਲਾਪ ਵਿਚ, ਸੁੰਦਰ ਭਰਵਾਂ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਤੋਂ ਗਰਭ ਧਾਰ ਲਿਆ।