ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਾਤ੍ਸ੍ਯਰਾਜਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਧਨਂਜਯਂ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਥ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਤਸਿਆ ਰਾਜਾ, ਵਿਰਤਾ ਵਾਲਾ, ਧਨੰਜਯ ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।
ਧਰ੍ਮਰਾਜਂ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਰਾਜਾ ਰਾਜ੍ਯੇऽਭਿषੇਚਿਤਮ੍। ਨਾਤृਪ੍ਯਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨੇ ਤੇषਾਂ ਵਿਰਾਟੋ ਵਾਹਿਨੀਪਤਿਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਧਰਮਰਾਜ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਰਾਜ ਵਿਚ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ; ਵਿਰਾਟ, ਫੌਜ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ-ਵੇਖ ਕੇ ਰੱਜ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।
ਅਵਿਭਕ੍ਤਂ ਭਵਦ੍ਭਿਰ੍ਮੇ ਨ ਸਨ੍ਦੇਹੋ ਨਰਾਧਿਪਾਃ
ਰਾਜਿਆਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚ ਕੋਈ ਵੀ ਭੇਦਭਾਵ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਇਸ ਗੱਲ 'ਤੇ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਵਿਰਾਟਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥਿਵਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਉਤ੍ਤਰਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚੇਦਮਭਿਪਨ੍ਨੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੇ
ਵਿਰਾਟ ਰਾਜੇ ਦੇ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉੱਤਰ ਜੋ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਸਹਾਰੇ ਆਇਆ ਸੀ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ:
ਪ੍ਰਸਾਦਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਲਂ ਪਾਣ੍ਡਵਸ੍ਯਾਭਿਰੋਚਯੇ। ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਬਲਵਾਞ੍ਸ਼ੂਰੋ ਰਾਜਰਾਜੇਸ਼੍ਵਰਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਇਸ ਸਮੇਂ, ਮੈਂ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ, ਤਾਕਤਵਰ, ਬਹਾਦਰ, ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਤੇ ਸਰਵਣੀ ਹੈ।
ਉਤ੍ਤਰਾਂ ਚ ਸ੍ਵਸਾਰਂ ਮੇ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯਾਮਿਤ੍ਰਕਰ੍ਸ਼ਨ। ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਾਮਸ੍ਤਤਃ ਸ਼ਿष੍ਟਾ ਭਵਾਮਹੇ
ਅਤੇ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਉੱਤਰ ਨੂੰ ਪਾਰਥ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਨਮਨ ਕਰ ਕੇ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੇ ਆਸਰੇ ਰਹਾਂਗੇ।
ਵਯਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਸਾਮਾਤ੍ਯਾਃ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍ । ਪ੍ਰਸਾਦ੍ਯਾਭ੍ਯੁਪਤਿष੍ਠਾਮੋ ਰਾਜਨ੍ਕਿਂ ਕਰਵਾਗਹੇ
ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਮਿਹਰ ਲੈਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਾਂਗੇ; ਰਾਜਾ ਜੀ, ਦੱਸੋ ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰੀਏ?
ਰਾਜਂਸ੍ਤ੍ਵਮਸਿ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਗृਹੀਤਸ੍ਤੇਨ ਮੋਕ੍ਸ਼ਿਤਃ । ਏਤੇषਾਂ ਬਾਹੁਵੀਰ੍ਯੇਣ ਗਾਵਸ਼੍ਚ ਵਿਜਿਤਾਸ੍ਤ੍ਵਯਾ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਫੜੇ ਗਏ ਸੀ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਛੱਡਿਆ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬਾਂਹ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਪਸ ਲੈ ਆਏ।
ਕੁਰਵੋ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਸਂਗ੍ਰਾਮੇऽਮਿਤਤੇਜਸਃ । ਏष ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਮਕਰੋਤ੍ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਬੇਹੱਦ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕੁਰੂਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਕੀਤਾ।
ਅਰ੍ਚ੍ਯਾਃ ਪੂਜ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਮਾਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਤ੍ਥੇਯਾਸ਼੍ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ। ਅਰ੍ਵਾਰ੍ਹਾਸ਼੍ਚਾਭਿਵਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਲਂ ਚ ਮੇ ਮਤਮ੍
ਪਾਂਡਵ ਪੂਜਣਯੋਗ, ਆਦਰਯੋਗ, ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹਨ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਸਮੇਂ ਉਠ ਕੇ ਸਵਾਗਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਮੇਰੇ ਵਿਚਾਰ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਪੂਜ੍ਯਤਾਂ ਪੂਜਨੀਯਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਭਾਗਾਸ਼੍ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ। ਨ ਹ੍ਯੇਤੇ ਕੁਪਿਤਾ ਸ਼ੇषਂ ਕੁਰ੍ਯੁਰਾਸ਼ੀਵਿषੋਪਮਾਃ
ਪਾਂਡਵ ਪੂਜਣਯੋਗ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹਨ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ ਹਨ; ਜੇ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੇ, ਉਹ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛੀਘ੍ਰਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇਮ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍ । ਪ੍ਰਸਾਦਯਾਮ੍ਯਹਂ ਤਤ੍ਰ ਸਹ ਪਾਰ੍ਥੇਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ
ਇਸ ਲਈ, ਚਲੋ ਜਲਦੀ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਕੋਲ ਜਾਈਏ; ਉਥੇ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਪਾਰਥਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਮਿਹਰ ਲੈਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ।
ਉਤ੍ਤਰਾਮਗ੍ਰਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਰਃਸ੍ਨਾਤਾਂ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ । ਜਾਨਾਮ੍ਯਹਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਮੇषਾਂ ਤੁ ਬਲਪੌਰੁषਮ੍ । ਕੁਲੇ ਚ ਜਨ੍ਮ ਮਹਤਿ ਫਲ੍ਗੁਨਸ੍ਯ ਚ ਵਿਕ੍ਰਮਮ੍
ਉੱਤਰ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਜਿਸ ਦੇ ਵਾਲ ਧੋਏ ਹੋਏ ਹਨ ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਬਹਾਦਰੀ, ਵੱਡੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ, ਤੇ ਫਲਗੁਨ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਕਿੰਨੀ ਹੈ।
ਉਤ੍ਤਰਾਤ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਞ੍ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਰਾਟੋ ਰਿਪੁਸੂਦਨਃ। ਉਤ੍ਤਰਂ ਚਾਪਿ ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਲਮਚਿਨ੍ਤਯਤ੍
ਉੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਰਾਟ ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸਮਝਿਆ ਕਿ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਤੋ ਵਿਰਾਟਃ ਸਾਮਾਤ੍ਯਃ ਸਹਪੁਤ੍ਰਃ ਸਬਾਨ੍ਧਵਃ। ਉਤ੍ਤਰਾਮਗ੍ਰਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਰਃਸ੍ਨਾਤਾਂ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ। ਭੂਮੌ ਨਿਪਤਿਤਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਪਾਣ੍ਡਵਸ੍ਯ ਸਮੀਪਤਃ
ਫਿਰ ਵਿਰਾਟ, ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ, ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਉੱਤਰ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਜਿਸ ਦੇ ਵਾਲ ਧੋਏ ਹੋਏ ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜੇ ਹੋਏ, ਜਲਦੀ ਪਾਂਡਵ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਝੁਕ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਸੀਦਤੁ ਮਹਾਰਾਜੋ ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਪ੍ਰਚ੍ਛਨ੍ਨਰੂਪਵੇषਤ੍ਵਾਨ੍ਨਾਗ੍ਨਿਰ੍ਦृष੍ਟਸ੍ਤृਣੈਰ੍ਵृਤਃ
ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਡੇ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਮਿਹਰ ਕਰਣ; ਉਹ ਲੁਕਵੇਂ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਆਈ, ਜਿਵੇਂ ਘਾਹ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਅੱਗ।
ਸ਼ਿਰਸਾऽਭਿਪ੍ਰਪਨ੍ਨੋਸ੍ਮਿ ਸਪੁਤ੍ਰਪਰਿਚਾਰਕਃ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਸੇਵਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਯਦਸ੍ਮਾਭਿਰਜਾਨਦ੍ਭਿਰਧਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤੋ ਮਹੀਪਤਿਃ । ਅਵਮਤ੍ਯ ਕृਤਂ ਸਰ੍ਵਮਜ੍ਞਾਨਾਤ੍ਪ੍ਰਾਕृਤੇ ਯਥਾ। ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞੋ ਧਰ੍ਮਵਤ੍ਸਲ
ਜੋ ਵੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਅਣਜਾਣੇ ਹੋ ਕੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਨਿਮਨਤਾ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਵਾਂਗ ਹਲਕਾ ਸਮਝਿਆ, ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਸਾਰਾ ਮਾਫ਼ ਕਰਨਾ।
ਯਦਿਦਂ ਮਾਮਕਂ ਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਪੁਰਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵ । ਸਦਣ੍ਡਕੋਸ਼ਂ ਵਿਸृਜੇ ਤਵ ਵਸ਼੍ਯੋਸ੍ਮਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ । ਵਯਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਸਾਮਾਤ੍ਯਾ ਭਵਨ੍ਤਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਾਃ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮੇਰਾ ਇਹ ਰਾਜ, ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਸਾਰੀ ਹਾਕ, ਖਜ਼ਾਨਾ ਤੇ ਫੌਜ ਸਮੇਤ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਅਧੀਨਤਾ ਵਿਚ ਹਾਂ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡਾ ਆਸਰਾ ਲਿਆ ਹੈ।
ਤਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜਃ ਪਤਿਤਂ ਮਹੀਤਲੇ ਸਬਨ੍ਧੁਵਰ੍ਗਂ ਪ੍ਰਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਿਵਮ੍ । ਉਵਾਚ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪਰਲੋਕਦਰ੍ਸ਼ਨਃ ਪ੍ਰਨष੍ਟਮਨ੍ਯੁਰ੍ਗਤਸ਼ੋਕਮਤ੍ਸਰਃ
ਧਰਮਰਾਜ ਨੇ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਝੁਕਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਰਲੋਕ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਗੁੱਸਾ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਈਰਖਾ ਛੱਡ ਕੇ ਇਹ ਬਚਨ ਕਹੇ।
ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤੁष੍ਟੋਸ੍ਮਿ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸਤ੍ਤਮ
ਸੋਚ ਕੇ, ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਰਾਜਾ।
ਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤਮੇਤਨ੍ਮਹਾਬਾਹੋ ਯਨ੍ਮਾਂ ਵਦਸਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ। ਨ ਚੈਵ ਕਿਂਚਿਤ੍ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵਿਕृਤਂ ਤੇ ਨਰਾਧਿਪ
ਇਹ ਸਭ ਮੈਂ ਸਹਿ ਲਿਆ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਮੈਂ ਕੋਈ ਗਲਤ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਤਤੋ ਵਿਰਾਟਃ ਪਰਮਾਮਿਤੁष੍ਟਃ ਸਮੇਤ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞਾ ਸਮਯਂ ਚਕਾਰ। ਰਾਜ੍ਯਂ ਚ ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਸਸਰ੍ਜ ਤਸ੍ਮੈ ਸਦਣ੍ਡਕੋਸ਼ਂ ਸਪੁਰਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾ
ਫਿਰ ਵਿਰਾਟ ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਦੂਜੇ ਰਾਜਾ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਤੇ ਸਮਝੌਤਾ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਪੂਰਾ ਰਾਜ, ਖਜਾਨਾ, ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਉਸਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ।
ਯਚ੍ਚ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਤੇऽਦ੍ਯ ਮਾ ਸ਼ਙ੍ਕੇਥਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ। ਇਦਂ ਸਨਗਰਂ ਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਸਜਨਂ ਸਵਧੂਜਨਮ੍। ਯੁष੍ਯਭ੍ਯਂ ਸਂਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯੁਚ੍ਛਿष੍ਟਮੇਵ ਚ
ਜੋ ਮੈਂ ਅੱਜ ਤੈਨੂੰ ਕਹਿਣਾ ਹਾਂ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਉਸ 'ਤੇ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਾ ਕਰ। ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ, ਇਹ ਰਾਜ, ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਔਰਤਾਂ—ਇਹ ਸਭ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਮੈਂ ਸਿਰਫ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਹੀ ਲਵਾਂਗਾ।
ਅਹਂ ਵਦ੍ਧਸ਼੍ਚਿਰਂ ਰਾਜਨ੍ਭੁਕ੍ਤਭੋਗਸ਼੍ਚਿਰਂ ਸੁਖਮ੍। ਰਾਜ੍ਯਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਯੁष੍ਮਭ੍ਯਂ ਪ੍ਰਵ੍ਰਜਿष੍ਯਾਮਿ ਕਾਨਨਮ੍
ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਰਾਜਾ, ਸੁਖ-ਸਮਰਿੱਥੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਿਆ। ਹੁਣ ਰਾਜ ਤੈਨੂੰ ਦੇ ਕੇ, ਮੈਂ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚੱਲ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਉਤ੍ਤਰਾਂ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣਾਤੁ ਸਵ੍ਯਸਾਚੀ ਧਨਂਜਯਃ । ਅਯਂ ਹ੍ਯੌਪਯਿਕੋ ਭਰ੍ਤਾ ਤਸ੍ਯਾਃ ਪੁਰੁषਸਤ੍ਤਮਃ
ਸਵਯਸਾਚੀ ਧਨੰਜਯ ਉੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੇ; ਉਹੀ ਉਸਦਾ ਅਸਲੀ ਪਤੀ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਧਰ੍ਮਰਾਜਃ ਪਾਰ੍ਥਪੈਕ੍ਸ਼ਦ੍ਵਨਂਜਯਮ੍। ਈਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਚਾਰ੍ਜੁਨੋ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮਾਤ੍ਸ੍ਯਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿਣ 'ਤੇ ਧਰਮ ਰਾਜ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ; ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਮਤ्सਯ ਰਾਜਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸਮਝ ਕੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵਯਂ ਵਨਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਨ ਤੇ ਰਾਜ੍ਯਂ ਗृਹਾਮਹੇ। ਕਿਂਤੁ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਾਦੀਨਾਂ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਗृਹਾਮਹੇ
ਅਸੀਂ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਆਏ ਹਾਂ, ਤੇਰਾ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ; ਪਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਆਦਿ ਰਾਜਿਆਂ ਤੋਂ ਰਾਜ ਲੈਣਗੇ।
ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣਾਮ੍ਯਹਂ ਰਾਜਨ੍ਸ੍ਰੁषਂ ਦੁਹਿਤਰਂ ਤਵ। ਯੁਕ੍ਤੋ ਹ੍ਯਾਵਾਂ ਹਿ ਸਂਬਨ੍ਧੋ ਮਾਤ੍ਸ੍ਯਭਾਰਤਵਂਸ਼ਯੋਃ
ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਧੀ ਨੂੰ, ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਸਿੱਖ ਲਈ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਮਤ्सਯ ਤੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਸਹੀ ਰਿਸ਼ਤਾ ਹੈ।
ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਪਾਣ੍ਡਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਦੁਹਿਤਰਂ ਮਮ। ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹੀਤੁਂ ਨੇਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਮਿਹੇਚ੍ਛਸਿ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਧੀ ਨੂੰ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਕਿਉਂ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਜਦ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਉਸਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ?