ਅਯਂ ਸ ਦ੍ਵਿषਤਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਮृਗਾਣਾਮਿਵ ਕੇਸਰੀ। ਅਚਰਦ੍ਰਥਬृਨ੍ਦੇषੁ ਨਿਘ੍ਨਂਸ੍ਤੇषਾਂ ਪਰਾਵਰਾਨ੍
ਇਹ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਵਿਚ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਮਿਰਗਾਂ ਵਿਚ, ਰਥਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਤੇ ਪਿੱਛੇ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਸੀ।
ਅਨੇਨ ਵਿਦ੍ਧਾ ਮਾਤਙ੍ਗਾ ਮਹਾਮੇਘੋਪਮਾਸ੍ਤਦਾ। ਹਿਰਣ੍ਯਕਕ੍ਸ਼੍ਯਾਃ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਦਨ੍ਤਾਭ੍ਯਾਮਗਮਨ੍ਮਹੀਮ੍
ਇਸ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਸੋਨੇ ਦੀ ਕਵਚ ਵਾਲੇ, ਵੱਡੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਤੀਰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਨੇਨ ਵਿਜਿਤਾ ਗਾਵੋ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਃ ਕੁਰਵੋ ਯੁਧਿ। ਅਸ੍ਯ ਸ਼ਙ੍ਖਸ੍ਯ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਕਰ੍ਣੌ ਮੇ ਬਧਿਰੀਕृਤੌ
ਇਸ ਨੇ ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਈਆਂ, ਕੁਰੁਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ; ਇਸ ਦੀ ਸਾਂਖ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨੇ ਮੇਰੇ ਕੰਨ ਬੇਹਰੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਜਾਯਤੇ ਰੋਮਰ੍षੋ ਮੇ ਸਂਸ੍ਮृਤ੍ਯਾਸ੍ਯ ਧਨੁਰ੍ਧ੍ਵਨਿਮ੍। ਧ੍ਵਜਸ੍ਯ ਵਾਨਰਂ ਭੂਤੈਰਾਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਤਂ ਸਹਾਨੁਗੈਃ
ਜਦ ਮੈਂ ਇਸ ਦੇ ਧਨੁ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਮੇਰੀ ਚਮੜੀ ਖੜੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਵਾਨਰ ਵਾਲਾ ਝੰਡਾ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਗੂੰਜਦਾ ਸੀ।
ਨਾਦਦਾਨਂ ਸ਼ਰਾਨ੍ਘੋਰਾਨ੍ਨ ਮੁਞ੍ਚਨ੍ਤਂ ਸ਼ਰੋਤ੍ਕਰਾਨ੍। ਨ ਕਾਰ੍ਮੁਕਂ ਵਿਕਰ੍षਨ੍ਤਮੇਨਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਂਯੁਗੇ
ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਇਸ ਨੂੰ ਭਿਆਨਕ ਤੀਰ ਚੁੱਕਦੇ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਛੱਡਦੇ ਜਾਂ ਧਨੁ ਖਿੱਚਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।
ਏਤਦ੍ਧਨੁਃਪ੍ਰਮੁਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਰਾਃ ਪੁਙ੍ਖਾਨੁਪੁਙ੍ਖਿਨਃ । ਨਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯੇषੁ ਰਣੇ ਪੇਤੁਰ੍ਨਾਰਾਚਾ ਰਕ੍ਤਭੋਜਨਾਃ
ਪਰ ਇਸ ਦੇ ਧਨੁ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਤੀਰ, ਪੰਖ ਵਾਲੇ ਤੇ ਬਿਨਾ ਪੰਖ ਦੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਅਣਦੇਖੇ ਹੀ ਡਿੱਗਦੇ; ਨਾ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਸੀ, ਨਾ ਲਹੂ ਪੀਂਦੇ ਨਾਰਾਚਾਂ ਦੀ।
ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਨਾਰਾਚਸਂਕृਤ੍ਤਸ਼ਿਰੋਬਾਹੂਰੁਵਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍। ਕਲੇਬਰਾਣਿ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਯੋਧਾਨਾਂ ਸਾਸ਼੍ਵਸਾਦਿਨਾਂ
ਤਿੱਖੇ ਨਾਰਾਚਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟੀਆਂ ਸਿਰ, ਬਾਂਹਾਂ, ਰਾਣਾਂ, ਛਾਤੀਆਂ — ਜੰਗੀ ਸੂਰਮਿਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰ, ਘੋੜਸਵਾਰ ਤੇ ਰਥੀ, ਵੇਖੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ।
ਅਨੇਨ ਤਟਿਨੀ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ੋਣਿਤਾਮ੍ਬੁਪ੍ਰਵਾਹਿਨੀ। ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਿਤਾ ਭੀਮਰੂਪਾ ਯਾਂ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾऽਦ੍ਯਾਪਿ ਮੇ ਮਨਃ। ਪ੍ਰਕਮ੍ਪਤੇ ਚਣ੍ਡਵਾਯੁਕਮ੍ਪਿਤਾ ਕਦਲੀ ਯਥਾ
ਇਸ ਨੇ ਉੱਥੇ ਲਹੂ ਦੀ ਦਰਿਆ ਵਹਾ ਦਿੱਤੀ, ਡਰਾਉਣੀ ਰੂਪ ਵਾਲੀ; ਅੱਜ ਵੀ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲਦੇ ਕੇਲੇ ਵਾਂਗ ਕੰਬਦਾ ਹੈ।
ਅਨੇਨ ਰਾਜਨ੍ਵੀਰੇਣ ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣਮੁਖਾ ਰਥਾਃ। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੇਨ ਸਹਿਤਾ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾ ਭੀਮਕਰ੍ਮਣਾ
ਇਸ ਸੂਰਮੇ ਨੇ, ਰਾਜਾ, ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਸਮੇਤ ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਭੀਮਕਰਮ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿਚ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਯਂ ਭੀਤਂ ਦ੍ਰਵਨ੍ਤਂ ਮਾਂ ਦੇਵਪੁਤ੍ਰੋ ਨ੍ਯਵਾਰਯਤ੍। ਯਸ੍ਯ ਬਾਹੁਬਲੇਨਾਸ੍ਮਿ ਜੀਵਨ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਗਤਃ ਪੁਰਮ੍
ਇਹ ਦੇਵਪੁਤਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜਦੇ ਰੋਕ ਲਿਆ; ਇਸ ਦੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹੀ ਮੈਂ ਜਿਉਂਦਾ ਵਾਪਸ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਆਇਆ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਾਤ੍ਸ੍ਯਰਾਜਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਧਨਂਜਯਂ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਥ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਤਸਿਆ ਰਾਜਾ, ਵਿਰਤਾ ਵਾਲਾ, ਧਨੰਜਯ ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।
ਧਰ੍ਮਰਾਜਂ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਰਾਜਾ ਰਾਜ੍ਯੇऽਭਿषੇਚਿਤਮ੍। ਨਾਤृਪ੍ਯਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨੇ ਤੇषਾਂ ਵਿਰਾਟੋ ਵਾਹਿਨੀਪਤਿਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਧਰਮਰਾਜ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਰਾਜ ਵਿਚ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ; ਵਿਰਾਟ, ਫੌਜ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ-ਵੇਖ ਕੇ ਰੱਜ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।
ਅਵਿਭਕ੍ਤਂ ਭਵਦ੍ਭਿਰ੍ਮੇ ਨ ਸਨ੍ਦੇਹੋ ਨਰਾਧਿਪਾਃ
ਰਾਜਿਆਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚ ਕੋਈ ਵੀ ਭੇਦਭਾਵ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਇਸ ਗੱਲ 'ਤੇ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਵਿਰਾਟਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥਿਵਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਉਤ੍ਤਰਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚੇਦਮਭਿਪਨ੍ਨੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੇ
ਵਿਰਾਟ ਰਾਜੇ ਦੇ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉੱਤਰ ਜੋ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਸਹਾਰੇ ਆਇਆ ਸੀ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ:
ਪ੍ਰਸਾਦਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਲਂ ਪਾਣ੍ਡਵਸ੍ਯਾਭਿਰੋਚਯੇ। ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਬਲਵਾਞ੍ਸ਼ੂਰੋ ਰਾਜਰਾਜੇਸ਼੍ਵਰਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਇਸ ਸਮੇਂ, ਮੈਂ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ, ਤਾਕਤਵਰ, ਬਹਾਦਰ, ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਤੇ ਸਰਵਣੀ ਹੈ।
ਉਤ੍ਤਰਾਂ ਚ ਸ੍ਵਸਾਰਂ ਮੇ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯਾਮਿਤ੍ਰਕਰ੍ਸ਼ਨ। ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਾਮਸ੍ਤਤਃ ਸ਼ਿष੍ਟਾ ਭਵਾਮਹੇ
ਅਤੇ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਉੱਤਰ ਨੂੰ ਪਾਰਥ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਨਮਨ ਕਰ ਕੇ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੇ ਆਸਰੇ ਰਹਾਂਗੇ।
ਵਯਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਸਾਮਾਤ੍ਯਾਃ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍ । ਪ੍ਰਸਾਦ੍ਯਾਭ੍ਯੁਪਤਿष੍ਠਾਮੋ ਰਾਜਨ੍ਕਿਂ ਕਰਵਾਗਹੇ
ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਮਿਹਰ ਲੈਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਾਂਗੇ; ਰਾਜਾ ਜੀ, ਦੱਸੋ ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰੀਏ?
ਰਾਜਂਸ੍ਤ੍ਵਮਸਿ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਗृਹੀਤਸ੍ਤੇਨ ਮੋਕ੍ਸ਼ਿਤਃ । ਏਤੇषਾਂ ਬਾਹੁਵੀਰ੍ਯੇਣ ਗਾਵਸ਼੍ਚ ਵਿਜਿਤਾਸ੍ਤ੍ਵਯਾ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਫੜੇ ਗਏ ਸੀ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਛੱਡਿਆ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬਾਂਹ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਪਸ ਲੈ ਆਏ।
ਕੁਰਵੋ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਸਂਗ੍ਰਾਮੇऽਮਿਤਤੇਜਸਃ । ਏष ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਮਕਰੋਤ੍ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਬੇਹੱਦ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕੁਰੂਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਕੀਤਾ।
ਅਰ੍ਚ੍ਯਾਃ ਪੂਜ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਮਾਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਤ੍ਥੇਯਾਸ਼੍ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ। ਅਰ੍ਵਾਰ੍ਹਾਸ਼੍ਚਾਭਿਵਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਲਂ ਚ ਮੇ ਮਤਮ੍
ਪਾਂਡਵ ਪੂਜਣਯੋਗ, ਆਦਰਯੋਗ, ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹਨ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਸਮੇਂ ਉਠ ਕੇ ਸਵਾਗਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਮੇਰੇ ਵਿਚਾਰ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਪੂਜ੍ਯਤਾਂ ਪੂਜਨੀਯਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਭਾਗਾਸ਼੍ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ। ਨ ਹ੍ਯੇਤੇ ਕੁਪਿਤਾ ਸ਼ੇषਂ ਕੁਰ੍ਯੁਰਾਸ਼ੀਵਿषੋਪਮਾਃ
ਪਾਂਡਵ ਪੂਜਣਯੋਗ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹਨ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ ਹਨ; ਜੇ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੇ, ਉਹ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛੀਘ੍ਰਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇਮ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍ । ਪ੍ਰਸਾਦਯਾਮ੍ਯਹਂ ਤਤ੍ਰ ਸਹ ਪਾਰ੍ਥੇਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ
ਇਸ ਲਈ, ਚਲੋ ਜਲਦੀ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਕੋਲ ਜਾਈਏ; ਉਥੇ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਪਾਰਥਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਮਿਹਰ ਲੈਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ।
ਉਤ੍ਤਰਾਮਗ੍ਰਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਰਃਸ੍ਨਾਤਾਂ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ । ਜਾਨਾਮ੍ਯਹਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਮੇषਾਂ ਤੁ ਬਲਪੌਰੁषਮ੍ । ਕੁਲੇ ਚ ਜਨ੍ਮ ਮਹਤਿ ਫਲ੍ਗੁਨਸ੍ਯ ਚ ਵਿਕ੍ਰਮਮ੍
ਉੱਤਰ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਜਿਸ ਦੇ ਵਾਲ ਧੋਏ ਹੋਏ ਹਨ ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਬਹਾਦਰੀ, ਵੱਡੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ, ਤੇ ਫਲਗੁਨ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਕਿੰਨੀ ਹੈ।
ਉਤ੍ਤਰਾਤ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਞ੍ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਰਾਟੋ ਰਿਪੁਸੂਦਨਃ। ਉਤ੍ਤਰਂ ਚਾਪਿ ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਲਮਚਿਨ੍ਤਯਤ੍
ਉੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਰਾਟ ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸਮਝਿਆ ਕਿ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਤੋ ਵਿਰਾਟਃ ਸਾਮਾਤ੍ਯਃ ਸਹਪੁਤ੍ਰਃ ਸਬਾਨ੍ਧਵਃ। ਉਤ੍ਤਰਾਮਗ੍ਰਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਰਃਸ੍ਨਾਤਾਂ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ। ਭੂਮੌ ਨਿਪਤਿਤਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਪਾਣ੍ਡਵਸ੍ਯ ਸਮੀਪਤਃ
ਫਿਰ ਵਿਰਾਟ, ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ, ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਉੱਤਰ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਜਿਸ ਦੇ ਵਾਲ ਧੋਏ ਹੋਏ ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜੇ ਹੋਏ, ਜਲਦੀ ਪਾਂਡਵ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਝੁਕ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਸੀਦਤੁ ਮਹਾਰਾਜੋ ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਪ੍ਰਚ੍ਛਨ੍ਨਰੂਪਵੇषਤ੍ਵਾਨ੍ਨਾਗ੍ਨਿਰ੍ਦृष੍ਟਸ੍ਤृਣੈਰ੍ਵृਤਃ
ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਡੇ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਮਿਹਰ ਕਰਣ; ਉਹ ਲੁਕਵੇਂ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਆਈ, ਜਿਵੇਂ ਘਾਹ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਅੱਗ।
ਸ਼ਿਰਸਾऽਭਿਪ੍ਰਪਨ੍ਨੋਸ੍ਮਿ ਸਪੁਤ੍ਰਪਰਿਚਾਰਕਃ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਸੇਵਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਯਦਸ੍ਮਾਭਿਰਜਾਨਦ੍ਭਿਰਧਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤੋ ਮਹੀਪਤਿਃ । ਅਵਮਤ੍ਯ ਕृਤਂ ਸਰ੍ਵਮਜ੍ਞਾਨਾਤ੍ਪ੍ਰਾਕृਤੇ ਯਥਾ। ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞੋ ਧਰ੍ਮਵਤ੍ਸਲ
ਜੋ ਵੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਅਣਜਾਣੇ ਹੋ ਕੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਨਿਮਨਤਾ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਵਾਂਗ ਹਲਕਾ ਸਮਝਿਆ, ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਸਾਰਾ ਮਾਫ਼ ਕਰਨਾ।
ਯਦਿਦਂ ਮਾਮਕਂ ਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਪੁਰਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵ । ਸਦਣ੍ਡਕੋਸ਼ਂ ਵਿਸृਜੇ ਤਵ ਵਸ਼੍ਯੋਸ੍ਮਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ । ਵਯਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਸਾਮਾਤ੍ਯਾ ਭਵਨ੍ਤਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਾਃ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮੇਰਾ ਇਹ ਰਾਜ, ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਸਾਰੀ ਹਾਕ, ਖਜ਼ਾਨਾ ਤੇ ਫੌਜ ਸਮੇਤ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਅਧੀਨਤਾ ਵਿਚ ਹਾਂ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡਾ ਆਸਰਾ ਲਿਆ ਹੈ।
ਤਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜਃ ਪਤਿਤਂ ਮਹੀਤਲੇ ਸਬਨ੍ਧੁਵਰ੍ਗਂ ਪ੍ਰਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਿਵਮ੍ । ਉਵਾਚ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪਰਲੋਕਦਰ੍ਸ਼ਨਃ ਪ੍ਰਨष੍ਟਮਨ੍ਯੁਰ੍ਗਤਸ਼ੋਕਮਤ੍ਸਰਃ
ਧਰਮਰਾਜ ਨੇ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਝੁਕਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਰਲੋਕ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਗੁੱਸਾ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਈਰਖਾ ਛੱਡ ਕੇ ਇਹ ਬਚਨ ਕਹੇ।