ਵਰ੍षਂ ਚ ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਵਾਰਿਤਂ ਦੁਰ੍ਜਯੇਨ ਵੈ। ਕਰਮਾਹਾਰਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ ਪृਥਿਵੀਤਲੇ
ਇਸ ਦੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਮੀਂਹ ਵੀ ਰੁਕ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਅਜੈਯ ਹੈ; ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਟੈਕਸ ਦਿੱਤਾ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਵੇषਂ ਕृਤਵਾਨੇष ਤਵ ਰਾਜਨ੍ਨਿਵੇਸ਼ਨੇ। ਬृਹਨ੍ਨਲੇਤਿ ਯਾਮਾਹੁਰਰ੍ਜੁਨਂ ਜਯਤਾਂਵਰਮ੍
ਇਸ ਨੇ ਤੇਰੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਔਰਤ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਾ; ਜਿਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਿਹਨਲਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਅਰਜੁਨ ਹੈ—ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਉषਿਤਾਃਸ੍ਮ ਸੁਖਂ ਸਰ੍ਵੇ ਤਵ ਰਾਜਨ੍ਨਿਵੇਸ਼ਨੇ। ਅਜ੍ਞਾਤਵਾਸੇ ਨਿਭृਤਾ ਗਰ੍ਭਵਾਸ ਇਵ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਅਸੀਂ ਸਭ ਨੇ ਤੇਰੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਹਿ ਕੇ, ਅਜਾਣੇ ਵਾਸ ਵਿਚ ਲੁਕ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਚੇ ਮਾਂ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿਚ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਯਦਾऽਰ੍ਜੁਨੇਨ ਤੇ ਵੀਰਾਃ ਕਥਿਤਾਃ ਪਞ੍ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ। ਪੁਨਰੇਵ ਚ ਤਾਨ੍ਪਾਰ੍ਥਾਨ੍ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਚੋਤ੍ਤਰਃ
ਜਦ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਤੇਰੇ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਇਹ ਪੰਜ ਪਾਂਡਵ ਹਨ, ਤਾਂ ਉੱਤਰ ਨੇ ਮੁੜ ਉਹ ਪਾਰਥਾਂ ਨੂੰ ਵਿਖਾਇਆ।
ਯ ਏष ਜਾਮ੍ਬੂਨਦਸ਼ੁਦ੍ਧਗੌਰ- ਤਨੁਰ੍ਮਹਾਨ੍ਸਿਂਹ ਇਵ ਪ੍ਰਵਦ੍ਧਃ । ਪ੍ਰਚਣ੍ਡਘੋਣਃ ਪृਥੁਦੀਰ੍ਘਨੇਤ੍ਰ- ਸ੍ਤਾਮ੍ਰਾਯਤਾਕ੍ਸ਼ਃ ਕੁਰੁਰਾਜ ਏषਃ
ਇਹ ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਜਾਮਬੂਨਦ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਪੀਲਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ, ਮਹਾਂ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਤੇ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਤੇ ਚੌੜੀਆਂ ਲੰਬੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ — ਇਹ ਕੁਰੁਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ।
ਅਯਂ ਪੁਨਰ੍ਮਤ੍ਤਗਜੇਨ੍ਦ੍ਰਗਾਮੀ ਪ੍ਰਤਪ੍ਤਚਾਮੀਕਰਸ਼ੁਦ੍ਧਗੌਰਃ। ਪृਥ੍ਵਾਯਤਾਂਸੋ ਗੁਰੁਦੀਰ੍ਘਬਾਹੁ- ਰ੍ਵृਕੋਦਰਃ ਪਸ਼੍ਯਤ ਪਸ਼੍ਯਤੈਨਮ੍
ਇਹ ਦੂਜਾ, ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਚਲਣ ਵਾਲਾ, ਪੀਲੇ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਰੰਗ ਵਾਲਾ, ਚੌੜੇ ਤੇ ਉੱਚੇ ਕੰਧੇ, ਭਾਰੀ ਤੇ ਲੰਬੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ — ਵੇਖੋ, ਇਹ ਵੱਡਾ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਹੈ।
ਯਸ੍ਤ੍ਵੇਵ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇऽਸ੍ਯ ਮਹਾਧਨੁष੍ਮਾ- ਞ੍ਸ਼੍ਯਾਮੋ ਯੁਵਾ ਵਾਰਣਯੂਥਪੋਪਮਃ । ਸਿਂਹੋਨ੍ਨਤਾਂਸੋ ਗਜਰਾਜਗਾਮੀ ਪਦ੍ਮਾਯਤਾਕ੍ਸ਼ੋऽਰ੍ਜੁਨ ਏष ਵੀਰਃ
ਇਸ ਦੇ ਪਾਸ ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ, ਮਹਾਂ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਸਾਵਲਾ ਰੰਗ, ਹਾਥੀ ਦੇ ਝੁੰਡ ਦੇ ਮੁਖੀ ਵਾਂਗ, ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਉੱਚੇ ਕੰਧੇ, ਹਾਥੀ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਚਲਣ ਵਾਲਾ, ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ — ਇਹ ਅਰਜੁਨ ਹੈ।
ਰਾਜ੍ਞਃ ਸਮੀਪੇ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮੌ ਤੁ ਯਮਾਵਿਮੌ ਵਿष੍ਣੁਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਕਲੌ। ਮਨੁष੍ਯਲੋਕੇ ਸਕਲੇ ਸਮੋऽਸ੍ਤਿ ਯਯੋਰ੍ਨ ਰੂਪੇ ਨ ਬਲੇ ਨ ਸ਼ੀਲੇ
ਰਾਜੇ ਦੇ ਨੇੜੇ ਦੋ ਮਹਾਨ ਮਰਦ ਹਨ, ਯਮ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਾਂਗ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ; ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਕੋਈ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੂਪ, ਬਲ ਜਾਂ ਚਲਣ-ਚਲਣ ਵਿੱਚ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ।
ਆਭ੍ਯਾਂ ਤੁ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਕਨਕੋਤ੍ਤਮਾਙ੍ਗੀ ਯੈषਾ ਪ੍ਰਭਾ ਮੂਰ੍ਤਿਮਤੀਵ ਗੌਰੀ। ਨੀਲੋਤ੍ਪਲਾਭਾ ਸੁਰਦੇਵਤੇਵ ਕृष੍ਣਾ ਸ੍ਥਿਤਾ ਮੂਰ੍ਤਿਮਤੀਵ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਸ ਇੱਕ ਔਰਤ ਖੜੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਗ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਚਮਕਦਾਰ ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਹੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਣ, ਗੌਰੀ ਵਾਂਗ ਪੀਲੀ, ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਰੰਗ, ਦੇਵੀ ਵਾਂਗ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉੱਥੇ ਖੜੀ ਹੈ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਵਾਂਗ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਣ।
ਏਵਂ ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਤਾਨ੍ਪਾਰ੍ਥਾਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਪਞ੍ਚ ਭੂਪਤੇਃ। ਤਤੋऽਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਵੈਰਾਟਿਃ ਕਥਯਾਮਾਸ ਵਿਕ੍ਰਮਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੰਜ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜੇ ਅੱਗੇ ਪੇਸ਼ ਕਰਕੇ, ਵਿਰਾਟ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਬਿਆਨ ਕੀਤੀ।
ਅਯਂ ਸ ਦ੍ਵਿषਤਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਮृਗਾਣਾਮਿਵ ਕੇਸਰੀ। ਅਚਰਦ੍ਰਥਬृਨ੍ਦੇषੁ ਨਿਘ੍ਨਂਸ੍ਤੇषਾਂ ਪਰਾਵਰਾਨ੍
ਇਹ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਵਿਚ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਮਿਰਗਾਂ ਵਿਚ, ਰਥਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਤੇ ਪਿੱਛੇ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਸੀ।
ਅਨੇਨ ਵਿਦ੍ਧਾ ਮਾਤਙ੍ਗਾ ਮਹਾਮੇਘੋਪਮਾਸ੍ਤਦਾ। ਹਿਰਣ੍ਯਕਕ੍ਸ਼੍ਯਾਃ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਦਨ੍ਤਾਭ੍ਯਾਮਗਮਨ੍ਮਹੀਮ੍
ਇਸ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਸੋਨੇ ਦੀ ਕਵਚ ਵਾਲੇ, ਵੱਡੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਤੀਰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਨੇਨ ਵਿਜਿਤਾ ਗਾਵੋ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਃ ਕੁਰਵੋ ਯੁਧਿ। ਅਸ੍ਯ ਸ਼ਙ੍ਖਸ੍ਯ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਕਰ੍ਣੌ ਮੇ ਬਧਿਰੀਕृਤੌ
ਇਸ ਨੇ ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਈਆਂ, ਕੁਰੁਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ; ਇਸ ਦੀ ਸਾਂਖ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨੇ ਮੇਰੇ ਕੰਨ ਬੇਹਰੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਜਾਯਤੇ ਰੋਮਰ੍षੋ ਮੇ ਸਂਸ੍ਮृਤ੍ਯਾਸ੍ਯ ਧਨੁਰ੍ਧ੍ਵਨਿਮ੍। ਧ੍ਵਜਸ੍ਯ ਵਾਨਰਂ ਭੂਤੈਰਾਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਤਂ ਸਹਾਨੁਗੈਃ
ਜਦ ਮੈਂ ਇਸ ਦੇ ਧਨੁ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਮੇਰੀ ਚਮੜੀ ਖੜੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਵਾਨਰ ਵਾਲਾ ਝੰਡਾ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਗੂੰਜਦਾ ਸੀ।
ਨਾਦਦਾਨਂ ਸ਼ਰਾਨ੍ਘੋਰਾਨ੍ਨ ਮੁਞ੍ਚਨ੍ਤਂ ਸ਼ਰੋਤ੍ਕਰਾਨ੍। ਨ ਕਾਰ੍ਮੁਕਂ ਵਿਕਰ੍षਨ੍ਤਮੇਨਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਂਯੁਗੇ
ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਇਸ ਨੂੰ ਭਿਆਨਕ ਤੀਰ ਚੁੱਕਦੇ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਛੱਡਦੇ ਜਾਂ ਧਨੁ ਖਿੱਚਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।
ਏਤਦ੍ਧਨੁਃਪ੍ਰਮੁਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਰਾਃ ਪੁਙ੍ਖਾਨੁਪੁਙ੍ਖਿਨਃ । ਨਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯੇषੁ ਰਣੇ ਪੇਤੁਰ੍ਨਾਰਾਚਾ ਰਕ੍ਤਭੋਜਨਾਃ
ਪਰ ਇਸ ਦੇ ਧਨੁ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਤੀਰ, ਪੰਖ ਵਾਲੇ ਤੇ ਬਿਨਾ ਪੰਖ ਦੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਅਣਦੇਖੇ ਹੀ ਡਿੱਗਦੇ; ਨਾ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਸੀ, ਨਾ ਲਹੂ ਪੀਂਦੇ ਨਾਰਾਚਾਂ ਦੀ।
ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਨਾਰਾਚਸਂਕृਤ੍ਤਸ਼ਿਰੋਬਾਹੂਰੁਵਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍। ਕਲੇਬਰਾਣਿ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਯੋਧਾਨਾਂ ਸਾਸ਼੍ਵਸਾਦਿਨਾਂ
ਤਿੱਖੇ ਨਾਰਾਚਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟੀਆਂ ਸਿਰ, ਬਾਂਹਾਂ, ਰਾਣਾਂ, ਛਾਤੀਆਂ — ਜੰਗੀ ਸੂਰਮਿਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰ, ਘੋੜਸਵਾਰ ਤੇ ਰਥੀ, ਵੇਖੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ।
ਅਨੇਨ ਤਟਿਨੀ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ੋਣਿਤਾਮ੍ਬੁਪ੍ਰਵਾਹਿਨੀ। ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਿਤਾ ਭੀਮਰੂਪਾ ਯਾਂ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾऽਦ੍ਯਾਪਿ ਮੇ ਮਨਃ। ਪ੍ਰਕਮ੍ਪਤੇ ਚਣ੍ਡਵਾਯੁਕਮ੍ਪਿਤਾ ਕਦਲੀ ਯਥਾ
ਇਸ ਨੇ ਉੱਥੇ ਲਹੂ ਦੀ ਦਰਿਆ ਵਹਾ ਦਿੱਤੀ, ਡਰਾਉਣੀ ਰੂਪ ਵਾਲੀ; ਅੱਜ ਵੀ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲਦੇ ਕੇਲੇ ਵਾਂਗ ਕੰਬਦਾ ਹੈ।
ਅਨੇਨ ਰਾਜਨ੍ਵੀਰੇਣ ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣਮੁਖਾ ਰਥਾਃ। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੇਨ ਸਹਿਤਾ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾ ਭੀਮਕਰ੍ਮਣਾ
ਇਸ ਸੂਰਮੇ ਨੇ, ਰਾਜਾ, ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਸਮੇਤ ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਭੀਮਕਰਮ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿਚ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਯਂ ਭੀਤਂ ਦ੍ਰਵਨ੍ਤਂ ਮਾਂ ਦੇਵਪੁਤ੍ਰੋ ਨ੍ਯਵਾਰਯਤ੍। ਯਸ੍ਯ ਬਾਹੁਬਲੇਨਾਸ੍ਮਿ ਜੀਵਨ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਗਤਃ ਪੁਰਮ੍
ਇਹ ਦੇਵਪੁਤਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜਦੇ ਰੋਕ ਲਿਆ; ਇਸ ਦੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹੀ ਮੈਂ ਜਿਉਂਦਾ ਵਾਪਸ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਆਇਆ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਾਤ੍ਸ੍ਯਰਾਜਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਧਨਂਜਯਂ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਥ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਤਸਿਆ ਰਾਜਾ, ਵਿਰਤਾ ਵਾਲਾ, ਧਨੰਜਯ ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।
ਧਰ੍ਮਰਾਜਂ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਰਾਜਾ ਰਾਜ੍ਯੇऽਭਿषੇਚਿਤਮ੍। ਨਾਤृਪ੍ਯਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨੇ ਤੇषਾਂ ਵਿਰਾਟੋ ਵਾਹਿਨੀਪਤਿਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਧਰਮਰਾਜ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਰਾਜ ਵਿਚ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ; ਵਿਰਾਟ, ਫੌਜ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ-ਵੇਖ ਕੇ ਰੱਜ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।
ਅਵਿਭਕ੍ਤਂ ਭਵਦ੍ਭਿਰ੍ਮੇ ਨ ਸਨ੍ਦੇਹੋ ਨਰਾਧਿਪਾਃ
ਰਾਜਿਆਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚ ਕੋਈ ਵੀ ਭੇਦਭਾਵ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਇਸ ਗੱਲ 'ਤੇ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਵਿਰਾਟਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥਿਵਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਉਤ੍ਤਰਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚੇਦਮਭਿਪਨ੍ਨੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੇ
ਵਿਰਾਟ ਰਾਜੇ ਦੇ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉੱਤਰ ਜੋ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਸਹਾਰੇ ਆਇਆ ਸੀ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ:
ਪ੍ਰਸਾਦਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਲਂ ਪਾਣ੍ਡਵਸ੍ਯਾਭਿਰੋਚਯੇ। ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਬਲਵਾਞ੍ਸ਼ੂਰੋ ਰਾਜਰਾਜੇਸ਼੍ਵਰਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਇਸ ਸਮੇਂ, ਮੈਂ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ, ਤਾਕਤਵਰ, ਬਹਾਦਰ, ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਤੇ ਸਰਵਣੀ ਹੈ।
ਉਤ੍ਤਰਾਂ ਚ ਸ੍ਵਸਾਰਂ ਮੇ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯਾਮਿਤ੍ਰਕਰ੍ਸ਼ਨ। ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਾਮਸ੍ਤਤਃ ਸ਼ਿष੍ਟਾ ਭਵਾਮਹੇ
ਅਤੇ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਉੱਤਰ ਨੂੰ ਪਾਰਥ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਨਮਨ ਕਰ ਕੇ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੇ ਆਸਰੇ ਰਹਾਂਗੇ।
ਵਯਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਸਾਮਾਤ੍ਯਾਃ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍ । ਪ੍ਰਸਾਦ੍ਯਾਭ੍ਯੁਪਤਿष੍ਠਾਮੋ ਰਾਜਨ੍ਕਿਂ ਕਰਵਾਗਹੇ
ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਮਿਹਰ ਲੈਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਾਂਗੇ; ਰਾਜਾ ਜੀ, ਦੱਸੋ ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰੀਏ?
ਰਾਜਂਸ੍ਤ੍ਵਮਸਿ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਗृਹੀਤਸ੍ਤੇਨ ਮੋਕ੍ਸ਼ਿਤਃ । ਏਤੇषਾਂ ਬਾਹੁਵੀਰ੍ਯੇਣ ਗਾਵਸ਼੍ਚ ਵਿਜਿਤਾਸ੍ਤ੍ਵਯਾ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਫੜੇ ਗਏ ਸੀ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਛੱਡਿਆ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬਾਂਹ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਪਸ ਲੈ ਆਏ।
ਕੁਰਵੋ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਸਂਗ੍ਰਾਮੇऽਮਿਤਤੇਜਸਃ । ਏष ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਮਕਰੋਤ੍ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਬੇਹੱਦ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕੁਰੂਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਕੀਤਾ।
ਅਰ੍ਚ੍ਯਾਃ ਪੂਜ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਮਾਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਤ੍ਥੇਯਾਸ਼੍ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ। ਅਰ੍ਵਾਰ੍ਹਾਸ਼੍ਚਾਭਿਵਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਲਂ ਚ ਮੇ ਮਤਮ੍
ਪਾਂਡਵ ਪੂਜਣਯੋਗ, ਆਦਰਯੋਗ, ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹਨ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਸਮੇਂ ਉਠ ਕੇ ਸਵਾਗਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਮੇਰੇ ਵਿਚਾਰ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।