ਵਿਰਾਟਸ੍ਯ ਸਭਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਭੂਮਿਪਾਲਾਸਨੇषੁ ਤੇ । ਨਿषੇਦੁਃ ਪਾਵਕਪ੍ਰਖ੍ਯਾਃ ਸਤ੍ਰੇ ਧਿष੍ਣ੍ਯੇष੍ਵਿਵਾਗ੍ਨਯਃ
ਵਿਰਾਟ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨਾਂ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਯਜਨਾ ਦੇ ਅਲਤਾਰ 'ਤੇ ਅੱਗ।
ਤੇषੁ ਤਤ੍ਰੋਪਵਿष੍ਟੇषੁ ਵਿਰਾਟਃ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ। ਤਸ੍ਯਾਂ ਰਾਤ੍ਰ੍ਯਾਂ ਵ੍ਯਤੀਤਾਯਾਂ ਪ੍ਰਾਤਃਕृਤ੍ਯਂ ਸਮਾਪ੍ਯ ਚ
ਜਦ ਉਹ ਉਥੇ ਬੈਠ ਗਏ, ਪਿਛਲੀ ਰਾਤ ਬੀਤ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਵਿਰਾਟ ਨੇ ਸਵੇਰੇ ਦੇ ਕੰਮ ਨਿਭਾ ਕੇ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਗੋਸੁਵਰ੍ਣਾਦਿਕਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਯਥਾਵਿਧਿ । ਆਜਗਾਮ ਸਭਾਂ ਰਾਜਾ ਉਤ੍ਤਰੇਣ ਸਹ ਪ੍ਰਭੋ
ਗਾਂ, ਸੋਨਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਉੱਤਰ ਦੇ ਨਾਲ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਆਇਆ।
ਸ ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਾਸਤ੍ਵਾਞ੍ਜ੍ਵਲਤਃ ਪਾਵਕਾਨਿਵ। ਰਾਜਵੇषਾਨੁਪਾਦਾਯ ਪਾਰ੍ਥਿਵੋ ਵਿਸ੍ਮਿਤੋऽਭਵਤ੍
ਉਹ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਵਾਲਾ ਸਿੰਗਾਰ ਪਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕਿਮਿਦਂ ਕੋ ਵਿਧਿਸ੍ਤ੍ਵੇष ਭਯਾਰ੍ਤ ਇਵ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ। ਪੁਰੁषਪ੍ਰਵਰਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿषਾਦਮਗਮਨ੍ਨृਪਃ
ਇਹ ਕੀ ਹੈ? ਇਹ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਾਮਲਾ ਹੈ? ਰਾਜਾ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਡਰ ਗਿਆ ਤੇ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਥ ਮਾਤ੍ਸ੍ਯੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ਕਙ੍ਖਂ ਦੇਵਰਾਜਮਿਵ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਮਰੁਦ੍ਗਣੈਰੁਪਾਸੀਨਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਨਾਮਿਵੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਫਿਰ ਮਾਤਸਿਆ ਨੇ ਕੰਖ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਮਰੁਦਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਸ ਕਿਲਾਕ੍ਸ਼ਨਿਵਾਪਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸਭਾਸ੍ਤਾਰੋ ਮਯਾ ਕृਤਃ। ਅਥ ਰਾਜਾਸਨੇ ਕਸ੍ਮਾਦੁਪਵਿष੍ਟੋऽਸ੍ਯਲਂਕृਤਃ
ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਚੌਪੜੀ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਸਭਾ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੌਣਕ ਲਾਈ ਹੈ; ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਸਜ ਕੇ ਕਿਉਂ ਬੈਠਾ ਹੈਂ?
ਪਰਿਹਾਸੇਚ੍ਛਯਾ ਰਾਜ੍ਞੋ ਵਿਰਾਟਸ੍ਯ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਤਤ੍। ਸ੍ਮਯਮਾਨੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਕ੍ਯਮਰ੍ਜੁਨਃ ਪਰਵੀਰਹਾ
ਵਿਰਾਟ ਰਾਜਾ ਦੀ ਮਜ਼ਾਕ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯਾਰ੍ਧਾਸਨਂ ਰਾਜਨ੍ਨਯਮਾਰੋਢੁਮਰ੍ਹਤਿ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਃ ਸ਼੍ਰੁਤਵਾਂਸ੍ਤ੍ਯਾਗੀ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਭਿਪੂਜਿਤਃ
ਓ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਅਰਧ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠਣ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਹੈ; ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਦਾਨੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਏष ਵਿਗ੍ਰਹਵਾਨ੍ਧਰ੍ਮ ਏष ਵੀਰ੍ਯਵਤਾਂ ਵਰਃ। ਏष ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾਧਿਕੋ ਲੋਕੇ ਤਪਸਾਂ ਚ ਪਰਾਯਣਮ੍
ਇਹ ਧਰਮ ਦਾ ਜੀਵੰਤ ਰੂਪ ਹੈ, ਸ਼ੂਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ; ਇਹ ਬੁੱਧੀ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਹੈ ਤੇ ਤਪ ਦੇ ਮਾਹਰਾਂ ਲਈ ਆਸਰਾ ਹੈ।
ਏषੋऽਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵਿਵਿਧਂ ਵੇਤ੍ਤਿ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਸਚਰਾਚਰੇ। ਨ ਚੈਵਾਨ੍ਯਃ ਪੁਮਾਨ੍ਵੇਤ੍ਤਿ ਨ ਵੇਤ੍ਸ੍ਯਤਿ ਕਦਾਚਨ
ਇਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ, ਹਰੇਕ ਕਿਸਮ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਮਰਦ ਨਾ ਜਾਣਦਾ, ਨਾ ਜਾਣੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।
ਨ ਦੇਵਾ ਨਾਸੁਰਾਃ ਕੇਚਿਨ੍ਨ ਮਨੁष੍ਯਾ ਨ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ। ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਯਕ੍ਸ਼ਪ੍ਰਵਰਾਃ ਸਕਿਨ੍ਨਰਮਹੋਰਗਾਃ
ਨਾ ਦੇਵਤੇ, ਨਾ ਅਸੁਰ, ਨਾ ਮਨੁੱਖ, ਨਾ ਰਾਖਸ਼, ਨਾ ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਨਾ ਕਿਨਨਰ, ਨਾ ਵੱਡੇ ਸੱਪ—
ਦੀਰ੍ਘਦਰ੍ਸ਼ੀ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਪਾਰੈਜਾਨਪਦਪ੍ਰਿਯਃ। ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਮਤਿਰਥੋ ਯਜ੍ਞਧਰ੍ਮਪਰੋ ਵਸ਼ੀ
ਇਹ ਦੂਰਦਰਸ਼ੀ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ; ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਮਹਾਨ ਰਥੀ, ਯਜਨ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਮਹਰ੍षਿਕਲ੍ਪੋ ਰਾਜਰ੍षਿਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ । ਬਲਵਾਨ੍ਧृਤਿਮਾਨ੍ਦਕ੍ਸ਼ਃ ਸਤ੍ਯਵਾਦੀ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਇਹ ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ੀ ਵਰਗਾ ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ; ਇਹ ਤਾਕਤਵਾਨ, ਧੀਰਜ ਵਾਲਾ, ਨਿਪੁੰਨ, ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਜਿੱਤ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਧਨੈਸ਼੍ਚ ਸਂਚਯੈਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼ਕ੍ਰਵੈਸ਼੍ਰਵਣੋਪਮਃ । ਯਥਾ ਮਨੁਰ੍ਮਹਾਤੇਜਾ ਲੋਕਾਨਾਂ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ । ਏਵਮੇਵ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਪ੍ਰਜਾਨੁਗ੍ਰਹਕਾਰਕਃ
ਧਨ ਤੇ ਖਜਾਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸ਼ਕਰ ਤੇ ਵਿਸ਼ਰਵਣ ਵਰਗਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਤਮਾ ਮਨੂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੈ।
ਅਯਂ ਕੁਰੂਣਾਮृषਭਃ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ । ਯਸ੍ਯ ਕੀਰ੍ਤਿਃ ਸ੍ਥਿਤਾ ਲੋਕੇ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯੇਵੋਦ੍ਯਤਃ ਪ੍ਰਭਾ
ਇਹ ਕੁੰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਹੈ, ਕੁਰੂਆਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰਤਾਜ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਂਗ ਖੜੀ ਹੈ।
ਸਂਸਰਨ੍ਤਿ ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾ ਯਸ਼ਸੋਸ੍ਯ ਗਭਸ੍ਤਯਃ । ਉਦਿਤਸ੍ਯੇਵ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਤੇਜਸੋऽਨੁਗਭਸ੍ਤਯਃ
ਇਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ।
ਏਨਂ ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤ੍ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਕੁਞ੍ਜਰਾਣਾਂ ਤਰਸ੍ਵਿਨਾਮ੍ । ਅਨ੍ਵਯੁਃ ਪृष੍ਠਤੋ ਰਾਜਨ੍ਯਾਵਦਧ੍ਯਾਵਸਤ੍ਕੁਰੂਨ੍
ਇਸ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਲੱਖ ਤੇਹ ਹਜ਼ਾਰ ਤੇਜ਼ ਦੌੜਦੇ ਹਾਥੀ ਪਿੱਛੋਂ ਲੱਗਦੇ ਰਹੇ, ਜਦ ਤੱਕ ਇਹ ਕੁਰੂਆਂ ਦਾ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਚ੍ਚੈਵ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਰਥਾਨਾਂ ਰਥਿਨਾਂ ਵਰਮ੍। ਸਦਸ਼੍ਵੈਰੁਪਸਂਪਨ੍ਨਾਃ ਪृष੍ਠਤੋऽਨੁਯਯੁਸ੍ਤਦਾ
ਤੇਹ ਹਜ਼ਾਰ ਰਥ, ਵਧੀਆ ਰਥੀ ਤੇ ਚੰਗੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਪਿੱਛੋਂ ਲੱਗਦੇ ਰਹੇ।
ਵਾਜਿਨਾਂ ਚ ਸ਼ਤਂ ਰਾਜਨ੍ਤ੍ਸਹਸ੍ਰਾਣ੍ਯਯੁਤਾਨਿ ਚ। ਇਮਮष੍ਟਸ਼ਤਂ ਸੂਤਾਃ ਸੁਮृष੍ਟਮਣਿਕੁਣ੍ਡਲਾਃ। ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ਮਾਗਧੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਪੁਰਾ ਸ਼ਕ੍ਰਮਿਵਰ੍षਯਃ
ਓ ਰਾਜਾ, ਇੱਕ ਲੱਖ ਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜੇ, ਤੇ ਅਠ ਸੌ ਰਥ-ਸਵਾਰ, ਚਮਕਦੇ ਮਣੀ ਵਾਲੇ ਕੁੰਡਲ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਮਗਧੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਾਂਗ ਮਰੁਤ ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ, ਇਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਇਮਂ ਨਿਤ੍ਯਪੁਮਾਤਿष੍ਠਨ੍ਕੁਰਵਃ ਕਿਂਕਰਾਸ੍ਤਦਾ। ਸਰ੍ਵੇ ਚ ਨृਪ ਰਾਜਾਨਂ ਧਨੇਸ਼੍ਵਰਮਿਵਾਮਰਾਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਕੁਰੂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਓ ਰਾਜਾ, ਇਸ ਨੂੰ ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਵਾਂਗ ਆਦਰ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਏष ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਮਹੀਪਾਲਾਨ੍ਕਰਮਾਹਾਰਯਤ੍ਤਦਾ। ਵੈਸ਼੍ਯਾਨਿਵ ਮਹਾਰਾਜ ਵਿਵਸ਼ਾਨ੍ਸ੍ਵਵਸ਼ਾਨਪਿ
ਇਹ ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਾਰੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਟੈਕਸ ਦੇਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਓ ਮਹਾਰਾਜ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਤੇ ਛੋਟੇ ਵੈਸ਼ ਵੀ ਮਜਬੂਰ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅष੍ਟਾਸ਼ੀਤਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ੍ਨਾਤਕਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਉਪਜੀਵਨ੍ਤਿ ਰਾਜਾਨਮੇਨਂ ਸੁਚਰਿਤਵ੍ਰਤਾਃ
ਅਠੀ-ਅਠ ਹਜ਼ਾਰ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ, ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਇਸ ਰਾਜੇ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਲਈ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਏष ਵृਦ੍ਧਾਨਨਾਥਾਂਸ਼੍ਚ ਵ੍ਯਙ੍ਗਾਨ੍ਪਙ੍ਗੂਸ਼੍ਚਂ ਵਾਮਨਾਨ੍ । ਪੁਤ੍ਰਵਤ੍ਪਾਲਯਾਮਾਸ ਪ੍ਰਜਾਧਰ੍ਮੇਣ ਚਾਭਿਭੂਃ
ਇਹ ਵੱਡੇ, ਬਿਨਾ ਆਸਰੇ ਵਾਲੇ, ਅੰਨ੍ਹੇ, ਲੰਗੜੇ ਤੇ ਨਾਟੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਪ੍ਰਜਾ ਉੱਤੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਏष ਧਰ੍ਮੇ ਦਮੇ ਚੈਵ ਦਾਨੇ ਸਤ੍ਯੇ ਰਤਃ ਸਦਾ। ਮਹਾਪ੍ਰਸਾਦੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਃ ਸਤ੍ਯਵਾਦੀ ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ
ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ, ਸੰਜਮ, ਦਾਨ ਤੇ ਸੱਚ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਮਹਾ-ਕ੍ਰਿਪਾਲੂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਮਤ੍ਸਂਪਤ੍ਪ੍ਰਭਾਵੇਨ ਤਪ੍ਯਤੇ ਯਸ੍ਯ ਕੌਰਵਃ । ਰਗਣਃ ਸਹ ਕਰ੍ਣੇਨ ਸੌਬਲੇਨ ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਇਸ ਦੀ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਤੇ ਸ਼ਾਨ-ਸ਼ੌਕਤ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਓ ਕੌਰਵ, ਕਰਣ ਤੇ ਵੱਡੇ ਸੌਬਲ ਸਮੂਹ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਗੁਣਾ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਾਃ ਸਂਖ੍ਯਾਤੁਮੇਤਸ੍ਯੈਵ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰ। ਏष ਧਰ੍ਮਪਰੋ ਨਿਤ੍ਯਮਨृਸ਼ਂਸਃ ਸੁਸ਼ੀਲਵਾਨ੍
ਇਸ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਗੁਣ ਗਿਣੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ। ਇਹ ਸਦਾ ਧਰਮ ਦੇ ਪੱਖ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਦਇਆਵਾਨ ਹੈ ਤੇ ਚੰਗੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਯੁਕ੍ਤੋ ਮਹਾਰਾਜਾ ਪਾਣ੍ਡਵਃ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਃ । ਕਥਂ ਨਾਰ੍ਹਤਿ ਰਾਜਾਰ੍ਹਮਾਸਨਂ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ
ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਪਾਂਡਵ—ਕਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜ-ਸਿੰਘਾਸਨ ਹੱਕਦਾਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ?
ਯਦ੍ਯੇष ਰਾਜਾ ਕੌਰਵ੍ਯਃ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਕਤਮੋऽਸ੍ਯਾਰ੍ਜੁਨੋ ਭ੍ਰਾਤਾ ਭੀਮਸ਼੍ਚ ਕਤਮੋ ਬਲੀ
ਜੇ ਇਹ ਰਾਜਾ ਕੌਰਵਾਂ ਦਾ ਵੰਸ਼ਜ, ਕੁੰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕਿਹੜਾ ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ ਅਰਜੁਨ ਹੈ, ਤੇ ਕਿਹੜਾ ਭੀਮ ਹੈ ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੈ?
ਨਕੁਲਃ ਸਹਦੇਵੋ ਵਾ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਵਾ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ । ਯਦਾ ਹ੍ਯਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ਜਿਤਾ ਹ੍ਯੇਤੇ ਨਾਨ੍ਤਰਾ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਕਥਾ
ਨਕੁਲ, ਸਹਦੇਵ ਜਾਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਦ੍ਰੌਪਦੀ—ਇਹ ਸਭ ਜੂਏ ਵਿਚ ਜਿੱਤੇ ਗਏ ਸਨ, ਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ।