ਭਵਤਃ ਕ੍ਸ਼ਮਯਾ ਰਾਜਨ੍ਤ੍ਸਰ੍ਵੇ ਦੋषਾਸ਼੍ਚ ਨੋऽਭਵਨ੍। ਤਂ ਮਾਤ੍ਸ੍ਯਂ ਸਬਲਂ ਹਤ੍ਵਾ ਸਪੁਤ੍ਰਜ੍ਞਾਤਿਬਾਨ੍ਧਵਮ੍। ਪਸ਼੍ਚਾਚ੍ਚੈਵ ਕੁਰੂਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਤੇਰੀ ਸਹਿਨਸ਼ੀਲਤਾ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ ਗਲਤੀਆਂ ਛੁਪ ਗਈਆਂ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਮਾਤਸਿਆ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ, ਪੁੱਤਰਾਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਮਾਰ ਕੇ, ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਕੁਰੁਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਖਤਮ ਕਰਾਂਗਾ।
ਭੀਮਸੇਨਸ਼੍ਚ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਤਥੈਵੇਤਿ ਤਮਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਭੀਮਸੇਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਗਏ।
ਤਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ਧਰ੍ਮਸੁਤੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਕ੍ਸ਼ਮੀ ਵਦਾਨ੍ਯਃ ਕੁਪਿਤਂ ਚ ਭੀਮਮ੍। ਨ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਪਸ੍ਥਾਸ੍ਯਤਿ ਚੇਤ੍ਸਦਾਰਃ ਪ੍ਰਸਾਦਨੇ ਸਮ੍ਯਗਥਾਸ੍ਤੁ ਵਧ੍ਯਃ
ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ, ਧੀਰਜ ਅਤੇ ਦਇਆ ਵਾਲਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਜੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਸਾਹਮਣੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।'
ਨ ਹਨ੍ਤਵ੍ਯੋ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾऽਯਂ ਵਿਰਾਟਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤੇऽਰ੍ਜੁਨ
ਇਹ ਬੁਰਾ ਮਨੁੱਖ ਮਾਰਨਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਤੇ ਵਿਰਾਟ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਅਰਜੁਨ।
ਸ਼੍ਵਃ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਃ ਸਭਾਂ ਸਿਂਹਾਸਨੇष੍ਵਪਿ। ਰਾਜਵੇषੇਣ ਸਂਯੁਕ੍ਤਾਃ ਸ੍ਥਾਨਮਸ੍ਵ ਸ੍ਵਲਂਕृਤਾਃ
ਕੱਲ੍ਹ ਸਵੇਰੇ ਅਸੀਂ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਰਾਜਸੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ, ਸਿੰਗਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਸਿੰਘਾਸਨਾਂ 'ਤੇ ਜਾ ਕੇ ਬੈਠਾਂਗੇ।
ਵਿਰਾਟੋ ਯਦਿ ਤਤ੍ਰਸ੍ਥਾਨ੍ਰਾਜਾਲਙ੍ਕਾਰਸ਼ੋਭਿਤਾਨ੍। ਰਾਜਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਪਨ੍ਨਾਨ੍ਯਦਿ ਤਤ੍ਰ ਨ ਮਂਸ੍ਯਤੇ। ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਧਨ੍ਯਾਮਹੇ ਪਾਰ੍ਥ ਵਿਰਾਟਂ ਸਹਬਾਨ੍ਧਵਮ੍
ਜੇ ਰਾਜਾ ਵਿਰਾਟ, ਸਾਨੂੰ ਰਾਜਾ ਵਾਲੇ ਗਹਣੇ ਅਤੇ ਚਿਹਰੇ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਤਾਂ ਫਿਰ, ਪਾਰਥ, ਅਸੀਂ ਵਿਰਾਟ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗੇ।
ਇਤਿਕਰ੍ਤਵ੍ਯਤਾਂ ਸਰ੍ਵੇ ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ। ਨ੍ਯਵਸਂਸ਼੍ਚੈਵ ਤਾਂ ਰਾਤ੍ਰਿਂ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਾ ਧਰ੍ਮਵਤ੍ਸਲਾਃ
ਇਹ ਸਭ ਵਿਚਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਉਹ ਰਾਤ ਉਥੇ ਹੀ ਗੁਜ਼ਾਰੀ।
ਸਹਪੁਤ੍ਰੇਣ ਮਾਤ੍ਸ੍ਯਃ ਸ ਸਂਪ੍ਰਹृष੍ਟੋ ਨਰਾਧਿਪਃ । ਤਾਂ ਰਾਤ੍ਰਿਮਵਸਤ੍ਪ੍ਰੀਤਃ ਸਂਪ੍ਰਹृष੍ਟੇਨ ਚੇਤਸਾ
ਮਾਤਸਿਆ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਸਮੇਤ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਤ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਥੇ ਬਿਤਾਈ।
ਤਤੋ ਦ੍ਵਿਤੀਯੇ ਦਿਵਸੇ ਭ੍ਰਾਤਰਃ ਪਞ੍ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ। ਸ੍ਨਾਤਾਃ ਸ਼ੁਕ੍ਲਾਮ੍ਬਰਧਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਚਰਿਤਵ੍ਰਤਾਃ
ਫਿਰ ਦੂਜੇ ਦਿਨ, ਪੰਜੇ ਪਾਂਡਵ ਭਰਾ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਚਿੱਟੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਵਚਨਾਂ 'ਤੇ ਟਿਕੇ ਰਹੇ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਿਤਾਃ। ਅਭਿਪਨ੍ਨਾ ਮਹਾਭਾਗਾ ਭ੍ਰਾਜਮਾਨਾ ਮਹਾਰਥਾਃ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਯੋਧੇ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਵਿਰਾਟਸ੍ਯ ਸਭਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਭੂਮਿਪਾਲਾਸਨੇषੁ ਤੇ । ਨਿषੇਦੁਃ ਪਾਵਕਪ੍ਰਖ੍ਯਾਃ ਸਤ੍ਰੇ ਧਿष੍ਣ੍ਯੇष੍ਵਿਵਾਗ੍ਨਯਃ
ਵਿਰਾਟ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨਾਂ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਯਜਨਾ ਦੇ ਅਲਤਾਰ 'ਤੇ ਅੱਗ।
ਤੇषੁ ਤਤ੍ਰੋਪਵਿष੍ਟੇषੁ ਵਿਰਾਟਃ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ। ਤਸ੍ਯਾਂ ਰਾਤ੍ਰ੍ਯਾਂ ਵ੍ਯਤੀਤਾਯਾਂ ਪ੍ਰਾਤਃਕृਤ੍ਯਂ ਸਮਾਪ੍ਯ ਚ
ਜਦ ਉਹ ਉਥੇ ਬੈਠ ਗਏ, ਪਿਛਲੀ ਰਾਤ ਬੀਤ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਵਿਰਾਟ ਨੇ ਸਵੇਰੇ ਦੇ ਕੰਮ ਨਿਭਾ ਕੇ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਗੋਸੁਵਰ੍ਣਾਦਿਕਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਯਥਾਵਿਧਿ । ਆਜਗਾਮ ਸਭਾਂ ਰਾਜਾ ਉਤ੍ਤਰੇਣ ਸਹ ਪ੍ਰਭੋ
ਗਾਂ, ਸੋਨਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਉੱਤਰ ਦੇ ਨਾਲ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਆਇਆ।
ਸ ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਾਸਤ੍ਵਾਞ੍ਜ੍ਵਲਤਃ ਪਾਵਕਾਨਿਵ। ਰਾਜਵੇषਾਨੁਪਾਦਾਯ ਪਾਰ੍ਥਿਵੋ ਵਿਸ੍ਮਿਤੋऽਭਵਤ੍
ਉਹ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਵਾਲਾ ਸਿੰਗਾਰ ਪਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕਿਮਿਦਂ ਕੋ ਵਿਧਿਸ੍ਤ੍ਵੇष ਭਯਾਰ੍ਤ ਇਵ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ। ਪੁਰੁषਪ੍ਰਵਰਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿषਾਦਮਗਮਨ੍ਨृਪਃ
ਇਹ ਕੀ ਹੈ? ਇਹ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਾਮਲਾ ਹੈ? ਰਾਜਾ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਡਰ ਗਿਆ ਤੇ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਥ ਮਾਤ੍ਸ੍ਯੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ਕਙ੍ਖਂ ਦੇਵਰਾਜਮਿਵ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਮਰੁਦ੍ਗਣੈਰੁਪਾਸੀਨਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਨਾਮਿਵੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਫਿਰ ਮਾਤਸਿਆ ਨੇ ਕੰਖ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਮਰੁਦਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਸ ਕਿਲਾਕ੍ਸ਼ਨਿਵਾਪਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸਭਾਸ੍ਤਾਰੋ ਮਯਾ ਕृਤਃ। ਅਥ ਰਾਜਾਸਨੇ ਕਸ੍ਮਾਦੁਪਵਿष੍ਟੋऽਸ੍ਯਲਂਕृਤਃ
ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਚੌਪੜੀ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਸਭਾ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੌਣਕ ਲਾਈ ਹੈ; ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਸਜ ਕੇ ਕਿਉਂ ਬੈਠਾ ਹੈਂ?
ਪਰਿਹਾਸੇਚ੍ਛਯਾ ਰਾਜ੍ਞੋ ਵਿਰਾਟਸ੍ਯ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਤਤ੍। ਸ੍ਮਯਮਾਨੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਕ੍ਯਮਰ੍ਜੁਨਃ ਪਰਵੀਰਹਾ
ਵਿਰਾਟ ਰਾਜਾ ਦੀ ਮਜ਼ਾਕ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯਾਰ੍ਧਾਸਨਂ ਰਾਜਨ੍ਨਯਮਾਰੋਢੁਮਰ੍ਹਤਿ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਃ ਸ਼੍ਰੁਤਵਾਂਸ੍ਤ੍ਯਾਗੀ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਭਿਪੂਜਿਤਃ
ਓ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਅਰਧ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠਣ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਹੈ; ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਦਾਨੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਏष ਵਿਗ੍ਰਹਵਾਨ੍ਧਰ੍ਮ ਏष ਵੀਰ੍ਯਵਤਾਂ ਵਰਃ। ਏष ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾਧਿਕੋ ਲੋਕੇ ਤਪਸਾਂ ਚ ਪਰਾਯਣਮ੍
ਇਹ ਧਰਮ ਦਾ ਜੀਵੰਤ ਰੂਪ ਹੈ, ਸ਼ੂਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ; ਇਹ ਬੁੱਧੀ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਹੈ ਤੇ ਤਪ ਦੇ ਮਾਹਰਾਂ ਲਈ ਆਸਰਾ ਹੈ।
ਏषੋऽਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵਿਵਿਧਂ ਵੇਤ੍ਤਿ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਸਚਰਾਚਰੇ। ਨ ਚੈਵਾਨ੍ਯਃ ਪੁਮਾਨ੍ਵੇਤ੍ਤਿ ਨ ਵੇਤ੍ਸ੍ਯਤਿ ਕਦਾਚਨ
ਇਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ, ਹਰੇਕ ਕਿਸਮ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਮਰਦ ਨਾ ਜਾਣਦਾ, ਨਾ ਜਾਣੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।
ਨ ਦੇਵਾ ਨਾਸੁਰਾਃ ਕੇਚਿਨ੍ਨ ਮਨੁष੍ਯਾ ਨ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ। ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਯਕ੍ਸ਼ਪ੍ਰਵਰਾਃ ਸਕਿਨ੍ਨਰਮਹੋਰਗਾਃ
ਨਾ ਦੇਵਤੇ, ਨਾ ਅਸੁਰ, ਨਾ ਮਨੁੱਖ, ਨਾ ਰਾਖਸ਼, ਨਾ ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਨਾ ਕਿਨਨਰ, ਨਾ ਵੱਡੇ ਸੱਪ—
ਦੀਰ੍ਘਦਰ੍ਸ਼ੀ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਪਾਰੈਜਾਨਪਦਪ੍ਰਿਯਃ। ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਮਤਿਰਥੋ ਯਜ੍ਞਧਰ੍ਮਪਰੋ ਵਸ਼ੀ
ਇਹ ਦੂਰਦਰਸ਼ੀ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ; ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਮਹਾਨ ਰਥੀ, ਯਜਨ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਮਹਰ੍षਿਕਲ੍ਪੋ ਰਾਜਰ੍षਿਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ । ਬਲਵਾਨ੍ਧृਤਿਮਾਨ੍ਦਕ੍ਸ਼ਃ ਸਤ੍ਯਵਾਦੀ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਇਹ ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ੀ ਵਰਗਾ ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ; ਇਹ ਤਾਕਤਵਾਨ, ਧੀਰਜ ਵਾਲਾ, ਨਿਪੁੰਨ, ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਜਿੱਤ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਧਨੈਸ਼੍ਚ ਸਂਚਯੈਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼ਕ੍ਰਵੈਸ਼੍ਰਵਣੋਪਮਃ । ਯਥਾ ਮਨੁਰ੍ਮਹਾਤੇਜਾ ਲੋਕਾਨਾਂ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ । ਏਵਮੇਵ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਪ੍ਰਜਾਨੁਗ੍ਰਹਕਾਰਕਃ
ਧਨ ਤੇ ਖਜਾਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸ਼ਕਰ ਤੇ ਵਿਸ਼ਰਵਣ ਵਰਗਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਤਮਾ ਮਨੂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੈ।
ਅਯਂ ਕੁਰੂਣਾਮृषਭਃ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ । ਯਸ੍ਯ ਕੀਰ੍ਤਿਃ ਸ੍ਥਿਤਾ ਲੋਕੇ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯੇਵੋਦ੍ਯਤਃ ਪ੍ਰਭਾ
ਇਹ ਕੁੰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਹੈ, ਕੁਰੂਆਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰਤਾਜ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਂਗ ਖੜੀ ਹੈ।
ਸਂਸਰਨ੍ਤਿ ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾ ਯਸ਼ਸੋਸ੍ਯ ਗਭਸ੍ਤਯਃ । ਉਦਿਤਸ੍ਯੇਵ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਤੇਜਸੋऽਨੁਗਭਸ੍ਤਯਃ
ਇਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ।
ਏਨਂ ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤ੍ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਕੁਞ੍ਜਰਾਣਾਂ ਤਰਸ੍ਵਿਨਾਮ੍ । ਅਨ੍ਵਯੁਃ ਪृष੍ਠਤੋ ਰਾਜਨ੍ਯਾਵਦਧ੍ਯਾਵਸਤ੍ਕੁਰੂਨ੍
ਇਸ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਲੱਖ ਤੇਹ ਹਜ਼ਾਰ ਤੇਜ਼ ਦੌੜਦੇ ਹਾਥੀ ਪਿੱਛੋਂ ਲੱਗਦੇ ਰਹੇ, ਜਦ ਤੱਕ ਇਹ ਕੁਰੂਆਂ ਦਾ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਚ੍ਚੈਵ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਰਥਾਨਾਂ ਰਥਿਨਾਂ ਵਰਮ੍। ਸਦਸ਼੍ਵੈਰੁਪਸਂਪਨ੍ਨਾਃ ਪृष੍ਠਤੋऽਨੁਯਯੁਸ੍ਤਦਾ
ਤੇਹ ਹਜ਼ਾਰ ਰਥ, ਵਧੀਆ ਰਥੀ ਤੇ ਚੰਗੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਪਿੱਛੋਂ ਲੱਗਦੇ ਰਹੇ।
ਵਾਜਿਨਾਂ ਚ ਸ਼ਤਂ ਰਾਜਨ੍ਤ੍ਸਹਸ੍ਰਾਣ੍ਯਯੁਤਾਨਿ ਚ। ਇਮਮष੍ਟਸ਼ਤਂ ਸੂਤਾਃ ਸੁਮृष੍ਟਮਣਿਕੁਣ੍ਡਲਾਃ। ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ਮਾਗਧੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਪੁਰਾ ਸ਼ਕ੍ਰਮਿਵਰ੍षਯਃ
ਓ ਰਾਜਾ, ਇੱਕ ਲੱਖ ਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜੇ, ਤੇ ਅਠ ਸੌ ਰਥ-ਸਵਾਰ, ਚਮਕਦੇ ਮਣੀ ਵਾਲੇ ਕੁੰਡਲ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਮਗਧੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਾਂਗ ਮਰੁਤ ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ, ਇਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਸਨ।