ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਸ਼ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾऽਥ ਤਥਾऽऽਚਾਰ੍ਯਸੁਤਂ ਰਣੇ। ਚਾਪਂ ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਨੀਲੇ ਚਾਦਤ੍ਤ ਵਾਸਸੀ
ਉਸ ਨੇ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਅਚਾਰਯ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਦੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਕੀਤਾ, ਵਿਕਰਨ ਦਾ ਧਨੁ ਤੋੜਿਆ, ਤੇ ਨੀਲ ਤੋਂ ਵੀ ਕਪੜੇ ਲੈ ਲਏ।
ਕ੍ਵ ਸ ਵੀਰੋ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਦੇਵਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਯੋ ਮਮਾਮੋਚਯਤ੍ਪੁਤ੍ਰਂ ਕੁਰੁਭਿਰ੍ਗ੍ਰਸ੍ਤਮਾਹਵੇ
ਕਿੱਥੇ ਹੈ ਉਹ ਮਹਾਂਬਾਹੁ, ਮਹਾਂਯਸ਼ੀ ਦੇਵਤੇ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕੁਰੁਆਂ ਦੇ ਫੜੇ ਹੋਏ ਹੱਥੋਂ ਛੁਡਾਇਆ?
ਇਚ੍ਛਾਮਿ ਤਮਮਿਤ੍ਰਘ੍ਨਂ ਦੁष੍ਟੁਮਰ੍ਚਿਤੁਮੇਵ ਚ। ਯੇਨ ਮੇ ਤ੍ਵਂ ਚ ਗਾਵਸ਼੍ਚ ਮੋਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਦੇਵਸੂਨੁਨਾ
ਮੈਂ ਉਹ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੇ ਤੇਰੇ ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ।
ਤਸ੍ਮੈ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤਾਂ ਪੁਤ੍ਰੀਂ ਗ੍ਰਾਮਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਤੁ ਹਾਟਕਾਨ੍। ਸ੍ਫੁਰਿਤਂ ਕਟਿਸੂਤ੍ਰਂ ਚ ਸ੍ਤ੍ਰੀਸਹਸ੍ਰਸ਼ਤਾਨਿ ਚ
ਉਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਧੀ, ਪਿੰਡਾਂ, ਸੋਨਾ, ਚਮਕਦਾ ਕਮਰਬੰਦ ਅਤੇ ਲੱਖਾਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇਣਗਾ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨਂ ਗਤਸ੍ਤਾਤ ਦੇਵਪੁਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਅਦ੍ਯ ਸ਼੍ਵੋ ਵਾ ਪਰਸ਼੍ਵੋ ਵਾ ਮਨ੍ਯੇ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਹੇ ਪਿਤਾ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੇਵਪੁੱਤਰ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ; ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਅੱਜ, ਕੱਲ ਜਾਂ ਪਰਸੋਂ ਉਹ ਜ਼ਰੂਰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਵੇਗਾ।
ਏਵਮਾਖ੍ਯਾਯਮਾਨਸ੍ਤੁ ਛਨ੍ਨਂ ਸਤ੍ਰੇਣ ਪਾਣ੍ਡਵਮ੍। ਵਸਨ੍ਤਂ ਤਂ ਤੁ ਨਾਜ੍ਞਾਸੀਦ੍ਵਿਰਾਟਃ ਪਾਰ੍ਥਮਰ੍ਜੁਨਮ੍
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਪਰ ਰਾਜਾ ਵਿਰਾਟ ਨੇ ਪਾਂਡਵ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਛੁਪ ਕੇ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਛਾਣਿਆ ਨਹੀਂ।
ਤਤਃ ਪਾਰ੍ਥੋऽਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤੋ ਵਿਰਾਟੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਸਹ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਮਾਤ੍ਸ੍ਯਸ੍ਯ ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਿਤ੍ਵਾ ਧਨਂਜਯਃ
ਫਿਰ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਿਰਾਟ ਨੇ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ; ਮਾਤਸਯ ਰਾਜਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ ਧਨੰਜਯ ਨੇ—
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਰਾਜਾਨਂ ਵਿਰਾਟਂ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਹਸਾ ਪਾਰ੍ਥਃ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਾਨ੍ਤਃਪੁਰਂ ਸ਼ੁਭਮ੍। ਦਦੌ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਰਨ੍ਤਾਨਿ ਵਿਰਾਟਦੁਹਿਤੁਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਆਏ ਹੋਏ ਰਾਜਾ ਵਿਰਾਟ ਨੂੰ ਕਹਿ ਦੇ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਪਾਰਥ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸੁੰਦਰ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਵਿਰਾਟ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਖੁਦ ਹੀ ਵਧੀਆ ਕਪੜੇ ਦਿੱਤੇ।
ਉਤ੍ਤਰਾ ਤੁ ਮਹਾਰ੍ਹਾਣਿ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਾਭਰਣਾਨਿ ਚ। ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਪ੍ਰੀਤਾ ਸਾਨੁਚਰਾऽਭਵਤ੍
ਉੱਤਰ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਕੀਮਤੀ ਕਪੜੇ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਲੈ ਲਏ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਪ੍ਰਦਾਯ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਕਿਰੀਟਮਾਲੀ ਵਿਰਾਟਗੇਹੇ ਮੁਦਿਤਃ ਸਖੀਭ੍ਯਃ । ਕृਤ੍ਵਾ ਮਹਰ੍ਤਰ੍ਮ ਤਦਾऽऽਜਿਮਧ੍ਯੇ ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਯਾ ਸੋऽਭਿਜਗਾਮ ਪਾਰ੍ਥਮ੍
ਕਪੜੇ ਦੇ ਕੇ, ਮੋਹਤਾਜ਼ ਮੋਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਖੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿਖਾਏ; ਫਿਰ, ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਫੌਜ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਆਇਆ।
ਤਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣਸ੍ਤ੍ਵਥ ਧਰ੍ਮਰਾਜਂ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਪਾਰ੍ਥੋऽਥ ਸ ਭੀਮਸੇਨਮ੍। ਕਿਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਹਿ ਯਥਾਪੁਰਂ ਮਾਂ ਮੁਖਂ ਪ੍ਰਤਿਚ੍ਛਾਦ੍ਯ ਨ ਚਾਹ ਕਿਂਚਿਤ੍
ਫਿਰ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਾਰਥ ਨੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਆਪਣਾ ਮੁੱਖ ਢੱਕ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕਹਿੰਦਾ?'
ਤਮੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਰਿਸ਼ਙ੍ਕਮਾਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾऽਰ੍ਜੁਨਂ ਭੀਮਸੇਨਂ ਚ ਰਾਜਾ। ਤਦਾऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤਾਵਭਿਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਾਜ- ਨ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸ੍ਤਤ੍ਪਰਿਮृਜ੍ਯ ਰਕ੍ਤਮ੍
ਅਰਜੁਨ ਤੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ੱਕ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਤੱਕ ਕੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਲਹੂ ਨੂੰ ਪੂੰਝ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਮਨ੍ਯੁਂ ਨਿਯਚ੍ਛਨ੍ਨੁਪਵਿष੍ਟ ਆਸਮ੍
ਉਹ ਗੁੱਸਾ ਦਬਾ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਸ਼ੁਭਾਰ੍ਹ ਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਨ ਖਿਲੀਕृਤਂ ਭਵੇ- ਦ੍ਵਯਂ ਤੁ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਸੁਖਿਨੋऽਭਵਾਮ। ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੇ ਤੁ ਵੀਰੇ ਤ੍ਵਯਿ ਚਾਪ੍ਰਤੀਤੇ ਰਾਜਾ ਵਿਰਾਟੋ ਨ ਲਭੇਤ ਸ਼ਰ੍ਮ
ਇਹ ਸੁਭਾਗਾ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਉਜੜੇ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਰਹੇ; ਜੇ ਤੂੰ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇਂ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਵਿਰਾਟ ਨੂੰ ਚੈਨ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗਾ।
ਅਜਾਨਤਾ ਤੇਨ ਚ ਸ਼ੌਰ੍ਯਮਾਜੌ ਛਨ੍ਨਸ੍ਯ ਸਤ੍ਰੇਣ ਬਲਂ ਚ ਪਾਰ੍ਥ। ਇਦਂ ਵਿਰਾਟੇਨ ਮਯਿ ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਂ ਤ੍ਵਾਂ ਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣੋ ਨ ਗਤੋਸ੍ਮਿ ਹਰ੍षਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਤੇਰੀ ਯੁੱਧ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇਰਾ ਬਲ ਨਹੀਂ ਜਾਣਿਆ, ਹੇ ਪਾਰਥ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਵਿਰਾਟ ਨੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਐਸਾ ਕੀਤਾ। ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ।
ਤੇਨਾਪ੍ਰਮੇਯੇਨ ਮਹਾਬਲੇਨ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤਥੋਕ੍ਤੇ ਸ਼ਮਮਾਸ੍ਥਿਤੇਨ। ਤਂ ਭੀਮਸੇਨੋ ਬਲਵਾਨਮਰ੍षੀ ਧਨਂਜਯਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਮੁਵਾਚ ਵਾਕ੍ਯਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਅਣਮਾਪੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਇਹ ਗੱਲ ਕਰਕੇ ਠੰਢਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਭੀਮਸੇਨ, ਜੋ ਤਾਕਤਵਾਨ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਨ ਪਾਰ੍ਥ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ਮਕਾਲਮਾਹ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰ੍ਜ੍ਞਾਨਵਤਾਂ ਵਰਿष੍ਠਃ । ਕ੍ਸ਼ਮੀਹ ਸਰ੍ਵੈਃ ਪਰਿਭੂਯਤੇਸੌ ਯਥਾ ਭੁਡਙ੍ਗੋ ਵਿषਵੀਰ੍ਯਹੀਨਃ
ਹੇ ਪਾਰਥ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤਿ, ਜੋ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਕਦੇ ਵੀ ਸਦਾ ਧੀਰਜ ਰੱਖਣ ਦੀ ਸਲਾਹ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ; ਧੀਰਜ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਹਿਰ ਰਹਿਤ ਸੱਪ।
ਵਿਰਾਟਮਦ੍ਯੈਵ ਨਿਹਤ੍ਯ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਸਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਂ ਸਕੁਲਂ ਸਸੈਨ੍ਯਮ੍। ਯੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਹੇ ਧਰ੍ਮਸੁਤਂ ਚ ਰਾਜ੍ਯੇ ਅਦ੍ਯੈਵ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਤ੍ਵਰਿਰੇष ਮਾਤ੍ਸ੍ਯਃ
ਆਓ ਅੱਜ ਹੀ ਵਿਰਾਟ ਨੂੰ, ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪੌਤਿਆਂ, ਪਰਿਵਾਰ ਤੇ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਮਾਰ ਦਈਏ; ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰਾਜਗੱਦੀ ਤੇ ਬਿਠਾਈਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਮਾਤਸਯਾ ਤੇਜ਼ੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਨੇਨ ਪਾਞ੍ਚਾਲਸੁਤਾऽਥ ਕृष੍ਣਾ ਉਪੇਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਕੀਚਕੇਨਾਭਿਯੁਕ੍ਤਾ। ਤਸ੍ਮਾਦਯਂ ਨਾਰ੍ਹਤਿ ਰਾਜਸ਼ਬ੍ਦਂ ਰਾਜਾ ਭਵ ਤ੍ਵਂ ਨृਪ ਪਾਰ੍ਥਵੀਰ੍ਯਾਤ੍
ਇਹ ਪਾਂਚਾਲੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਨੂੰ ਕੀਚਕ ਨੇ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕੀਤਾ ਤੇ ਤੰਗ ਕੀਤਾ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਰਾਜਾ ਦੀ ਉਪਾਧੀ ਦੇਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ, ਹੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਪਾਰਥਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਬਣ।
ਰਾਜਾ ਕੁਰੂਣਾਂ ਚ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋऽਯਂ ਮਾਤ੍ਸ੍ਯੇषੁ ਰਾਜਾ ਭਵਤੁ ਪ੍ਰਵੀਰਃ ਤਂ ਮਾਤ੍ਸ੍ਯਦੇਹਂ ਸ਼ਤਧਾ ਭਿਨਦ੍ਮਿ ਪੂਰ੍ਣੋਦਕਂ ਕੁਮ੍ਭਮਿਵਾਸ਼੍ਮਨੀਹ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਕੁਰੁਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਮਾਤਸਯਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਹੋਵੇ; ਮੈਂ ਇਸ ਮਾਤਸਯਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਘੜੇ ਵਾਂਗ ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਵਾਂਗਾ।
ਭਵਤਃ ਕ੍ਸ਼ਮਯਾ ਰਾਜਨ੍ਤ੍ਸਰ੍ਵੇ ਦੋषਾਸ਼੍ਚ ਨੋऽਭਵਨ੍। ਤਂ ਮਾਤ੍ਸ੍ਯਂ ਸਬਲਂ ਹਤ੍ਵਾ ਸਪੁਤ੍ਰਜ੍ਞਾਤਿਬਾਨ੍ਧਵਮ੍। ਪਸ਼੍ਚਾਚ੍ਚੈਵ ਕੁਰੂਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਤੇਰੀ ਸਹਿਨਸ਼ੀਲਤਾ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ ਗਲਤੀਆਂ ਛੁਪ ਗਈਆਂ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਮਾਤਸਿਆ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ, ਪੁੱਤਰਾਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਮਾਰ ਕੇ, ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਕੁਰੁਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਖਤਮ ਕਰਾਂਗਾ।
ਭੀਮਸੇਨਸ਼੍ਚ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਤਥੈਵੇਤਿ ਤਮਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਭੀਮਸੇਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਗਏ।
ਤਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ਧਰ੍ਮਸੁਤੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਕ੍ਸ਼ਮੀ ਵਦਾਨ੍ਯਃ ਕੁਪਿਤਂ ਚ ਭੀਮਮ੍। ਨ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਪਸ੍ਥਾਸ੍ਯਤਿ ਚੇਤ੍ਸਦਾਰਃ ਪ੍ਰਸਾਦਨੇ ਸਮ੍ਯਗਥਾਸ੍ਤੁ ਵਧ੍ਯਃ
ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ, ਧੀਰਜ ਅਤੇ ਦਇਆ ਵਾਲਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਜੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਸਾਹਮਣੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।'
ਨ ਹਨ੍ਤਵ੍ਯੋ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾऽਯਂ ਵਿਰਾਟਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤੇऽਰ੍ਜੁਨ
ਇਹ ਬੁਰਾ ਮਨੁੱਖ ਮਾਰਨਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਤੇ ਵਿਰਾਟ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਅਰਜੁਨ।
ਸ਼੍ਵਃ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਃ ਸਭਾਂ ਸਿਂਹਾਸਨੇष੍ਵਪਿ। ਰਾਜਵੇषੇਣ ਸਂਯੁਕ੍ਤਾਃ ਸ੍ਥਾਨਮਸ੍ਵ ਸ੍ਵਲਂਕृਤਾਃ
ਕੱਲ੍ਹ ਸਵੇਰੇ ਅਸੀਂ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਰਾਜਸੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ, ਸਿੰਗਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਸਿੰਘਾਸਨਾਂ 'ਤੇ ਜਾ ਕੇ ਬੈਠਾਂਗੇ।
ਵਿਰਾਟੋ ਯਦਿ ਤਤ੍ਰਸ੍ਥਾਨ੍ਰਾਜਾਲਙ੍ਕਾਰਸ਼ੋਭਿਤਾਨ੍। ਰਾਜਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਪਨ੍ਨਾਨ੍ਯਦਿ ਤਤ੍ਰ ਨ ਮਂਸ੍ਯਤੇ। ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਧਨ੍ਯਾਮਹੇ ਪਾਰ੍ਥ ਵਿਰਾਟਂ ਸਹਬਾਨ੍ਧਵਮ੍
ਜੇ ਰਾਜਾ ਵਿਰਾਟ, ਸਾਨੂੰ ਰਾਜਾ ਵਾਲੇ ਗਹਣੇ ਅਤੇ ਚਿਹਰੇ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਤਾਂ ਫਿਰ, ਪਾਰਥ, ਅਸੀਂ ਵਿਰਾਟ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗੇ।
ਇਤਿਕਰ੍ਤਵ੍ਯਤਾਂ ਸਰ੍ਵੇ ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ। ਨ੍ਯਵਸਂਸ਼੍ਚੈਵ ਤਾਂ ਰਾਤ੍ਰਿਂ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਾ ਧਰ੍ਮਵਤ੍ਸਲਾਃ
ਇਹ ਸਭ ਵਿਚਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਉਹ ਰਾਤ ਉਥੇ ਹੀ ਗੁਜ਼ਾਰੀ।
ਸਹਪੁਤ੍ਰੇਣ ਮਾਤ੍ਸ੍ਯਃ ਸ ਸਂਪ੍ਰਹृष੍ਟੋ ਨਰਾਧਿਪਃ । ਤਾਂ ਰਾਤ੍ਰਿਮਵਸਤ੍ਪ੍ਰੀਤਃ ਸਂਪ੍ਰਹृष੍ਟੇਨ ਚੇਤਸਾ
ਮਾਤਸਿਆ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਸਮੇਤ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਤ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਥੇ ਬਿਤਾਈ।
ਤਤੋ ਦ੍ਵਿਤੀਯੇ ਦਿਵਸੇ ਭ੍ਰਾਤਰਃ ਪਞ੍ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ। ਸ੍ਨਾਤਾਃ ਸ਼ੁਕ੍ਲਾਮ੍ਬਰਧਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਚਰਿਤਵ੍ਰਤਾਃ
ਫਿਰ ਦੂਜੇ ਦਿਨ, ਪੰਜੇ ਪਾਂਡਵ ਭਰਾ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਚਿੱਟੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਵਚਨਾਂ 'ਤੇ ਟਿਕੇ ਰਹੇ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਿਤਾਃ। ਅਭਿਪਨ੍ਨਾ ਮਹਾਭਾਗਾ ਭ੍ਰਾਜਮਾਨਾ ਮਹਾਰਥਾਃ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਯੋਧੇ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।