ਵृਤਾਂ ਦਾਸੀਸਹਸ੍ਰੇਣ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾਂ ਵਾਰ੍षਪਰ੍ਵਣੀਮ੍। ਵਾਸੋਭਰਨ੍ਨਪਾਨੈਸ਼੍ਚ ਸਂਵਿਭਜ੍ਯ ਸੁਸਤ੍ਕृਤਾਮ੍
ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਨ ਦੀ ਧੀ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ, ਹਜ਼ਾਰ ਚੁਣੀਆਂ ਦਾਸੀਆਂ ਨਾਲ, ਕਪੜੇ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਨਾਲ, ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਵਸਾਈ ਗਈ।
ਦੇਵਯਾਨ੍ਯਾ ਤੁ ਸਹਿਤਃ ਸ ਨृਪੋ ਨਹੁषਾਤ੍ਮਜਃ। `ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਪਰਮਯਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਮੁਮੁਦੇ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀਃ ਸਮਾਃ
ਦੇਵਯਾਨੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਨਾਹੁਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਵੱਡੀ ਪ੍ਰੀਤੀ ਨਾਲ, ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਸਦਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿਆ।
ਅਸ਼ੋਕਵਨਿਕਾਮਧ੍ਯੇ ਦੇਵਯਾਨੀ ਸਮਾਗਤਾ। ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਯਾ ਸਾ ਕ੍ਰੀਡਿਤ੍ਵਾ ਰਮਣੀਯੇ ਮਨੋਰਮੇ
ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿਚ, ਦੇਵਯਾਨੀ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ ਖੇਡਦੀਆਂ, ਉਸ ਸੁਹਣੇ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੇ ਥਾਂ 'ਤੇ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ।
ਤਤ੍ਰੈਵ ਤਾਂ ਤੁ ਨਿਰ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਰਾਜ੍ਞਾ ਸਹ ਯਯੌ ਗृਹਮ੍। ਏਵਮੇਵ ਸਹ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਬਹੁ ਕਾਲਂ ਮੁਮੋਦ ਚ
ਉਥੇ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਉਸ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਘਰ ਚਲੀ ਗਈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਖੁਸ਼ ਰਹੀ।
ਵਿਜਹਾਰ ਬਹੂਨਬ੍ਦਾਨ੍ਦੇਵਵਨ੍ਮੁਦਿਤਃ ਸੁਖੀ
ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਕਈ ਸਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਸੁਖ ਨਾਲ ਗੁਜ਼ਾਰੇ।
ऋਤੁਕਾਲੇ ਤੁ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਦੇਵਯਾਨੀ ਵਰਾਙ੍ਗਨਾ। ਲੇਭੇ ਗਰ੍ਭਂ ਪ੍ਰਥਮਤਃ ਕੁਮਾਰਂ ਚ ਵ੍ਯਜਾਯਤ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਦੇਵਯਾਨੀ, ਜੋ ਵਧੀਆ ਨਾਰੀ ਸੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਗਰਭਵਤੀ ਹੋਈ ਤੇ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਗਤੇ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰੇ ਤੁ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾ ਵਾਰ੍षਪਰ੍ਵਣੀ। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਯੌਵਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ऋਤੁਂ ਸਾ ਚਾਨ੍ਵਚਿਨ੍ਤਯਤ੍
ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਬੀਤ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਨ ਦੀ ਧੀ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਜਵਾਨੀ 'ਚ ਪਹੁੰਚੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ।
ਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਸ੍ਨਾਤਾ ਤੁ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾ ਸਰ੍ਵਾਲਙ੍ਕਾਰਸ਼ੋਭਿਤਾ। ਅਸ਼ੋਕਸ਼ਾਖਾਮਾਲਮ੍ਬ੍ਯ ਸੁਪੁष੍ਪਸ੍ਤਬਕੈਰ੍ਵृਤਾਮ੍
ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਨ੍ਹਾਈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਟਾਹਣੀ ਨੂੰ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਆਦਰ੍ਸ਼ੇ ਮੁਖਮੁਦ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਲਾਲਸਾ। ਸ਼ੋਕਮੋਹਸਮਾਵਿष੍ਟਾ ਵਚਨਂ ਚੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਆਇਨੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਤੀ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀਆਂ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਭੁਲੇਖੇ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਅਸ਼ੋਕ ਸ਼ੋਕਾਪਨੁਦ ਸ਼ੋਕੋਪਹਤਚੇਤਸਾਮ੍। ਤ੍ਵਨ੍ਨਾਮਾਨਂ ਕੁਰੁष੍ਵਾਦ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਸਂਦਰ੍ਸ਼ਨੇਨ ਮਾਮ੍। ਏਵਮੁਕ੍ਤਵਤੀ ਸਾ ਤੁ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾ ਪੁਨਰਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਅਸ਼ੋਕ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਦੁਖੀ ਹਨ, ਅੱਜ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਸੱਚ ਕਰ, ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ। ਇਉਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਨੇ ਫਿਰ ਦੱਸਿਆ।
ऋਤੁਕਾਲਸ਼੍ਚ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਨ ਚ ਮੇऽਸ੍ਤਿ ਵृਤਃ ਪਤਿਃ। ਕਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਕਿਂ ਨੁ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕਿਂ ਵਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਖਂ ਭਵੇਤ੍
ਮੇਰਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਚੁਣਿਆ ਪਤੀ ਨਹੀਂ। ਕੀ ਮਿਲਿਆ, ਹੁਣ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਜਾਂ ਕੀ ਕਰਕੇ ਸੁਖ ਮਿਲੇਗਾ?
ਦੇਵਯਾਨੀ ਪ੍ਰਜਾਤਾऽਸੌ ਵृਥਾऽਹਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਯੌਵਨਾ। ਯਥਾ ਤਯਾ ਵृਤੋ ਭਰ੍ਤਾ ਤਥੈਵਾਹਂ ਵृਣੋਮਿ ਤਮ੍
ਦੇਵਯਾਨੀ ਮਾਂ ਬਣ ਗਈ; ਮੈਂ ਵਿਅਰਥ ਜਵਾਨੀ 'ਚ ਆਈ ਹਾਂ। ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਪਤੀ ਚੁਣਿਆ, ਮੈਂ ਵੀ ਉਸੇ ਨੂੰ ਚੁਣਦੀ ਹਾਂ।
ਰਾਜ੍ਞਾ ਪੁਤ੍ਰਫਲਂ ਦੇਯਮਿਤਿ ਮੇ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਾ ਮਤਿਃ। ਅਪੀਦਾਨੀਂ ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਈਯਾਨ੍ਮੇ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਰਹਃ
ਮੇਰੀ ਪੱਕੀ ਨੀਤ ਹੈ ਕਿ ਰਾਜਾ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਫਲ ਦੇਵੇ; ਸ਼ਾਇਦ ਹੁਣ ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ ਚੁਪ-ਚਾਪ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਜਾਵੇ।
ਕੇਸ਼ੈਰ੍ਬਧ੍ਯਾ ਤੁ ਰਾਜਾਨਂ ਯਾਚੇऽਹਂ ਸਦृਸ਼ਂ ਪਤਿਮ੍। ਸ੍ਪृਹੇਦਿਦਂ ਦੇਵਯਾਨੀ ਪੁਤ੍ਰਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪੁਨਃਪੁਨਃ। ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਨਨ੍ਤਃਪੁਰੇ ਤਸ੍ਯਾਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਮਵਾਪ੍ਯ ਚ
ਦੇਵਯਾਨੀ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਮੈਂ ਰਾਜੇ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਜੋੜੇ ਵਰਗਾ ਪਤੀ ਮੰਗਦੀ ਹਾਂ। ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਮਨ 'ਚ ਇੱਛਾ ਜਾਗਦੀ ਹੈ, ਜਦ ਉਹ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ 'ਚ ਖੇਡਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਮੈਂ ਝਲਕ ਪਾ ਲੈਂਦੀ ਹਾਂ।
ਅਥ ਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਰਾਜਾऽਸੌ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ। ਅਸ਼ੋਕਵਨਿਕਾਭ੍ਯਾਸ਼ੇ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾਂ ਪ੍ਰਾਪ ਤਿष੍ਠਤੀਮ੍
ਫਿਰ, ਉਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਜਾ ਅਚਾਨਕ ਬਾਹਰ ਆਇਆ ਤੇ ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਬਾਗ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਨੂੰ ਖੜੀ ਹੋਈ ਮਿਲੀ।
ਤਮੇਕਂ ਰਹਿਤੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾ ਚਾਰੁਹਾਸਿਨੀ। ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਦ੍ਗਮ੍ਯਾਞ੍ਜਲਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾਨਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਇਕੱਲਾ ਤੇ ਸੁਣਸਾਨ ਥਾਂ 'ਤੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਨੇ ਸੋਹਣੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਆ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਸੋਮਸ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਵਾ ਯਮਸ੍ਯ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਵਾ। ਤਵ ਵਾ ਨਾਹੁष ਗृਹੇ ਕਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਸੋਮ, ਇੰਦਰ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਯਮ, ਵਰੁਣ ਜਾਂ ਤੇਰੇ ਘਰ ਵਿਚ, ਨਾਹੁਸ਼, ਕੌਣ ਔਰਤ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ?
ਰੂਪਾਭਿਜਨਸ਼ੀਲੈਰ੍ਹਿ ਤ੍ਵਂ ਰਾਜਨ੍ਵੇਤ੍ਥ ਮਾਂ ਸਦਾ। ਸਾ ਤ੍ਵਾਂ ਯਾਚੇ ਪ੍ਰਸਾਦ੍ਯਾਹਮृਤੁਂ ਦੇਹਿ ਨਰਾਧਿਪ
ਰੂਪ, ਵੰਸ਼ ਤੇ ਚਲਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ; ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਨਾਂਦੀ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਸਮਾਂ ਦੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ।
ਵੇਦ੍ਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼ੀਲਸਂਪਨ੍ਨਾਂ ਦੈਤ੍ਯਕਨ੍ਯਾਮਨਿਨ੍ਦਿਤਾਮ੍। ਰੂਪਂ ਚ ਤੇ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸੂਚ੍ਯਗ੍ਰਮਪਿ ਨਿਨ੍ਦਿਤਮ੍
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਚੰਗੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਨਿਰਮਲ ਧੀ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ; ਤੇਰੇ ਰੂਪ 'ਚ ਮੈਨੂੰ ਇਕ ਸੂਈ ਦੇ ਨੋਕ ਜਿਤਨਾ ਵੀ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ।
ਤਦਾਪ੍ਰਭृਤਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤ੍ਵਾਂ ਸ੍ਮਰਾਮ੍ਯਨਿਸ਼ਮੁਤ੍ਤਮੇ'। ਅਬ੍ਰਵੀਦੁਸ਼ਨਾ ਕਾਵ੍ਯੋ ਦੇਵਯਾਨੀਂ ਯਦਾऽਵਹਮ੍। ਨੇਯਮਾਹ੍ਵਯਿਤਵ੍ਯਾ ਤੇ ਸ਼ਯਨੇ ਵਾਰ੍षਪਰ੍ਵਣੀ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ, ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਵਧੀਆ ਨਾਰੀ। ਉਸ਼ਨਾ ਕਵੀ ਨੇ ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਜਦ ਮੈਂ ਸਮਝਿਆ: 'ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਨ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਸੰਗ ਨੀਂਦ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਬੁਲਾਉਣਾ।'
ਦੇਵਯਾਨ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਿਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾਮਪਿ ਪੋषਯ
ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾਲਣਾ।
ਨ ਨਰ੍ਮਯੁਕ੍ਤਮਨृਤਂ ਹਿਨਸ੍ਤਿ ਨ ਸ੍ਤ੍ਰੀषੁ ਰਾਜਨ੍ਨ ਵਿਵਾਹਕਾਲੇ। ਪ੍ਰਾਣਾਤ੍ਯਯੇ ਸਰ੍ਵਧਨਾਪਹਾਰੇ ਪਞ੍ਚਾਨृਤਾਨ੍ਯਾਹੁਰਪਾਤਕਾਨਿ
ਹਾਸੇ-ਮਜ਼ਾਕ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਝੂਠ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਨਾ ਵਿਆਹ ਸਮੇਂ, ਨਾ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ। ਜਦੋਂ ਜਾਨ ਨੂੰ ਖਤਰਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਲੁੱਟ ਜਾਵੇ—ਇਹ ਪੰਜ ਝੂਠ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ।
ਪृष੍ਟਂ ਤੁ ਸਾਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਪ੍ਰਵਦਨ੍ਤਮਨ੍ਯਥਾ ਵਦਨ੍ਤਿ ਮਿਥ੍ਯਾ ਪਤਿਤਂ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰ। ਏਕਾਰ੍ਥਤਾਯਾਂ ਤੁ ਸਮਾਹਿਤਾਯਾਂ ਮਿਥ੍ਯਾ ਵਦਨ੍ਤਂ ਹ੍ਯਨृਤਂ ਹਿਨਸ੍ਤਿ
ਪਰ ਜਦੋਂ ਗਵਾਹੀ ਲਈ ਪੁੱਛਿਆ ਜਾਵੇ ਤੇ ਕੋਈ ਝੂਠ ਬੋਲ ਦੇਵੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਗਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਮਨ ਇੱਕ ਉਦੇਸ਼ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਵੇ, ਝੂਠ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਅਨृਤਂ ਨਾਨृਤਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀषੁ ਪਰਿਹਾਸਵਿਵਾਹਯੋਃ। ਆਤ੍ਮਪ੍ਰਾਣਾਰ੍ਥਘਾਤੇ ਚ ਤਦੇਵੋਤ੍ਤਮਤਾਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਝੂਠ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ, ਹਾਸੇ-ਮਜ਼ਾਕ ਜਾਂ ਵਿਆਹ ਸਮੇਂ, ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਜਦੋਂ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣੀ ਹੋਵੇ, ਉਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਮਾਣਂ ਭੂਤਾਨਾਂ ਸ ਨਸ਼੍ਯੇਤ ਮृषਾ ਵਦਨ੍। ਅਰ੍ਥਕृਚ੍ਛ੍ਰਮਪਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨ ਮਿਥ੍ਯਾ ਕਰ੍ਤੁਮੁਤ੍ਸਹੇ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਰਾਜਾ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਮਾਪਦੰਡ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਉਹ ਝੂਠ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਆਵੇ, ਮੈਂ ਝੂਠ ਕਰਨ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਸਮਾਵੇਤੌ ਮਤੋ ਰਾਜਨ੍ਪਤਿਃ ਸਖ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਯਃ ਪਤਿਃ। ਸਮਂ ਵਿਵਾਹਮਿਤ੍ਯਾਹੁਃ ਸਖ੍ਯਾ ਮੇऽਸਿ ਵृਤਃ ਪਤਿਃ
ਜਦੋਂ ਦੋਵੇਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਪਤੀ ਅਤੇ ਦੋਸਤ ਦਾ ਪਤੀ, ਇਸ ਨੂੰ ਬਰਾਬਰੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। 'ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਚੁਣਿਆ ਹੈ, ਦੋਸਤ।'
ਸਹ ਦਤ੍ਤਾਸ੍ਮਿ ਕਾਵ੍ਯੇਨ ਦੇਵਯਾਨ੍ਯਾ ਮਨੀषਿਣਾ। ਪੂਜ੍ਯਾ ਪੋषਯਿਤਵ੍ਯੇਤਿ ਨ ਮृषਾ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਮੈਂ ਦੇਵਯਾਨੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਕਾਵਿਆ ਨੇ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। 'ਉਹ ਆਦਰਯੋਗ ਅਤੇ ਪਾਲਣਯੋਗ ਹੈ'—ਤੂੰ ਝੂਠ ਨਾ ਕਰ।
ਸੁਵਰ੍ਣਮਣਿਮੁਕ੍ਤਾਨਿ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਾਭਰਣਾਨਿ ਚ। ਯਾਚਿਤॄਣਾਂ ਦਦਾਸਿ ਤ੍ਵਂ ਗੋਭੂਮ੍ਯਾਦੀਨਿ ਯਾਨਿ ਚ
ਤੂੰ ਸੋਨਾ, ਰਤਨ, ਮੋਤੀ, ਕਪੜੇ ਅਤੇ ਗਹਨੇ, ਅਤੇ ਗਾਂ, ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਵੀ ਮੰਗਿਆ ਜਾਵੇ, ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਬਹਿਃਸ੍ਥਂ ਦਾਨਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਨ ਸ਼ਰੀਰਾਸ਼੍ਰਿਤਂ ਨृਪ। ਦੁष੍ਕਰਂ ਪੁਤ੍ਰਦਾਨਂ ਚ ਆਤ੍ਮਦਾਨਂ ਚ ਦੁष੍ਕਰਮ੍
ਬਾਹਰ ਦਿੱਤਾ ਦਾਨ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜੁੜਿਆ ਹੁੰਦਾ। ਪੁੱਤਰ ਦੇਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਆਪ ਦੇਣਾ ਵੀ ਔਖਾ ਹੈ।
ਸ਼ਰੀਰਦਾਨਾਤ੍ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਦਤ੍ਤਂ ਭਵਤਿ ਮਾਰਿष। ਯਸ੍ਯ ਯਸ੍ਯ ਯਥਾ ਕਾਮਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਦਦਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਸਰੀਰ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਸਭ ਕੁਝ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮਰਿਆਦਾ ਵਾਲੇ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਜੋ ਚਾਹੀਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਂਦਾ ਹਾਂ।