ਵ੍ਯਾਯਾਮੇਨ ਪਰੀਪ੍ਸਸ੍ਵ ਜੀਵਿਤਂ ਕੌਰਵਾਤ੍ਮਜ । ਨ ਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਪਲਾਯਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਲੋਕੇ ਯੁਦ੍ਧਮਨਾ ਭਵ। ਪृਥਿਵੀਂ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਜਿਤ੍ਵਾ ਹਤੋ ਵਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ
ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ; ਭੱਜ ਕੇ ਤੂੰ ਬਚ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ; ਜਿੱਤ ਕੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ, ਜਾਂ ਮਰ ਕੇ ਸਵਰਗ ਪਾ ਲੈ।
ਸ ਨਿਵृਤ੍ਤੋ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਮੁਞ੍ਚਨ੍ਵਜ੍ਰਨਿਭਾਞ੍ਸ਼ਰਾਨ੍। ਸਚਿਵੈਃ ਸਂਵृਤੋ ਰਾਜਾ ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣਕृਪਾਦਿਭਿਃ । ਤਤੋ ਮੇ ਰੋਮਹਰ੍षੋऽਭੂਦੂਰੁਸ੍ਤਮ੍ਭਸ਼੍ਚ ਮੇऽਭਵਤ੍
ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ, ਜੋ ਵਜਰ ਵਰਗੇ ਤੀਰ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਵਾਲ ਖੜੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਯਦਭੂਦ੍ਧਨਸਂਕਾਸ਼ਮਨੀਕਂ ਵ੍ਯਧਮਚ੍ਛਰੈਃ। ਤਤ੍ਪ੍ਰਪੁਦ੍ਯ ਰਥਾਨੀਕਂ ਸਿਂਹਦਰ੍ਪਸਮੋ ਯੁਵਾ। ਤਾਨ੍ਕੁਰੁਨ੍ਦ੍ਰਾਵਯਦ੍ਰਾਜਨ੍ਰਣੇ ਨਾਗ ਇਵ ਸ਼੍ਵਸਨ੍
ਉਹ ਜੋ ਲੜਾਈ ਦੀ ਪੰਗਤੀ ਧਨ ਦੇ ਖਜਾਨੇ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀ; ਫਿਰ, ਰਥਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਵੱਲ ਆ ਕੇ, ਨੌਜਵਾਨ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕੁਰੁਆਂ ਨੂੰ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਏਕੇਨ ਤੇਨ ਸ਼ੂਰੇਣ षਡ੍ਰਥਾਃ ਪਰਿਨਿਰ੍ਜਿਤਾਃ । ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੇਨੇਵ ਮਤ੍ਤੇਨ ਮृਗਾਸ੍ਤृਣਚਰਾ ਯਥਾ
ਉਸ ਇਕ ਬਹਾਦਰ ਨੇ ਛੇ ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਰਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਮੱਦੇ ਸ਼ੇਰ ਨੇ ਘਾਹ ਚਰਨ ਵਾਲੇ ਹਿਰਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਹਯਾਨਾਂ ਚ ਗਜਾਨਾਂ ਚ ਸ਼ੂਰਾਣਾਂ ਚ ਧਨੁष੍ਮਤਾਮ੍। ਨਿਹਤਾਨਿ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਭਗ੍ਨਾ ਚ ਕੁਰੁਵਾਹਿਨੀ
ਘੋੜਿਆਂ, ਹਥੀਆਂ ਤੇ ਧਨੁਧਾਰੀ ਬਹਾਦਰਾਂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤੇ ਕੁਰੁਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਟੁੱਟ ਗਈ।
ਸੂਤਪੁਤ੍ਰਂ ਸ਼ਤੈਰ੍ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਹਯਾਨ੍ਹਤ੍ਵਾ ਮਹਾਰਥਃ । ਅਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਮੋਹਯਿਤ੍ਵਾ ਤਂ ਰਕ੍ਤਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸਮਾਦਦੇ
ਸੂਤ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਸੈਂਕੜੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਘੋੜੇ ਮਾਰ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਰਥੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਭੁਲਾਇਆ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਲਾਲ ਕਪੜਾ ਲੈ ਲਿਆ।
ਚਤੁਰ੍ਭਿਃ ਪੁਨਰਾਨਰ੍ਚ੍ਛਦ੍ਭੀष੍ਮਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਂ ਸ਼ਰੈਃ। ਸ ਤਂ ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਹਯਾਂਸ਼੍ਚਾਸ਼ੁ ਨਾਸ੍ਯ ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸਮਾਦਦੇ
ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਚਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਨੂੰ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਖਮੀ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਕਪੜਾ ਨਹੀਂ ਲਿਆ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਚ ਬਲਵਾਨ੍ਬਾਣੈਰ੍ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸਪ੍ਤਭਿਃ। ਤਂ ਸ ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਹਯਾਂਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਪੀਤਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸਮਾਦਦੇ
ਉਸ ਨੇ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਜੋ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸੀ, ਨੂੰ ਸੱਤ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਕੀਤਾ; ਉਸ ਨੂੰ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਖਮੀ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਪੀਲਾ ਕਪੜਾ ਲੈ ਲਿਆ।
ਦ੍ਰੋਣਂ ਕृਪਂ ਚ ਬਲਵਾਨ੍ਸੋਮਦਤ੍ਤਂ ਜਯਦ੍ਰਥਮ੍। ਭੂਰਿਸ਼੍ਰਵਸਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਭਂ ਸ਼ਕੁਨਿਂ ਚ ਮਹਾਰਥਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਦ੍ਰੋਣ, ਕ੍ਰਿਪਾ, ਸੋਮਦੱਤ, ਜਯਦ੍ਰਥ, ਇੰਦਰ ਵਰਗੇ ਭੂਰੀਸ਼੍ਰਵਸ ਤੇ ਮਹਾਰਥੀ ਸ਼ਕੁਨੀ ਨੂੰ ਜਖਮੀ ਕੀਤਾ।
ਤ੍ਰਿਭਿਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਸ ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਤੁ ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਮੁਖਾਨਪਿ। ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਮਹਾਰ੍ਹਾਣ੍ਯਾਜਹਾਰ ਸਃ
ਉਸ ਨੇ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਤਿੰਨ-ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੀਮਤੀ ਕਪੜੇ ਲੈ ਲਏ।
ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਸ਼ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾऽਥ ਤਥਾऽऽਚਾਰ੍ਯਸੁਤਂ ਰਣੇ। ਚਾਪਂ ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਨੀਲੇ ਚਾਦਤ੍ਤ ਵਾਸਸੀ
ਉਸ ਨੇ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਅਚਾਰਯ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਦੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਕੀਤਾ, ਵਿਕਰਨ ਦਾ ਧਨੁ ਤੋੜਿਆ, ਤੇ ਨੀਲ ਤੋਂ ਵੀ ਕਪੜੇ ਲੈ ਲਏ।
ਕ੍ਵ ਸ ਵੀਰੋ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਦੇਵਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਯੋ ਮਮਾਮੋਚਯਤ੍ਪੁਤ੍ਰਂ ਕੁਰੁਭਿਰ੍ਗ੍ਰਸ੍ਤਮਾਹਵੇ
ਕਿੱਥੇ ਹੈ ਉਹ ਮਹਾਂਬਾਹੁ, ਮਹਾਂਯਸ਼ੀ ਦੇਵਤੇ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕੁਰੁਆਂ ਦੇ ਫੜੇ ਹੋਏ ਹੱਥੋਂ ਛੁਡਾਇਆ?
ਇਚ੍ਛਾਮਿ ਤਮਮਿਤ੍ਰਘ੍ਨਂ ਦੁष੍ਟੁਮਰ੍ਚਿਤੁਮੇਵ ਚ। ਯੇਨ ਮੇ ਤ੍ਵਂ ਚ ਗਾਵਸ਼੍ਚ ਮੋਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਦੇਵਸੂਨੁਨਾ
ਮੈਂ ਉਹ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੇ ਤੇਰੇ ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ।
ਤਸ੍ਮੈ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤਾਂ ਪੁਤ੍ਰੀਂ ਗ੍ਰਾਮਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਤੁ ਹਾਟਕਾਨ੍। ਸ੍ਫੁਰਿਤਂ ਕਟਿਸੂਤ੍ਰਂ ਚ ਸ੍ਤ੍ਰੀਸਹਸ੍ਰਸ਼ਤਾਨਿ ਚ
ਉਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਧੀ, ਪਿੰਡਾਂ, ਸੋਨਾ, ਚਮਕਦਾ ਕਮਰਬੰਦ ਅਤੇ ਲੱਖਾਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇਣਗਾ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨਂ ਗਤਸ੍ਤਾਤ ਦੇਵਪੁਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਅਦ੍ਯ ਸ਼੍ਵੋ ਵਾ ਪਰਸ਼੍ਵੋ ਵਾ ਮਨ੍ਯੇ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਹੇ ਪਿਤਾ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੇਵਪੁੱਤਰ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ; ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਅੱਜ, ਕੱਲ ਜਾਂ ਪਰਸੋਂ ਉਹ ਜ਼ਰੂਰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਵੇਗਾ।
ਏਵਮਾਖ੍ਯਾਯਮਾਨਸ੍ਤੁ ਛਨ੍ਨਂ ਸਤ੍ਰੇਣ ਪਾਣ੍ਡਵਮ੍। ਵਸਨ੍ਤਂ ਤਂ ਤੁ ਨਾਜ੍ਞਾਸੀਦ੍ਵਿਰਾਟਃ ਪਾਰ੍ਥਮਰ੍ਜੁਨਮ੍
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਪਰ ਰਾਜਾ ਵਿਰਾਟ ਨੇ ਪਾਂਡਵ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਛੁਪ ਕੇ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਛਾਣਿਆ ਨਹੀਂ।
ਤਤਃ ਪਾਰ੍ਥੋऽਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤੋ ਵਿਰਾਟੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਸਹ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਮਾਤ੍ਸ੍ਯਸ੍ਯ ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਿਤ੍ਵਾ ਧਨਂਜਯਃ
ਫਿਰ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਿਰਾਟ ਨੇ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ; ਮਾਤਸਯ ਰਾਜਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ ਧਨੰਜਯ ਨੇ—
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਰਾਜਾਨਂ ਵਿਰਾਟਂ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਹਸਾ ਪਾਰ੍ਥਃ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਾਨ੍ਤਃਪੁਰਂ ਸ਼ੁਭਮ੍। ਦਦੌ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਰਨ੍ਤਾਨਿ ਵਿਰਾਟਦੁਹਿਤੁਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਆਏ ਹੋਏ ਰਾਜਾ ਵਿਰਾਟ ਨੂੰ ਕਹਿ ਦੇ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਪਾਰਥ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸੁੰਦਰ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਵਿਰਾਟ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਖੁਦ ਹੀ ਵਧੀਆ ਕਪੜੇ ਦਿੱਤੇ।
ਉਤ੍ਤਰਾ ਤੁ ਮਹਾਰ੍ਹਾਣਿ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਾਭਰਣਾਨਿ ਚ। ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਪ੍ਰੀਤਾ ਸਾਨੁਚਰਾऽਭਵਤ੍
ਉੱਤਰ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਕੀਮਤੀ ਕਪੜੇ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਲੈ ਲਏ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਪ੍ਰਦਾਯ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਕਿਰੀਟਮਾਲੀ ਵਿਰਾਟਗੇਹੇ ਮੁਦਿਤਃ ਸਖੀਭ੍ਯਃ । ਕृਤ੍ਵਾ ਮਹਰ੍ਤਰ੍ਮ ਤਦਾऽऽਜਿਮਧ੍ਯੇ ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਯਾ ਸੋऽਭਿਜਗਾਮ ਪਾਰ੍ਥਮ੍
ਕਪੜੇ ਦੇ ਕੇ, ਮੋਹਤਾਜ਼ ਮੋਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਖੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿਖਾਏ; ਫਿਰ, ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਫੌਜ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਆਇਆ।
ਤਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣਸ੍ਤ੍ਵਥ ਧਰ੍ਮਰਾਜਂ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਪਾਰ੍ਥੋऽਥ ਸ ਭੀਮਸੇਨਮ੍। ਕਿਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਹਿ ਯਥਾਪੁਰਂ ਮਾਂ ਮੁਖਂ ਪ੍ਰਤਿਚ੍ਛਾਦ੍ਯ ਨ ਚਾਹ ਕਿਂਚਿਤ੍
ਫਿਰ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਾਰਥ ਨੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਆਪਣਾ ਮੁੱਖ ਢੱਕ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕਹਿੰਦਾ?'
ਤਮੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਰਿਸ਼ਙ੍ਕਮਾਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾऽਰ੍ਜੁਨਂ ਭੀਮਸੇਨਂ ਚ ਰਾਜਾ। ਤਦਾऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤਾਵਭਿਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਾਜ- ਨ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸ੍ਤਤ੍ਪਰਿਮृਜ੍ਯ ਰਕ੍ਤਮ੍
ਅਰਜੁਨ ਤੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ੱਕ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਤੱਕ ਕੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਲਹੂ ਨੂੰ ਪੂੰਝ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਮਨ੍ਯੁਂ ਨਿਯਚ੍ਛਨ੍ਨੁਪਵਿष੍ਟ ਆਸਮ੍
ਉਹ ਗੁੱਸਾ ਦਬਾ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਸ਼ੁਭਾਰ੍ਹ ਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਨ ਖਿਲੀਕृਤਂ ਭਵੇ- ਦ੍ਵਯਂ ਤੁ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਸੁਖਿਨੋऽਭਵਾਮ। ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੇ ਤੁ ਵੀਰੇ ਤ੍ਵਯਿ ਚਾਪ੍ਰਤੀਤੇ ਰਾਜਾ ਵਿਰਾਟੋ ਨ ਲਭੇਤ ਸ਼ਰ੍ਮ
ਇਹ ਸੁਭਾਗਾ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਉਜੜੇ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਰਹੇ; ਜੇ ਤੂੰ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇਂ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਵਿਰਾਟ ਨੂੰ ਚੈਨ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗਾ।
ਅਜਾਨਤਾ ਤੇਨ ਚ ਸ਼ੌਰ੍ਯਮਾਜੌ ਛਨ੍ਨਸ੍ਯ ਸਤ੍ਰੇਣ ਬਲਂ ਚ ਪਾਰ੍ਥ। ਇਦਂ ਵਿਰਾਟੇਨ ਮਯਿ ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਂ ਤ੍ਵਾਂ ਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣੋ ਨ ਗਤੋਸ੍ਮਿ ਹਰ੍षਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਤੇਰੀ ਯੁੱਧ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇਰਾ ਬਲ ਨਹੀਂ ਜਾਣਿਆ, ਹੇ ਪਾਰਥ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਵਿਰਾਟ ਨੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਐਸਾ ਕੀਤਾ। ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ।
ਤੇਨਾਪ੍ਰਮੇਯੇਨ ਮਹਾਬਲੇਨ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤਥੋਕ੍ਤੇ ਸ਼ਮਮਾਸ੍ਥਿਤੇਨ। ਤਂ ਭੀਮਸੇਨੋ ਬਲਵਾਨਮਰ੍षੀ ਧਨਂਜਯਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਮੁਵਾਚ ਵਾਕ੍ਯਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਅਣਮਾਪੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਇਹ ਗੱਲ ਕਰਕੇ ਠੰਢਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਭੀਮਸੇਨ, ਜੋ ਤਾਕਤਵਾਨ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਨ ਪਾਰ੍ਥ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ਮਕਾਲਮਾਹ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰ੍ਜ੍ਞਾਨਵਤਾਂ ਵਰਿष੍ਠਃ । ਕ੍ਸ਼ਮੀਹ ਸਰ੍ਵੈਃ ਪਰਿਭੂਯਤੇਸੌ ਯਥਾ ਭੁਡਙ੍ਗੋ ਵਿषਵੀਰ੍ਯਹੀਨਃ
ਹੇ ਪਾਰਥ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤਿ, ਜੋ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਕਦੇ ਵੀ ਸਦਾ ਧੀਰਜ ਰੱਖਣ ਦੀ ਸਲਾਹ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ; ਧੀਰਜ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਹਿਰ ਰਹਿਤ ਸੱਪ।
ਵਿਰਾਟਮਦ੍ਯੈਵ ਨਿਹਤ੍ਯ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਸਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਂ ਸਕੁਲਂ ਸਸੈਨ੍ਯਮ੍। ਯੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਹੇ ਧਰ੍ਮਸੁਤਂ ਚ ਰਾਜ੍ਯੇ ਅਦ੍ਯੈਵ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਤ੍ਵਰਿਰੇष ਮਾਤ੍ਸ੍ਯਃ
ਆਓ ਅੱਜ ਹੀ ਵਿਰਾਟ ਨੂੰ, ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪੌਤਿਆਂ, ਪਰਿਵਾਰ ਤੇ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਮਾਰ ਦਈਏ; ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰਾਜਗੱਦੀ ਤੇ ਬਿਠਾਈਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਮਾਤਸਯਾ ਤੇਜ਼ੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਨੇਨ ਪਾਞ੍ਚਾਲਸੁਤਾऽਥ ਕृष੍ਣਾ ਉਪੇਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਕੀਚਕੇਨਾਭਿਯੁਕ੍ਤਾ। ਤਸ੍ਮਾਦਯਂ ਨਾਰ੍ਹਤਿ ਰਾਜਸ਼ਬ੍ਦਂ ਰਾਜਾ ਭਵ ਤ੍ਵਂ ਨृਪ ਪਾਰ੍ਥਵੀਰ੍ਯਾਤ੍
ਇਹ ਪਾਂਚਾਲੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਨੂੰ ਕੀਚਕ ਨੇ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕੀਤਾ ਤੇ ਤੰਗ ਕੀਤਾ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਰਾਜਾ ਦੀ ਉਪਾਧੀ ਦੇਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ, ਹੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਪਾਰਥਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਬਣ।
ਰਾਜਾ ਕੁਰੂਣਾਂ ਚ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋऽਯਂ ਮਾਤ੍ਸ੍ਯੇषੁ ਰਾਜਾ ਭਵਤੁ ਪ੍ਰਵੀਰਃ ਤਂ ਮਾਤ੍ਸ੍ਯਦੇਹਂ ਸ਼ਤਧਾ ਭਿਨਦ੍ਮਿ ਪੂਰ੍ਣੋਦਕਂ ਕੁਮ੍ਭਮਿਵਾਸ਼੍ਮਨੀਹ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਕੁਰੁਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਮਾਤਸਯਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਹੋਵੇ; ਮੈਂ ਇਸ ਮਾਤਸਯਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਘੜੇ ਵਾਂਗ ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਵਾਂਗਾ।