ਸ਼ੋਣਿਤੇ ਤੁ ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਬृਹਨ੍ਨਲਾ। ਅਭਿਵਾਦ੍ਯ ਮਹਾਰਾਜਂ ਕਙ੍ਕਂ ਚਾਪ੍ਯੁਪਤਿष੍ਠਤ
ਜਦੋਂ ਖੂਨ ਵਹਿਣਾ ਰੁਕ ਗਿਆ, ਬ੍ਰਿਹਨਨਲਾ ਅੰਦਰ ਆਇਆ, ਮਹਾਰਾਜ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਕੰਕ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕ੍ਸ਼ਮਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਕੌਰਵ੍ਯਂ ਰਣਾਦੁਤ੍ਤਰਮਾਗਤਮ੍ । ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਦृਢਂ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਵੇਸ਼੍ਯ ਭਵਨੋਤ੍ਤਮਮ੍। ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਂਸ ਤਤੋ ਮਾਤ੍ਸ੍ਯਃ ਸ਼ृਣ੍ਵਤਃ ਸਵ੍ਯਸਾਚਿਨਃ
ਜੰਗ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆਏ ਕੌਰਵ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ ਤੇ ਫਿਰ ਮਤ्सਯ ਨੇ ਸਵਯਸਾਚੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਤ੍ਵਯਾ ਦਾਯਾਦਵਾਨਸ੍ਮਿ ਕੈਕੇਯੀਨਨ੍ਦਿਵਰ੍ਧਨ। ਤ੍ਵਯਾ ਮੇ ਸਦृਸ਼ਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਨ ਭੂਤੋ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਕੈਕੇਈਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਵਾਰਸ ਮਿਲਿਆ; ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ, ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ ਐਸਾ ਹੋਇਆ ਜੋ ਨਾ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਇਆ, ਨਾ ਅੱਗੇ ਹੋਵੇਗਾ।
ਪਦਂ ਪਦਸਹਸ੍ਰੇਣ ਯਸ਼੍ਚਰਨ੍ਨਾਪਰਾਧ੍ਨੁਯਾਤ੍। ਤੇਨ ਕਰ੍ਣੇਨ ਤੇ ਤਾਤ ਕਥਮਾਸੀਤ੍ਸਮਾਗਮਃ
ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ ਕਦਮ ਚਲ ਕੇ ਵੀ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ—ਤੂੰ ਦੱਸ, ਪਿਆਰੇ, ਕਰਣ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਕਿਵੇਂ ਹੋਈ?
ਰਣੇ ਯਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸੀਦਨ੍ਤਿ ਹृਤਵੀਰ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਾਃ। ਕृਪੇਨ ਤੇਨ ਤੇ ਤਾਤ ਕਥਮਾਸੀਤ੍ਸਮਾਗਮਃ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੇਖ ਕੇ ਯੋਧੇ ਆਪਣੀ ਹਿੰਮਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਗੁਆ ਲੈਂਦੇ ਹਨ—ਤੂੰ ਦੱਸ, ਪਿਆਰੇ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਕਿਵੇਂ ਹੋਈ?
ਯਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਂ ਲੋਕੇ ਮਹਦ੍ਵृਤ੍ਤਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਪਿਤੁਃ ਕृਤੇ ਕृਤਂ ਘੋਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਜਿਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤੇ ਉੱਚੀ ਚਲਣੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਲਈ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਦੀ ਕਸਮ ਨਿਭਾਈ—
ਯੋऽਯੋਧੀਤ੍ਸਮਰੇ ਰਾਮਂ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤਾਪਿਨਮ੍। ਭੀष੍ਮੋਸੌ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਨ ਚ ਯੁਦ੍ਧੇ ਪਰਾਜਿਤਃ
ਜਿਸ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਾਮਦਗਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਰਾਮ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਭੀਸ਼ਮ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ, ਤੇ ਉਹ ਕਦੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਾਰਿਆ ਨਹੀਂ।
ਪਰਾਕ੍ਰਮੀ ਚ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षੋ ਵਿਦ੍ਵਾਞ੍ਸ਼ੂਰੋ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ। ਦृਢਵੇਧੀ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਕਾਰੀ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਸੁ
ਵੱਡਾ, ਅਜੋੜ, ਗਿਆਨੀ, ਸ਼ੂਰ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਪੱਕਾ, ਤੁਰੰਤ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਹਰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਹੂਰ—
ਤੇਨ ਤੇ ਸਹ ਭੀष੍ਮੇਣ ਕੁਰੁਵृਦ੍ਧੇਨ ਸਂਯੁਗੇ । ਯੁਦ੍ਧਮਾਸੀਤ੍ਕਥਂ ਤਾਤ ਸਰ੍ਵਮੇਤਦ੍ਬ੍ਰਵੀਹਿ ਮੇ
ਤੂੰ ਦੱਸ, ਪਿਆਰੇ, ਭੀਸ਼ਮ, ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਵੱਡੇ, ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਕਿਵੇਂ ਹੋਈ? ਇਹ ਸਾਰਾ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ।
ਪਰ੍ਵਤਂ ਯੋ ਵਿਨਿਰ੍ਭਿਨ੍ਦ੍ਯਾਦ੍ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੋ ਵਰੇषੁਭਿਃ। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੇਨ ਤੇ ਤਾਤ ਕਥਮਾਸੀਤ੍ਸਮਾਗਮਃ
ਜੋ ਆਪਣੀਆਂ ਵਧੀਆ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਵੀ ਚੀਰ ਸਕਦਾ ਹੈ—ਤੂੰ ਦੱਸ, ਪਿਆਰੇ, ਦੁਰਯੋਧਨ, ਰਾਜਪੁੱਤ, ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਕਿਵੇਂ ਹੋਈ?
ਆਚਾਰ੍ਯੋ ਵृष੍ਣਿਰੀਰਾਣਾਂ ਪਾਞ੍ਚਾਲਾਨਾਂ ਚ ਯਃ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਕੁਰੂਣਾਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਯੋ ਗੁਰੁਃ
ਜੋ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦਾ ਅਚਾਰਯ ਹੈ, ਪਾਂਚਾਲਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਕੁਰੂਆਂ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦਾ ਮਾਸਟਰ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਖ਼ਤਰੀਆਂ ਦਾ ਗੁਰੂ ਹੈ—
ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ। ਤੇਨ ਦ੍ਰੋਣੇਨ ਤੇ ਤਾਤ ਕਥਮਾਸੀਤ੍ਸਮਾਗਮਃ
ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਹੂਰ—ਤੂੰ ਦੱਸ, ਪਿਆਰੇ, ਦ੍ਰੋਣ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਕਿਵੇਂ ਹੋਈ?
ਆਚਾਰ੍ਯਪੁਤ੍ਰੋ ਯਃ ਸ਼ੂਰੋ ਦ੍ਰੋਣਾਦਨਵਮੋ ਰਣੇ। ਤੇਨ ਵੀਰੇਣ ਤੇ ਤਾਤ ਕਥਮਾਸੀਤ੍ਸਮਾਗਮਃ
ਜੋ ਅਚਾਰਯ ਦਾ ਪੁੱਤ ਹੈ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਹੈ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦ੍ਰੋਣ ਤੋਂ ਘੱਟ ਨਹੀਂ—ਤੂੰ ਦੱਸ, ਪਿਆਰੇ, ਉਸ ਯੋਧੇ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਕਿਵੇਂ ਹੋਈ?
ਸਰ੍ਵੇ ਚੈਵ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਾ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਃ ਮਹਾਰਥਾਃ । ਤੈਸ੍ਤੈਰ੍ਵੀਰੈਸ਼੍ਚ ਤੇ ਤਾਤ ਕਥਮਾਸੀਤ੍ਸਮਾਗਮਃ
ਤੇ ਸਾਰੇ ਮਹਾਂਵੀਰ ਧਰਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਮਹਾਰਥੀ, ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ੂਰਵੀਰ—ਤੂੰ ਦੱਸ, ਪਿਆਰੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਕਿਵੇਂ ਹੋਈ?
ਨ ਮਯਾ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾ ਗਾਵੋ ਨ ਮਯਾ ਕੁਰਵੋ ਜਿਤਾਃ। ਕृਤਂ ਚ ਕਰ੍ਮ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਦੇਵਪੁਤ੍ਰੇਣ ਕੇਨਚਿਤ੍
ਨਾ ਮੈਂ ਗਾਂ ਜਿੱਤੀਆਂ, ਨਾ ਮੈਂ ਕੁਰੁਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ; ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਕਿਸੇ ਦੇਵਤੇ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਸ ਹਿ ਭੀਤਂ ਦ੍ਰਵਨ੍ਤਂ ਮਾਂ ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣਮੁਖਾਨ੍ਕੁਰੂਨ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿषਣ੍ਣਂ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਦੇਵਪੁਤ੍ਰੋ ਨ੍ਯਵਾਰਯਤ੍
ਉਹ, ਜਦ ਮੈਂ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੇ ਕੁਰੁਆਂ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਹੌਸਲਾ ਟੁੱਟਿਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇਵਤੇ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਸ ਹਿ ਤਿष੍ਠਨ੍ਰਥੋਪਸ੍ਥੇ ਵਜ੍ਰਪਾਣਿਨਿਭੋ ਯੁਵਾ। ਤੇਨ ਤੇ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾ ਗਾਵਸ੍ਤੇਨ ਤੇ ਕੁਰਵੋ ਜਿਤਾਃ
ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ, ਜੋ ਰਥ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਸੀ ਤੇ ਵਜਰ ਫੜਨ ਵਾਲੇ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਗਾਂ ਜਿੱਤੀਆਂ ਤੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੁਰੁਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ।
ਤਸ੍ਯ ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਵੀਰਸ੍ਯ ਨ ਮਯਾ ਤਾਤ ਤਤ੍ਕृਤਮ੍ । ਸ ਹਿ ਸ਼ਾਰਦ੍ਵਤਂ ਦ੍ਰੋਣਂ ਦ੍ਰੋਣਪੁਤ੍ਰਂ ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ ।ਟ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰਂ ਚ ਭੀष੍ਮਂ ਚ ਚਕਾਰ ਵਿਮੁਖਾਞ੍ਸ਼ਰੈਃ
ਉਹ ਵਿਰਲੇ ਦੀ ਵੱਡੀ ਕਰਤੂਤ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਪਿਆਰੇ ਪਿਤਾ; ਉਹ ਬਹਾਦਰ, ਜਿਸ ਨੇ ਸ਼ਾਰਦਵਤ, ਦ੍ਰੋਣ, ਦ੍ਰੋਣ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਸੂਤ ਦਾ ਪੁੱਤ ਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪਿੱਛੇ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ।
ਦੁਰ੍ਯੋਦਨਂ ਚ ਸਮਰੇ ਪ੍ਰਭਿਨ੍ਨਮਿਵ ਕੁਞ੍ਜਰਮ੍। ਪ੍ਰਭਗ੍ਨਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ਭੀਤਂ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਹਾਰ ਗਿਆ ਸੀ, ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਨ ਹਾਸ੍ਤਿਨਪੁਰੇ ਤ੍ਰਾਣਂ ਤਵ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕਿਂਚਨ। ਨ ਹਾਸ੍ਤਿਨਪੁਰੇ ਭੋਗਾ ਭੋਕ੍ਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਯਾਃ ਪਲਾਯਤਾ
ਮੈਂ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ; ਤੇ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਵਿੱਚ ਭੱਜਦੇ ਹੋਏ ਤੂੰ ਕੋਈ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਭੋਗ ਸਕਦਾ।
ਵ੍ਯਾਯਾਮੇਨ ਪਰੀਪ੍ਸਸ੍ਵ ਜੀਵਿਤਂ ਕੌਰਵਾਤ੍ਮਜ । ਨ ਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਪਲਾਯਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਲੋਕੇ ਯੁਦ੍ਧਮਨਾ ਭਵ। ਪृਥਿਵੀਂ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਜਿਤ੍ਵਾ ਹਤੋ ਵਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ
ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ; ਭੱਜ ਕੇ ਤੂੰ ਬਚ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ; ਜਿੱਤ ਕੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ, ਜਾਂ ਮਰ ਕੇ ਸਵਰਗ ਪਾ ਲੈ।
ਸ ਨਿਵृਤ੍ਤੋ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਮੁਞ੍ਚਨ੍ਵਜ੍ਰਨਿਭਾਞ੍ਸ਼ਰਾਨ੍। ਸਚਿਵੈਃ ਸਂਵृਤੋ ਰਾਜਾ ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣਕृਪਾਦਿਭਿਃ । ਤਤੋ ਮੇ ਰੋਮਹਰ੍षੋऽਭੂਦੂਰੁਸ੍ਤਮ੍ਭਸ਼੍ਚ ਮੇऽਭਵਤ੍
ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ, ਜੋ ਵਜਰ ਵਰਗੇ ਤੀਰ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਵਾਲ ਖੜੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਯਦਭੂਦ੍ਧਨਸਂਕਾਸ਼ਮਨੀਕਂ ਵ੍ਯਧਮਚ੍ਛਰੈਃ। ਤਤ੍ਪ੍ਰਪੁਦ੍ਯ ਰਥਾਨੀਕਂ ਸਿਂਹਦਰ੍ਪਸਮੋ ਯੁਵਾ। ਤਾਨ੍ਕੁਰੁਨ੍ਦ੍ਰਾਵਯਦ੍ਰਾਜਨ੍ਰਣੇ ਨਾਗ ਇਵ ਸ਼੍ਵਸਨ੍
ਉਹ ਜੋ ਲੜਾਈ ਦੀ ਪੰਗਤੀ ਧਨ ਦੇ ਖਜਾਨੇ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀ; ਫਿਰ, ਰਥਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਵੱਲ ਆ ਕੇ, ਨੌਜਵਾਨ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕੁਰੁਆਂ ਨੂੰ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਏਕੇਨ ਤੇਨ ਸ਼ੂਰੇਣ षਡ੍ਰਥਾਃ ਪਰਿਨਿਰ੍ਜਿਤਾਃ । ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੇਨੇਵ ਮਤ੍ਤੇਨ ਮृਗਾਸ੍ਤृਣਚਰਾ ਯਥਾ
ਉਸ ਇਕ ਬਹਾਦਰ ਨੇ ਛੇ ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਰਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਮੱਦੇ ਸ਼ੇਰ ਨੇ ਘਾਹ ਚਰਨ ਵਾਲੇ ਹਿਰਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਹਯਾਨਾਂ ਚ ਗਜਾਨਾਂ ਚ ਸ਼ੂਰਾਣਾਂ ਚ ਧਨੁष੍ਮਤਾਮ੍। ਨਿਹਤਾਨਿ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਭਗ੍ਨਾ ਚ ਕੁਰੁਵਾਹਿਨੀ
ਘੋੜਿਆਂ, ਹਥੀਆਂ ਤੇ ਧਨੁਧਾਰੀ ਬਹਾਦਰਾਂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤੇ ਕੁਰੁਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਟੁੱਟ ਗਈ।
ਸੂਤਪੁਤ੍ਰਂ ਸ਼ਤੈਰ੍ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਹਯਾਨ੍ਹਤ੍ਵਾ ਮਹਾਰਥਃ । ਅਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਮੋਹਯਿਤ੍ਵਾ ਤਂ ਰਕ੍ਤਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸਮਾਦਦੇ
ਸੂਤ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਸੈਂਕੜੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਘੋੜੇ ਮਾਰ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਰਥੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਭੁਲਾਇਆ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਲਾਲ ਕਪੜਾ ਲੈ ਲਿਆ।
ਚਤੁਰ੍ਭਿਃ ਪੁਨਰਾਨਰ੍ਚ੍ਛਦ੍ਭੀष੍ਮਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਂ ਸ਼ਰੈਃ। ਸ ਤਂ ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਹਯਾਂਸ਼੍ਚਾਸ਼ੁ ਨਾਸ੍ਯ ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸਮਾਦਦੇ
ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਚਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਨੂੰ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਖਮੀ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਕਪੜਾ ਨਹੀਂ ਲਿਆ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਚ ਬਲਵਾਨ੍ਬਾਣੈਰ੍ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸਪ੍ਤਭਿਃ। ਤਂ ਸ ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਹਯਾਂਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਪੀਤਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸਮਾਦਦੇ
ਉਸ ਨੇ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਜੋ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸੀ, ਨੂੰ ਸੱਤ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਕੀਤਾ; ਉਸ ਨੂੰ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਖਮੀ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਪੀਲਾ ਕਪੜਾ ਲੈ ਲਿਆ।
ਦ੍ਰੋਣਂ ਕृਪਂ ਚ ਬਲਵਾਨ੍ਸੋਮਦਤ੍ਤਂ ਜਯਦ੍ਰਥਮ੍। ਭੂਰਿਸ਼੍ਰਵਸਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਭਂ ਸ਼ਕੁਨਿਂ ਚ ਮਹਾਰਥਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਦ੍ਰੋਣ, ਕ੍ਰਿਪਾ, ਸੋਮਦੱਤ, ਜਯਦ੍ਰਥ, ਇੰਦਰ ਵਰਗੇ ਭੂਰੀਸ਼੍ਰਵਸ ਤੇ ਮਹਾਰਥੀ ਸ਼ਕੁਨੀ ਨੂੰ ਜਖਮੀ ਕੀਤਾ।
ਤ੍ਰਿਭਿਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਸ ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਤੁ ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਮੁਖਾਨਪਿ। ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਮਹਾਰ੍ਹਾਣ੍ਯਾਜਹਾਰ ਸਃ
ਉਸ ਨੇ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਤਿੰਨ-ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੀਮਤੀ ਕਪੜੇ ਲੈ ਲਏ।