ਤਤਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਉਤ੍ਤਰਂ ਸ੍ਵਜਨੋ ਬਹੁ। ਪਰਸ੍ਪਰਮਮਿਤ੍ਰਘ੍ਨਂ ਸਸ੍ਵਜੇ ਤਂ ਸਮਾਗਤਮ੍
ਫਿਰ ਉੱਤਰਾ ਦੇ ਆਪਣੇ ਕਈ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਕੇ ਮਿਲੇ; ਉਹ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ।
ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਨ੍ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਹਰ੍षਯੁਕ੍ਤਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਜਯਸਿ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਸੂਤੋ ਬृਹਨ੍ਨਲਾਃ। ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਸਂਗ੍ਰਾਮਮਾਗਮ੍ਯ ਭਯਂ ਤਵ ਨ ਕਿਂਚਨ
ਉਹ ਮਰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਖਿਆ: 'ਤੇਰੇ ਜਿੱਤਣ ਤੇ ਭਾਗ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ; ਸੂਤ ਬ੍ਰਿਹੰਨਲਾ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ, ਭਾਗ ਹੈ; ਜੰਗ ਤੋਂ ਆ ਕੇ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ।'
ਅਜੈषੀਦੇष ਜਾਞ੍ਜਿष੍ਣੁਃ ਕੁਰੂਨੇਕਰਥੋ ਰਣੇ। ਏਤਸ੍ਯਕ ਬਾਹੁਵੀਰ੍ਯਂ ਤਦ੍ਯੇਨ ਗਾਵੋ ਜਿਤਾ ਮਯਾ। ਕੁਰਵੋ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਸਗ੍ਰਾਮੇऽਮਿਤਤੇਜਸਃ
ਇਹ ਜਾਂਜਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਕੁਰੂਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ; ਉਸਦੇ ਬਾਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮੈਂ ਗਾਵਾਂ ਜਿੱਤੀਆਂ; ਕੁਰੂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬੇਹੱਦ ਹੈ, ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਵਲੋਂ ਹਾਰ ਗਏ।
ਅਕਾਰ੍षੀਦੇष ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਦੇਵਪੁਤ੍ਰੋਪਮੋ ਯੁਵਾ। ਏष ਤਤ੍ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਵਿਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯ ਕੁਰੁਮਣ੍ਡਲਮ੍। ਗਾਵਃ ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ ਵਿਜਿਤਾ ਰਣੇ ਮਾਂ ਚਾਭ੍ਯਪਾਲਯਤ੍
ਇਹ ਨੌਜਵਾਨ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੰਮ ਕੀਤਾ; ਇਹ ਮਰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਨੇ ਕੁਰੂਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗਾਵਾਂ ਜਿੱਤੀਆਂ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਇਆ।
ਉਤ੍ਤਰਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਂਸਮਾਨਸ੍ਯ ਚਾਰ੍ਜੁਨਮ੍। ਚੋਦਿਤਾ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੇਣ ਜਯਂ ਮਙ੍ਗਲਵਾਦਿਨਃ
ਉੱਤਰਾ ਦੇ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਵਲੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਚੰਗੀ ਵਧਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਜਿੱਤ ਦਾ ਜਸ਼ਨ ਮਨਾਇਆ।
ਤਤੋ ਗਨ੍ਧੈਸ਼੍ਚ ਮਾਲ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਧੂਪੈਸ਼੍ਚ ਵਸੁਸਂਭृਤੈਃ । ਕਨ੍ਯਾਃ ਪਾਰ੍ਥਮਮਿਤ੍ਰਘ੍ਨਂ ਕਿਰਨ੍ਤ੍ਯਃ ਸਮਪੂਜਯਨ੍
ਫਿਰ ਕੁੜੀਆਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ਬੂਆਂ, ਫੁੱਲਾਂ, ਧੂਪ ਤੇ ਕੀਮਤੀ ਤੋਹਫਿਆਂ ਨਾਲ ਪਾਰਥ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਛਿੜਕਿਆ।
ਆਪੂਰ੍ਯਮਾਣੋ ਮਾਲ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਗਨ੍ਧੈਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧੈਃ ਸ਼ੁਭੈਃ । ਸਂਪੂਜ੍ਯਮਾਨੋ ਲੋਕੇਨ ਨਗਰਦ੍ਵਾਰਮਾਗਮਤ੍
ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵੱਲ ਆਇਆ।
ਭੇਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਤੂਰ੍ਯਾਣਿ ਚ ਵੇਣਵਸ਼੍ਚ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੇषਾਃ ਪ੍ਰਮਦਾਜਨਾਸ਼੍ਚ। ਪੁਰੋ ਵਿਰਾਟਸ੍ਯ ਮਹਾਬਲਸ੍ਯ ਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਭੂਮਿਂਜਯਮਭ੍ਯਨਨ੍ਦਨਮ੍
ਭੇਰੀਆਂ, ਤੂਰੀਆਂ ਤੇ ਵੈਣੂ ਵੱਜੇ; ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਹਿਰਾਵਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਤੇ ਲੋਕ, ਵੱਡੇ ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਮਹਲ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਏ, ਜਿੱਤ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ।
ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤੁ ਜਯੇਨ ਤਤ੍ਰ ਪੁਤ੍ਰੋ ਵਿਰਾਟਸ੍ਯ ਨ ਹृष੍ਯਤਿ ਸ੍ਮ। ਸਂਭਾष੍ਯਮਾਣਸ੍ਤੁ ਜਯੇਨ ਤਤ੍ਰ ਸੋऽਨ੍ਤਰ੍ਮਨਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਮੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਃ
ਜਿੱਤ ਲਈ ਵਧਾਈ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਵਿਰਾਟ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ; ਜਿੱਤ ਦੀ ਵਧਾਈ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਤੱਕਦਾ ਰਿਹਾ।
ਪੁਤ੍ਰ੍ਯੈ ਵਿਰਾਟਸ੍ਯ ਤਤੋ ਵਰਾਣਿ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਦਾਤ੍ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤਃ ਸਖੀਭ੍ਯਃ। ਸਭਾਜਯਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਮਾਗਤਾਸ੍ਤਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਯਂ ਤਚ੍ਚ ਬਲਂ ਕੁਮਾਰ੍ਯਃ
ਫਿਰ ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਵਿਰਾਟ ਦੀ ਧੀ ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਕਪੜੇ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਜਿੱਤ ਤੇ ਤਾਕਤ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਸਭਾਜ੍ਯਮਾਨਃ ਪੌਰੈਸ਼੍ਚ ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਰ੍ਜਾਨਪਦੈਰਪਿ। ਆਸਾਦ੍ਯਾਨ੍ਤਃਪੁਰਦ੍ਵਾਰਂ ਪਿਤ੍ਰੇ ਸਂਪ੍ਰਤ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਨਗਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ, ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੱਕ ਆਇਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਸੂਚਨਾ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤੋ ਦ੍ਵਾਃਸ੍ਥਃ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ । ਵਰ੍ਧਯਿਤ੍ਵਾ ਜਯਾਸ਼ੀਰ੍ਭਿਰਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ ਦਰਬਾਨ ਆ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਜਿੱਤ ਦੀਆਂ ਵਧਾਈਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਰਾਜਨ੍ਪृਥੁਯਸ਼ਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਜਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਸਮਾਗਤਃ। ਉਤ੍ਤਰਃ ਸਹ ਸੂਤੇਨ ਦ੍ਵਾਰਿ ਤਿष੍ਠਤਿ ਵਾਰਿਤਃ
'ਹੇ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲੇ ਰਾਜਾ, ਉੱਤਰਾ ਸੂਤ ਦੇ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਉਹ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੈ, ਰੋਕਿਆ ਹੋਇਆ।'
ਕੁਮਾਰੋ ਯੋਧਮੁਖ੍ਯੈਸ੍ਚ ਗਣਿਕਾਭਿਸ੍ਚ ਸਂਵृਤਃ । ਪੌਰਜਾਨਪਦੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਪੂਜ੍ਯਮਾਨੋ ਜਯਾਸ਼ਿषਾਃ
ਕੁਮਾਰ, ਮੁੱਖ ਯੋਧਿਆਂ ਤੇ ਗਣਿਕਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਨਗਰ ਤੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਜਿੱਤ ਦੀਆਂ ਵਧਾਈਆਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋਇਆ।
ਤਤੋ ਹृष੍ਟੋ ਮਹੀਪਾਲਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਾਰਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਯੋਭੌ ਤੌ ਤੂਰ੍ਣਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨੇਪ੍ਸੁਰਹਂ ਤਯੋਃ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਦਫ਼ਤਰੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਅੰਦਰ ਲਿਆਓ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।'
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਾਰਂ ਕੁਰੁਰਾਜਸ੍ਤੁ ਸ਼ਨੈਃ ਕਰ੍ਣ ਉਪਾਜਪਤ੍। ਉਤ੍ਤਰਃ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਤ੍ਵੇਕੋ ਨ ਪ੍ਰਵੇਸ਼੍ਯਾ ਬृਹਨ੍ਨਲਾਃ
ਪਰ ਕਰਣ ਨੇ ਕੁਰੂ ਰਾਜਾ ਦੇ ਦਫ਼ਤਰੀ ਨੂੰ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਆਖਿਆ: 'ਉੱਤਰਾ ਇਕੱਲਾ ਅੰਦਰ ਆਵੇ, ਬ੍ਰਿਹੰਨਲਾ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਨਾ ਆਉਣ ਦਿਓ।'
ਤਸ੍ਯ ਹਿ ਮਹਾਬਾਹੋਰ੍ਵ੍ਰਤਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਯੋ ਮਮਾਙ੍ਗੇ ਵ੍ਰਣਂ ਕੁਰ੍ਯਾਚ੍ਛੋਣਿਤਂ ਵਾ ਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਯੇਤ੍। ਅਨ੍ਯਤ੍ਰ ਸਂਗ੍ਰਾਮਗਤਾਨ੍ਨ ਸ ਜੀਵੇਤ੍ਕਥਂਚਨ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਤੇ ਵੱਡੀ ਬਾਂਹ ਵਾਲੇ ਦਾ ਇਹ ਵਚਨ ਹੈ: ਜੇ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਕੋਈ ਜਖਮ ਕਰੇ ਜਾਂ ਖੂਨ ਵੇਖਾਏ, ਜੰਗ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਜਿਉਂਦਾ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ।
ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਭृਸਂ ਸੁਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਸਸ਼ੋਣਿਤਮ੍। ਵਿਰਾਟਮਿਹ ਸਾਮਾਤ੍ਯਂ ਹਨ੍ਯਾਤ੍ਸਬਲਾਵਾਹਨਮ੍
ਸਪਸ਼ਟ ਹੈ, ਜੇ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਖੂਨ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਹੀ ਵਿਰਾਟ ਨੂੰ, ਉਸਦੇ ਮੰਤਰੀਆਂ, ਫੌਜ ਤੇ ਰਥਾਂ ਸਮੇਤ, ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵਾਪਿ ਕੁਬੇਰਂ ਵਾ ਯਮਂ ਵਾ ਵਰੁਣਂ ਤਥਾ। ਮਮ ਸ਼ੋਣਿਤਕਰ੍ਤਾਰਂ ਮृਦ੍ਗੀਯਾਤ੍ਕਿਂ ਪੁਨਰ੍ਨਰਮ੍
ਜੇ ਇੰਦਰ, ਕੁਬੇਰ, ਯਮ ਜਾਂ ਵਰੁਣ ਵੀ ਮੇਰਾ ਖੂਨ ਵਗਾ ਦੇਣ, ਉਹ ਵੀ ਥੱਲੇ ਲਿਆਉਣੇ ਹਨ; ਫਿਰ ਆਮ ਆਦਮੀ ਦੀ ਕੀ ਗੱਲ ਹੈ?
ਕ੍ਸ਼ਣਮਾਤ੍ਰਂ ਤੁ ਤਤ੍ਰੈਵ ਦ੍ਵਾਰਿ ਤਿष੍ਠਤੁ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ । ਇਤਿ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ ਉਦਾਰਧੀਃ
ਧਰਮਵਾਨ ਅਤੇ ਉੱਚ ਸੋਚ ਵਾਲੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਖੜਾ ਰਹੇ.'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਮਯਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਘृਣਾਨ੍ਵਿਤਃ। ਸਭਾਯਾਂ ਸਹ ਮਾਤ੍ਸ੍ਯੇਨ ਤੂष੍ਣੀਮੁਪਵਿਵੇਸ਼ ਹ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਦਇਆ ਅਤੇ ਧੀਰਜ ਨਾਲ, ਮਾਤਸਿਆ ਰਾਜੇ ਦੇ ਨਾਲ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਬੈਠ ਗਿਆ.
ਤਤੋ ਰਾਜਸੁਤੋ ਜ੍ਯੇष੍ਠਃ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਤ੍ਪृਥਿਵੀਂਜਯਃ। ਵਵਨ੍ਦੇ ਸ ਪਿਤੁਃ ਪਾਦੌ ਕਙ੍ਕਂ ਚਾਪ੍ਯੁਪਤਿष੍ਠਤ
ਫਿਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਜੇਤੂ, ਅੰਦਰ ਆਇਆ; ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਕੰਕਾ ਕੋਲ ਵੀ ਗਿਆ.
ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਯਾ ਵਕ੍ਰਯਾ ਚਰਣੌ ਪਿਤੁਃ। ਅਭਿਵਾਦ੍ਯ ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਙ੍ਕਸ੍ਯ ਰੁਧਿਰਪ੍ਲੁਤਮ੍ । ਹृਦਯੇऽਦਹ੍ਯਤ ਤਦਾ ਮृਤ੍ਯੁਗ੍ਰਸ੍ਤ ਇਵੋਤ੍ਤਰਃ
ਉੱਤਰ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਤਿਰਛੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਦੇਖਦੇ ਹੋਏ ਪਿਤਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਫਿਰ ਕੰਕਾ ਨੂੰ ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਹੋਵੇ.
ਤਤੋ ਰੁਧਿਰਸਿਕ੍ਤਾਙ੍ਗਮਨੇਕਾਗ੍ਰਮਨਾਗਸਮ੍। ਭੂਮਾਵੇਕਾਨ੍ਤ ਆਸੀਨਂ ਸੈਰਨ੍ਧ੍ਰ੍ਯਾ ਸਮੁਪਾਸਿਤਮ੍। ਤਤਃ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਰਾਜਾਨਂ ਤ੍ਵਰਮਾਣ ਇਵੋਤ੍ਤਰਃ
ਫਿਰ, ਖੂਨ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਅਤੇ ਇਕਾਗਰ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਇਕੱਲੇ ਬੈਠੇ, ਸੈਰੰਧਰੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ, ਉੱਤਰ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ.
ਕੇਨਾਯਂ ਤਾਡਿਤਃ ਕਙ੍ਕਃ ਕੇਨ ਪਾਪਮਿਦਂ ਕृਤਮ੍। ਕੋ ਵਾ ਜਿਗਮਿषੁਰ੍ਮृਤ੍ਯੁਂ ਕੇਨ ਸ੍ਪृष੍ਟਃ ਪਦੋਰਗਃ
ਇਸ ਕੰਕਾ ਨੂੰ ਕਿਸ ਨੇ ਮਾਰਿਆ? ਇਹ ਮੰਦਾ ਕੰਮ ਕਿਸ ਨੇ ਕੀਤਾ? ਕੌਣ ਮੌਤ ਮੰਗਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੱਪ ਨੂੰ ਪੈਰ ਨਾਲ ਛੂਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ?
ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਸਨਰਤਿਕ੍ਸ਼ਮਃ। ਪੂਜਨੀਯੋऽਭਿਵਾਦ੍ਯਸ਼੍ਚ ਨ ਪ੍ਰਬਾਧ੍ਯੋऽਯਮੀਦृਸ਼ਃ
ਇਹ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਅਸਨ ਤੇ ਬੈਠਣ ਦੇ ਯੋਗ, ਸਤਿਕਾਰ ਅਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ; ਐਸਾ ਵਿਅਕਤੀ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ.
ਸ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਰਾਟੋ ਰਾष੍ਟ੍ਰਵਰ੍ਧਨਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚੋਤ੍ਤਰਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਾਧ੍ਵਸਾਦ੍ਧ੍ਵਸ੍ਤਮਾਨਸਃ
ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਵਿਰਾਟ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਰਿਆਸਤ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਡਰ ਨਾਲ ਹਿਲੀ ਹੋਈ ਮਨ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ.
ਪੁਤ੍ਰ ਤੇ ਵਿਜਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਹृष੍ਟੋऽਹਂ ਮੁਦਾ ਭृਸ਼ਮ੍। ਅਕ੍ਸ਼ਕ੍ਰੀਡਨਯਾऽਨੇਨ ਕਾਲਕ੍ਸ਼ੇਪਮਕਾਰਿषਮ੍
ਪੁੱਤਰ, ਤੇਰੀ ਜਿੱਤ ਸੁਣ ਕੇ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ; ਇਸ ਨਾਲ ਚੌਪੜ ਖੇਡ ਕੇ ਮੈਂ ਸਮਾਂ ਗੁਜ਼ਾਰਿਆ.
ਤਤ੍ਰਾਜਯਤ੍ਕੁਰੂਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨੁਤ੍ਤਰੋ ਰਾष੍ਟ੍ਰਵਰ੍ਧਨਃ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਹਿ ਮਯਾ ਪੁਤ੍ਰ ਨੇਤਿ ਕਙ੍ਕੋ ਬृਹਨ੍ਨਲਾ। ਅਜਯਤ੍ਸਾ ਕੁਰੂਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨਿਤਿ ਮਾਮਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮੁਹੁਃ
ਉਥੇ, ਉੱਤਰ ਨੇ ਸਾਰੇ ਕੁਰੁਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ—ਮੈਂ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਪਰ ਕੰਕਾ ਅਤੇ ਬ੍ਰਿਹਨਨਲਾ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਨਕਾਰਿਆ, ਕਹਿੰਦੇ ਬ੍ਰਿਹਨਨਲਾ ਨੇ ਹੀ ਸਾਰੇ ਕੁਰੁਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਇਹ ਦੱਸਦੇ ਰਹੇ.
ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਿਤੇ ਮਯਾ ਪੁਤ੍ਰ ਵਿਜਯੇ ਤਵ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤੇ। ਬृਹਨ੍ਨਲਾਯਾ ਵਿਜਯਂ ਕਙ੍ਕੋऽਸ੍ਤੁਵਤ ਵੈ ਰੁषਾ
ਜਦ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਜਿੱਤ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਪੁੱਤਰ, ਤੇਰੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਚਰਚਾ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਕੰਕਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਿਹਨਨਲਾ ਦੀ ਜਿੱਤ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ.