ਵਿਰਾਟਨਗਰਾਚ੍ਚੈਵ ਗਜਾਸ਼੍ਵਰਥਸਂਕੁਲਾਃ । ਯੋਧੈਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਦਾਯਾਦੈਰ੍ਬਲਵਦ੍ਭਿਰਧਿष੍ਠਿਤਾਃ
ਵਿਰਾਟ ਨਗਰ ਤੋਂ, ਜਿੱਥੇ ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਰਥਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਸੀ, ਯੋਧੇ—ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਵਾਰਸ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਦਲੇਰ—ਨਿਕਲੇ।
ਵਿਰਾਟਪ੍ਰਹਿਤਾ ਸੇਨਾ ਨਗਰਾਚ੍ਛੀਘ੍ਰਯਾਯਿਨੀ । ਉਤ੍ਤਰਂ ਸਹ ਸੂਤੇਨ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯਾਤ੍ਤਮਰਿਨ੍ਦਮਮ੍
ਵਿਰਾਟ ਵਲੋਂ ਭੇਜੀ ਫੌਜ, ਨਗਰ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲੀ, ਉੱਤਰ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸੂਤ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਅਜੈਯ ਦੁਸ਼ਮਣ ਵੱਲ ਵਧੀ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੂਰ੍ਯਸ਼ਤਾਕੀਰ੍ਣੇ ਹਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਚਰਥਸਂਕੁਲੇ । ਪ੍ਰਹਰ੍षਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਕੁਮਾਰਾਣਾਂ ਤੁਮੁਲਃ ਸਮਪਦ੍ਯਤ
ਉਥੇ, ਸੌਂ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਤੇ ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਰਥਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਵਿਚ, ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਉਤਸ਼ਾਹ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ।
ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਤੁ ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੈਨ੍ਯਰੇਣੁਂ ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਮ੍ । ਸੈਨ੍ਯਧ੍ਵਜਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯਾਥ ਵੈਰਾਟਿਂ ਸਮਭਾषਤ
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਫੌਜ ਦੀ ਧੂੜ ਉਠਦੀ ਤੇ ਫੌਜ ਦਾ ਝੰਡਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਨਗਰੇ ਤੁਮੁਲਃ ਸ਼ਬ੍ਦੋ ਰੇਣੁਸ਼੍ਚਾਕ੍ਰਮਤੇ ਨਭਃ। ਕਿਂਨੁ ਖਲ੍ਵਪਯਾਤਾਸ੍ਤੇ ਕੁਰਵੋ ਨਗਰਂ ਗਤਾਃ
ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਹੈ, ਤੇ ਧੂੜ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਰਹੀ ਹੈ; ਕੀ ਕੁਰੁਆਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ ਹਨ ਜਾਂ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ ਹਨ?
ਤੇ ਚੈਵ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾऽਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਮਹੇष੍ਵਾਸਾਃ ਸੁਤੇਜਸਃ । ਆਮੁਞ੍ਚ ਕਵਚਂ ਵੀਰ ਚੋਦਯਸ੍ਵ ਚ ਵਾਜਿਨਃ । ਜਵੇਨਾਭਿਪ੍ਰਪਦ੍ਯਸ੍ਵ ਵਿਰਾਟਨਗਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਯੋਧੇ ਸਾਡੇ ਵਲੋਂ ਜਿੱਤ ਗਏ ਹਨ; ਹੇ ਵੀਰ, ਆਪਣਾ ਕਵਚ ਉਤਾਰ, ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਕਰ, ਤੇ ਜਲਦੀ ਵਿਰਾਟ ਨਗਰ ਵੱਲ ਚੱਲ।
ਨ ਤਾਵਤ੍ਤਲਨਿਰ੍ਘੋषਂ ਗਾਣ੍ਡੀਵਸ੍ਯ ਚ ਨਿਸ੍ਵਨਮ੍ । ਧ੍ਵਜਂ ਵਾ ਦਰ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਅਥਵਾ ਸ੍ਵਜਨੋ ਭਵੇਤ੍
ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਮੈਂ ਗਾਂਡੀਵ ਦੀ ਗੂੰਜ ਜਾਂ ਝੰਡਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਾਵਾਂਗਾ, ਜਦਕਿ ਇਹ ਸਾਡੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਨਾ ਹੋਣ।
ਸੇਨਾਗ੍ਰਮੇਤਨ੍ਮਾਤ੍ਸ੍ਯਾਨਾਂ ਗਣਿਕਾਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਲਂਕृਤਾਃ। ਕਨ੍ਯਾ ਰਥੇषੁ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਯੋਧਾ ਵਿਵਿਧਵਾਸਸਃ
ਇਹ ਮਤ्सਯ ਫੌਜ ਦਾ ਅੱਗਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ; ਸੋਹਣੀਆਂ ਗਣਿਕਾਵਾਂ ਤੇ ਕੁੜੀਆਂ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਯੋਧੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਹਿਰਾਵਿਆਂ 'ਚ ਹਨ।
ਉਤ੍ਤਰਾਮਤ੍ਰ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਖੀਭਿਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਾਮ੍। ਅਨੀਕਿਨ੍ਯਃ ਪ੍ਰਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਹਸ੍ਤਿਨੋਸ਼੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਵਰ੍ਮਿਤਾਃ
ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਉੱਤਰ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ; ਫੌਜਾਂ ਦਿਖ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਹਾਥੀ ਤੇ ਘੋੜੇ ਕਵਚ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਰਥਿਨਸ਼੍ਚ ਪਦਾਤਾਸ਼੍ਚ ਬਹਵੋ ਨ ਚ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਿਣਃ। ਵਿਰਾਟਵਚਨਾਤ੍ਸਰ੍ਵੇ ਸਂਹृष੍ਟਾਃ ਪ੍ਰਤਿਭਾਨ੍ਤਿ ਮੇ। ਨ ਚ ਮੇऽਤ੍ਰ ਪ੍ਰਤੀਘਾਤਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਜਨੇ ਯਥਾ
ਕਈ ਰਥੀ ਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕ ਹਨ, ਪਰ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਨਹੀਂ; ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਦਿਖਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਇੱਥੇ ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਪਰਾਏ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੀ।
ਤਤਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਉਤ੍ਤਰਂ ਸ੍ਵਜਨੋ ਬਹੁ। ਪਰਸ੍ਪਰਮਮਿਤ੍ਰਘ੍ਨਂ ਸਸ੍ਵਜੇ ਤਂ ਸਮਾਗਤਮ੍
ਫਿਰ ਉੱਤਰਾ ਦੇ ਆਪਣੇ ਕਈ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਕੇ ਮਿਲੇ; ਉਹ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ।
ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਨ੍ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਹਰ੍षਯੁਕ੍ਤਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਜਯਸਿ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਸੂਤੋ ਬृਹਨ੍ਨਲਾਃ। ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਸਂਗ੍ਰਾਮਮਾਗਮ੍ਯ ਭਯਂ ਤਵ ਨ ਕਿਂਚਨ
ਉਹ ਮਰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਖਿਆ: 'ਤੇਰੇ ਜਿੱਤਣ ਤੇ ਭਾਗ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ; ਸੂਤ ਬ੍ਰਿਹੰਨਲਾ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ, ਭਾਗ ਹੈ; ਜੰਗ ਤੋਂ ਆ ਕੇ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ।'
ਅਜੈषੀਦੇष ਜਾਞ੍ਜਿष੍ਣੁਃ ਕੁਰੂਨੇਕਰਥੋ ਰਣੇ। ਏਤਸ੍ਯਕ ਬਾਹੁਵੀਰ੍ਯਂ ਤਦ੍ਯੇਨ ਗਾਵੋ ਜਿਤਾ ਮਯਾ। ਕੁਰਵੋ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਸਗ੍ਰਾਮੇऽਮਿਤਤੇਜਸਃ
ਇਹ ਜਾਂਜਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਕੁਰੂਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ; ਉਸਦੇ ਬਾਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮੈਂ ਗਾਵਾਂ ਜਿੱਤੀਆਂ; ਕੁਰੂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬੇਹੱਦ ਹੈ, ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਵਲੋਂ ਹਾਰ ਗਏ।
ਅਕਾਰ੍षੀਦੇष ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਦੇਵਪੁਤ੍ਰੋਪਮੋ ਯੁਵਾ। ਏष ਤਤ੍ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਵਿਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯ ਕੁਰੁਮਣ੍ਡਲਮ੍। ਗਾਵਃ ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ ਵਿਜਿਤਾ ਰਣੇ ਮਾਂ ਚਾਭ੍ਯਪਾਲਯਤ੍
ਇਹ ਨੌਜਵਾਨ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੰਮ ਕੀਤਾ; ਇਹ ਮਰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਨੇ ਕੁਰੂਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗਾਵਾਂ ਜਿੱਤੀਆਂ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਇਆ।
ਉਤ੍ਤਰਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਂਸਮਾਨਸ੍ਯ ਚਾਰ੍ਜੁਨਮ੍। ਚੋਦਿਤਾ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੇਣ ਜਯਂ ਮਙ੍ਗਲਵਾਦਿਨਃ
ਉੱਤਰਾ ਦੇ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਵਲੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਚੰਗੀ ਵਧਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਜਿੱਤ ਦਾ ਜਸ਼ਨ ਮਨਾਇਆ।
ਤਤੋ ਗਨ੍ਧੈਸ਼੍ਚ ਮਾਲ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਧੂਪੈਸ਼੍ਚ ਵਸੁਸਂਭृਤੈਃ । ਕਨ੍ਯਾਃ ਪਾਰ੍ਥਮਮਿਤ੍ਰਘ੍ਨਂ ਕਿਰਨ੍ਤ੍ਯਃ ਸਮਪੂਜਯਨ੍
ਫਿਰ ਕੁੜੀਆਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ਬੂਆਂ, ਫੁੱਲਾਂ, ਧੂਪ ਤੇ ਕੀਮਤੀ ਤੋਹਫਿਆਂ ਨਾਲ ਪਾਰਥ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਛਿੜਕਿਆ।
ਆਪੂਰ੍ਯਮਾਣੋ ਮਾਲ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਗਨ੍ਧੈਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧੈਃ ਸ਼ੁਭੈਃ । ਸਂਪੂਜ੍ਯਮਾਨੋ ਲੋਕੇਨ ਨਗਰਦ੍ਵਾਰਮਾਗਮਤ੍
ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵੱਲ ਆਇਆ।
ਭੇਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਤੂਰ੍ਯਾਣਿ ਚ ਵੇਣਵਸ਼੍ਚ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੇषਾਃ ਪ੍ਰਮਦਾਜਨਾਸ਼੍ਚ। ਪੁਰੋ ਵਿਰਾਟਸ੍ਯ ਮਹਾਬਲਸ੍ਯ ਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਭੂਮਿਂਜਯਮਭ੍ਯਨਨ੍ਦਨਮ੍
ਭੇਰੀਆਂ, ਤੂਰੀਆਂ ਤੇ ਵੈਣੂ ਵੱਜੇ; ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਹਿਰਾਵਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਤੇ ਲੋਕ, ਵੱਡੇ ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਮਹਲ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਏ, ਜਿੱਤ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ।
ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤੁ ਜਯੇਨ ਤਤ੍ਰ ਪੁਤ੍ਰੋ ਵਿਰਾਟਸ੍ਯ ਨ ਹृष੍ਯਤਿ ਸ੍ਮ। ਸਂਭਾष੍ਯਮਾਣਸ੍ਤੁ ਜਯੇਨ ਤਤ੍ਰ ਸੋऽਨ੍ਤਰ੍ਮਨਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਮੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਃ
ਜਿੱਤ ਲਈ ਵਧਾਈ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਵਿਰਾਟ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ; ਜਿੱਤ ਦੀ ਵਧਾਈ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਤੱਕਦਾ ਰਿਹਾ।
ਪੁਤ੍ਰ੍ਯੈ ਵਿਰਾਟਸ੍ਯ ਤਤੋ ਵਰਾਣਿ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਦਾਤ੍ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤਃ ਸਖੀਭ੍ਯਃ। ਸਭਾਜਯਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਮਾਗਤਾਸ੍ਤਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਯਂ ਤਚ੍ਚ ਬਲਂ ਕੁਮਾਰ੍ਯਃ
ਫਿਰ ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਵਿਰਾਟ ਦੀ ਧੀ ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਕਪੜੇ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਜਿੱਤ ਤੇ ਤਾਕਤ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਸਭਾਜ੍ਯਮਾਨਃ ਪੌਰੈਸ਼੍ਚ ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਰ੍ਜਾਨਪਦੈਰਪਿ। ਆਸਾਦ੍ਯਾਨ੍ਤਃਪੁਰਦ੍ਵਾਰਂ ਪਿਤ੍ਰੇ ਸਂਪ੍ਰਤ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਨਗਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ, ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੱਕ ਆਇਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਸੂਚਨਾ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤੋ ਦ੍ਵਾਃਸ੍ਥਃ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ । ਵਰ੍ਧਯਿਤ੍ਵਾ ਜਯਾਸ਼ੀਰ੍ਭਿਰਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ ਦਰਬਾਨ ਆ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਜਿੱਤ ਦੀਆਂ ਵਧਾਈਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਰਾਜਨ੍ਪृਥੁਯਸ਼ਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਜਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਸਮਾਗਤਃ। ਉਤ੍ਤਰਃ ਸਹ ਸੂਤੇਨ ਦ੍ਵਾਰਿ ਤਿष੍ਠਤਿ ਵਾਰਿਤਃ
'ਹੇ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲੇ ਰਾਜਾ, ਉੱਤਰਾ ਸੂਤ ਦੇ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਉਹ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੈ, ਰੋਕਿਆ ਹੋਇਆ।'
ਕੁਮਾਰੋ ਯੋਧਮੁਖ੍ਯੈਸ੍ਚ ਗਣਿਕਾਭਿਸ੍ਚ ਸਂਵृਤਃ । ਪੌਰਜਾਨਪਦੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਪੂਜ੍ਯਮਾਨੋ ਜਯਾਸ਼ਿषਾਃ
ਕੁਮਾਰ, ਮੁੱਖ ਯੋਧਿਆਂ ਤੇ ਗਣਿਕਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਨਗਰ ਤੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਜਿੱਤ ਦੀਆਂ ਵਧਾਈਆਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋਇਆ।
ਤਤੋ ਹृष੍ਟੋ ਮਹੀਪਾਲਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਾਰਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਯੋਭੌ ਤੌ ਤੂਰ੍ਣਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨੇਪ੍ਸੁਰਹਂ ਤਯੋਃ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਦਫ਼ਤਰੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਅੰਦਰ ਲਿਆਓ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।'
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਾਰਂ ਕੁਰੁਰਾਜਸ੍ਤੁ ਸ਼ਨੈਃ ਕਰ੍ਣ ਉਪਾਜਪਤ੍। ਉਤ੍ਤਰਃ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਤ੍ਵੇਕੋ ਨ ਪ੍ਰਵੇਸ਼੍ਯਾ ਬृਹਨ੍ਨਲਾਃ
ਪਰ ਕਰਣ ਨੇ ਕੁਰੂ ਰਾਜਾ ਦੇ ਦਫ਼ਤਰੀ ਨੂੰ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਆਖਿਆ: 'ਉੱਤਰਾ ਇਕੱਲਾ ਅੰਦਰ ਆਵੇ, ਬ੍ਰਿਹੰਨਲਾ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਨਾ ਆਉਣ ਦਿਓ।'
ਤਸ੍ਯ ਹਿ ਮਹਾਬਾਹੋਰ੍ਵ੍ਰਤਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਯੋ ਮਮਾਙ੍ਗੇ ਵ੍ਰਣਂ ਕੁਰ੍ਯਾਚ੍ਛੋਣਿਤਂ ਵਾ ਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਯੇਤ੍। ਅਨ੍ਯਤ੍ਰ ਸਂਗ੍ਰਾਮਗਤਾਨ੍ਨ ਸ ਜੀਵੇਤ੍ਕਥਂਚਨ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਤੇ ਵੱਡੀ ਬਾਂਹ ਵਾਲੇ ਦਾ ਇਹ ਵਚਨ ਹੈ: ਜੇ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਕੋਈ ਜਖਮ ਕਰੇ ਜਾਂ ਖੂਨ ਵੇਖਾਏ, ਜੰਗ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਜਿਉਂਦਾ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ।
ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਭृਸਂ ਸੁਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਸਸ਼ੋਣਿਤਮ੍। ਵਿਰਾਟਮਿਹ ਸਾਮਾਤ੍ਯਂ ਹਨ੍ਯਾਤ੍ਸਬਲਾਵਾਹਨਮ੍
ਸਪਸ਼ਟ ਹੈ, ਜੇ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਖੂਨ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਹੀ ਵਿਰਾਟ ਨੂੰ, ਉਸਦੇ ਮੰਤਰੀਆਂ, ਫੌਜ ਤੇ ਰਥਾਂ ਸਮੇਤ, ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵਾਪਿ ਕੁਬੇਰਂ ਵਾ ਯਮਂ ਵਾ ਵਰੁਣਂ ਤਥਾ। ਮਮ ਸ਼ੋਣਿਤਕਰ੍ਤਾਰਂ ਮृਦ੍ਗੀਯਾਤ੍ਕਿਂ ਪੁਨਰ੍ਨਰਮ੍
ਜੇ ਇੰਦਰ, ਕੁਬੇਰ, ਯਮ ਜਾਂ ਵਰੁਣ ਵੀ ਮੇਰਾ ਖੂਨ ਵਗਾ ਦੇਣ, ਉਹ ਵੀ ਥੱਲੇ ਲਿਆਉਣੇ ਹਨ; ਫਿਰ ਆਮ ਆਦਮੀ ਦੀ ਕੀ ਗੱਲ ਹੈ?
ਕ੍ਸ਼ਣਮਾਤ੍ਰਂ ਤੁ ਤਤ੍ਰੈਵ ਦ੍ਵਾਰਿ ਤਿष੍ਠਤੁ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ । ਇਤਿ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ ਉਦਾਰਧੀਃ
ਧਰਮਵਾਨ ਅਤੇ ਉੱਚ ਸੋਚ ਵਾਲੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਖੜਾ ਰਹੇ.'