ਵਾਸਵਪ੍ਰਮੁਖਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਃ ਸਰ੍षਿਪੁਰੋਗਮਾਃ। ਯਕ੍ਸ਼ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਸਙ੍ਘਾਸ਼੍ਚ ਗਣਾ ਅਪ੍ਸਰਸਾਂ ਤਥਾ
ਸਭ ਦੇਵਤੇ, ਵਾਸਵ ਦੇ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਯਕਸ਼, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਜਥੇ ਵੀ ਆਏ ਸਨ।
ਯੁਦ੍ਧਂ ਤੁ ਮਾਨੁषਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੁਰੂਣਾਂ ਫਲ੍ਗੁਨਸ੍ਯ ਚ। ਏਕਸ੍ਯ ਚ ਬਹੂਨਾਂ ਚ ਰੌਦ੍ਰਮਤ੍ਯੁਗ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕੁਰੂਆਂ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਵਿਚਕਾਰ, ਇਕ ਵੱਲਾ ਤੇ ਬਹੁਤਿਆਂ ਵੱਲਾ, ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਮਨੁੱਖੀ ਲੜਾਈ ਵੇਖੀ।
ਅਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਮਥ ਦਿਵ੍ਯਾਨਾਂ ਪ੍ਰਯੋਗਾਨਥ ਸਂਗ੍ਰਹਾਨ੍। ਲਘੁ ਸੁष੍ਠੁ ਚ ਚਿਤ੍ਰਂ ਚ ਕृਤੀਨਾਂ ਚ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ
ਉਹ ਦਿਵਿਆਸਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਵਰਤਣ ਤੇ ਵਾਪਸ ਲੈਣ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਕੀਤੇ ਚੋਟੇ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਕਮਾਲ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ।
ਭੀष੍ਮਂ ਸ਼ਾਰਦ੍ਵਤਂ ਦ੍ਰੋਣਂ ਕਰ੍ਣਂ ਗਾਣ੍ਡੀਵਧਨ੍ਵਨਾ। ਜਿਤਾਨਨ੍ਯਾਨ੍ਭੂਮਿਪਾਲਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਦਿਵੌਕਸਃ
ਭੀਸ਼ਮ, ਕ੍ਰਿਪਾ, ਦ੍ਰੋਣ, ਕਰਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਗਾਂਡੀਵ ਵਾਲੇ ਨੇ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਥੋਂ ਰੁਖਸਤੀ ਲੈ ਲਈ।
ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਪਰਿਤੁष੍ਟਾਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯ ਚ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ। ਅਸਙ੍ਗਤਿਨਾ ਤੇਨ ਵਿਮਾਨੇਨਾਸ਼ੁਗਾਮਿਨਾ। ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਮੁਰਸਙ੍ਗਾਸ੍ਤੇ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਚ ਦਿਵੌਕਸਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਵਧਾਈ ਦਿੱਤੀ; ਫਿਰ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਰੁਕਾਵਟ ਰਹਿਤ ਰਥ 'ਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ।
[*ਕੁਰਵੋ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣਕृਪਾਦਯਃ। ਅਜਯ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੈਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸੁਰਾਸੁਰੈਃ । ਪਾਰ੍ਥੇਨੈਕੇਨ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਵਿਸ੍ਮਯੋ ਨੋ ਮਹਾਨਹੋ
ਕੁਰੁਆਂ—ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਆਦਿ—ਸਭ ਜਿੱਤ ਗਏ, ਜਦਕਿ ਉਹ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਮਿਲ ਕੇ ਵੀ ਅਜੈਯ ਹਨ; ਪਰ ਪਾਰਥ ਨੇ ਇਕੱਲੇ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ—ਇਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਹੈ!
ਕਸ੍ਮਿਨ੍ਮੁਹੂਰ੍ਤੇ ਸਂਜਾਤਃ ਕਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਵਾ ਫਲਮ੍
ਇਹ ਕਿਹੜੇ ਵੇਲੇ ਜਨਮਿਆ, ਜਾਂ ਕਿਸ ਦੇ ਧਰਮ ਦਾ ਫਲ ਹੈ?
ਕਿਮਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਫਲ੍ਗੁਨੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਯੋ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਨ੍ਯਯੋਧਯਤ੍। ਨਿਵਾਤਕਵਚਾਨਾਜੌ ਯਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤ੍ਕੋਟਿਸਂਮਿਤਾਨ੍
ਫਲਗੁਨ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜਾ ਅਚੰਭਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਰੁਦ੍ਰ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ ਸੀ ਤੇ ਨਿਵਾਤਕਵਚਾਂ, ਜੋ ਤੀਹ ਕਰੋੜ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ?
ਤਸ੍ਯ ਚੈਤਤ੍ਕਿਮਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤ ਇਤਿ ਤੇ ਸੁਰਾਃ । ਜਗ੍ਮੁਃ ਸੁਰਾਲਯਂ ਹृष੍ਟਾ ਵਿਸ੍ਮਯਾਵਿष੍ਟਚੇਤਸਃ ।।]
ਉਸ ਦੀ ਇਹ ਕਮਾਲ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਦੇਵਤਾ ਉਸ ਦੀ ਵਧਾਈ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਅਚੰਭਾ ਲੈ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੇ ਸਵਰਗ ਵਾਸਤੇ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਕੁਰਵੋऽਰ੍ਜੁਨਬਾਣੈਸ਼੍ਚ ਤਾਡਿਤਾਃ ਸ਼ਰਵਿਕ੍ਸ਼ਤਾਃ । ਕੁਰੂਨਭਿਮੁਖਾਂ ਯਾਤਾਃ ਸਮਗ੍ਰਬਲਵਾਹਨਾਃ
ਕੁਰੁ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਤੇ ਜਖਮੀ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਤੇ ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਕੁਰੁ ਨਗਰ ਵੱਲ ਮੋੜ ਲਏ।
ਵਿਰਾਟਨਗਰਾਚ੍ਚੈਵ ਗਜਾਸ਼੍ਵਰਥਸਂਕੁਲਾਃ । ਯੋਧੈਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਦਾਯਾਦੈਰ੍ਬਲਵਦ੍ਭਿਰਧਿष੍ਠਿਤਾਃ
ਵਿਰਾਟ ਨਗਰ ਤੋਂ, ਜਿੱਥੇ ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਰਥਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਸੀ, ਯੋਧੇ—ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਵਾਰਸ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਦਲੇਰ—ਨਿਕਲੇ।
ਵਿਰਾਟਪ੍ਰਹਿਤਾ ਸੇਨਾ ਨਗਰਾਚ੍ਛੀਘ੍ਰਯਾਯਿਨੀ । ਉਤ੍ਤਰਂ ਸਹ ਸੂਤੇਨ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯਾਤ੍ਤਮਰਿਨ੍ਦਮਮ੍
ਵਿਰਾਟ ਵਲੋਂ ਭੇਜੀ ਫੌਜ, ਨਗਰ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲੀ, ਉੱਤਰ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸੂਤ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਅਜੈਯ ਦੁਸ਼ਮਣ ਵੱਲ ਵਧੀ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੂਰ੍ਯਸ਼ਤਾਕੀਰ੍ਣੇ ਹਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਚਰਥਸਂਕੁਲੇ । ਪ੍ਰਹਰ੍षਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਕੁਮਾਰਾਣਾਂ ਤੁਮੁਲਃ ਸਮਪਦ੍ਯਤ
ਉਥੇ, ਸੌਂ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਤੇ ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਰਥਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਵਿਚ, ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਉਤਸ਼ਾਹ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ।
ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਤੁ ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੈਨ੍ਯਰੇਣੁਂ ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਮ੍ । ਸੈਨ੍ਯਧ੍ਵਜਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯਾਥ ਵੈਰਾਟਿਂ ਸਮਭਾषਤ
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਫੌਜ ਦੀ ਧੂੜ ਉਠਦੀ ਤੇ ਫੌਜ ਦਾ ਝੰਡਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਨਗਰੇ ਤੁਮੁਲਃ ਸ਼ਬ੍ਦੋ ਰੇਣੁਸ਼੍ਚਾਕ੍ਰਮਤੇ ਨਭਃ। ਕਿਂਨੁ ਖਲ੍ਵਪਯਾਤਾਸ੍ਤੇ ਕੁਰਵੋ ਨਗਰਂ ਗਤਾਃ
ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਹੈ, ਤੇ ਧੂੜ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਰਹੀ ਹੈ; ਕੀ ਕੁਰੁਆਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ ਹਨ ਜਾਂ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ ਹਨ?
ਤੇ ਚੈਵ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾऽਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਮਹੇष੍ਵਾਸਾਃ ਸੁਤੇਜਸਃ । ਆਮੁਞ੍ਚ ਕਵਚਂ ਵੀਰ ਚੋਦਯਸ੍ਵ ਚ ਵਾਜਿਨਃ । ਜਵੇਨਾਭਿਪ੍ਰਪਦ੍ਯਸ੍ਵ ਵਿਰਾਟਨਗਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਯੋਧੇ ਸਾਡੇ ਵਲੋਂ ਜਿੱਤ ਗਏ ਹਨ; ਹੇ ਵੀਰ, ਆਪਣਾ ਕਵਚ ਉਤਾਰ, ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਕਰ, ਤੇ ਜਲਦੀ ਵਿਰਾਟ ਨਗਰ ਵੱਲ ਚੱਲ।
ਨ ਤਾਵਤ੍ਤਲਨਿਰ੍ਘੋषਂ ਗਾਣ੍ਡੀਵਸ੍ਯ ਚ ਨਿਸ੍ਵਨਮ੍ । ਧ੍ਵਜਂ ਵਾ ਦਰ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਅਥਵਾ ਸ੍ਵਜਨੋ ਭਵੇਤ੍
ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਮੈਂ ਗਾਂਡੀਵ ਦੀ ਗੂੰਜ ਜਾਂ ਝੰਡਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਾਵਾਂਗਾ, ਜਦਕਿ ਇਹ ਸਾਡੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਨਾ ਹੋਣ।
ਸੇਨਾਗ੍ਰਮੇਤਨ੍ਮਾਤ੍ਸ੍ਯਾਨਾਂ ਗਣਿਕਾਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਲਂਕृਤਾਃ। ਕਨ੍ਯਾ ਰਥੇषੁ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਯੋਧਾ ਵਿਵਿਧਵਾਸਸਃ
ਇਹ ਮਤ्सਯ ਫੌਜ ਦਾ ਅੱਗਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ; ਸੋਹਣੀਆਂ ਗਣਿਕਾਵਾਂ ਤੇ ਕੁੜੀਆਂ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਯੋਧੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਹਿਰਾਵਿਆਂ 'ਚ ਹਨ।
ਉਤ੍ਤਰਾਮਤ੍ਰ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਖੀਭਿਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਾਮ੍। ਅਨੀਕਿਨ੍ਯਃ ਪ੍ਰਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਹਸ੍ਤਿਨੋਸ਼੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਵਰ੍ਮਿਤਾਃ
ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਉੱਤਰ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ; ਫੌਜਾਂ ਦਿਖ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਹਾਥੀ ਤੇ ਘੋੜੇ ਕਵਚ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਰਥਿਨਸ਼੍ਚ ਪਦਾਤਾਸ਼੍ਚ ਬਹਵੋ ਨ ਚ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਿਣਃ। ਵਿਰਾਟਵਚਨਾਤ੍ਸਰ੍ਵੇ ਸਂਹृष੍ਟਾਃ ਪ੍ਰਤਿਭਾਨ੍ਤਿ ਮੇ। ਨ ਚ ਮੇऽਤ੍ਰ ਪ੍ਰਤੀਘਾਤਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਜਨੇ ਯਥਾ
ਕਈ ਰਥੀ ਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕ ਹਨ, ਪਰ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਨਹੀਂ; ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਦਿਖਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਇੱਥੇ ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਪਰਾਏ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੀ।
ਤਤਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਉਤ੍ਤਰਂ ਸ੍ਵਜਨੋ ਬਹੁ। ਪਰਸ੍ਪਰਮਮਿਤ੍ਰਘ੍ਨਂ ਸਸ੍ਵਜੇ ਤਂ ਸਮਾਗਤਮ੍
ਫਿਰ ਉੱਤਰਾ ਦੇ ਆਪਣੇ ਕਈ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਕੇ ਮਿਲੇ; ਉਹ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ।
ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਨ੍ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਹਰ੍षਯੁਕ੍ਤਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਜਯਸਿ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਸੂਤੋ ਬृਹਨ੍ਨਲਾਃ। ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਸਂਗ੍ਰਾਮਮਾਗਮ੍ਯ ਭਯਂ ਤਵ ਨ ਕਿਂਚਨ
ਉਹ ਮਰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਖਿਆ: 'ਤੇਰੇ ਜਿੱਤਣ ਤੇ ਭਾਗ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ; ਸੂਤ ਬ੍ਰਿਹੰਨਲਾ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ, ਭਾਗ ਹੈ; ਜੰਗ ਤੋਂ ਆ ਕੇ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ।'
ਅਜੈषੀਦੇष ਜਾਞ੍ਜਿष੍ਣੁਃ ਕੁਰੂਨੇਕਰਥੋ ਰਣੇ। ਏਤਸ੍ਯਕ ਬਾਹੁਵੀਰ੍ਯਂ ਤਦ੍ਯੇਨ ਗਾਵੋ ਜਿਤਾ ਮਯਾ। ਕੁਰਵੋ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਸਗ੍ਰਾਮੇऽਮਿਤਤੇਜਸਃ
ਇਹ ਜਾਂਜਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਕੁਰੂਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ; ਉਸਦੇ ਬਾਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮੈਂ ਗਾਵਾਂ ਜਿੱਤੀਆਂ; ਕੁਰੂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬੇਹੱਦ ਹੈ, ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਵਲੋਂ ਹਾਰ ਗਏ।
ਅਕਾਰ੍षੀਦੇष ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਦੇਵਪੁਤ੍ਰੋਪਮੋ ਯੁਵਾ। ਏष ਤਤ੍ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਵਿਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯ ਕੁਰੁਮਣ੍ਡਲਮ੍। ਗਾਵਃ ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ ਵਿਜਿਤਾ ਰਣੇ ਮਾਂ ਚਾਭ੍ਯਪਾਲਯਤ੍
ਇਹ ਨੌਜਵਾਨ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੰਮ ਕੀਤਾ; ਇਹ ਮਰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਨੇ ਕੁਰੂਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗਾਵਾਂ ਜਿੱਤੀਆਂ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਇਆ।
ਉਤ੍ਤਰਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਂਸਮਾਨਸ੍ਯ ਚਾਰ੍ਜੁਨਮ੍। ਚੋਦਿਤਾ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੇਣ ਜਯਂ ਮਙ੍ਗਲਵਾਦਿਨਃ
ਉੱਤਰਾ ਦੇ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਵਲੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਚੰਗੀ ਵਧਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਜਿੱਤ ਦਾ ਜਸ਼ਨ ਮਨਾਇਆ।
ਤਤੋ ਗਨ੍ਧੈਸ਼੍ਚ ਮਾਲ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਧੂਪੈਸ਼੍ਚ ਵਸੁਸਂਭृਤੈਃ । ਕਨ੍ਯਾਃ ਪਾਰ੍ਥਮਮਿਤ੍ਰਘ੍ਨਂ ਕਿਰਨ੍ਤ੍ਯਃ ਸਮਪੂਜਯਨ੍
ਫਿਰ ਕੁੜੀਆਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ਬੂਆਂ, ਫੁੱਲਾਂ, ਧੂਪ ਤੇ ਕੀਮਤੀ ਤੋਹਫਿਆਂ ਨਾਲ ਪਾਰਥ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਛਿੜਕਿਆ।
ਆਪੂਰ੍ਯਮਾਣੋ ਮਾਲ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਗਨ੍ਧੈਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧੈਃ ਸ਼ੁਭੈਃ । ਸਂਪੂਜ੍ਯਮਾਨੋ ਲੋਕੇਨ ਨਗਰਦ੍ਵਾਰਮਾਗਮਤ੍
ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵੱਲ ਆਇਆ।
ਭੇਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਤੂਰ੍ਯਾਣਿ ਚ ਵੇਣਵਸ਼੍ਚ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੇषਾਃ ਪ੍ਰਮਦਾਜਨਾਸ਼੍ਚ। ਪੁਰੋ ਵਿਰਾਟਸ੍ਯ ਮਹਾਬਲਸ੍ਯ ਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਭੂਮਿਂਜਯਮਭ੍ਯਨਨ੍ਦਨਮ੍
ਭੇਰੀਆਂ, ਤੂਰੀਆਂ ਤੇ ਵੈਣੂ ਵੱਜੇ; ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਹਿਰਾਵਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਤੇ ਲੋਕ, ਵੱਡੇ ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਮਹਲ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਏ, ਜਿੱਤ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ।
ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤੁ ਜਯੇਨ ਤਤ੍ਰ ਪੁਤ੍ਰੋ ਵਿਰਾਟਸ੍ਯ ਨ ਹृष੍ਯਤਿ ਸ੍ਮ। ਸਂਭਾष੍ਯਮਾਣਸ੍ਤੁ ਜਯੇਨ ਤਤ੍ਰ ਸੋऽਨ੍ਤਰ੍ਮਨਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਮੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਃ
ਜਿੱਤ ਲਈ ਵਧਾਈ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਵਿਰਾਟ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ; ਜਿੱਤ ਦੀ ਵਧਾਈ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਤੱਕਦਾ ਰਿਹਾ।
ਪੁਤ੍ਰ੍ਯੈ ਵਿਰਾਟਸ੍ਯ ਤਤੋ ਵਰਾਣਿ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਦਾਤ੍ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤਃ ਸਖੀਭ੍ਯਃ। ਸਭਾਜਯਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਮਾਗਤਾਸ੍ਤਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਯਂ ਤਚ੍ਚ ਬਲਂ ਕੁਮਾਰ੍ਯਃ
ਫਿਰ ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਵਿਰਾਟ ਦੀ ਧੀ ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਕਪੜੇ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਜਿੱਤ ਤੇ ਤਾਕਤ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ।