ਸਾ ਵੇਦਨਾਮਭਿਜ੍ਞਾਯ ਭਰ੍ਤੁਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਵਸ਼ਾਨੁਗਾ। ਸਾ ਵਿषਣ੍ਣਾ ਚ ਭੀਤਾ ਚ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਚ ਦ੍ਰੁਪਦਾਤ੍ਮਜਾ
ਉਹ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚੱਲਦੀ ਹੋਈ, ਡਰ ਗਈ, ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਆ ਗਈ — ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਧੀ।
ਬਾष੍ਪਂ ਨਿਯਮ੍ਯ ਕृਚ੍ਛ੍ਰੇਣ ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਨਿਃਸ਼੍ਰੇਯਸੈषਿਣੀ । ਉਤ੍ਤਰੀਯੇਣ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮੇਣ ਤੂਰ੍ਣਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਸ਼ੋਣਿਤਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨੂੰ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਰੋਕ ਕੇ, ਪਤੀ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੋਈ, ਛੇਤੀ ਆਪਣੇ ਪਤਲੇ ਉੱਤਰੀਏ ਨਾਲ ਖੂਨ ਫੜ ਲਿਆ।
ਨਿਗृਹ੍ਯ ਰਕ੍ਤਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸੈਰਨ੍ਧ੍ਰੀ ਦੁਃਖਮੋਹਿਤਾ। ਸੌਵਰ੍ਣਂ ਗृਹ੍ਯ ਭृਙ੍ਗਾਰਂ ਸ਼ੋਣਿਤਂ ਤਦਪਾਮृਜਤ੍ । ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸ੍ਯ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਦ੍ਰੁਪਦੇਨ੍ਦ੍ਰਸੁਤਾ ਤਦਾ
ਸੈਰੰਧਰੀ, ਦੁਖੀ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਖੂਨ ਰੋਕਿਆ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਭਾਂਡਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦਾ ਖੂਨ ਪੂੰਝਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਹੇ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਧੀ।
ਸੈਰਨ੍ਧ੍ਰਿ ਕਿਮਿਦਂ ਰਕ੍ਤਮੁਤ੍ਤਰੀਯੇਣ ਗृਹ੍ਯਤੇ। ਕੋਤ੍ਰ ਹੇਤੁਰ੍ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਤਨ੍ਮਪ੍ਰਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਤਤ੍ਵਤਃ
ਸੈਰੰਧਰੀ, ਤੂੰ ਉੱਤਰੀਏ ਨਾਲ ਇਹ ਖੂਨ ਕਿਉਂ ਫੜ ਰਹੀ ਹੈਂ? ਹੇ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੱਚ-ਸੱਚ ਦੱਸ।
ਰਕ੍ਤਬਿਨ੍ਦਨਿ ਯਾਵਨ੍ਤਿ ਕਙ੍ਕਸ੍ਯ ਧਰਣੀਤਲੇ। ਤਾਵਦ੍ਵਰ੍षਾਣਿ ਰਾष੍ਟ੍ਰੇ ਤੇ ਅਨਾਵृष੍ਟਿਰ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜਿੰਨੇ ਕਾਂਕਾ ਦੇ ਖੂਨ ਦੇ ਬੂੰਦਾਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪੈਂਗੀਆਂ, ਉਤਨੇ ਸਾਲ ਤੇਰੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਸੁੱਕਾ ਪਵੇਗਾ।
ਏਤਨ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਮਾਤ੍ਸ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰ ਕਙ੍ਕਸ੍ਯ ਰੁਧਿਰਂ ਮਯਾ। ਗृਹੀਤਮੁਤ੍ਤਰੀਯੇਣ ਵਿਨਾਸ਼ੋ ਮਾ ਭਵੇਤ੍ਤਵ
ਇਸ ਕਾਰਨ, ਹੇ ਮਤਸਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਕਾਂਕਾ ਦਾ ਖੂਨ ਉੱਤਰੀਏ ਨਾਲ ਫੜਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਿ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਯਤੀਸ਼ਂ ਯੋ ਵਿਹਨ੍ਯੇਤ ਤਸ੍ਯਾਯੁਰ੍ਵਿਨਸ਼ਿष੍ਯਤਿ। ਯੋ ਯਤੀਸ਼ਂ ਨਿਯਮ੍ਯੇਤ ਸਹਸ੍ਰਂ ਯਾਤਨਾ ਯਮੇ
ਜੋ ਕੋਈ ਸਾਧੂ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਵੱਜਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਉਮਰ ਘੱਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਸਾਧੂ ਨੂੰ ਰੋਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰ ਸਜ਼ਾਵਾਂ ਭੁਗਤਦਾ ਹੈ।
ਯਤੌ ਰਕ੍ਤਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਤਿ ਯਾਵਤ੍ਪਾਂਸੁਰਗृਹ੍ਯਤ। ਤਾਵਨ੍ਤਃ ਪਿਤृਲੋਕਸ੍ਥਾਃ ਪਿਤਰਃ ਪ੍ਰਪਤਨ੍ਤ੍ਯਧਃ
ਜਿੰਨਾ ਸਾਧੂ ਦਾ ਖੂਨ ਦਿਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਮਿੱਟੀ 'ਤੇ ਪੈਂਦਾ, ਉਤਨੇ ਪਿਤਰ ਜੋ ਪਿਤਰ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਇਤਿ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਵਿਰਾਟੇਨ੍ਦ੍ਰ ਧृਤਂ ਰਕ੍ਤਂ ਚ ਵਾਸਸਾ। ਮਯਾ ਤਵ ਹਿਤਾਰ੍ਥਾਯ ਤ੍ਵਯਿ ਪ੍ਰਣਯਕਾਰਣਾਤ੍
ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਹੇ ਵਿਰਾਟ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਭਲਾਈ ਤੇ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਖੂਨ ਫੜਿਆ ਹੈ।
ਯੁਦ੍ਧਂ ਤੁ ਮਾਨੁषਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਾਗਤਾਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਃ ਪੁਰਾ। ਕਿਮਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤ ਤੇ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਕਥਯਸ੍ਵ ਮਮਾਨਘ
ਇਕ ਵਾਰੀ ਦੇਵਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵੇਖਣ ਆਏ ਸਨ; ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਦੱਸ ਕਿ ਉਹ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਕੀ ਕਰਦੇ ਸਨ?
ਵਾਸਵਪ੍ਰਮੁਖਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਃ ਸਰ੍षਿਪੁਰੋਗਮਾਃ। ਯਕ੍ਸ਼ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਸਙ੍ਘਾਸ਼੍ਚ ਗਣਾ ਅਪ੍ਸਰਸਾਂ ਤਥਾ
ਸਭ ਦੇਵਤੇ, ਵਾਸਵ ਦੇ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਯਕਸ਼, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਜਥੇ ਵੀ ਆਏ ਸਨ।
ਯੁਦ੍ਧਂ ਤੁ ਮਾਨੁषਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੁਰੂਣਾਂ ਫਲ੍ਗੁਨਸ੍ਯ ਚ। ਏਕਸ੍ਯ ਚ ਬਹੂਨਾਂ ਚ ਰੌਦ੍ਰਮਤ੍ਯੁਗ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕੁਰੂਆਂ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਵਿਚਕਾਰ, ਇਕ ਵੱਲਾ ਤੇ ਬਹੁਤਿਆਂ ਵੱਲਾ, ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਮਨੁੱਖੀ ਲੜਾਈ ਵੇਖੀ।
ਅਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਮਥ ਦਿਵ੍ਯਾਨਾਂ ਪ੍ਰਯੋਗਾਨਥ ਸਂਗ੍ਰਹਾਨ੍। ਲਘੁ ਸੁष੍ਠੁ ਚ ਚਿਤ੍ਰਂ ਚ ਕृਤੀਨਾਂ ਚ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ
ਉਹ ਦਿਵਿਆਸਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਵਰਤਣ ਤੇ ਵਾਪਸ ਲੈਣ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਕੀਤੇ ਚੋਟੇ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਕਮਾਲ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ।
ਭੀष੍ਮਂ ਸ਼ਾਰਦ੍ਵਤਂ ਦ੍ਰੋਣਂ ਕਰ੍ਣਂ ਗਾਣ੍ਡੀਵਧਨ੍ਵਨਾ। ਜਿਤਾਨਨ੍ਯਾਨ੍ਭੂਮਿਪਾਲਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਦਿਵੌਕਸਃ
ਭੀਸ਼ਮ, ਕ੍ਰਿਪਾ, ਦ੍ਰੋਣ, ਕਰਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਗਾਂਡੀਵ ਵਾਲੇ ਨੇ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਥੋਂ ਰੁਖਸਤੀ ਲੈ ਲਈ।
ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਪਰਿਤੁष੍ਟਾਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯ ਚ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ। ਅਸਙ੍ਗਤਿਨਾ ਤੇਨ ਵਿਮਾਨੇਨਾਸ਼ੁਗਾਮਿਨਾ। ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਮੁਰਸਙ੍ਗਾਸ੍ਤੇ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਚ ਦਿਵੌਕਸਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਵਧਾਈ ਦਿੱਤੀ; ਫਿਰ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਰੁਕਾਵਟ ਰਹਿਤ ਰਥ 'ਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ।
[*ਕੁਰਵੋ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣਕृਪਾਦਯਃ। ਅਜਯ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੈਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸੁਰਾਸੁਰੈਃ । ਪਾਰ੍ਥੇਨੈਕੇਨ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਵਿਸ੍ਮਯੋ ਨੋ ਮਹਾਨਹੋ
ਕੁਰੁਆਂ—ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਆਦਿ—ਸਭ ਜਿੱਤ ਗਏ, ਜਦਕਿ ਉਹ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਮਿਲ ਕੇ ਵੀ ਅਜੈਯ ਹਨ; ਪਰ ਪਾਰਥ ਨੇ ਇਕੱਲੇ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ—ਇਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਹੈ!
ਕਸ੍ਮਿਨ੍ਮੁਹੂਰ੍ਤੇ ਸਂਜਾਤਃ ਕਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਵਾ ਫਲਮ੍
ਇਹ ਕਿਹੜੇ ਵੇਲੇ ਜਨਮਿਆ, ਜਾਂ ਕਿਸ ਦੇ ਧਰਮ ਦਾ ਫਲ ਹੈ?
ਕਿਮਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਫਲ੍ਗੁਨੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਯੋ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਨ੍ਯਯੋਧਯਤ੍। ਨਿਵਾਤਕਵਚਾਨਾਜੌ ਯਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤ੍ਕੋਟਿਸਂਮਿਤਾਨ੍
ਫਲਗੁਨ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜਾ ਅਚੰਭਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਰੁਦ੍ਰ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ ਸੀ ਤੇ ਨਿਵਾਤਕਵਚਾਂ, ਜੋ ਤੀਹ ਕਰੋੜ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ?
ਤਸ੍ਯ ਚੈਤਤ੍ਕਿਮਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤ ਇਤਿ ਤੇ ਸੁਰਾਃ । ਜਗ੍ਮੁਃ ਸੁਰਾਲਯਂ ਹृष੍ਟਾ ਵਿਸ੍ਮਯਾਵਿष੍ਟਚੇਤਸਃ ।।]
ਉਸ ਦੀ ਇਹ ਕਮਾਲ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਦੇਵਤਾ ਉਸ ਦੀ ਵਧਾਈ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਅਚੰਭਾ ਲੈ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੇ ਸਵਰਗ ਵਾਸਤੇ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਕੁਰਵੋऽਰ੍ਜੁਨਬਾਣੈਸ਼੍ਚ ਤਾਡਿਤਾਃ ਸ਼ਰਵਿਕ੍ਸ਼ਤਾਃ । ਕੁਰੂਨਭਿਮੁਖਾਂ ਯਾਤਾਃ ਸਮਗ੍ਰਬਲਵਾਹਨਾਃ
ਕੁਰੁ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਤੇ ਜਖਮੀ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਤੇ ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਕੁਰੁ ਨਗਰ ਵੱਲ ਮੋੜ ਲਏ।
ਵਿਰਾਟਨਗਰਾਚ੍ਚੈਵ ਗਜਾਸ਼੍ਵਰਥਸਂਕੁਲਾਃ । ਯੋਧੈਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਦਾਯਾਦੈਰ੍ਬਲਵਦ੍ਭਿਰਧਿष੍ਠਿਤਾਃ
ਵਿਰਾਟ ਨਗਰ ਤੋਂ, ਜਿੱਥੇ ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਰਥਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਸੀ, ਯੋਧੇ—ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਵਾਰਸ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਦਲੇਰ—ਨਿਕਲੇ।
ਵਿਰਾਟਪ੍ਰਹਿਤਾ ਸੇਨਾ ਨਗਰਾਚ੍ਛੀਘ੍ਰਯਾਯਿਨੀ । ਉਤ੍ਤਰਂ ਸਹ ਸੂਤੇਨ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯਾਤ੍ਤਮਰਿਨ੍ਦਮਮ੍
ਵਿਰਾਟ ਵਲੋਂ ਭੇਜੀ ਫੌਜ, ਨਗਰ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲੀ, ਉੱਤਰ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸੂਤ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਅਜੈਯ ਦੁਸ਼ਮਣ ਵੱਲ ਵਧੀ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੂਰ੍ਯਸ਼ਤਾਕੀਰ੍ਣੇ ਹਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਚਰਥਸਂਕੁਲੇ । ਪ੍ਰਹਰ੍षਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਕੁਮਾਰਾਣਾਂ ਤੁਮੁਲਃ ਸਮਪਦ੍ਯਤ
ਉਥੇ, ਸੌਂ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਤੇ ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਰਥਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਵਿਚ, ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਉਤਸ਼ਾਹ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ।
ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਤੁ ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੈਨ੍ਯਰੇਣੁਂ ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਮ੍ । ਸੈਨ੍ਯਧ੍ਵਜਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯਾਥ ਵੈਰਾਟਿਂ ਸਮਭਾषਤ
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਫੌਜ ਦੀ ਧੂੜ ਉਠਦੀ ਤੇ ਫੌਜ ਦਾ ਝੰਡਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਨਗਰੇ ਤੁਮੁਲਃ ਸ਼ਬ੍ਦੋ ਰੇਣੁਸ਼੍ਚਾਕ੍ਰਮਤੇ ਨਭਃ। ਕਿਂਨੁ ਖਲ੍ਵਪਯਾਤਾਸ੍ਤੇ ਕੁਰਵੋ ਨਗਰਂ ਗਤਾਃ
ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਹੈ, ਤੇ ਧੂੜ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਰਹੀ ਹੈ; ਕੀ ਕੁਰੁਆਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ ਹਨ ਜਾਂ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ ਹਨ?
ਤੇ ਚੈਵ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾऽਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਮਹੇष੍ਵਾਸਾਃ ਸੁਤੇਜਸਃ । ਆਮੁਞ੍ਚ ਕਵਚਂ ਵੀਰ ਚੋਦਯਸ੍ਵ ਚ ਵਾਜਿਨਃ । ਜਵੇਨਾਭਿਪ੍ਰਪਦ੍ਯਸ੍ਵ ਵਿਰਾਟਨਗਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਯੋਧੇ ਸਾਡੇ ਵਲੋਂ ਜਿੱਤ ਗਏ ਹਨ; ਹੇ ਵੀਰ, ਆਪਣਾ ਕਵਚ ਉਤਾਰ, ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਕਰ, ਤੇ ਜਲਦੀ ਵਿਰਾਟ ਨਗਰ ਵੱਲ ਚੱਲ।
ਨ ਤਾਵਤ੍ਤਲਨਿਰ੍ਘੋषਂ ਗਾਣ੍ਡੀਵਸ੍ਯ ਚ ਨਿਸ੍ਵਨਮ੍ । ਧ੍ਵਜਂ ਵਾ ਦਰ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਅਥਵਾ ਸ੍ਵਜਨੋ ਭਵੇਤ੍
ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਮੈਂ ਗਾਂਡੀਵ ਦੀ ਗੂੰਜ ਜਾਂ ਝੰਡਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਾਵਾਂਗਾ, ਜਦਕਿ ਇਹ ਸਾਡੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਨਾ ਹੋਣ।
ਸੇਨਾਗ੍ਰਮੇਤਨ੍ਮਾਤ੍ਸ੍ਯਾਨਾਂ ਗਣਿਕਾਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਲਂਕृਤਾਃ। ਕਨ੍ਯਾ ਰਥੇषੁ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਯੋਧਾ ਵਿਵਿਧਵਾਸਸਃ
ਇਹ ਮਤ्सਯ ਫੌਜ ਦਾ ਅੱਗਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ; ਸੋਹਣੀਆਂ ਗਣਿਕਾਵਾਂ ਤੇ ਕੁੜੀਆਂ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਯੋਧੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਹਿਰਾਵਿਆਂ 'ਚ ਹਨ।
ਉਤ੍ਤਰਾਮਤ੍ਰ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਖੀਭਿਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਾਮ੍। ਅਨੀਕਿਨ੍ਯਃ ਪ੍ਰਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਹਸ੍ਤਿਨੋਸ਼੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਵਰ੍ਮਿਤਾਃ
ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਉੱਤਰ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ; ਫੌਜਾਂ ਦਿਖ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਹਾਥੀ ਤੇ ਘੋੜੇ ਕਵਚ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਰਥਿਨਸ਼੍ਚ ਪਦਾਤਾਸ਼੍ਚ ਬਹਵੋ ਨ ਚ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਿਣਃ। ਵਿਰਾਟਵਚਨਾਤ੍ਸਰ੍ਵੇ ਸਂਹृष੍ਟਾਃ ਪ੍ਰਤਿਭਾਨ੍ਤਿ ਮੇ। ਨ ਚ ਮੇऽਤ੍ਰ ਪ੍ਰਤੀਘਾਤਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਜਨੇ ਯਥਾ
ਕਈ ਰਥੀ ਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕ ਹਨ, ਪਰ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਨਹੀਂ; ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਦਿਖਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਇੱਥੇ ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਪਰਾਏ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੀ।