ਅਧਰ੍ਮੋ ਨ ਸ੍ਪृਸ਼ੇਦੇष ਮਹਾਨ੍ਮਾਮਿਹ ਭਾਰ੍ਗਵ। ਵਰ੍ਣਸਂਕਰਜੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨਿਤਿ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਵृਣੋਮ੍ਯਹਮ੍
ਭਾਰਗਵ ਜੀ, ਇਹ ਵੱਡਾ ਪਾਪ, ਜਾਤੀ ਮਿਲਾਪ ਦਾ, ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਛੂਹੇ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਅਧਰ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਮੁਞ੍ਚਾਮਿ ਸ਼ृਣੁ ਤ੍ਵਂ ਵਰਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍। ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਵਿਵਾਹੇ ਮਾ ਮ੍ਲਾਸੀਰਹਂ ਪਾਪਂ ਨੁਦਾਮਿ ਤੇ
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਧਰਮ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ—ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਮਨਚਾਹੀ ਵਰਤ ਸੁਣੋ। ਇਸ ਵਿਆਹ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਨਿਰਾਸ ਨਾ ਹੋਵੋ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਵਹਸ੍ਵ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਧਰ੍ਮੇਣ ਦੇਵਯਾਨੀਂ ਸੁਮਧ੍ਯਮਾਮ੍। ਅਨਯਾ ਸਹ ਸਂਪ੍ਰੀਤਿਮਤੁਲਾਂ ਸਮਵਾਪ੍ਨੁਹਿ
ਦੇਵਯਾਨੀ, ਸੁੰਦਰ ਮਧਯ ਵਾਲੀ, ਨੂੰ ਧਰਮ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ। ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਬੇਮਿਸਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋ।
ਇਯਂ ਚਾਪਿ ਕੁਮਾਰੀ ਤੇ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾ ਵਾਰ੍षਪਰ੍ਵਣੀ। ਸਂਪੂਜ੍ਯਾ ਸਤਤਂ ਰਾਜਨ੍ਮਾ ਚੈਨਾਂ ਸ਼ਯਨੇ ਹ੍ਵਯੇਃ
ਇਹ ਕੁਮਾਰੀ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਨ ਦੀ ਧੀ, ਵੀ ਤੁਹਾਡੀ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਜੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰੋ, ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਯਾਨੇ ਵਿੱਚ ਨਾ ਬੁਲਾਓ।
ਰਹਸ੍ਯੇਨਾਂ ਸਮਾਹੂਯ ਨ ਵਦੇਰ੍ਨ ਚ ਸਂਸ੍ਪृਸ਼ੇਃ। ਵਹਸ੍ਵ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਯਥਾ ਕਾਮਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ
ਉਸ ਨੂੰ ਇਕੱਲੇ ਵਿੱਚ ਬੁਲਾਓ, ਪਰ ਨਾ ਗੱਲ ਕਰੋ ਤੇ ਨਾ ਛੂਹੋ। ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਲਵੋ—ਤੁਹਾਡਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ—ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋਗੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਯਯਾਤਿਸ੍ਤੁ ਸ਼ੁਕ੍ਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍। ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੋਕ੍ਤਵਿਧਿਨਾ ਰਾਜਾ ਵਿਵਾਹਮਕਰੋਚ੍ਛੁਭਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਸ਼ੁਕਰ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਰਸਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਸੁਭ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ।
ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਸ਼ੁਕ੍ਰਾਨ੍ਮਹਦ੍ਵਿਤ੍ਤਂ ਦੇਵਯਾਨੀਂ ਤਦੋਤ੍ਤਮਾਮ੍। ਦ੍ਵਿਸਹਸ੍ਰੇਣ ਕਨ੍ਯਾਨਾਂ ਤਥਾ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਯਾ ਸਹ
ਸ਼ੁਕਰ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਨ, ਉੱਤਮ ਦੇਵਯਾਨੀ, ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਕੁਮਾਰੀਆਂ ਅਤੇ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ,
ਸਂਪੂਜਿਤਸ਼੍ਚ ਸ਼ੁਕ੍ਰੇਣ ਦੈਤ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਨृਪਸਤ੍ਤਮਃ। ਜਗਾਮ ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਹृष੍ਟੋऽਨੁਜ੍ਞਾਤੋऽਥ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਸ਼ੁਕਰ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਗਿਆ।
ਯਯਾਤਿਃ ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਪੁਰਸਂਨਿਭਮ੍। ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਾਨ੍ਤਃਪੁਰਂ ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਯਾਨੀਂ ਨ੍ਯਵੇਸ਼ਯਤ੍
ਯਯਾਤਿ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉਹ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਤੇ ਉਥੇ ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੂੰ ਵਸਾਇਆ।
ਦੇਵਯਾਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਨੁਮਤੇ ਸੁਤਾਂ ਤਾਂ ਵृषਪਰ੍ਵਣਃ। ਅਸ਼ੋਕਵਨਿਕਾਭ੍ਯਾਸ਼ੇ ਗृਹਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨ੍ਯਵੇਸ਼ਯਤ੍
ਦੇਵਯਾਨੀ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਨ ਦੀ ਧੀ ਲਈ ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਬਾਗ ਦੇ ਨੇੜੇ ਘਰ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਥੇ ਵਸਾਇਆ।
ਵृਤਾਂ ਦਾਸੀਸਹਸ੍ਰੇਣ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾਂ ਵਾਰ੍षਪਰ੍ਵਣੀਮ੍। ਵਾਸੋਭਰਨ੍ਨਪਾਨੈਸ਼੍ਚ ਸਂਵਿਭਜ੍ਯ ਸੁਸਤ੍ਕृਤਾਮ੍
ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਨ ਦੀ ਧੀ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ, ਹਜ਼ਾਰ ਚੁਣੀਆਂ ਦਾਸੀਆਂ ਨਾਲ, ਕਪੜੇ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਨਾਲ, ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਵਸਾਈ ਗਈ।
ਦੇਵਯਾਨ੍ਯਾ ਤੁ ਸਹਿਤਃ ਸ ਨृਪੋ ਨਹੁषਾਤ੍ਮਜਃ। `ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਪਰਮਯਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਮੁਮੁਦੇ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀਃ ਸਮਾਃ
ਦੇਵਯਾਨੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਨਾਹੁਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਵੱਡੀ ਪ੍ਰੀਤੀ ਨਾਲ, ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਸਦਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿਆ।
ਅਸ਼ੋਕਵਨਿਕਾਮਧ੍ਯੇ ਦੇਵਯਾਨੀ ਸਮਾਗਤਾ। ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਯਾ ਸਾ ਕ੍ਰੀਡਿਤ੍ਵਾ ਰਮਣੀਯੇ ਮਨੋਰਮੇ
ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿਚ, ਦੇਵਯਾਨੀ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ ਖੇਡਦੀਆਂ, ਉਸ ਸੁਹਣੇ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੇ ਥਾਂ 'ਤੇ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ।
ਤਤ੍ਰੈਵ ਤਾਂ ਤੁ ਨਿਰ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਰਾਜ੍ਞਾ ਸਹ ਯਯੌ ਗृਹਮ੍। ਏਵਮੇਵ ਸਹ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਬਹੁ ਕਾਲਂ ਮੁਮੋਦ ਚ
ਉਥੇ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਉਸ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਘਰ ਚਲੀ ਗਈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਖੁਸ਼ ਰਹੀ।
ਵਿਜਹਾਰ ਬਹੂਨਬ੍ਦਾਨ੍ਦੇਵਵਨ੍ਮੁਦਿਤਃ ਸੁਖੀ
ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਕਈ ਸਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਸੁਖ ਨਾਲ ਗੁਜ਼ਾਰੇ।
ऋਤੁਕਾਲੇ ਤੁ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਦੇਵਯਾਨੀ ਵਰਾਙ੍ਗਨਾ। ਲੇਭੇ ਗਰ੍ਭਂ ਪ੍ਰਥਮਤਃ ਕੁਮਾਰਂ ਚ ਵ੍ਯਜਾਯਤ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਦੇਵਯਾਨੀ, ਜੋ ਵਧੀਆ ਨਾਰੀ ਸੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਗਰਭਵਤੀ ਹੋਈ ਤੇ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਗਤੇ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰੇ ਤੁ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾ ਵਾਰ੍षਪਰ੍ਵਣੀ। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਯੌਵਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ऋਤੁਂ ਸਾ ਚਾਨ੍ਵਚਿਨ੍ਤਯਤ੍
ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਬੀਤ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਨ ਦੀ ਧੀ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਜਵਾਨੀ 'ਚ ਪਹੁੰਚੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ।
ਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਸ੍ਨਾਤਾ ਤੁ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾ ਸਰ੍ਵਾਲਙ੍ਕਾਰਸ਼ੋਭਿਤਾ। ਅਸ਼ੋਕਸ਼ਾਖਾਮਾਲਮ੍ਬ੍ਯ ਸੁਪੁष੍ਪਸ੍ਤਬਕੈਰ੍ਵृਤਾਮ੍
ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਨ੍ਹਾਈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਟਾਹਣੀ ਨੂੰ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਆਦਰ੍ਸ਼ੇ ਮੁਖਮੁਦ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਲਾਲਸਾ। ਸ਼ੋਕਮੋਹਸਮਾਵਿष੍ਟਾ ਵਚਨਂ ਚੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਆਇਨੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਤੀ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀਆਂ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਭੁਲੇਖੇ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਅਸ਼ੋਕ ਸ਼ੋਕਾਪਨੁਦ ਸ਼ੋਕੋਪਹਤਚੇਤਸਾਮ੍। ਤ੍ਵਨ੍ਨਾਮਾਨਂ ਕੁਰੁष੍ਵਾਦ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਸਂਦਰ੍ਸ਼ਨੇਨ ਮਾਮ੍। ਏਵਮੁਕ੍ਤਵਤੀ ਸਾ ਤੁ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾ ਪੁਨਰਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਅਸ਼ੋਕ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਦੁਖੀ ਹਨ, ਅੱਜ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਸੱਚ ਕਰ, ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ। ਇਉਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਨੇ ਫਿਰ ਦੱਸਿਆ।
ऋਤੁਕਾਲਸ਼੍ਚ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਨ ਚ ਮੇऽਸ੍ਤਿ ਵृਤਃ ਪਤਿਃ। ਕਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਕਿਂ ਨੁ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕਿਂ ਵਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਖਂ ਭਵੇਤ੍
ਮੇਰਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਚੁਣਿਆ ਪਤੀ ਨਹੀਂ। ਕੀ ਮਿਲਿਆ, ਹੁਣ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਜਾਂ ਕੀ ਕਰਕੇ ਸੁਖ ਮਿਲੇਗਾ?
ਦੇਵਯਾਨੀ ਪ੍ਰਜਾਤਾऽਸੌ ਵृਥਾऽਹਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਯੌਵਨਾ। ਯਥਾ ਤਯਾ ਵृਤੋ ਭਰ੍ਤਾ ਤਥੈਵਾਹਂ ਵृਣੋਮਿ ਤਮ੍
ਦੇਵਯਾਨੀ ਮਾਂ ਬਣ ਗਈ; ਮੈਂ ਵਿਅਰਥ ਜਵਾਨੀ 'ਚ ਆਈ ਹਾਂ। ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਪਤੀ ਚੁਣਿਆ, ਮੈਂ ਵੀ ਉਸੇ ਨੂੰ ਚੁਣਦੀ ਹਾਂ।
ਰਾਜ੍ਞਾ ਪੁਤ੍ਰਫਲਂ ਦੇਯਮਿਤਿ ਮੇ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਾ ਮਤਿਃ। ਅਪੀਦਾਨੀਂ ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਈਯਾਨ੍ਮੇ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਰਹਃ
ਮੇਰੀ ਪੱਕੀ ਨੀਤ ਹੈ ਕਿ ਰਾਜਾ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਫਲ ਦੇਵੇ; ਸ਼ਾਇਦ ਹੁਣ ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ ਚੁਪ-ਚਾਪ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਜਾਵੇ।
ਕੇਸ਼ੈਰ੍ਬਧ੍ਯਾ ਤੁ ਰਾਜਾਨਂ ਯਾਚੇऽਹਂ ਸਦृਸ਼ਂ ਪਤਿਮ੍। ਸ੍ਪृਹੇਦਿਦਂ ਦੇਵਯਾਨੀ ਪੁਤ੍ਰਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪੁਨਃਪੁਨਃ। ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਨਨ੍ਤਃਪੁਰੇ ਤਸ੍ਯਾਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਮਵਾਪ੍ਯ ਚ
ਦੇਵਯਾਨੀ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਮੈਂ ਰਾਜੇ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਜੋੜੇ ਵਰਗਾ ਪਤੀ ਮੰਗਦੀ ਹਾਂ। ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਮਨ 'ਚ ਇੱਛਾ ਜਾਗਦੀ ਹੈ, ਜਦ ਉਹ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ 'ਚ ਖੇਡਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਮੈਂ ਝਲਕ ਪਾ ਲੈਂਦੀ ਹਾਂ।
ਅਥ ਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਰਾਜਾऽਸੌ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ। ਅਸ਼ੋਕਵਨਿਕਾਭ੍ਯਾਸ਼ੇ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾਂ ਪ੍ਰਾਪ ਤਿष੍ਠਤੀਮ੍
ਫਿਰ, ਉਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਜਾ ਅਚਾਨਕ ਬਾਹਰ ਆਇਆ ਤੇ ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਬਾਗ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਨੂੰ ਖੜੀ ਹੋਈ ਮਿਲੀ।
ਤਮੇਕਂ ਰਹਿਤੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾ ਚਾਰੁਹਾਸਿਨੀ। ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਦ੍ਗਮ੍ਯਾਞ੍ਜਲਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾਨਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਇਕੱਲਾ ਤੇ ਸੁਣਸਾਨ ਥਾਂ 'ਤੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਨੇ ਸੋਹਣੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਆ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਸੋਮਸ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਵਾ ਯਮਸ੍ਯ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਵਾ। ਤਵ ਵਾ ਨਾਹੁष ਗृਹੇ ਕਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਸੋਮ, ਇੰਦਰ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਯਮ, ਵਰੁਣ ਜਾਂ ਤੇਰੇ ਘਰ ਵਿਚ, ਨਾਹੁਸ਼, ਕੌਣ ਔਰਤ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ?
ਰੂਪਾਭਿਜਨਸ਼ੀਲੈਰ੍ਹਿ ਤ੍ਵਂ ਰਾਜਨ੍ਵੇਤ੍ਥ ਮਾਂ ਸਦਾ। ਸਾ ਤ੍ਵਾਂ ਯਾਚੇ ਪ੍ਰਸਾਦ੍ਯਾਹਮृਤੁਂ ਦੇਹਿ ਨਰਾਧਿਪ
ਰੂਪ, ਵੰਸ਼ ਤੇ ਚਲਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ; ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਨਾਂਦੀ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਸਮਾਂ ਦੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ।
ਵੇਦ੍ਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼ੀਲਸਂਪਨ੍ਨਾਂ ਦੈਤ੍ਯਕਨ੍ਯਾਮਨਿਨ੍ਦਿਤਾਮ੍। ਰੂਪਂ ਚ ਤੇ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸੂਚ੍ਯਗ੍ਰਮਪਿ ਨਿਨ੍ਦਿਤਮ੍
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਚੰਗੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਨਿਰਮਲ ਧੀ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ; ਤੇਰੇ ਰੂਪ 'ਚ ਮੈਨੂੰ ਇਕ ਸੂਈ ਦੇ ਨੋਕ ਜਿਤਨਾ ਵੀ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ।
ਤਦਾਪ੍ਰਭृਤਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤ੍ਵਾਂ ਸ੍ਮਰਾਮ੍ਯਨਿਸ਼ਮੁਤ੍ਤਮੇ'। ਅਬ੍ਰਵੀਦੁਸ਼ਨਾ ਕਾਵ੍ਯੋ ਦੇਵਯਾਨੀਂ ਯਦਾऽਵਹਮ੍। ਨੇਯਮਾਹ੍ਵਯਿਤਵ੍ਯਾ ਤੇ ਸ਼ਯਨੇ ਵਾਰ੍षਪਰ੍ਵਣੀ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ, ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਵਧੀਆ ਨਾਰੀ। ਉਸ਼ਨਾ ਕਵੀ ਨੇ ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਜਦ ਮੈਂ ਸਮਝਿਆ: 'ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਨ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਸੰਗ ਨੀਂਦ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਬੁਲਾਉਣਾ।'