ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਦ੍ਯੂਤੇ ਤੁ ਮਾਤ੍ਸ੍ਯਃ ਪਾਣ੍ਡਵਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦ ਜੂਆ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ, ਮਤਸਿਆ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਪਸ਼੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਮੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਤਾਦृਸ਼ਾਃ ਕੁਰਵੋ ਜਿਤਾਃ । ਕੁਰਵੋऽਤਿਰਥਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵੈਰਪਿ ਸੁਦੁਰ੍ਜਯਾਃ
ਵੇਖ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਐਸੇ ਕੁਰੁਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ—ਕੁਰੁ ਜੋ ਸਭ ਵੱਡੇ ਰਥੀ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਹਰਾਉਣਾ ਔਖਾ ਹੈ।
ਤਤੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਦ੍ਯੂਤੇ ਮਾਤ੍ਸ੍ਯਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਤੇ ਵਿਜਿਤਾ ਗਾਵਃ ਕੁਰਵਸ਼੍ਚ ਪਰਾਜਿਤਾਃ
ਫਿਰ ਧਰਮ ਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਮਤਸਿਆ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਤੇਰੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਬਚ ਗਈਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਕੁਰੁ ਹਾਰ ਗਏ ਹਨ, ਇਹ ਤੇਰੇ ਭਾਗ ਨਾਲ ਹੋਇਆ।'
ਅਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤਤਮਂ ਮਨ੍ਯੇ ਉਤ੍ਤਰਸ਼੍ਚੇਤ੍ਕੂਰੂਞ੍ਜਯੇਤ੍। ਯਨ੍ਤਾ ਬृਹਨ੍ਨਲਾ ਯਸ੍ਯ ਸ ਕਥਂਚਿਦ੍ਵਿਜੇष੍ਯਤੇ
ਮੈਂ ਤਾਂ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਜਬ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ ਜੇ ਉੱਤਰਾ ਕੁਰੁਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦੇਵੇ; ਬ੍ਰਿਹਨਨਲਾ ਦਾ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਵਿਰਾਟਃ ਕ੍ਸ਼ੁਭਿਤੋ ਮਨ੍ਯੁਨਾ ਚ ਪਰਿਪ੍ਲੁਤਃ। ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪਰਿਵ੍ਰਾਜਮਨਨ੍ਤਰਮ੍
ਫਿਰ ਵਿਰਾਟ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਰੁੱਸਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਰਿਵ੍ਰਾਜਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਤਾਦृਸ਼ੇਨ ਤੁ ਯੋਧੇਨ ਮਹੇष੍ਵਾਸੇਨ ਧੀਮਤਾ। ਕੁਰਵੋ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾ ਯੁਦ੍ਧੇ ਤਤ੍ਰ ਕਿਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯੋਧੇ, ਵੱਡੇ ਧਨੁਧਾਰੀ ਅਤੇ ਸਿਆਣੇ ਨਾਲ, ਕੁਰੁਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਅਜਬ ਕੀ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ?
ਸਮਂ षਣ੍ਡੇਨ ਮੇ ਪੁਤ੍ਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਬਨ੍ਧੋ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਸਿ। ਵਾਚ੍ਯਾਵਾਚ੍ਯਂ ਨ ਜਾਨੀषੇ ਨੂਨਂ ਮਾਮਵਮਨ੍ਯਸੇ
ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਨਪੁੰਸਕ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਦੱਸ ਕੇ, ਝੂਠੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੇਰੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਕੀ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕੀ ਨਹੀਂ। ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਘੱਟ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ।
ਸਮਂ षਣ੍ਡੇਨ ਮੇ ਪੁਤ੍ਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਬਨ੍ਧੋ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਸਿ। ਵਾਚ੍ਯਾਵਾਚ੍ਯਂ ਨ ਜਾਨੀषੇ ਨੂਨਂ ਮਾਮਵਮਨ੍ਯਸੇ
ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਨਪੁੰਸਕ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਦੱਸ ਕੇ, ਝੂਠੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੇਰੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਕੀ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕੀ ਨਹੀਂ। ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਘੱਟ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ।
ਪੁਮਾਂਸੋ ਬਹਵੋ ਦृष੍ਟਾਃ ਸੂਤਾਸ਼੍ਚ ਬਹਵੋ ਮਯਾ। ਵਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਯਨ੍ਤਾ ਯੋਦ੍ਧਾ ਚ ਨ ਮੇ ਦृष੍ਟਃ ਕਦਾਚਨ
ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮਰਦ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਵੇਖੇ ਹਨ। ਪਰ ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ ਜੋ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਲੜਾਈ ਵੀ ਕਰੇ।
ਵਿਪ੍ਰਿਯਂ ਨ ਚਰੇਦ੍ਰਾਜ੍ਞਾਮਨੁਕੂਲਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਵਦੇਤ੍। ਆਚਰਨ੍ਵਿਪ੍ਰਿਯਂ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਨ ਜਾਤੁ ਸੁਖਮੇਧਤੇ
ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕਦੇ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਸਦਾ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ।
ਵਯਸ੍ਯਤ੍ਵਾਤ੍ਤੁ ਤੇ ਸਰ੍ਵਮਪਰਾਧਮਿਮਂ ਕ੍ਸ਼ਮੇ। ਨੇਦृਸ਼ੀਂ ਪ੍ਰਵਦਰ੍ਵਾਚਂ ਯਦਿ ਜੀਵਿਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਤੇਰੀ ਦੋਸਤੀ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਸਾਰਾ ਦੋਸ਼ ਮਾਫ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜੇ ਤੂੰ ਜੀਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ ਤਾਂ ਐਸੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਮੁੜ ਨਾ ਕਹੀਂ।
ਤਤੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪੁਨਃ ਕਙ੍ਕਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਕੁਰੁਵਰ੍ਧਨਃ । ਬृਹਨ੍ਨਲਾਯਾ ਸਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਧੁष੍ਯਤਾਂ ਨਗਰੇ ਜਯਃ
ਫਿਰ ਕੰਕਾ, ਜੋ ਕੁਰੁਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈ, ਹੱਸ ਕੇ ਆਖਿਆ: 'ਬ੍ਰਿਹੰਨਲਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਮਿਲੇ, ਰਾਜਾ, ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ!'
ਉਤ੍ਤਰੇਣ ਤੁ ਸਾਰਥ੍ਯਂ ਕृਤਂ ਨੂਨਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਕਿਂਚਿਦੁਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਤਰ੍ਕਸ਼੍ਚਾਪਿ ਦृਢੋ ਮਮ। ਯਤੋ ਜਾਨਾਮਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਤਦ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉੱਤਰ ਨੇ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਦਾ ਕੰਮ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਆਈ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਤਰਕ ਪੱਕਾ ਹੈ, ਰਾਜਾ। ਇਹ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।
ਕੁਰਵੋऽਪਿ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਾ ਦੇਵੈਰਪਿ ਸੁਦੁਰ੍ਜਯਾਃ। ਸਸੋਮਵਰੁਣਾਦਿਤ੍ਯੈਃ ਸਯਕ੍ਸ਼ੇਸ਼ਹੁਤਾਸ਼ਨੈਃ
ਕੁਰੁ ਵੀਰ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਭਾਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਵੀ, ਸੋਮਾ, ਵਰੁਣ, ਆਦਿਤ, ਯਕਸ਼-ਪਤੀ ਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵੀ, ਜਿੱਤਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੋ ਭੀष੍ਮੋ ਦ੍ਰੋਣਕਰ੍ਣੌ ਸੁਦੁਰ੍ਜਯੌ। ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਮਾ ਵਿਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਸੋਮਦਤ੍ਤੋ ਜਯਦ੍ਰਥਃ
ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤ ਭੀਸ਼ਮ, ਤੇ ਅਜੈਯ ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਕਰਣ ਹਨ, ਅਸ਼ਵੱਥਾਮਾ, ਵਿਕਰਣ, ਸੋਮਦੱਤ ਤੇ ਜਯਦ੍ਰਥ ਵੀ ਹਨ,
ਭੂਰਿਸ਼੍ਰਵਾਃ ਸ਼ਲੋ ਭੂਰਿਰ੍ਜਲਸਨ੍ਧਿਸ਼੍ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਦੁष੍ਪ੍ਰਸਹੋ ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਵਿਵਿਂਸ਼ਤੀ
ਭੂਰੀਸ਼ਰਵਾ, ਸ਼ਾਲਾ, ਭੂਰੀ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਜਲਸੰਧੀ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਜੋ ਜਿੱਤਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਤੇ ਵਿਵਿੰਸ਼ਤੀ,
ਵृषਸੇਨੋऽਸ਼੍ਵਵੇਗਸ਼੍ਚ ਵਾਯੁਵੇਗਸੁਵਰ੍ਚਸੌ । ਬਾਹ੍ਲੀਕਃ ਸ਼ੂਰਸੇਨਸ਼੍ਚ ਯੁਯੁਤ੍ਸੁਸ਼੍ਚ ਪਰਨ੍ਤਪਃ
ਵ੍ਰਿਸ਼ਸੇਨ, ਅਸ਼ਵਵੇਗ, ਵਾਯੁਵੇਗ, ਸੁਵਰਚਸ, ਬਾਹਲਿਕ, ਸ਼ੂਰਸੇਨ ਤੇ ਯੁਯੁਤ्सੁ ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਂਦਾ ਹੈ,
ਸੌਬਲਃ ਸ਼ਕੁਨਿਸ਼੍ਚੈਵ ਦ੍ਯੁਮਤ੍ਸੇਨਸ਼੍ਚ ਸਾਲ੍ਵਰਾਟ੍ । ਅਨ੍ਯੇ ਚ ਬਹਵਃ ਸ਼ੂਰਾ ਨਾਨਾਜਨਪਦੇਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਸੌਬਲ, ਸ਼ਕੁਨੀ, ਦਿਉਮਤਸੇਨ, ਸਾਲਵ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਨਪਦਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ,
ਕृਪੇਣਾਚਾਰ੍ਯਮੁਖ੍ਯੇਨ ਸਹਿਤਾਃ ਕੁਰਵੋ ਨृਪਾਃ। ਸਞ੍ਜਕਾਰ੍ਮੁਕਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਾ ਰਥਿਨੋ ਰਥਯੂਥਪਾਃ। ਅਨ੍ਯੇ ਚੈਵ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਾ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਾ ਮਹਾਰਥਾਃ
ਕ੍ਰਿਪਾ ਆਚਾਰਯ ਦੇ ਨਾਲ, ਕੁਰੁ ਰਾਜੇ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਰਥ ਯੋਧੇ ਤੇ ਰਥਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਪੁੱਤਰ ਤੇ ਮਹਾਰਥੀ,
ਮਰੁਦ੍ਗਣੈਃ ਪਰਿਵृਤਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦਪਿ ਪੁਰਂਦਰਃ । ਤਦ੍ਬਲਂ ਨ ਜਯੇਤ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣਾਦਿਭਿਰ੍ਵृਤਮ੍
ਇੰਦਰ ਆਪ, ਮਰੁਦਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ ਆਦਿ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਾਲੀ ਉਸ ਫੌਜ ਨੂੰ, ਭਾਵੇਂ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਹੋਵੇ, ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਕਸ੍ਤਦ੍ਬृਹਨ੍ਨਲਾਦਨ੍ਯੋ ਮਨੁष੍ਯਃ ਪ੍ਰਤਿਯੋਤ੍ਸ੍ਯਤਿ। ਯਸ੍ਯ ਬਾਹੁਬਲੇ ਤੁਲ੍ਯੋ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਕਸ਼੍ਚਨ
ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਬ੍ਰਿਹੰਨਲਾ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੌਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਟੱਕਰ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਉਸ ਦੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਅਤੀਵ ਸਮਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਰ੍षੋ ਯਸ੍ਯਾਭਿਵਰ੍ਧਤੇ। ਕਿਮੇਵਂ ਪੁਰੁषੋ ਲੋਕੋ ਦਿਵਿ ਵਾ ਭੁਵਿ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ, ਜਾਂ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਤੇ, ਉਹ ਕੌਣ ਮਰਦ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਜਸ਼ਨ ਲੜਾਈ ਵੇਖ ਕੇ ਬਹੁਤ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?
ਤੇਨ ਸਂਕ੍ਸ਼ੁਭਿਤੋ ਰਾਜਾ ਦੀਰ੍ਯਮਾਣੇਨ ਚੇਤਸਾ । ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਚਨਂ ਕ੍ਰੂਰਮਜਾਨਨ੍ਵੈ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍
ਇਸ ਗੱਲ ਕਰਕੇ ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਬੋਲਿਆ, ਜਾਣਿਆ ਹੀ ਨਹੀਂ ਕਿ ਉਹ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਹੈ।
ਕਙ੍ਖ ਮਾ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮੇ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤਿਕੂਲਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ । ਬਹੁਸ਼ਃ ਪ੍ਰਤਿषਿਦ੍ਧਸ੍ਤ੍ਵਂ ਨ ਚ ਵਾਚਂ ਨਿਯਚ੍ਛਸਿ
ਕੰਕਾ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਲਟ ਗੱਲ ਨਾ ਕਹੀਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਚੋਟੀ ਦੇ। ਤੈਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰੀ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਬੋਲੀ ਨਹੀਂ ਰੋਕਦਾ।
ਨਿਯਨ੍ਤਾ ਚੇਨ੍ਨ ਵਿਦ੍ਯੇਤ ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਧਰ੍ਮਮਾਚਰੇਤ੍। ਇਤਿ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ੁਭਿਤੋ ਰਾਜਾ ਸੋऽਕ੍ਸ਼ੇਣਾਭ੍ਯਹਨਦ੍ਭृਸ਼ਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਰੋਕਣ ਵਾਲਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਵੀ ਧਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਨਹੀਂ ਚੱਲਦਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਪਾਸਿਆਂ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਤਕ੍ਸ਼ਕਭੋਗਾਭਂ ਬਾਹੁਮੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍। ਵਿਰਾਟਃ ਪ੍ਰਾਹਨਤ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਕਰ੍ਣਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਵਿਰਾਟ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਸੱਜਾ ਬਾਂਹ, ਜੋ ਸੱਪ ਦੀ ਲਪਟ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਉਚਾ ਕਰ ਕੇ, ਕਰਣ ਨੂੰ ਸੱਜਾ ਹੱਥ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਮੁਖੇ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਂ ਕੋਪਾਨ੍ਮੈਵਮਿਤ੍ਯਵਭਰ੍ਤ੍ਸਯਨ੍। ਬਲਵਤ੍ਪ੍ਰਤਿਵਿਦ੍ਧਸ੍ਯ ਨਸ੍ਤਃ ਸ਼ੋਣਿਤਮਾਸ੍ਰਵਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ 'ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾ ਕਰ' ਕਹਿ ਕੇ, ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਖੂਨ ਵਹਿ ਨਿਕਲਿਆ।
ਅਕ੍ਸ਼ੇਣਾਭਿਹਤੋ ਰਾਜਾ ਵਿਰਾਟੇਨ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ । ਤੂष੍ਣੀਮਾਸੀਨ੍ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਕृष੍ਣਾਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਸੁਦੁਃਖਿਤਾਮ੍
ਰਾਜਾ ਵਿਰਾਟ ਵਲੋਂ ਪਾਸਿਆਂ ਨਾਲ ਵੱਜਣ 'ਤੇ, ਵੱਡੇ ਬਾਂਹ ਵਾਲਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਬੈਠ ਗਿਆ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਤੱਕਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਸ੍ਯ ਰਕ੍ਤੋਤ੍ਪਲਨਿਭਂ ਸ਼ਿਰਸਃ ਸ਼ੋਣਿਤਂ ਤਦਾ। ਪ੍ਰਾਵਰ੍ਤਤ ਮਹਾਬਾਹੋਰਭਿਘਾਤਾਨ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਸ ਮਹਾਨ, ਵੱਡੇ ਬਾਂਹ ਵਾਲੇ ਦੀ ਸਿਰ ਤੋਂ, ਵੱਜਣ ਨਾਲ, ਲਾਲ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਖੂਨ ਵਹਿ ਨਿਕਲਿਆ।
ਤਦਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਮਹੀਂ ਪਾਰ੍ਥਃ ਪਾਣਿਭ੍ਯਾਂ ਸਮਧਾਰਯਤ੍। ਅਵੈਕ੍ਸ਼ਤ ਚ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਤਃ ਸ੍ਥਿਤਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਖੂਨ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਪਾਰਥ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ ਅਤੇ ਧਰਮਵਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਪਾਸੇ ਖੜੀ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਤੱਕਿਆ।