ਪਿਤੁਃ ਸਕਾਸ਼ੇ ਤਵ ਤਾਤ ਸਰ੍ਵੇ ਵਸਨ੍ਤਿ ਪਾਰ੍ਥਾ ਵਿਦਿਤਂ ਤ੍ਵਯੇਤਿ। ਤਾਨ੍ਮਾਸ੍ਮ ਸ਼ਂਸੀਰ੍ਨਗਰਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਭੀਤਃ ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯੇਤ੍ਸ ਚ ਮਤ੍ਸ੍ਯਰਾਜਃ
ਹੇ ਪੁੱਤਰ, ਪਾਰਥ ਸਭ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਰਹਿ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ। ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਨਾ ਦੱਸੀਂ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮਾਤਸਿਆ ਰਾਜਾ ਡਰ ਕੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਮਯਾ ਜਿਤਾ ਸਾ ਧ੍ਵਜਿਨੀ ਕੁਰੂਣਾਂ ਮਯਾ ਹਿ ਗਾਵੋ ਵਿਜਿਤਾ ਦ੍ਵਿषਦ੍ਭ੍ਯਃ । ਏਵਂ ਤੁ ਕਾਮਂ ਨਗਰਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਮਨਾ ਕਰ੍ਮ ਕृਤਂ ਬ੍ਰਵੀਹਿ
ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮੈਂ ਜਿੱਤਿਆ, ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮੈਂ ਵੈਰੀਆਂ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਲਿਆ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਤੇ ਇਹ ਕਰਤੂਤ ਆਪਣੀ ਦੱਸ।
ਯਤ੍ਤੇ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਨ ਵਾਰਣੀਯਂ ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਕਰ੍ਤੁਂ ਮਮ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸ਼ਕ੍ਤਿਃ। ਨ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪਿਤੁਃ ਸਕਾਸ਼ੇ ਯਾਵਨ੍ਨ ਮਾਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਸਵ੍ਯਸਾਚਿਨ੍
ਜੋ ਤੂੰ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਪਰ ਉਸ ਕਰਤੂਤ ਨੂੰ ਦਾਅਵਾ ਕਰਨ ਦੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਤੇਰੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਦ ਤੱਕ ਤੂੰ ਆਪ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸਦਾ, ਹੇ ਸਵਿਆਸਾਚੀ।
ਸ ਸ਼ਤ੍ਰੁਸੇਨਾਂ ਤਰਸਾ ਵਿਜਿਤ੍ਯ ਆਚ੍ਛਿਦ੍ਯ ਸਰ੍ਵਂ ਤੁ ਧਨਂ ਕੁਰੂਣਾਮ੍। ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨਮਾਗਮ੍ਯ ਪੁਨਃ ਸ਼ਮੀਂ ਤਾਮਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਤਸ੍ਥੌ ਸ਼ਰਵਿਕ੍ਸ਼ਤਾਙ੍ਗਃ
ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਰ ਕੇ ਤੇ ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਆਇਆ, ਸ਼ਮੀ ਦੇ ਰੁੱਖ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਹੋ ਕੇ ਉੱਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸ ਵਹ੍ਨਿਪ੍ਰਤਿਮੋ ਮਹਾਕਪਿਃ ਸਹੈਵ ਭੂਤੈਰ੍ਦਿਵਮੁਤ੍ਪਪਾਤ। ਤਥਾ ਚ ਮਾਯਾ ਵਿਹਿਤਾ ਬਭੂਵ ਸਾ ਧ੍ਵਜਂ ਚ ਸਿਂਹਂ ਯੁਯੁਜੇ ਰਥੇ ਪੁਨਃ
ਫਿਰ ਵੱਡਾ ਕਪਿ ਅੱਗ ਵਾਂਗ, ਭੂਤਾਂ ਸਮੇਤ, ਆਸਮਾਨ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਮਾਇਆ ਦੇ ਜਾਦੂ ਨਾਲ, ਝੰਡਾ ਤੇ ਸਿੰਘ ਮੁੜ ਰਥ ਨਾਲ ਜੋੜ ਦਿੱਤੇ ਗਏ।
ਨਿਧਾਯ ਤਚ੍ਚਾਯੁਧਮਾਜਿਮਰ੍ਦਨਃ ਕੁਰੂਤ੍ਤਮਾਨਾਮਿषੁਧੀਨ੍ਧ੍ਵਜਾਂਸ੍ਤਥਾ। ਪ੍ਰਾਯਾਤ੍ਸ ਮਾਤ੍ਸ੍ਯੋ ਨਗਰਂ ਪ੍ਰਵੇष੍ਟੁਂ ਕਿਰੀਟਿਨਾ ਸਾਰਥਿਨਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾ
ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਝੰਡੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਮਾਤਸਿਆ ਦਾ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਕਿਰੀਟੀ ਵਾਲਾ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਥੀ ਬਣ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਪਾਰ੍ਥਸ਼੍ਚ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਰਮਾਰ੍ਯਕਰ੍ਮ ਨਿਹਤ੍ਯ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਦ੍ਵਿषਤਾਂ ਨਿਹਨ੍ਤਾ। ਵਿਧਾਯ ਭੂਯਸ਼੍ਚ ਤਥੈਵ ਵੇषਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਰਸ਼੍ਮੀਨ੍ਪੁਨਰੁਤ੍ਤਰਸ੍ਯ। ਬृਹਨ੍ਨਲਾਰੂਪਮਥੋ ਵਿਧਾਯ ਪ੍ਰਾਯਾਤ੍ਯ ਮਾਤ੍ਸ੍ਯੋ ਨਗਰਂ ਪ੍ਰਵੇष੍ਟੁਮ੍
ਪਾਰਥ ਨੇ ਵੱਡੀ ਆਦਰਯੋਗ ਕਰਤੂਤ ਕਰਕੇ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੁੜ ਆਪਣਾ ਪੁਰਾਣਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਉੱਤਰ ਤੋਂ ਰਸੀਆਂ ਫੜੀਆਂ, ਤੇ ਬ੍ਰਿਹੰਨਲਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਮਾਤਸਿਆ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਤਤੋ ਨਿਵृਤ੍ਤਾਃ ਕੁਰਵਃ ਪ੍ਰਭਗ੍ਨਾਃ ਸ਼ਮਮਾਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਪਰਸ੍ਪਰਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯੈਵ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤੇ ਹृਤਵਾਸਸਃ
ਫਿਰ ਕੌਰਵਾਂ, ਹਾਰ ਕੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਗੁਆ ਕੇ, ਵਾਪਸ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਿਚ ਆ ਗਏ। ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ।
ਪਨ੍ਥਾਨਮੁਪਸਂਗਮ੍ਯ ਫਲ੍ਗੁਨੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਸ੍ਵ ਧਨਾਨੀਮਾਨਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਗੋਕੁਲਾਨਿ ਮਹਾਬਾਹੋ ਵੀਰਗੋਪਾਲਕੈਃ ਸਹ
ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਆ ਕੇ, ਫਲਗੁਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਇਹ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਵਿਰਲੇ ਗੋਪਾਲਾਂ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਲੈ।'
ਤਤੋऽਪਰਾਹ੍ਣੇ ਯਾਸ੍ਯਾਮੋ ਵਿਰਾਟਨਗਰਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਆਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਪਾਯਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਪਰਿਪ੍ਲਾਵ੍ਯ ਚ ਵਾਜਿਨਃ
'ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਜਾਵਾਂਗੇ, ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਆਰਾਮ, ਪਾਣੀ ਪਿਲਾ ਕੇ ਤੇ ਤਾਜ਼ਾ ਕਰ ਕੇ।'
ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਦੂਤਾ ਗੋਪਾਲਾਃ ਪ੍ਰੇषਿਤਾਸ੍ਤ੍ਵਯਾ। ਨਗਰੇ ਪ੍ਰਿਯਮਾਖ੍ਯਾਤੁਂ ਘੋषਯਨ੍ਤੁ ਚ ਤੇ ਜਯਮ੍
'ਦੂਤ ਤੇ ਗੋਪਾਲ ਤੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਜਲਦੀ ਭੇਜ, ਜੋ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ਖਬਰੀ ਸੁਣਾਉਣ ਤੇ ਤੇਰੀ ਜਿੱਤ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰਨ।'
ਉਤ੍ਤਰਸ੍ਤ੍ਵਰਮਾਣੋऽਥ ਦੂਤਾਨਾਜ੍ਞਾਪਯਤ੍ਤਤਃ। ਵਚਨਾਦਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯੈਵ ਹ੍ਯਾਚਕ੍ਸ਼ਧ੍ਵਂ ਜਯਂ ਮਮ
ਉੱਤਰ ਨੇ ਤੁਰਦੇ ਹੋਏ ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ: 'ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ 'ਚ ਮੇਰੀ ਜਿੱਤ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰੋ।'
ਮਯਾ ਜਿਤਾ ਸਾ ਧ੍ਵਜਿਨੀ ਕੁਰੁਣਂ ਮਯਾ ਚ ਗਾਵੋ ਵਿਜਿਤਾ ਦ੍ਵਿषਦ੍ਭ੍ਯਃ। ਏਵਂ ਤੁ ਕਾਮਂ ਨਗਰਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਮਯਾऽऽਤ੍ਮਨਾ ਕਰ੍ਮ ਕृਤਂ ਬ੍ਰਵੀਤ
ਮੈਂ ਕੁਰੁਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਹੈ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਤੋਂ ਗਾਂਵਾਂ ਵੀ ਵਾਪਸ ਲਿਆ ਲੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਐਲਾਨ ਹੋਵੇ ਕਿ ਇਹ ਕੰਮ ਮੈਂ ਖੁਦ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਸ ਵਿਜਿਤ੍ਯ ਧਨਂ ਚਾਪਿ ਵਿਰਾਟੋ ਵਾਹਿਨੀਪਤਿਃ। ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਨ੍ਨਗਰਂ ਹृष੍ਟਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭਿਃ ਸਹ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ
ਵਿਰਾਟ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਫੌਜ ਦਾ ਮੁਖੀ ਸੀ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਕੇ ਤੇ ਧਨ ਵਾਪਸ ਲੈ ਕੇ ਚਾਰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਜਿਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰਿਗਰ੍ਤਾਨ੍ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਗਾਸ਼੍ਚੈਵਾਨਾਯ੍ਯ ਕੇਵਲਾਃ। ਅਸ਼ੋਭਤ ਮਹਾਰਾਜਃ ਸਹ ਪਾਰ੍ਥੈਃ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਵृਤਃ
ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ ਤ੍ਰਿਗਰਤਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾਇਆ ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਪਸ ਲਿਆ ਲੀਆਂ। ਉਹ ਪਾਰਥਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾਰ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਮਚਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਮਾਸਨਗਤ ਵੀਰਂ ਸੁਹृਦਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਵਰ੍ਧਨਮ੍ । ਤਪਤਸ੍ਥੁਃ ਪ੍ਰਕृਤਯਃ ਸਮਨ੍ਤਾਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਃ ਸਹ
ਉਹ ਵੀਰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਿਤਰਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਪ੍ਰਜਾ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਖੜੇ ਸਨ।
ਸਭਾਜਿਤਃ ਸਭਾਸਦ੍ਭਿਃ ਪ੍ਰਤਿਨਨ੍ਦ੍ਯ ਸ ਮਤ੍ਸ੍ਯਰਾਟ੍ । ਵਿਸਰ੍ਜਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਦ੍ਵਿਜਾਂਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਕृਤੀਸ੍ਤਥਾ
ਸਭਾ ਦੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਵਧਾਈਆਂ ਮਿਲਦੀਆਂ, ਮਤਸਿਆ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਰੁਖਸਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਸ ਰਾਜਾ ਮਾਤ੍ਸ੍ਯਾਨਾਂ ਵਿਰਾਟੋ ਵਾਹਿਨੀਪਤਿਃ। ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਾਨ੍ਤਃਪੁਰਂ ਰਮ੍ਯਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਸ਼ਤੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍। ਉਤ੍ਤਰਂ ਤਤ੍ਰ ਨਾਪਸ਼੍ਯਤ੍ਕ੍ਵ ਯਾਤ ਇਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ ਮਤਸਿਆ ਰਾਜਾ ਵਿਰਾਟ, ਜੋ ਫੌਜ ਦਾ ਮੁਖੀ ਸੀ, ਸੋਹਣੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਸੈਂਕੜੇ ਔਰਤਾਂ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਪਰ ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ, ਤਾਂ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ ਹੈ।
ਆਚਖ੍ਯੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਂਹृष੍ਟਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਕਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਵੇਸ਼੍ਮਨਿ। ਅਨ੍ਤਃਪੁਰਚਰਾਸ਼੍ਚੈਵ ਕੁਰੁਭਿਰ੍ਗੋਧਨਂ ਹृਤਮ੍
ਉੱਥੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਈਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਕੁੜੀਆਂ ਅਤੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਿਲ ਦੀਆਂ ਸੇਵਕਾਵਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਕੁਰੁਆਂ ਨੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖ ਲੈ ਲਈ ਹੈ।
ਤਾਞ੍ਜੇਤੁਮਭਿਸਂਰਬ੍ਧ ਏਕ ਏਵਾਤਿਸਾਹਸਾਤ੍ । ਬृਹਨ੍ਨਲਾਸਹਾਯਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ਯਾਤਃ ਪृਥਿਵੀਂਜਯਃ
ਉੱਤਰ ਨੇ ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਪਸ ਲੈਣ ਲਈ ਬੜੀ ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਬ੍ਰਿਹੰਨਲਾ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਸੀ।
ਉਪਯਾਤਾਨਤਿਰਥਾਨ੍ਦ੍ਰੋਣਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਂ ਕृਪਮ੍। ਕਰ੍ਣਂ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਚੈਵ ਦ੍ਰੋਣਪੁਤ੍ਰਂ ਚ षਡ੍ਰਥਾਨ੍
ਉਹ ਛੇ ਰਥੀ ਯੋਧਿਆਂ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ: ਦ੍ਰੋਣ, ਕ੍ਰਿਪ, ਕਰਣ, ਦੁਰਯੋਧਨ, ਦ੍ਰੋਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦਾ ਵੰਸ਼ਜ।
ਤਤੋ ਵਿਰਾਟਃ ਪਰਮਾਭਿਤਪ੍ਤਃ ਪੁਤ੍ਰਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯੈਕਰਥੇਨ ਯਾਤਮ੍। ਬृਹਨ੍ਨਲਾਸਾਰਥਿਮਾਜਿਮਰ੍ਦਨਂ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਸਰ੍ਵਾਨਥ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਮੁਖ੍ਯਾਨ੍
ਫਿਰ ਵਿਰਾਟ, ਜਦ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਇਕ ਰਥ ਤੇ ਬ੍ਰਿਹੰਨਲਾ ਨੂੰ ਰਥ ਦਾ ਸਾਰਥੀ ਬਣਾ ਕੇ ਜੰਗ ਲਈ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਗਵਾਂ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਉਭਿਭੂਯ ਮਮਾਤ੍ਮਜਮ੍। ਕੁਸ੍ਵਃ ਕਾਲਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਸਰ੍ਵੇ ਯੁਦ੍ਧਵਿਸ਼ਾਰਦਾਃ
ਜੰਗ ਦੇ ਮਾਹਰ ਲੋਕ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸੈਂਕੜੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰ ਕੇ ਰੋਕ ਰਹੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਗਚ੍ਛਤੁ ਮੇ ਯੋਧਾ ਬਲੇਨ ਮਹਤਾ ਵृਤਾਃ। ਉਤ੍ਤਰਸ੍ਯ ਪਰੀਪ੍ਸਾਰ੍ਥਂ ਯੇ ਤ੍ਰਿਗਰ੍ਤੈਰਵਿਕ੍ਸ਼ਤਾਃ
ਇਸ ਲਈ ਮੇਰੇ ਯੋਧੇ, ਜੋ ਤ੍ਰਿਗਰਤਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਖਮੀ ਨਹੀਂ ਹੋਏ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਦੇ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ ਜਾਵਣ।
ਹਯਾਂਸ਼੍ਚ ਨਾਗਾਂਸ਼੍ਚ ਰਥਾਂਸ਼੍ਚ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਵਾਦਿਤ੍ਰਸਙ੍ਘਾਂਸ਼੍ਚ ਤਤਃ ਪ੍ਰਭੂਤਾਨ੍। ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਸੁਤਸ੍ਯ ਹੇਤੋ- ਰ੍ਵਿਚਿਤ੍ਰਚਿਤ੍ਰਾਭਰਣੋਪਪਨ੍ਨਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਖਾਤਰ ਘੋੜੇ, ਹਾਥੀ, ਰਥ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵਾਦਕਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੋਹਣੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੁਰੰਤ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਏਵਂ ਸ ਰਾਜਾ ਮਾਤ੍ਸ੍ਯਾਨਾਂ ਮਹਾਨਕ੍ਸ਼ੋਹਿਣੀਪਤਿਃ। ਵ੍ਯਾਦਿਦੇਸ਼ਾਥ ਸ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਵਾਹਿਨੀਂ ਚਤੁਰਙ੍ਗਿਣੀਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਤਸਿਆ ਰਾਜਾ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਚੌਕੜੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਭੇਜਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਕੁਮਾਰਮਾਸ਼ੁ ਜਾਨੀਤ ਯਦਿ ਜੀਵਤਿ ਵਾ ਨਵਾ। ਯਸ੍ਯ ਯਨ੍ਤਾ ਗਤਃ षਣ੍ਡੋ ਮਨ੍ਯੇऽਹਂ ਸ ਨ ਜੀਵਤਿ
ਤੁਰੰਤ ਪਤਾ ਲਗਾਓ ਕਿ ਕੁਮਾਰ ਜੀਵਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਨਹੀਂ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦਾ ਰਥ ਦਾ ਸਾਰਥੀ ਨਪੁੰਸਕ ਹੈ, ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਜੀਵਦਾ ਨਹੀਂ।
ਤਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ਧਰ੍ਮਸੁਤੋ ਵਿਰਾਟ- ਮਾਰ੍ਤਂ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਕੁਰੁਭਿਃ ਪ੍ਰਤਪ੍ਤਮ੍। ਬृਹਨ੍ਨਲਾ ਸਾਰਥਿਸ਼੍ਚੇਨ੍ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪਰੇ ਨ ਨੇष੍ਯਨ੍ਤਿ ਤਵਾਦ੍ਯ ਗਾਸ਼੍ਚ
ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਵਿਰਾਟ ਨੂੰ ਕੁਰੁਆਂ ਵਲੋਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋਇਆ ਜਾਣ ਕੇ, ਆਖਿਆ: 'ਜੇ ਬ੍ਰਿਹੰਨਲਾ ਉਸ ਦਾ ਸਾਰਥੀ ਹੈ, ਰਾਜਾ, ਤਾਂ ਅੱਜ ਤੇਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਤੇਰੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਨਹੀਂ ਲੈ ਜਾਵਣਗੇ।'
ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਮਹੀਪਾਨ੍ਸਹਿਤਾਨ੍ਕੁਰੂਂਸ਼੍ਚ ਤਥੈਵ ਦੇਵਾਸੁਰਨਾਗਯਕ੍ਸ਼ਾਨ੍। ਅਲਂ ਵਿਜੇਤੁਂ ਸਮਰੇ ਸੁਤਸ੍ਤੇ ਅਨੁष੍ਠਿਤਃ ਸਾਰਥਿਨਾ ਹਿ ਤੇਨ
ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਉਸ ਸਾਰਥੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ, ਕੁਰੁਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅਸੁਰਾਂ, ਨਾਗਾਂ ਤੇ ਯਕਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਥਾ ਕੁਰਵਸ਼੍ਚਾਪਿ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਵਸੁਧਾਧਿਪਾਃ । ਤ੍ਰਿਗਰ੍ਤਾਨ੍ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਞ੍ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨ ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਕਥਂਚਨ
ਹਰ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਕੁਰੁ ਅਤੇ ਹੋਰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਜਦ ਸੁਣ ਲੈਣਗੇ ਕਿ ਤ੍ਰਿਗਰਤਾਂ ਹਰਾਏ ਗਏ ਹਨ, ਉਹ ਉੱਥੇ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਣਗੇ।